← Table of contents
The Oxford book of Portuguese verse

KING ALFONSO X

Reading edition

1221-1284

58. Esta é como Santa Maria serviu en logar de la monia que sse foi do mõesteiro.

De vergonna nos guardar punna todavia et de falir et d’ errar a Virgen Maria. Et guarda-nos de falir et ar quer-nos encobrir quando en erro caemos, des i faz-nos repentir et a emenda vĩir dos pecados que fazemos. D’ est’ un miragre mostrar en un abadia quis a Reinna sen par santa que nos guia. De vergonna nos guardar punna todavia. Ũa dona ouv’ ali que, per quant’ eu aprendi, era meninna fremosa, demais sabia assi tẽer sa orden que ni ũa atan aguçosa era d’i aproveitar quanto mais podia, et poren lle foran dar a tesoureria. De vergonna nos guardar punna todavia. Mai-lo demo, que prazer non ouv’ en, fez-lle querer tan ben a un cavaleiro que lle non dava lezer tra en que a foi fazer que saiu do mõesteiro; mais ant’ ela foi leixar chaves que tragia na cinta ant’ o altar da en que criia. De vergonna nos guardar punna todavia. Ai Madre de Deus! (enton diss’ ela en sa razon) leixo-vos est’ en comenda, et a vos de coraçon m’acomend’. E foi-s’, e non por ben fazer sa fazenda, con aquel que muit’ amar mais ca si sabia, et foi gran tempo durar con el en folia. De vergonna nos guardar punna todavia. E o cavaleiro fez, poi-la levó d’ essa vez, en ela fillos et fillas, mais la Virgen de bon prez que nunca amou sandez mostrou i maravillas; que a vida estrannar lle fez que fazia, por en sa claustra tornar u ante vivia. De vergonna nos guardar punna todavia. Mais en quant’ ela andou con mal sen, quanto leixou aa Virgen comendado ela mui ben o guardou, ca en seu logar entrou et deu a todo recado de quant’ ouv’ a recadar, que ren non falia, segundo no semellar de quen a viia. De vergonna nos guardar punna todavia. Mais pois que s’ arrepentiu a monia et se partiu do cavaleiro mais cedo, nunca comeu nen dormiu tro o mõesteiro viu; et entrou en el a medo et fillou-s’ a preguntar os que connocia do estado do logar que saber queria. De vergonna nos guardar punna todavia. Disseron-ll’ enton sinal: abadess’ avemos tal et priol’ e tesoureira, cada ũa d’ elas val muit’, et de ben sen mal nos fazen de gran maneira. Quand’ est’ oiu asinar logo se prendia porque s’ assi nomear con elas oia. De vergonna nos guardar punna todavia. E ela con gran pavor tremendo et sen coor foi-se pera a eigreia; mais la Madre do Sennor lle mostrou tan gran amor (et poren bẽeita seia) que as chaves foi achar u postas avia, et seus panos foi fillar que ante vestia. De vergonna nos guardar punna todavia. E tan toste, sen desden et sen vergonna de ren aver, juntou o convento et contou-lles o gran ben que lle fezo a que ten o mund’ en seu mandamento; et por lles todo provar quanto lles dizia fez seu amigo chamar que ll’ o contaria. De vergonna nos guardar punna todavia. O convento por mui gran maravilla tev’ a pran, pois que a cousa provada viron, dizendo que tan fremosa, par san Johan, nunca lles fora contada; et fillaron-se a cantar con grand’ alegria: Salve te, strela do mar, Deus, lume do dia. De vergonna nos guardar punna todavia et de falir et d’errar a Virgen Maria.

Explore with AITake your curiosity a little further.

Reading settings