GLOGWYN ANWYL.

Glogwyn anwyl, hoff gan i Yw hamdden am fynudyn, Taflu carreg i fy nghi, Neu eistedd ar dy gribyn: Gwylio’r afon glir islaw, A gollwng fy myfyrion I’r terfysglyd drefydd draw, Ym miwsig ei murmuron.

Bywyd Bugail—bywyd yw Nas gŵyr y byd am dano, Heibio ’r bryniau wele ’r byw Fel nant yn rhedeg heibio; Golud, enw, bydol fri, Yw eilun-dduwiau dynion; Mwy na ’r oll i’m golwg i Yw praidd y bryniau gwylltion.

Praidd y mynydd—O! fy mhraidd! Mae pleser wrth eich gwylio, Cyn i’r ser fachludo braidd, A chyn i’r dwyrain ddyddio; Pan gusano’r haul y lli’, Y’m gyda chwi ein defaid; Fel ein calon, felly chwi Ym mynwes eich bugeiliaid.

Gyda phraidd y mynydd gwyllt, Tynghedwyd ni a’n dyddiau; Llwybrau defaid, ŵyn a myllt, Yw ’r llwybrau deithiwn ninnau; Weithiau tan y creigiau certh, Yng nghanol y mynyddoedd, Dim i’w weld ond bryniau serth, A thyner lesni’r nefoedd;

Yna dringo pen y bryn, Hyd risiau craig ddaneddog, Gweld y nant, y cwm, a’r glyn, Y ddôl, y gors, a’r fawnog; Edrych ar y ceunant du, Fel bedd ar draws y bryniau; Bedd, yn wir, medd hanes, fu I lawer un o’n tadau.

Llawer craig fygythiol sydd Yn gwgu ar ein bywyd; Ond mae arnynt ddwylaw cudd, Ac nid oes maen yn syflyd; Clywir llais y dymhestl gref, A chwiban y corwyntoedd, Rhua croch daranau ’r nef, Ond huno wna ’r mynyddoedd.

Fel yr hen fynyddoedd clyd Y’m ninnau ym mysg dynion; Ysed tân ddinasoedd byd, A chwymped seddau ’r mawrion, Llwybro gyda ’n defaid wnawn, A thrin ein huchel diroedd; Hûn o bur dawelwch gawn Ym mynwes y mynyddoedd.