TIBERIANVS

AMNIS ibat inter arua ualle fusus frigida, luce ridens calculorum, flore pictus herbido. caerulas superne laurus et uirecta myrtea leniter motabat aura blandiente sibilo. subter autem molle gramen flore adulto creuerat: et croco solum rubebat et lucebat liliis et nemus fragrabat omne uiolarum suspiritu. inter ista dona ueris gemmeasque gratias omnium regina odorum uel colorum Lucifer auriflora praeminebat, flamma Diones, rosa. roscidum nemus rigebat inter uda gramina: fonte crebro murmurabant hinc et inde riuuli, antra muscus et uirentes intus myrtus uinxerant, qua fluenta labibunda guttis ibant lucidis. has per umbras omnis ales plus canora quam putes cantibus uernis strepebat et susurris dulcibus; hic loquentis murmur amnis concinebat frondibus, quis melos uocalis aurae musa zephyri mouerat. sic euntem per uirecta pulcra odora et musica ales amnis aura lucus flos et umbra iuuerat.

AVRVM, quod nigri manes, quod turbida mersant flumina, quod duris extorsit poena metallis! aurum, quo pretio reserantur limina Ditis, quo Stygii regina poli Proserpina gaudet! aurum, quod penetrat thalamos rumpitque pudorem, qua tectus saepe inlecebra micat impius ensis! in gremium Danaes non auro fluxit adulter mentitus pretio faciem fuluoque ueneno? non Polydorum hospes saeuo necat incitus auro? altrix infelix, sub quo custode pericli commendas natum, cui regia pignora credis? fit tutor pueri, fit custos sanguinis aurum! inmitis nidos coluber custodiet ante et uitulos fetae poterunt seruare leaenae. sic etiam ut Troiam popularet Dorica pubes aurum causa fuit: pretium dignissima merces. infami probro palmam conuendit adulter. denique cernamus, quos aurum uenit in usus. auro emitur facinus, pudor almus uenditur auro, tum patria atque parens, leges pietasque fidesque: omne nefas auro tegitur, fas proditur auro. porro hoc Pactolus, porro fluat et niger Hermus! aurum, res gladii, furor amens, ardor auarus, te celent semper uada turbida, te uada nigra, te tellus mersum premat infera, te sibi nasci Tartareus cupiat Phlegethon Stygiaeque paludes! inter liuentis pereat tibi fulgor arenas, nec post ad superos redeat famis aurea puros!

ALES, dum madidis grauata pennis udos tardius explicat uolatus, defecta in medio repente nisu capta est pondere depremente plumae: cassato solito uigore pennae, quae uitam dederant, dedere letum; ac, quis ardua nunc tenebat alis, isdem protinus incidit ruinae. quid sublimia circuisse prodest? qui celsi steterant, iacent sub imis! exemplum capiant, nimis petendo qui mentis tumidi uolant secundis.

OMNIPOTENS, annosa poli quem suspicit aetas, quem sub millenis semper contutibus unum nec numero quisquam poterit pensare nec aeuo, nunc esto affatus, si quo te nomine dignum est, seu sacer ignoto gaudes, quo maxima tellus intremuit, sistunt rapidos uaga sidera cursus. tu solus, tu multus item, tu primus et idem postremus mediusque simul mundique superstes (nam sine fine tui labentia tempora finis), altera ab alterno spectans fera turbine certo rerum fata rapi uitasque inuoluier aeuo atque iterum reducis supera in conuexa referri, scilicet ut mundo redeat quod partubus astra perdiderint refluumque iterum per corpora fiat. tu (siquidem fas est in temet tendere sensum et speciem temptare sacram, qua sidera cingis immensus longamque simul complecteris aethram) fulgentis forsan rapida sub imagine Phoebi flammifluum quoddam iubar es, quo cuncta coruscans ipse uides nostrumque premis solemque diemque. tu genus omne deum, tu rerum causa uigorque, tu natura omnis, deus innumerabilis unus, tu sexu plenus toto, tibi nascitur olim sidereus mundus (genus hinc hominumque deumque), lucens, augusto stellatus flore iuuentae. quem (precor, aspires), qua sit ratione creatus, quo genitus factusue modo, da nosse uolenti; da, pater, augustas ut possim noscere causas, mundanas olim molis quo foedere rerum sustuleris animamque leui quo maximus olim texueris numero, quo congrege dissimilique, quidque id sit uegetum, quod per cita corpora uiuit.

CRAS amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! uer nouum: uer iam canorum: uere natus orbis est! uere concordant amores, uere nubunt alites et nemus comam resoluit de maritis imbribus: et recentibus uirentis ducit umbras floribus. cras amorum copulatrix inter umbras arborum inplicat casas uirentis de flagello myrteo, cras Dione iura dicet fulta sublimi throno. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ipsa gemmis purpurantem pingit annum floridis, ipsa surgentis papillas de Fauoni spiritu urget in nodos tepentis, ipsa roris lucidi, noctis aura quem relinquit, spargit umentis aquas. en micant lacrimae trementes de caduco pondere: gutta praeceps orbe paruo sustinet casus suos. en pudorem florulentae prodiderunt purpurae: umor ille quem serenis astra rorant noctibus mane uirgines papillas soluit umenti peplo. ipsa iussit mane totae uirgines nubant rosae; facta Cypridis de cruore deque Amoris osculis deque gemmis deque flabris deque solis purpuris, cras pudorem qui latebat ueste tectus ignea unico marita uoto non rubebit soluere. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ipsa Nymphas diua luco iussit ire myrteo: 'ite, Nymphae, posuit arma, feriatus est Amor: iussus est inermis ire, nudus ire iussus est, neu quid arcu neu sagitta neu quid igne laederet.' it puer comes puellis; nec tamen credi potest, esse Amorem feriatum, si sagittas exuit; sed tamen, Nymphae, cauete, quod Cupido pulcer est: totus est in armis idem quando nudus est Amor. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! conpari Venus pudore mittit ante uirgines: 'una res est quam rogamus: cede, uirgo Delia, ut nemus sit incruentum de ferinis stragibus. ipsa uellet te rogare, si pudicam flecteret, ipsa uellet ut uenires, si deceret uirginem. iam tribus choros uideres feriantis noctibus congreges inter cateruas ire per saltus tuos floreas inter coronas, myrteas inter casas. nec Ceres nec Bacchus absunt nec poetarum deus. peruiglanda tota nox est, est recinenda canticis: regnet in siluis Dione: tu recede, Delia.' cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! iussit Hyblaeis tribunal stare diua floribus: praeses ipsa iura dicet, adsidebunt Gratiae. Hybla, totos funde flores, quidquid annus adtulit; Hybla, florum subde uestem, quantus Ennae campus est. ruris hic erunt puellae uel puellae fontium quaeque siluas quaeque lucos quaeque montis incolunt. iussit omnes adsidere pueri mater alitis, iussit at nudo puellas nil Amori credere: cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! cras erit quom primus aether copulauit nuptias. ut pater totum crearet uernis annum nubibus, in sinum maritus imber fluxit almae coniugis, unde fetus mixtus omnis aleret magno corpore. tunc cruore de superno spumeo pontus globo caerulas inter cateruas inter et bipedes equos fecit undantem Dionen de marinis imbribus. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ipsa uenas atque mentem permeanti spiritu intus occultis gubernat procreatrix uiribus, perque caelum perque terras perque pontum subditum praeuium sui teporem seminali tramite inbuit iussitque mundum nosse nascendi uias. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ipsa Troianos penatis in Latinos transtulit, ipsa Laurentem puellam coniugem nato dedit, moxque Marti de sacello dat pudicam uirginem, Romuleas ipsa fecit cum Sabinis nuptias. unde Ramnes et Quirites atque prolem posterum Romulo marem crearet et nepotem Caesarem; cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! rura fecundat uoluptas, rura Venerem sentiunt; ipse Amor puer Dionae rure natus dicitur. hunc ager cum parturiret ipsa suscepit sinu, ipsa florum delicatis educauit osculis. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ecce iam subter genestas explicant tauri latus, quisque tutus quo tenetur coniugali foedere: subter umbras cum maritis ecce balantum greges. iam loquaces ore rauco stagna cygni perstrepunt: et canoras non tacere diua iussit alites: adsonat Terei puella subter umbram populi, ut putes motus amoris ore dici musico et neges queri sororem de marito barbaro. illa cantat: nos tacemus? quando uer ueniet meum? quando fiam uti chelidon ut tacere desinam? perdidi Musam tacendo nec me Phoebus respicit. sic Amyclas cum tacerent perdidit silentium. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet!