DIEGO DEL CASTILLO.
Reading edition
nota XV
Ira sanna et crueldat Sojusgan, fuerçan y prenden, Syn otra contrariedat, Del campo la libertad Del poder los que contienden; Recello, miedo et temor Espantan, vençen y fieren, É combaten con rigor Aquel cativo favor De quantos siguen et quieren. En la plaça peligrosa Qual amor nos ha asignado, Debate maguer medrosa La vida, de vos quexosa, Con el seso cativado; Et dando secreto gaie, Afirman fiera batalla En el seno tal salvaie Deste mísero viaie, Do syempre dolor se falla. El plaso, pues, otorgado De tanto triste liçencia, En el qual debe ser dado Uno iuisio sennalado De vuestra poca clemencia, Non passe syn gran pregon É publica vos patente, Porque toda condicion De pueblos et de nacion Sepa de mi mal presente. É vos, que, nunca vencida, Iamas vos vence porfía, Nin por ruego soys movida, Nin por muerte condolida Deste fuego que me guia, Quered quiriendo tomar Un querer esecutivo Por donde pueda fallar La parte que más buscar Me conviene, pues que vivo. Ca si muerte fues notoria Al dolor que me combate, Non sería ménos la gloria Quel temor de la victoria Quando piensa su debate, Nin vuestro cruel espanto, Que me da terrible guerra, Sería causa de mi llanto, Nin mis males podrian tanto, Que non fuesse só la tierra. Mas si tanto grand tristura Me quisieron dar los fados, Que por vuestra fermosura Yo perdiesse la folgura De los bienaventurados, Entre quantos saben parte De mis penas tan amargas, Vos quered tener tal arte, Que con vos triste me farte Recontar mis cuytas largas. En la fin de mis cuydados Mis dolores començaron, É fueran tan passionados Mis males atribulados Desque solo me fallaron, Que muerta vive mi vida, Cercada de compassion, De todas cuytas fornida, Et viviendo despedida De salud et redemption. En principio de la edat Más viril de la franquesa Començó mi soledat É mi grand captividat Con los fructos de tristesa, Do plaser fué consumido, Esperança fecha pena, De vivas llamas ardido Mi deseo tan querido, Cuya rabia me encadena. Mirando vuestra presencia, Muero yo, triste, sin muerte, Pidiendo con reverencia, Reparo de tal paciencia Quanto sufro por mi suerte; Nin con vos vivo de dia, Nin syn vos en tenebrura, Nin con vos mi fantasía, Nin syn vos iamas podria Fenescer su lobregura. De tantos fuegos vesino, Me fallo desconsolado, Que temo, quando magino, Si soy fijo de Cadino Para ser despadaçado; En tanto grado ya veo Mis males sobrepujar, Que ciertamente me creo Con Dido, Arcas, Ançeo Mis penas empareiar. Segund, pues, un seguiento Qua sigo como vencido, É buscando el perdimiento Que busco con desatiento Por me ver asy ferido, Causa muy caritativa Yo debria cierto mover De una vida tan cativa Por vuestra causa passiva Sin querer le socorer. Pensando por qué misterio Mis signos et mis planetas Dieron tanto captiverio Á mí, que syn refrigerio Combaten vuestras saetas, Nin vivo porque consiento Nin muero porque padesco, Mas peno porque contento Fallo mi querer esento En dolor que non meresco. Yo iuré de non seguir Iamas vuestros movimientos, É propuse de fuyr Por vençer á mi morir La causa de mis tormentos, Mas vuestra cara tan bella, Por quien viviendo sospiro, Que luse como estrella, Causa siempre grand querella Á mí, triste, que vos miro. Nin presente non condena, Nin absente da remedio, Nin mirando se refrena, Nin vuestra vista serena Pone piedat en medio, Ántes vuestro gentil gesto Por me ver tan solitario Con semblante muy honesto, Non cessando del propuesto, Es ya fecho sagitario. El poder de vuestro nombre Me manda syempre mirar Vuestra beldat et renombre, Porque yo triste me asombre, Syn poderme consolar, É quiere que vos, matando Con vuestro mortal cochillo, Persigays nunca cessando, Nin de muerte perdonando Vuestro Diego del Castillo.
