ANTONIO FELICIANO DE CASTILHO
Reading edition
1800-1875
172. A Fonte dos Amores
Fonte mais pura que o lustroso vidro, mais que o vivo cristal que as rochas veste, ó de inocentes miseros amores outr’ ora testemunha, Com que verso que iguale o que mereces cantarei dignamente as aguas tuas e a relva que te borda a fresca terra e as flores que a matizam? Em que verso milhor folgas que entoe digno louvor ás arvores anosas que te cercam beneficas, lançando amiga sombra aos vates? Se outras cordas minha lira ornasse de Maia o filho, o aligero Mercurio, se novos sons na minha voz creassem as ondas de Aganippe, entam celebraria os nobres seixos onde o sangue de Inés o tempo adora, onde o sangue de Inés inda hoje arranca o pranto a amor e ás ninfas. Os zefiros e as auras neste sitio, sem que os ais da infeliz jamais esqueçam, tristes movendo a tremula folhagem saudade doce avivam. As aguas tuas e as visinhas letras, sobre as quais cada dia amor suspira, o sangue inda recente, os velhos troncos, tudo te faz formosa. Corre, ó fonte das lagrimas, ah sempre aos ternos corações de amantes tristes corras grata e suave e tenhas d’ eles os cultos que te sagro!