SEXTVS PROPERTIVS

QVALIS et unde genus, qui sint mihi, Tulle, Penates quaeris pro nostra semper amicitia. si, Perusine, tibi patriae sunt nota sepulcra, Italiae duris funera temporibus, cum Romana suos egit discordia ciuis; (sic, mihi praecipue, puluis Etrusca, dolor, tu proiecta mei perpessa es membra propinqui, tu nullo miseri contegis ossa solo) proxima supposito contingens Vmbria campo me genuit terris fertilis uberibus.

CALLIMACHI Manes et Coi sacra Philetae, in uestrum quaeso me sinite ire nemus. primus ego ingredior puro de fonte sacerdos Itala per Graios orgia ferre choros. dicite, quo pariter carmen tenuastis in antro? quoue pede ingressi? quamue bibistis aquam? a ualeat, Phoebum quicumque moratur in armis! exactus tenui pumice uersus eat,— quo me Fama leuat terra sublimis, et a me nata coronatis Musa triumphat equis, et mecum in curru parui uectantur Amores, scriptorumque meas turba secuta rotas. quid frustra missis in me certatis habenis? non datur ad Musas currere lata uia. multi, Roma, tuas laudes annalibus addent, qui finem imperii Bactra futura canent. sed, quod pace legas, opus hoc de monte Sororum detulit intacta pagina nostra uia. mollia, Pegasides, date uestro serta poetae: non faciet capiti dura corona meo. at mihi quod uiuo detraxerit inuida turba, post obitum duplici faenore reddet Honos; omnia post obitum fingit maiora uetustas: maius ab exsequiis nomen in ora uenit. nam quis equo pulsas abiegno nosceret arces, fluminaque Haemonio comminus isse uiro, Idaeum Simoenta, Iouis cum prole Scamandro, Hectora per campos ter maculasse rotas? Deiphobumque Helenumque et Polydamanta et in armis qualemcumque Parin uix sua nosset humus. exiguo sermone fores nunc, Ilion, et tu Troia bis Oetaei numine capta dei. nec non ille tui casus memorator Homerus posteritate suum crescere sensit opus. meque inter seros laudabit Roma nepotes: illum post cineres auguror ipse diem. ne mea contempto lapis indicet ossa sepulcro prouisum est Lycio uota probante deo.

ORPHEA delenisse feras et concita dicunt flumina Threiciae succinuisse lyrae: saxa Cithaeronis Thebas agitata per artem sponte sua in muri membra coisse ferunt; quin etiam, Polypheme, fera Galatea sub Aetna ad tua rorantis carmina flexit equos: miremur, nobis et Baccho et Apolline dextro, turba puellarum si mea uerba colit? quod non Taenariis domus est mihi fulta columnis, nec camera auratas inter eburna trabes, nec mea Phaeacas aequant pomaria siluas, non operosa rigat Marcius antra liquor; at Musae comites, et carmina cara legenti, et defessa choris Calliopea meis. fortunata, meo si qua est celebrata libello! carmina erunt formae tot monumenta tuae. nam neque Pyramidum sumptus ad sidera ducti, nec Iouis Elei caelum imitata domus, nec Mausolei diues fortuna sepulcri mortis ab extrema condicione uacant: aut illis flamma aut imber subducit honores, annorum aut ictus pondere uicta ruent. at non ingenio quaesitum nomen ab aeuo excidet: ingenio stat sine morte decus.

CYNTHIA prima suis miserum me cepit ocellis, contactum nullis ante cupidinibus. tum mihi constantis deiecit lumina fastus et caput impositis pressit Amor pedibus, donec me docuit castas odisse puellas improbus, et nullo uiuere consilio. et mihi iam toto furor hic non deficit anno, cum tamen aduersos cogor habere deos. Milanion nullos fugiendo, Tulle, labores saeuitiam durae contudit Iasidos. nam modo Partheniis amens errabat in antris, ibat et hirsutas ille uidere feras; ille etiam Hylaei percussus uerbere rami saucius Arcadiis rupibus ingemuit. ergo uelocem potuit domuisse puellam: tantum in amore preces et benefacta ualent. in me tardus Amor non ullas cogitat artis, nec meminit notas, ut prius, ire uias. at uos, deductae quibus est fallacia lunae et labor in magicis sacra piare focis, en agedum dominae mentem conuertite nostrae, et facite illa meo palleat ore magis! tunc ego crediderim uobis et sidera et amnis posse Cytaeinis ducere carminibus. et uos, qui sero lapsum reuocatis, amici, quaerite non sani pectoris auxilia. fortiter et ferrum saeuos patiemur et ignis, sit modo libertas quae uelit ira loqui. ferte per extremas gentis et ferte per undas, qua non ulla meum femina norit iter: uos remanete, quibus facili deus annuit aure, sitis et in tuto semper amore pares. in me nostra Venus noctis exercet amaras, et nullo uacuus tempore defit Amor. hoc, moneo, uitate malum: sua quemque moretur cura, neque assueto mutet amore locum. quod si quis monitis tardas aduerterit auris, heu referet quanto uerba dolore mea!

QVICVMQVE ille fuit, puerum qui pinxit Amorem, nonne putas miras hunc habuisse manus? is primum uidit sine sensu uiuere amantis, et leuibus curis magna perire bona. idem non frustra uentosas addidit alas, fecit et humano corde uolare deum: scilicet alterna quoniam iactamur in unda, nostraque non ullis permanet aura locis. et merito hamatis manus est armata sagittis, et pharetra ex umero Gnosia utroque iacet: ante ferit quoniam, tuti quam cernimus hostem, nec quisquam ex illo uulnere sanus abit. in me tela manent, manet et puerilis imago: sed certe pennas perdidit ille suas; euolat ei nostro quoniam de pectore nusquam, assiduusque meo sanguine bella gerit. quid tibi iucundum est siccis habitare medullis? si pudor est, alio traice duella tua! intactos isto satius temptare ueneno: non ego, sed tenuis uapulat umbra mea. quam si perdideris, quis erit qui talia cantet (haec mea Musa leuis gloria magna tua est), qui caput, et digitos, et lumina nigra puellae, et canat ut soleant molliter ire pedes?

DICEBAM tibi uenturos, irrisor, amores, nec tibi perpetuo libera uerba fore: ecce iaces supplexque uenis ad iura puellae, et tibi nunc quaeuis imperat empta modo. non me Chaoniae uincant in amore columbae dicere, quos iuuenes quaeque puella domet. me dolor et lacrimae merito fecere peritum: atque utinam posito dicar amore rudis! quid tibi nunc misero prodest graue dicere carmen aut Amphioniae moenia flere lyrae? plus in amore ualet Mimnermi uersus Homero: carmina mansuetus lenia quaerit Amor. i, quaeso, et tristis istos combure libellos, et cane quod quaeuis nosse puella uelit! quid si non esset facilis tibi copia? nunc tu insanus medio flumine quaeris aquam. necdum etiam palles, uero nec tangeris igni: haec est uenturi prima fauilla mali. tum magis Armenias cupies accedere tigris et magis infernae uincula nosse rotae, quam pueri totiens arcum sentire medullis et nihil iratae posse negare tuae. nullus Amor cuiquam facilis ita praebuit alas, ut non alterna presserit ille manu. nec te decipiat, quod sit satis illa parata: acrius illa subit, Pontice, si qua tua est. quippe ubi non liceat uacuos seducere ocellos, nec uigilare alio nomine, cedat Amor? qui non ante patet, donec manus attigit ossa: quisquis es, assiduas a fuge blanditias! illis et silices et possint cedere quercus, nedum tu par sis, spiritus iste leuis. quare, si pudor est, quam primum errata fatere: dicere quo pereas saepe in amore leuat.

DVM tibi Cadmeae dicuntur, Pontice, Thebae armaque fraternae tristia militiae, atque, ita sim felix, primo contendis Homero (sint modo fata tuis mollia carminibus), nos, ut consuemus, nostros agitamus amores, atque aliquid duram quaerimus in dominam; nec tantum ingenio quantum seruire dolori cogor et aetatis tempora dura queri. hic mihi conteritur uitae modus, haec mea fama est, hinc cupio nomen carminis ire mei. me laudent doctae solum placuisse puellae, Pontice, et iniustas saepe tulisse minas; me legat assidue post haec neglectus amator, et prosint illi cognita nostra mala. te quoque si certo puer hic concusserit arcu, quam nolis nostros te uiolasse deos! longe castra tibi, longe miser agmina septem flebis in aeterno surda iacere situ; et frustra cupies mollem componere uersum, nec tibi subiciet carmina serus Amor. tum me non humilem mirabere saepe poetam, tunc ego Romanis praeferar ingeniis; nec poterunt iuuenes nostro reticere sepulcro 'Ardoris nostri magne poeta, iaces.' tu caue nostra tuo contemnas carmina fastu: saepe uenit magno faenore tardus Amor.

MIRABAR quidnam misissent mane Camenae, ante meum stantes sole rubente torum. natalis nostrae signum misere puellae et manibus faustos ter crepuere sonos. transeat hic sine nube dies, stent aere uenti, ponat et in sicco molliter unda minas. aspiciam nullos hodierna luce dolentis: et Niobae lacrimas supprimat ipse lapis: alcyonum positis requiescant ora querelis, increpet absumptum nec sua mater Ityn. tuque, o cara mihi, felicibus edita pennis, surge et praesentis iusta precare deos. ac primum pura somnum tibi discute lympha, et nitidas presso pollice finge comas: dein qua primum oculos cepisti ueste Properti indue, nec uacuum flore relinque caput; et pete, qua polles, ut sit tibi forma perennis, inque meum semper stent tua regna caput. inde coronatas ubi ture piaueris aras, luxerit et tota flamma secunda domo, sit mensae ratio, noxque inter pocula currat, et crocino naris murrea pungat onyx. tibia nocturnis succumbat rauca choreis, et sint nequitiae libera uerba tuae, dulciaque ingratos adimant conuicia somnos, publica uicinae perstrepat aura uiae: sit sors et nobis talorum interprete iactu, quem grauius pennis uerberet ille puer. cum fuerit multis exacta trientibus hora, noctis et instituet sacra ministra Venus, annua soluamus thalamo sollemnia nostro, natalisque tui sic peragamus iter.

DEFICIVNT magico torti sub carmine rhombi, et iacet exstincto laurus adusta foco; et iam Luna negat totiens descendere caelo, nigraque funestum concinit omen auis. una ratis fati nostros portabit amores caerula ad infernos uelificata lacus. si non unius, quaeso, miserere duorum! uiuam, si uiuet; si cadet illa, cadam. pro quibus optatis sacro me carmine damno: scribam ego 'Per magnum est salua puella Iouem'; ante tuosque pedes illa ipsa operata sedebit, narrabitque sedens longa pericla sua. haec tua, Persephone, maneat clementia, nec tu, Persephonae coniunx, saeuior esse uelis. sunt apud infernos tot milia formosarum; pulcra sit in superis, si licet, una locis! uobiscum est Iope, uobiscum candida Tyro, uobiscum Europe nec proba Pasiphae, et quot Creta tulit uetus et quot Achaia formas, et Thebae et Priami diruta regna senis: et quaecumque erat in numero Romana puella, occidit: has omnis ignis auarus habet. nec forma aeternum aut cuiquam est fortuna perennis: longius aut propius mors sua quemque manet. tu quoniam es, mea lux, magno dimissa periclo, munera Dianae debita redde choros.

VIDI te in somnis fracta, mea uita, carina Ionio lassas ducere rore manus, et quaecumque in me fueras mentita fateri, nec iam umore grauis tollere posse comas, qualem purpureis agitatam fluctibus Hellen, aurea quam molli tergore uexit ouis. quam timui ne forte tuum mare nomen haberet, teque tua labens nauita fleret aqua! quae tum ego Neptuno, quae tum cum Castore fratri, quaeque tibi excepi tum, dea Leucothoe! at tu uix primas extollens gurgite palmas saepe meum nomen iam peritura uocas. quod si forte tuos uidisset Glaucus ocellos, esses Ionii facta puella maris, et tibi ob inuidiam Nereides increpitarent, candida Nesaee, caerula Cymothoe. sed tibi subsidio delphinum currere uidi, qui, puto, Arioniam uexerat ante lyram. iamque ego conabar summo me mittere saxo, cum mihi discussit talia uisa metus.

INVIDE, tu tandem uoces compesce molestas et sine nos cursu, quo sumus, ire pares! quid tibi uis, insane? meos sentire furores? infelix, properas ultima nosse mala, et miser ignotos uestigia ferre per ignis, et bibere e tota toxica Thessalia. non est illa uagis similis collata puellis: molliter irasci non sciet illa tibi. quod si forte tuis non est contraria uotis, at tibi curarum milia quanta dabit! non tibi iam somnos, non illa relinquet ocellos: illa feros animis alligat una uiros. a, mea contemptus quotiens ad limina curres. quo tibi singultu fortia uerba cadent! et tremulus maestis orietur fletibus horror, et timor informem ducet in ore notam, et quaecumque uoles fugient tibi uerba querenti, nec poteris, qui sis aut ubi, nosse miser! tum graue seruitium durae cogere puellae discere et exclusum quid sit abire domum; nec iam pallorem totiens mirabere nostrum, aut cur sim toto corpore nullus ego. nec tibi nobilitas poterit succurrere amanti: nescit Amor priscis cedere imaginibus. quod si parua tuae dederis uestigia culpae, quam cito de tanto nomine rumor eris! non ego tum potero solacia ferre roganti, cum mihi nulla mei sit medicina mali; sed pariter miseri socio cogemur amore alter in alterius mutua flere sinu. quare, quid possit mea Cynthia, desine, Galle, quaerere: non impune illa rogata uenit.

ISTE quod est, ego saepe fui: sed fors et in hora hoc ipso electo carior alter erit. Penelope poterat bis denos salua per annos uiuere, tam multis femina digna procis; coniugium falsa poterat differre Minerua, nocturno soluens texta diurna dolo; uisura et quamuis numquam speraret Vlixen, illum exspectando facta remansit anus. nec non exanimem amplectens Briseis Achillen candida uesana uerberat ora manu; et dominum lauit macrens captiua cruentum, appositum flauis in Simoente uadis, foedauitque comas, et tanti corpus Achilli maximaque in parua sustulit ossa manu; cui tum nec Peleus aderat nec caerula mater, Scyria nec uiduo Deidamia toro. tunc igitur ueris gaudebat Graecia natis, otia tunc felix inter et arma pudor. at tu non una potuisti nocte uacare, impia, non unum sola manere diem! quin etiam multo duxistis pocula risu: forsitan et de me uerba fuere mala. hic etiam petitur, qui te prius ante reliquit: di faciant, isto capta fruare uiro! haec mihi uota tuam propter suscepta salutem, cum capite Stygiae iam poterentur aquae? cum lectum flentes circum staremus amici, hic ubi tum, pro di, perfida, quisue fuit? quid si longinquos retinerer miles ad Indos, aut mea si staret nauis in Oceano? sed uobis facile est uerba et componere fraudes: hoc unum didicit femina semper opus. non sic incerto mutantur flamine Syrtes, nec folia hiberno tam tremefacta Noto, quam cito feminea non constat foedus in ira, siue ea causa grauis siue ea causa leuis. nunc, quoniam ista tibi placuit sententia, cedam: tela, precor, pueri, promite acuta magis, figite certantes atque hanc mihi soluite uitam! sanguis erit uobis maxima palma meus. sidera sunt testes et matutina pruina et furtim misero ianua aperta mihi, te nihil in uita nobis acceptius umquam: nunc quoque erit, quamuis sis inimica, nihil. nec domina ulla meo ponet uestigia lecto: solus ero, quoniam non licet esse tuum. atque utinam, si forte pios eduximus annos, ille uir in medio fiat amore lapis! non ob regna magis diris cecidere sub armis Thebani media non sine matre duces, quam, mihi si media liceat pugnare puella, mortem ego non fugiam morte subire tua.

ERIPITVR nobis iam pridem cara puella: et tu me lacrimas fundere, amice, uetas? nullae sunt inimicitiae nisi amoris acerbae: ipsum me iugula, lenior hostis ero. possum ego in alterius positam spectare lacerto? nec mea dicetur, quae modo dicta mea est? omnia uertuntur: certe uertuntur amores: uinceris aut uincis, haec in amore rota est. magni saepe duces, magni cecidere tyranni, et Thebae steterant altaque Troia fuit. munera quanta dedi uel qualia carmina feci! illa tamen numquam ferrea dixit 'Amo'. ergo iam multos nimium temerarius annos, improba, qui tulerim teque tuamque domum? ecquandone tibi liber sum uisus? an usque in nostrum iacies uerba superba caput? sic igitur prima moriere aetate, Properti? sed morere; interitu gaudeat illa tuo! exagitet nostros manis, sectetur et umbras, insultetque rogis, calcet et ossa mea! quid? non Antigonae tumulo Boeotius Haemon corruit ipse suo saucius ense latus, et sua cum miserae permiscuit ossa puellae, qua sine Thebanam noluit ire domum? sed non effugies: mecum moriaris oportet; hoc eodem ferro stillet uterque cruor. quamuis ista mihi mors est inhonesta futura: mors inhonesta quidem, tu moriere tamen. ille etiam abrepta desertus coniuge Achilles cessare in tectis pertulit arma sua. uiderat ille fuga stratos in litore Achiuos feruere et Hectorea Dorica castra face; uiderat informem multa Patroclon harena porrectum et sparsas caede iacere comas, omnia formosam propter Briseida passus: tantus in erepto saeuit amore dolor. at postquam sera captiua est reddita poena, fortem ille Haemoniis Hectora traxit equis. inferior multo cum sim uel marte uel armis, mirum si de me iure triumphat Amor?

MAGNVM iter ad doctas proficisci cogor Athenas, ut me longa graui soluat amore uia. crescit enim assidue spectando cura puellae: ipse alimenta sibi maxima praebet amor. omnia sunt temptata mihi, quacumque fugari possit: at ex omni me premit ipse deus. bis tamen aut semel admittit, cum saepe negauit; seu uenit, extremo dormit amicta toro. unum erit auxilium: mutatis Cynthia terris quantum oculis, animo tam procul ibit amor. nunc agite, o socii, propellite in aequora nauem, remorumque pares ducite sorte uices, iungiteque extremo felicia lintea malo: iam liquidum nautis aura secundat iter. Romanae turres et uos ualeatis, amici, tuque mihi qualiscumque, puella, uale! ergo ego nunc rudis Hadriaci uehar aequoris hospes, cogar et undisonos nunc prece adire deos. deinde per Ionium uectus cum fessa Lechaeo sedarit placida uela phaselus aqua, quod superest, sufferre, pedes, properate laborem, Isthmos qua terris arcet utrumque mare. inde ubi Piraei capient me litora portus, scandam ego Theseae bracchia longa uiae. illic aut stadiis animum emendare Platonis incipiam aut hortis, docte Epicure, tuis; persequar aut studio linguae Demosthenis artem, librorumque tuos, docte Menandre, sales; aut certe tabulae capient mea lumina pictae, siue ebore exactae, seu magis aere, manus. aut spatia annorum aut longa interualla profundi lenierint tacito uulnera nostra sinu: seu moriar, fato, non turpi fractus amore; atque erit illa mihi mortis honesta dies.

SCRIBANT de te alii uel sis ignota licebit: laudet, qui sterili semina ponit humo. omnia, crede mihi, tecum uno munera lecto auferet extremi funeris atra dies; et tua transibit contemnens ossa uiator nec dicet 'Cinis hic docta puella fuit'.

SVNT aliquid Manes: letum non omnia finit, luridaque euictos effugit umbra rogos. Cynthia namque meo uisa est incumbere fulcro, murmur ad extremae nuper humata uiae, cum mihi somnus ab exsequiis penderet amoris, et quererer lecti frigida regna mei. eosdem habuit secum quibus est elata capillis, eosdem oculos: lateri uestis adusta fuit, et solitum digito beryllon adederat ignis, summaque Lethaeus triuerat ora liquor. spirantisque animos et uocem misit: at illi pollicibus fragiles increpuere manus: 'Perfide nec cuiquam melior sperande puellae, in te iam uiris somnus habere potest? iamne tibi exciderant uigilacis furta Suburae et mea nocturnis trita fenestra dolis? per quam demisso quotiens tibi fune pependi, alterna ueniens in tua colla manu! saepe Venus triuio commissa est, pectore mixto fecerunt tepidas pallia nostra uias. foederis heu taciti, cuius fallacia uerba non audituri diripuere Noti. at mihi non oculos quisquam inclamauit euntis: unum impetrassem te reuocante diem: nec crepuit fissa me propter harundine custos, laesit et obiectum tegula curta caput. denique quis nostro curuum te funere uidit, atram quis lacrimis incaluisse togam? si piguit portas ultra procedere, at illuc iussisses lectum lentius ire meum. cur uentos non ipse rogis, ingrate, petisti? cur nardo flammae non oluere meae? hoc etiam graue erat, nulla mercede hyacinthos inicere et fracto busta piare cado. Lygdamus uratur, candescat lammina uernae: sensi ego, cum insidiis pallida uina bibi. aut Nomas arcanas tollat uersuta saliuas: dicet damnatas ignea testa manus. quae modo per uilis inspecta est publica noctes, haec nunc aurata cyclade signat humum, et grauiora rependit iniquis pensa quasillis, garrula de facie si qua locuta mea est; nostraque quod Petale tulit ad monumenta coronas, codicis immundi uincula sentit anus; caeditur et Lalage tortis suspensa capillis, per nomen quoniam est ausa rogare meum. te patiente meae conflauit imaginis aurum, ardente e nostro dotem habitura rogo. non tamen insector, quamuis mereare, Properti: longa mea in libris regna fuere tuis. iuro ego fatorum nulli reuolubile carmen, tergeminusque canis sic mihi molle sonet, me seruasse fidem. si fallo, uipera nostris sibilet in tumulis et super ossa cubet. nam gemina est sedes turpem sortita per amnem, turbaque diuersa remigat omnis aqua. una Clytaemestrae stuprum uehit, altera Cressae portat mentitae lignea monstra bouis. ecce coronato pars altera rapta phaselo, mulcet ubi Elysias aura beata rosas, qua numerosa fides, quaque aera rotunda Cybelles mitratisque sonant Lydia plectra choris. Andromedeque et Hypermestre sine fraude maritae narrant historiae pectora nota suae: haec sua maternis queritur liuere catenis bracchia nec meritas frigida saxa manus; narrat Hypermestre magnum ausas esse sorores, in scelus hoc animum non ualuisse suum. sic mortis lacrimis uitae sanamus amores: celo ego perfidiae crimina multa tuae. sed tibi nunc mandata damus, si forte moueris si te non totum Chloridos herba tenet: nutrix in tremulis ne quid desideret annis Parthenie: potuit, nec tibi auara fuit. deliciaeque meae Latris, cui nomen ab usu est, ne speculum dominae porrigat illa nouae. et quoscumque meo fecisti nomine uersus, ure mihi: laudes desine habere meas. pelle hederam tumulo, mihi quae pugnante corymbo molli contortis alligat ossa comis. ramosis Anio qua pomifer incubat aruis, et numquam Herculeo numine pallet ebur, hic carmen media dignum me scribe columna, sed breue, quod currens uector ab urbe legat: "HIC TIBVRTINA IACET AVREA CYNTHIA TERRA: ACCESSIT RIPAE LAVS, ANIENE, TVAE." nec tu sperne piis uenientia somnia portis: cum pia uenerunt somnia, pondus habent. nocte uagae ferimur, nox clausas liberat umbras, errat et abiecta Cerberus ipse sera. luce iubent leges Lethaea ad stagna reuerti: nos uehimur, uectum nauta recenset onus. nunc te possideant aliae: mox sola tenebo: mecum eris et mixtis ossibus ossa teram.' haec postquam querula mecum sub lite peregit, inter complexus excidit umbra meos.

HOC pro continuo te, Galle, monemus amore, (id tibi ne uacuo defluat ex animo) saepe imprudenti fortuna occurrit amanti: crudelis Minyis dixerit Ascanius. est tibi non infra speciem, non nomine dispar, Theiodamanteo proximus ardor Hylae: hunc tu, siue leges Vmbrae sacra flumina siluae, siue Aniena tuos tinxerit unda pedes, siue Gigantea spatiabere litoris ora, siue ubicumque uago fluminis hospitio, Nympharum semper cupidis defende rapinis (non minor Ausoniis est amor Adryasin); nec tibi sit curae fontes et frigida saxa, Galle, neque expertos semper adire lacus. namque ferunt olim Pagasae naualibus Argon egressam longe Phasidos isse uiam, et iam praeteritis labentem Athamantidos undis Mysorum scopulis applicuisse ratem. hic manus heroum, placidis ut constitit oris, mollia composita litora fronde tegit. at comes inuicti iuuenis processerat ultra, raram sepositi quaerere fontis aquam. hunc duo sectati fratres, Aquilonia proles, hunc super et Zetes, hunc super et Calais, oscula suspensis instabant carpere plumis, oscula et alterna ferre supina fuga. ille sub extrema pendens secluditur ala et uolucres ramo summouet insidias. iam Pandioniae cessat genus Orithyiae: a dolor! ibat Hylas, ibat Hamadryasin. hic erat Arganthi Pege sub uertice montis grata domus Nymphis umida Thyniasin, quam supra nullae pendebant debita curae roscida desertis poma sub arboribus, et circum irriguo surgebant lilia prato candida purpureis mixta papaueribus. quae modo decerpens tenero pueriliter ungui proposito florem praetulit officio, et modo formosis incumbens nescius undis errorem blandis tardat imaginibus. tandem haurire parat demissis flumina palmis innixus dextro plena trahens umero. cuius ut accensae Dryades candore puellae miratae solitos destituere choros, prolapsum leuiter facili traxere liquore: tum sonitum rapto corpore fecit Hylas. cui procul Alcides iterat responsa, sed illi nomen ab extremis fontibus aura refert. quae miser ignotis error perpessus in oris Herculis indomito fleuerat Ascanio, his, o Galle, tuos monitus seruabis amores; formosum Nymphis credere cautus Hylan.

DESINE, Paulle, meum lacrimis urgere sepulcrum: panditur ad nullas ianua nigra preces; cum semel infernas intrarunt funera leges, non exorato stant adamante uiae. te licet orantem fuscae deus audiat aulae; nempe tuas lacrimas litora surda bibent. uota mouent superos: ubi portitor aera recepit, obserat herbosos lurida porta rogos. sic maestae cecinere tubae, cum subdita nostrum detraheret lecto fax inimica caput. quid mihi coniugium Paulli, quid currus auorum profuit aut famae pignora tanta meae? num minus immitis habuit Cornelia Parcas? en sum, quod digitis quinque legatur, onus. damnatae noctes et uos uada lenta paludes, et quaecumque meos implicat unda pedes, immatura licet, tamen huc non noxia ueni: deprecor hic umbrae mollia iura meae: aut si quis posita iudex sedet Aeacus urna, is mea sortita uindicet ossa pila: assideant fratres iuxta Minoida sellam et Eumenidum intento turba seuera foro. Sisyphe, mole uaces; taceant Ixionis orbes; fallax Tantaleo corripere ore liquor; Cerberus et nullas hodie petat improbus umbras; et iaceat tacita laxa catena sera. ipsa loquor pro me: si fallo, poena sororum infelix umeros urgeat urna meos. si cui fama fuit per auita tropaea decori, Afra Numantinos regna loquuntur auos: altera maternos exaequat turba Libones, et domus est titulis utraque fulta suis. mox, ubi iam facibus cessit praetexta maritis, uinxit et acceptas altera uitta comas, iungor, Paulle, tuo sic discessura cubili ut lapide hoc uni nupta fuisse legar. testor maiorum cineres tibi, Roma, uerendos, sub quorum titulis, Africa, tunsa iaces, testor qui Persen stimulantem pectus Achille, quique ortas proauo fregit Achille domos, me neque censurae legem mollisse neque ulla labe mea nostros erubuisse focos. non fuit exuuiis tantis Cornelia damnum: quin et erat magnae pars imitanda domus. nec mea mutata est aetas, sine crimine tota est: uiximus insignes inter utramque facem. mi natura dedit leges a sanguine ductas, ne possem melior iudicis esse metu. quaelibet austeras de me ferat urna tabellas: turpior assessu non erit ulla meo, uel tu, quae tardam mouisti fune Cybellen, Claudia, turritae rara ministra deae, uel cui, ius rapto cum Vesta reposceret igni, exhibuit uiuos carbasus alba focos. nec te, dulce caput, mater Scribonia, laesi: in me mutatum quid nisi fata uelis? maternis laudor lacrimis urbisque querelis, defensa et gemitu Caesaris ossa mea. ille sua nata dignam uixisse sororem increpat, et lacrimas uidimus ire deo. et tamen emerui generosos uestis honores, nec mea de sterili facta rapina domo. tu, Lepide, et tu, Paulle, meum post fata leuamen, condita sunt uestro lumina nostra sinu. uidimus et fratrem sellam geminasse curulem, consul quo factus tempore rapta soror. filia, tu specimen censurae nata paternae, fac teneas unum nos imitata uirum. et serie fulcite genus: mihi cumba uolenti soluitur aucturis tot mea fata meis. haec est feminei merces extrema triumphi, laudat ubi emeritum libera fama torum. nunc tibi commendo communia pignora natos: haec cura et cineri spirat inusta meo. fungere maternis uicibus, pater; illa meorum omnis erit collo turba ferenda tuo. oscula cum dederis tua flentibus, adice matris: tota domus coepit nunc onus esse tuum. et si quid doliturus eris, sine testibus illis! cum uenient, siccis oscula falle genis! sat tibi sint noctes quas de me, Paulle, fatiges, somniaque in faciem credita saepe meam: atque ubi secreto nostra ad simulacra loqueris, ut responsurae singula uerba iace. seu tamen aduersum mutarit ianua lectum sederit et nostro casta nouerca toro, coniugium, pueri, laudate et ferte paternum: capta dabit uestris moribus illa manus. nec matrem laudate nimis: collata priori uertet in offensas libera uerba suas. seu memor ille mea contentus manserit umbra et tanti cineres duxerit esse meos, discite uenturam iam nunc sentire senectam, caelibis ad curas nec uacet ulla uia. quod mihi detractum est, uestros accedat ad annos: prole mea Paullum sic iuuet esse senem. et bene habet: numquam mater lugubria sumpsi; uenit in exsequias tota caterua meas. causa perorata est. flentes me surgite, testes, dum pretium uitae grata rependit humus. moribus et caelum patuit; sim digna merendo cuius honoratis ossa uehantur auis.

SED tempus lustrare aliis Helicona choreis, et campum Haemonio iam dare tempus equo. iam libet et fortis memorare ad proelia turmas et Romana mei dicere castra ducis. quod si deficiant uires, audacia certe laus erit: in magnis et uoluisse sat est. aetas prima canat Veneres, extrema tumultus: bella canam, quando scripta puella mea est. nunc uolo subducto grauior procedere uoltu, nunc aliam citharam me, mea Musa, doce. surge, anima; ex humili iam carmine sumite uiris, Pierides: magni nunc erit oris opus. iam negat Euphrates equitem post terga tueri Parthorum et Crassos se tenuisse dolet: India quin, Auguste, tuo dat colla triumpho, et domus intactae te tremit Arabiae; et si qua extremis tellus se subtrahit oris, sentiat illa tuas, post modo capta manus. haec ego castra sequar; uates tua castra canendo magnus ero: seruent hunc mihi fata diem! ut caput in magnis ubi non est tangere signis, ponitur hac imos ante corona pedes, sic nos nunc, inopes par laudi condere carmen, pauperibus sacris uilia tura damus. nondum etiam Ascraeos norunt mea carmine fontis, sed modo Permessi flumine lauit Amor.

CLAVSVS ab umbroso qua tundit pontus Auerno umida Baiarum stagna tepentis aquae, qua iacet et Troiae tubicen Misenus harena, et sonat Herculeo structa labore uia; hic, ubi, mortalis dextra cum quaereret urbes, cymbala Thebano concrepuere deo:— at nunc inuisae magno cum crimine Baiae, quis deus in uestra constitit hostis aqua?— hic pressus Stygias uoltum demisit in undas, errat et in uestro spiritus ille lacu. quid genus aut uirtus aut optima profuit illi mater, et amplexum Caesaris esse focos? aut modo tam pleno fluitantia uela theatro, et per maternas omnia festa domus? occidit, et misero steterat uicesimus annus: tot bona tam paruo clausit in orbe dies. i nunc, tolle animos et tecum finge triumphos, stantiaque in plausum tota theatra iuuent, Attalicas supera uestis; laquearia magnis gemmea sint lugdis: ignibus ista dabis. sed tamen huc omnes, huc primus et ultimus ordo: est mala, sed cunctis ista terenda uia est. exoranda canis tria sunt latrantia colla, scandenda est torui publica cumba senis. ille licet ferro cautus se condat et aere, mors tamen inclusum protrahit inde caput. Nirea non facies, non uis exemit Achillem, Croesum aut Pactoli quas parit umor, opes. at tibi, nauta, pias hominum qui traicis umbras, hoc animae portent corpus inane suae: qua Siculae uictor telluris Claudius et qua Caesar, ab humana cessit in astra uia.

AT uos incertam, mortales, funeris horam quaeritis, et qua sit mors aditura uia; quaeritis et caelo, Phoenicum inuenta, sereno, quae sit stella homini commoda quaeque mala; seu pedibus Parthos sequimur seu classe Britannos, et maris et siccae caeca pericla uiae; rursus et obiectum fletis caput esse tumultu cum Mauors dubias miscet utrimque manus; praeterea domibus flammam domibusque ruinas, neu subeant labris pocula nigra tuis. solus amans nouit, quando periturus et a qua morte, neque hic Boreae flabra neque arma timet. iam licet et Stygia sedeat sub harundine remex, soluat et infernae tristia uela ratis: si modo clamantis reuocauerit aura puellae, concessum nulla lege redibit iter.

QVANDOCVMQVE igitur nostros mors claudet ocellos, accipe quae serues funeris acta mei. nec mea tunc longa spatietur imagine pompa, nec tuba sit fati uana querela mei; nec mihi tunc fulcro sternatur lectus eburno, nec sit in Attalico mors mea nixa toro. desit odoriferis ordo mihi lancibus, adsint plebei paruae funeris exsequiae. sat mea sit magno, si tres sint pompa libelli, quos ego Persephonae maxima dona feram. tu uero nudum pectus lacerata sequeris, nec fueris nomen lassa uocare meum, osculaque in gelidis pones suprema labellis, cum dabitur Syrio munere plenus onyx. deinde, ubi suppositus cinerem me fecerit ardor, accipiat manis paruula testa meos, et sit in exiguo laurus super addita busto, quae tegat exstincti funeris umbra locum, et duo sint uersus: QVI NVNC IACET HORRIDA PVLVIS, VNIVS HIC QVONDAM SERVVS AMORIS ERAT. nec minus haec nostri notescet fama sepulcri funere quam Phthii busta cruenta uiri. tu quoque si quando uenies ad fata, memento, hoc iter ad lapides cana ueni memores. interea caue sis nos aspernata sepultos: non nihil ad uerum conscia terra sapit. atque utinam primis animam me ponere cunis iussisset quaeuis de tribus una soror! nam quo tam dubiae seruetur spiritus horae? Nestoris est uisus post tria saecla cinis: qui si longa suae minuisset fata senectae saucius Iliacis miles in aggeribus, non ante Antilochi uidisset corpus humari diceret aut 'O mors, cur mihi sera uenis?' tu tamen amisso non numquam flebis amico: fas est praeteritos semper amare uiros. testis cui niueum quondam percussit Adonem uenantem Idalio uertice durus aper. illis fama ipsum iacuisse paludibus; illuc diceris effusa tu, Venus, isse coma. sed frustra mutos reuocabis, Cynthia, manis: nam mea quid poterunt ossa minuta loqui?