Die vier Pilger.
Reading edition
1Hoort vrienden, luistert naer dit lied,
gy christelyke scharen!
wat dat vier gasten is geschied
die kameraden waren:
zy maekten samen eenen band
om te bezoeken ’t heilig land
en niet weêrom te keeren,
zy zagen ’t graf des Heeren.
2Hun blyden tocht is haest vergaen
in groote tribulatie,
want eenen schrik kwam hun daer aen
door duivelsche temtatie:
twee tigers kwamen met getier,
de gasten riepen alle vier:
‘o God, wat komt ons tegen
op dees bedroefde wegen!’
3‘Laet my alleen op deze baen!’
sprak een met groot bezwaren,
‘’k en ben te biechten niet gegaen
den tijd van negen jaren,
voorwaer myn zonden zyn zoo groot,
reist gylie met u dryen voort,
want God die mocht u plagen
voor myn voorleden dagen.’
4Toen spraken d’ander dry getrouw:
‘en wilt niet droevig wezen!
de litanie van Ons Liev’ Vrouw
zullen wy voor u lezen.’
de tigers zijn verdwenen ras,
en daar het hun begeerte was
zy trokken voort te samen
tot z’ in Jerusalem kwamen.
5Zy kregen daer na biecht en boet
het vleesch en bloed des heeren,
want hun berouw oprecht en goed
bleek ook in ’t wederkeeren.
de gast weleer vol zonden groot
bleef dicht by Barcelone dood,
daer lag hy bloot van leden,
een geest kwam op getreden.
6Hy sprak: ‘o gasten! wilt nu saen
uw dooden vriend begraven,
doch doet hem eerst dit schoon hemd aen,
reist dan langs bosch en hagen,
en vreest niet meer voor ongeval,
ik weet wie u bewaren zal.
de litanie blyft lezen
gelyk gy deedt voor dezen!’
Vlämisch: van Paemel’s Liedersamml., und daraus abgekürzt bei Willems Nr. 132.
¶ 2, 5. getier, Getobe—3, 6. gylie, gy lieden, ihr Leute, d. i. ihr—3, 8. voorleden, vergangen—4, 5. verdwenen, verschwunden—6, 1. saen, sogleich Huydec. op St. 1, 375. mhd. sâr, sân, sâ Fundgr. 1, 388.—6, 5. ongeval, Unglück.