PSEVDO-AVSONIVS

VER erat et blando mordentia frigora sensu spirabat croceo mane reuecta dies: strictior Eoos praecesserat aura iugalis aestiferum suadens anticipare diem. errabam riguis per quadrua compita in hortis maturo cupiens me uegetare die. uidi concretas per gramina flexa pruinas pendere aut holerum stare cacuminibus. uidi Paestano gaudere rosaria cultu exoriente nouo roscida Lucifero. rara pruinosis canebat gemma frutetis ad primi radios interitura die. ambigeres raperetne rosis Aurora ruborem an daret et flores tingeret orta dies. ros unus, color unus et unum mane duorum: sideris et floris nam domina una Venus. forsan et unus odor: sed celsior ille per auras difflatur, spirat proximus iste magis. communis Paphie dea sideris et dea floris praecipit unius muricis esse habitum. momentum intererat, quo se nascentia florum germina conparibus diuiderent spatiis. haec uiret angusto foliorum tecta galero, hanc tenui folio purpura rubra notat, haec aperit primi fastigia celsa obelisci mucronem absoluens purpurei capitis. uertice collectos illa exsinuabat amictus iam meditans foliis se numerare suis: nec mora: ridentis calathi patefecit honorem prodens inclusi semina densa croci. ac modo quae toto rutilauerat igne comarum pallida conlapsis deseritur foliis. mirabar celerem fugitiua aetate rapinam et dum nascuntur consenuisse rosas: ecce et defluxit rutili coma punica floris, dum loquor, et tellus tecta rubore micat. tot species tantosque ortus uariosque nouatus una dies aperit, conficit una dies. conquerimur, Natura, breuis quod gratia talis: ostentata oculis ilico dona rapis. quam longa una dies, aetas tam longa rosarum, quas pubescentis iuncta senecta premit. quam modo nascentem rutilus conspexit Eous, hanc rediens sero uespere uidit anum. sed bene, quod paucis licet interitura diebus succedens aeuum prorogat ipsa suum. collige, uirgo, rosas, dum flos nouus et noua pubes, et memor esto aeuum sic properare tuum.

ILLA ego sum Dido, uultu quem conspicis, hospes, assimilata modis pulcraque mirificis. talis eram, sed non Maro quam mihi finxit erat mens uita nec incestis laesa cupidinibus. namque nec Aeneas uidit me Troïus umquam nec Libyam aduenit classibus Iliacis, sed furias fugiens atque arma procacis Hiarbae seruaui, fateor, morte pudicitiam, pectore transfixo, castus quod perculit ensis, non furor aut laeso crudus amore dolor. sic cecidisse iuuat: uixi sine uulnere famae, ulta uirum positis moenibus oppetii. inuida, cur in me stimulasti, Musa, Maronem, fingeret ut nostrae damna pudicitiae? uos magis historicis, lectores, credite de me quam qui furta deum concubitusque canunt falsidici uates, temerant qui carmine uerum humanisque deos assimilant uitiis.

DVM dubitat natura marem faceretne puellam, factus es, o pulcher, paene puella, puer.

VADO, sed sine me, quia te sine, nec nisi tecum totus ero, pars cum sim altera, Galla, tui. uado tamen, sed dimidius, uado minor ipso dimidio nec me iam locus unus habet: nam tecum fere totus ero, quocumque recedam pars ueniet mecum quantulacumque mei. separor unus ego, sed partem sumo minorem ipse mei, tecum pars mea maior abit. si redeam, tibi totus ero: pars nulla uacabit, quae mox non redeat in tua iura. uale.