Evangelium vun St. Lukas.
Johann Bugenhagen translation
Dat 1. Kapitel.
1. Aldewiel sik dat veele unnernahmen hebbt dat Vertelln vun de Geschichten, de mank uns geschehn sünd, völlig uptoschrieven;
2. As uns dat öwerlevert hebbt, de dat vun Anfang sülvst sehn hebbt, un Deener vun dat Wort west sünd:
3. Hef ik dat ok för gud ansehn, nadem ik dat alltomal vun Anfang erkündt hef, dat ik dat ok to di, min gude Theophilus, mit Fliet ordentlich schriev. Apost. 1, 1.
4. Up dat du en sekern Grund erfahrn deihst vun de Lehr, in weke du unnerricht büst.
5. To de Tied vun Herodes, den König vun Judäa, weer dar en Prester vun de Ordnung Abia, mit Namen Zacharias, un sin Fru vun de Döchter Aarons, weke Elisabeth heeten dä. Matth. 2, 1. 1. Chron. 25, 10.
6. Se weern awer all beid fromm vör GOtt, un gungen in alle Gebote un Satzungen vun den HErrn unsträflich. Hiob. 1, 1. 8.
7. Un se harrn keen Kind, denn Elisabeth weer unfruchtbar, un weern beide to Jahren.
8. Un dat begev sik, as he dat Presteramt afwahr vör GOtt, to de Tied vun sin Ordnung,
9. Na Gewohnheit vun dat Presterdom, un dat an em weer, dat he rökern schull, gung he in den HErrn Sin Tempel. 2. Mos. 30, 7.
10. Un de ganze Hupen Volk weer buten un be’ unner de Stunn vun dat Rokopfer. 3. Mos. 16, 17. 1. Kön. 7, 12.
11. Dar erschien em awer en Engel vun den HErrn, un stunn to rechten Hand an den Rokopferaltar. 2. Mos. 30, 1.
12. Un as Zacharias em sehn dä, verfehr he sik, un em keem Bangen an. Richt. 13, 6. 20. Dan. 10, 7. 8.
13. Awer de Engel sprok to em: Wes’ nich bang, Zacharias, denn din Gebet is erhört, un din Fru Elisabeth ward di en Söhn to Welt bringen, den sin Namen schast du Johannes heeten. Apost. 10, 31.
14. Un du warrst daröwer Freud un Wonn’ hebben, un veele ward sik öwer sin Geburt freun. v. 58.
15. Denn he ward grot wesen vör den HErrn. Wien un starke Gedränke ward he nich drinken. Un he ward noch in dat Moderlief erfüllt warrn mit den hilligen GEist.
16. Un he ward veele vun de Kinner Israel to GOtt, ehren HErrn, bekehrn.
17. Un he ward vör Em hergahn in Elias sin Kraft un Geist, to bekehrn de Vaders ehr Harten to de Kinner, un de Unglövigen to de Gerechten ehr Klokheit, to bereiten den HErrn en woltorüst Volk.
18. Zacharias sprok to den Engel: Wobi schall ik dat erkennen? Denn ik bün old un min Fru is to Jahren. 1. Mos. 17, 17.
19. De Engel antworte, un sprok to em: Ik bün Gabriel, de vör GOtt steiht, un bün herschickt, mit di to reden, dat ik di düt verkünnigen schall. Dan. 8, 16. 9, 21. 1. Kön. 17, 1. Ps. 103, 20. Offenb. 7, 11.
20. Un süh, du warrst stumm warrn, un nich spreken künnen, bet up den Dag, wo dat geschehn ward; darum, dat du min Wör’ nich glovt hest, weke schüllt wahr makt warrn to ehr Tied.
21. Un dat Volk töv up Zacharias, un wunner sik, dat he so lang in den Tempel blev.
22. Un as he rut gung, kunn he nich mit se reden. Un se markten, dat he en Gesicht sehn harr in den Tempel. Un he wink se, un blev stumm.
23. Un dat begev sik, as sin Amtstied ut weer, gung he hen in sin Hus.
24. Un na de Dag’ war sin Fru Elisabeth swanger, un verbarg sik fief Monat lang, un sprok:
25. Also hett mi de HErr dahn in de Dag’, as He mi ansehn hett, dat He de Schand mank de Lüd vun mi neem.
26. Un in den sößten Monat war de Engel Gabriel schickt vun GOtt in en Stadt in Galiläa, de heet Nazareth,
27. To en Jungfru, de vertrut weer mit en Mann, mit Namen Joseph, vun David sin Hus, un de Jungfru heet Maria. Luk. 2, 5. Matth. 1, 18.
28. Un de Engel keem to ehr rin, un sprok: Wes’ gröt’, du Holdselige! De HErr is mit di, du Gebenedeite mank de Fruens!
29. As se em awer seeg, verfehr se sik öwer sin Red, un dach: Wat is dat för en Gruß?
30. Un de Engel sprok to ehr: Wes’ nich bang, Maria, du hest Gnad bi GOtt funn’.
31. Süh, du warrst swanger warrn in dat Lief, un en Söhn to Welt bringen, den Sin Namen schast du JEsus heeten. Jes. 7, 14. Matth. 1, 21.
32. De ward grot un en Söhn vun den Allerhöchsten nennt warrn, un GOtt de HErr ward Em den Stohl vun Sin Vader geven. Jes. 9, 7. 2. Sam. 7, 12.
33. Un He ward en König sien öwer Jakob Sin Hus ewig, un up Sin Königriek ward keen Enn sien. Dan. 4, 31. 7, 14. Mich. 4, 7.
34. Do sprok Maria to den Engel: Woans schall dat togahn? alldewiel ik vun keen Mann weet?
35. De Engel antwort, un sprok to ehr: De hillige GEist ward öwer di kamen, un de Kraft vun den Höchsten ward di öwerschatten. Darum ok dat Hillige, dat vun di gebarn ward, ward GOttes Söhn nennt warrn. Matth. 1, 18. 20. Dan. 9, 24.
36. Un süh, Elisabeth, din Blotsfründin, is ok swanger mit en Söhn in ehr Öller un geiht in den sößten Monat, de in Verrop steiht, dat se unfruchtbar is. Jes. 54, 6.
37. Denn bi GOtt is keen Ding unmöglich. 1. Mos. 18, 14. Hiob. 42, 2. Ps. 135, 5. 6. Jer. 32, 17. 27. Zach. 8, 6. Luk. 18, 27. Röm. 4, 21.
38. Maria awer sprok: Süh, ik bün den HErrn Sin Magd, mi gescheh, as du seggt hest. Un de Engel scheed vun ehr.
39. Maria awer stunn up in de Dag’ un gung mit Il in dat Gebirg na de Stadt Juda. Jos. 21, 11.
40. Un keem in Zacharias sin Hus un gröt Elisabeth.
41. Un dat begev sik, as Elisabeth Maria ehrn Gruß hör, hüpp dat Kind in ehr Lief. Un Elisabeth war vull vun den hilligen GEist.
42. Un reep lut, un sprok: Gebenedeiet büst du mank de Fruens, un gebenedeiet is de Frucht vun din Lief. v. 28. Richt. 5, 24.
43. Un wa kummt mi dat her, dat min HErr Sin Moder to mi kummt?
44. Süh, as ik de Stimm vun din Gruß hör, hüpp dat Kind mit Freuden in Min Lief.
45. Un, o selig büst du, de du glovt hest! Denn dat ward wahr makt warrn, dat di seggt is vun den HErrn. Luk. 11, 21. Joh. 20, 29.
46. Un Maria sprok: Min Seel erhevt den HErrn, 2. Mos. 15, 2.
47. Un min Geist freut sik an GOtt, min HEiland. 1. Sam. 2, 1. Hab. 3, 18.
48. Denn He hett Sin elende Magd ansehn. Süh, vun nu af an ward mi selig priesen alle Kinneskinner. Ps. 113, 5. 6. 1. Mos. 30, 13.
49. Denn He hett grote Ding’ an mi dahn, de dar mächtig is, un den Sin Namen hillig is.
50. Un Sin Barmhartigkeit wahrt ümmer vun een Geslecht to dat annere bi de, de Em fürchten doht. 2. Mos. 20, 6. 34, 6. 7. Ps. 25, 6. Ps. 100, 5. Ps. 103, 13. 17.
51. He övt Gewalt mit Sin Arm, un terstreut, de hoffardig sünd in de Gedanken vun ehr Hart. Jes. 51, 9. 52, 10. 2. Sam. 22, 28. Ps. 89, 11. Obad. v. 3. 4. 1. Pet. 5, 5.
52. He stött de Gewaltigen vun den Stohl, un erhevt den Elenden. Ps. 147, 6. 1. Sam. 2, 7. 8. 2. Sam. 6, 21. 22. Hiob. 5, 11.
53. De Hungrigen füllt He mit Göder, un lett de Rieken lerrig. Ps. 34, 11. 107, 7. Matth. 5, 3. 6. Joh. 10, 11. Eph. 1, 3.
54. He denkt an de Barmhartigkeit, un helpt Sin Deener Israel up. 5. Mos. 7, 7. 8. Jes. 30, 18. Jer. 31, 20. Jes. 41, 8.
55. As He redt hett to unsen Vader Abraham un sin Samen ewig. 1. Mos. 17, 7. 19. 18, 18.
56. Un Maria blev bi ehr bi dree Monat; darna kehr se wedder um na Hus.
57. Un för Elisabeth keem ehr Tied, dat se gebärn schull, un se broch en Söhn to Welt.
58. Un ehr Nawers un Blotsfrünn hörn, dat de HErr grote Barmhartigkeit an ehr dahn harr, un freuten sik mit ehr.
59. Un dat begev sik up den achten Dag, keemen se, dat Kind to besnieden, un heeten em na sin Vader Zacharias. 1. Mos. 17, 12. 3. Mos. 12, 3.
60. Awer sin Moder antworte, un sprok: Keenfalls, he schall Johannes heeten.
61. Un se sproken to ehr: Is doch Nüms in din Fründschap, de so heeten deiht.
62. Un se winkten sin Vader, wa he em wull heeten laten.
63. Un he verlang en Tafel, schrev un sprok: He heet Johannes. Un se wunnerten sik all.
64. Un sogliek war sin Mund un sin Tung updahn, un he sprok, un lavte GOtt. Mark. 7, 35.
65. Un dar keem en Furcht öwer alle Nawers; un düsse Geschicht war ruchbar up dat ganze jüdische Gebirg.
66. Un all, de dat hörn, neemen dat to Harten, un sproken: Wat, meenst du, wat will ut dat lütt Kind warrn? Denn den HErrn Sin Hand weer mit em. Ezech. 1, 3. 3, 22.
67. Un sin Vader Zacharias war vull vun den hilligen GEist, prophezie, un sprok: 2. Pet. 1, 21.
68. Lavt wes’ de HErr, Israel Sin GOtt, denn He hett besöcht un erlöst Sin Volk. Ps. 41, 14. Ps. 72, 18. Matth. 1, 21.
69. Un hett uns upricht en Horn vun dat Heil in Sin Deener David sin Hus. Ps. 132, 17.
70. As He vör Tieden redt hett dörch Sin hillige Propheten ehrn Mund: Jes. 35, 4. Jer. 23, 6.
71. Dat He uns retten dä vun unse Fiende, un vun all de ehr Hand, de uns haßt. Ps. 106, 10.
72. Un de Barmhartigkeit bewiest unse Vaders, un dach an Sin hilligen Bund, 1. Mos. 17, 7. 3. Mos. 26, 42.
73. Un an den Eed, den He sworen hett unsen Vader Abraham, uns to geven; 1. Mos. 22, 16. Mich. 7, 20.
74. Dat wi, erlöst ut uns’ Fiend ehr Hand, Em deent ahn Furcht unse Leven lang, Gal. 1, 4. Tit. 2, 12. 14. Ebr. 9, 14.
75. In Hilligkeit un Gerechtigkeit, de Em gefällig is. Kol. 1, 22.
76. Un du, lütt Kind, warrst en Prophet vun den Höchsten heeten; du warrst vör den HErrn hergahn, dat du Sin Weg bereit makst, Matth. 3, 3.
77. Un Erkenntnis vun dat Heil gevst Sin Volk, de dar is in de Vergevung vun ehr Sünn. Jer. 31, 34.
78. Dörch de hartliche Barmhartigkeit vun unsen GOtt, dörch weke uns besöcht hett de Upgang ut de Hög, 4. Mos. 24, 17. Mal. 4, 2.
79. Up dat He erschien de, de dar sitten doht in de Düsternis un Schatten vun den Dod, un richt unse Föt up den Weg to den Freden. Jes. 9, 2.
80. Un dat lütt Kind wuß un war stark in Geist, un weer in de Wüstenie, bet dat he schull hervörtreden vör dat Volk Israel.
Dat 2. Kapitel.
1. Dat begev sik awer to de Tied, dat en Gebot vun den Kaiser Augustus utgung, dat de ganze Welt inschatzt war.
2. Un düsse Schatzung weer de allereerste, un gescheeg to de Tied, as Cyrenius Landpleger in Syrien weer.
3. Un jedermann gung hen, dat he sik inschatzen leet, jedereen in sin Stadt.
4. Do mak sik ok Joseph up, ut Galiläa, ut de Stadt Nazareth, in dat jüdische Land, na de Stadt Davids, de dar heet Bethlehem, darum, dat he vun dat Hus un Geslecht Davids weer. Mich. 5, 1.
5. Up dat he sik inschatzen leet mit Maria, sin vertrute Fru. De weer swanger. Luk. 1, 27.
6. Un as se dar weern, keem de Tied, dat se gebärn schull.
7. Un se broch ehrn eersten Söhn to Welt, un wickel Em in Windeln, un lä Em in en Krüff, denn se harrn sunst keen Platz in de Harbarg. Matth. 1, 25.
8. Un dar weern Harrn in desülve Gegend up dat Feld bi de Herden, de höden des Nachts ehr Herden.
9. Un süh, den HErrn Sin Engel trä to se, un de Klarheit vun den HErrn lüch um se, un se weern heel bang.
10. Un de Engel sprok to se: West nich bang, seht, ik verkünnig ju grote Freud, de alle Lüd wedderfahrn ward:
11. Denn ju is hüt de HEiland gebarn, de dar is Christus, de HErr in de Stadt Davids.
12. Un dat hebbt ton Teken: Ji ward finnen dat Kind in Windeln wickelt un in en Krüff liggen.
13. Un gliek darup weern dar bi den Engel de veelen himmlischen Heerscharen, de lavten GOtt, un sproken: Dan. 7, 10.
14. Ehre wes’ GOtt in de Hög, un Freden up de Eer, un de Minschen en Wolgefalln! Jes. 57, 19. Luk. 19, 38. Eph. 2, 14. 17.
15. Un as de Engeln vun se na den Himmel fohrn, sproken de Harrn unner enanner: Lat uns nu gahn na Bethlehem, un de Geschicht sehn, de dar geschehn is, de uns de HErr kund dahn hett. 2. Mos. 3, 3.
16. Un se keemen flink, un funn beide, Maria un Joseph, darto dat Kind in de Krüff liggen. Matth. 2, 11.
17. As se dat awer sehn harrn, breeden se dat Wort ut, wat to ehr vun düt Kind seggt weer.
18. Un alle, vör de dat keem, wunnerten sik öwer de Red, de se de Harrn seggt harrn.
19. Maria awer beheel all düsse Wör’, un beweg se in ehr Hart.
20. Un de Harrn kehrten wedder um, priesen un lavten GOtt um Allns, wat se hört un sehn harrn, as denn to se seggt weer.
21. Un as acht Dag um weern, dat dat Kind besneden war; dar war Sin Namen nennt JEsus, as He nennt weer vun den Engel, ehr He in Moderlief empfangen war. 1. Mos. 17, 12. Luk. 1, 31.
22. Un as de Dag’ vun ehr Reinigung na dat Gesetz Moses keemen, brochen se Em na Jerusalem, up dat se Em öwerantwort den HErrn; 3. Mos. 12, 2.
23. As denn schreven steiht in den HErrn Sin Gesetz: Alle Mannslüd, de tom eersten de Moder brickt, schall den HErrn hilligt heeten. 2. Mos. 13, 2. 22, 29.
24. Un dat se geven dat Opfer, na dem, as dar seggt is, in dat Gesetz vun den HErrn, een paar Turtelduven oder twee junge Duven. 3. Mos. 12, 8.
25. Un süh, en Minsch weer to Jerusalem, mit Namen Simeon, un desülve Minsch weer fromm un gottesfürchtig, töv up Israel sin Trost, un de hillige GEist weer in em. 1. Mos. 5, 29.
26. Un em weer en Antwort warn vun den hilligen GEist, he schull den Dod nich sehn, he harr denn tovör den HErrn Sin Christus sehn.
27. Un he keem up Anregung vun den hilligen GEist in den Tempel. Un as de Öllern dat Kind JEsus in den Tempel brochten, dat se för Em dän, as man pleggt na dat Gesetz to dohn,
28. Do neem he Em up sin Arm, un lavte GOtt, un sprok:
29. HErr, nu letst Du Din Deener in Freden fahrn, as Du seggt hest. 1. Mos. 46, 30.
30. Denn min Ogen hebbt Din HEiland sehn,
31. Weken Du tobereit hest för alle Völker. Jes. 11, 10. 49, 6.
32. En Licht, hell to maken de Heiden, un ton Pries vör Din Volk Israel. Jes. 42, 6. 49, 6.
33. Un Sin Vader un Moder wunnerten sik öwer dat, wat vun Em seggt war.
34. Un Simeon segen se, un sprok to Maria, Sin Moder: Süh, düsse ward sett to en Dalfall un Upstahn vun veele in Israel, un to en Teken, dat wedderspraken ward. Jes. 8, 14. 28, 16. Matth. 21, 42. Röm. 9, 33.
35. (Un dar ward en Swerdt dörch din Seel gahn), up dat veele Harten ehr Gedanken apenbar ward.
36. Un dar weer en Prophetin, Hanna, en Dochter vun Phanuel, vun dat Geslecht Aser, de weer hoch to Jahren, un harr levt söven Jahr mit ehrn Mann na ehr Jungfernschaft,
37. Un weer nu en Wetfru bi veer un tachentig Jahr, de verleet nümmer den Tempel, deente GOtt mit Beden un Fasten Dag un Nacht. 1. Tim. 5, 5. 1. Sam. 1, 22.
38. Desülve trä ok hento to desülve Stunn, un pries den HErrn, un red vun Em to alle, de up de Erlösung to Jerusalem tövten.
39. Un as se dat Allns vullbrocht harrn na den HErrn Sin Gesetz, kehrten se wedder torügg na Galiläa to ehr Stadt Nazareth.
40. Awer dat Kind wuß, un war stark in den GEist, vull Wiesheit; un GOtt Sin Gnad weer bi Em.
41. Un Sin Öllern gungen alle Jahr na Jerusalem up dat Osterfest. 2. Mos. 34, 23. 5. Mos. 16, 16.
42. Un as He twölf Jahr old weer, gungen se rup na Jerusalem, as dat bi dat Fest so Bruk weer.
43. Un as de Dag’ to Enn weern, un se wedder to Hus gungen, blev dat Kind JEsus in Jerusalem, un Sin Öllern wussen dat nich.
44. Se meenten awer, He weer mank de Gesellschaft, un keemen en Dagsreis, un söchten Em mank de Frünnen un Bekannten.
45. Un as se Em nich finnen dän, gungen se wedder na Jerusalem, un söchten Em.
46. Un dat begev sik na dree Dag’, funn se Em in den Tempel sitten merrn mank de Lehrers, dat He se tohör un se frog.
47. Un alle, de Em tohörn, wunnerten sik öwer Sin Verstand un öwer Sin Antwort. Matth. 7, 28. Mark. 1, 22.
48. Un as se Em sehn dän, verfehrten se sik. Un Sin Moder sprok to Em: Min Söhn, warum hest Du uns dat dahn? Süh, Din Vader un ik hebbt Di mit Smarten söcht. 1. Mos. 12, 18.
49. Un He sprok to se: Wat is dat, dat ji Mi söcht hebbt? Weet ji nich, dat Ik sien mutt in dat, wat Min Vader Sin is?
50. Un se verstunn dat Wort nich, dat He mit se reden dä.
51. Un He gung mit se hendal un keem na Nazareth, un weer se unnerdahn. Un Sin Moder beheel all düsse Wör in ehr Hart. v. 19. 1. Mos. 37, 11.
52. Un JEsus neem to an Wiesheit, Öller un Gnad bi GOtt un de Minschen. 1. Sam. 2, 26.
Dat 3. Kapitel.
1. In dat föfteinste Jahr vun Kaiser Tiberius sin Regeerung, as Pontius Pilatus Landpleger in Judäa weer, un Herodes en Veerfürst in Galiläa, un sin Broder Philippus en Veerfürst in Ituräa, un in de Gegend Trochonitis, un Lysanias en Veerfürst in Abilene;
2. As Hannas un Kaiphas Hohepresters weern, do keem Befehl vun GOtt an Johannes, Zacharias sin Söhn, in de Wüstenie.
3. Un he keem in de Gegend um den Jordan, un predig de Döp vun de Buß to Vergevung vun de Sünden; Matth. 3, 1. 2. Mark. 1, 4.
4. As schreven steiht in dat Bok vun den Prophet Jesaias sin Red, de dar seggt: Dar is en Stimm vun en Prediger in de Wüstenie: Makt den HErrn Sin Weg bereit, un makt Sin Stege eben! Jes. 40, 3.
5. Alle Sluchten schüllt vull warrn, un alle Bargen un Hügel schüllt sied makt warrn, un wat krumm is, schall grad warrn, un wat uneben is, schall en eben Weg warrn.
6. Un all Fleesch ward den HEiland GOttes sehn. Jes. 52, 10.
7. Do sprok he to dat Volk, dat herrut keem, dat dat sik vun Em döpen leet: Ji Adderngetücht, wer hett ju denn wiest, dat ji den tokünftigen Torn entlopen ward? Matth. 3, 7.
8. Seht to, doht rechtschapen Frücht vun de Buß, un nehmt ju nich vör, to seggen: Wi hebbt Abraham ton Vader. Denn ik segg ju: GOtt kann Abraham ut düsse Steen Kinner upwecken.
9. De Äx is all de Böm an de Wuddel leggt. Weke Bom nich gude Frucht bringt, de ward afhaut un in dat Füer smeten. Matth. 3, 10.
10. Un dat Volk frog em, un sprok: Wat schüllt wi denn dohn?
11. He antworte, un sprok to se: Wer twee Röck hett, de gef den, de keen hett, un wer Spies hett, de doh ok so. 1. Joh. 3, 17.
12. Dar keemen ok de Töllners, dat se sik döpen leeten, un sproken to em: Meister, wat schüllt wi denn dohn?
13. He sprok to se: Föddert nich mehr, as fastsett is. Matth. 21, 31.
14. Do frogen em ok de Kriegslüd, un sproken: Wat schüllt wi denn dohn? Un he sprok to se: Doht Nüms Gewalt un Unrecht, un lat ju begnögen mit ju Löhnung. 3. Mos. 19, 13.
15. As awer dat Volk in den Irrdom weer, un dachen alle in ehrn Harten vun Johannes, ob he vellicht Christus weer,
16. Antworte Johannes un sprok to alle: Ik döp ju mit Water. Dar kummt awer en Starken na mi, den ik nich nog bün, dat ik de Reems vun Sin Schoh uplösen doh. De ward ju mit den hilligen GEist un mit Füer döpen. Matth. 3, 11.
17. In Den Sin Hand is de Wörpschüffel, un He ward Sin Döschdeel fegen, un ward den Weeten in Sin Schün sammeln, un dat Kaff ward He mit ewig Füer verbrennen.
18. Un veel anners mehr vermahn un verkünnig he dat Volk.
19. Herodes awer, de Veerfürst, as he vun em straft war, wegen Herodias, sin Broder sin Fru, un wegen all dat Böse, dat Herodes dohn dä; Mark. 6, 17.
20. Um dat Allns lä he Johannes gefangen. Matth. 11, 2.
21. Un dat begev sik, as sik all dat Volk döpen leet, un JEsus ok döfft weer un beden dä, dat de Himmel sik updä; Matth. 3, 16. Mark. 1, 10. Joh. 1, 32.
22. Un de hillige GEist fahr hendal in liefliche Gestalt up Em, as en Duv; un en Stimm keem ut den Himmel, de sprok: Du büst Min leve Söhn, an den Ik en Wolgefalln hef.
23. Un JEsus gung in dat dörtigste Jahr, un war holn för en Söhn vun Joseph, de dar weer en Söhn vun Eli,
24. De weer en Söhn vun Matthat, de weer en Söhn vun Levi, de weer en Söhn vun Melchi, de weer en Söhn vun Janna, de weer en Söhn vun Joseph,
25. De weer en Söhn vun Mattathia, de weer en Söhn vun Amos, de weer en Söhn vun Nahum, de weer en Söhn vun Esli, de weer en Söhn vun Nange,
26. De weer en Söhn vun Maath, de weer en Söhn vun Mattathia, de weer en Söhn vun Semei, de weer en Söhn vun Joseph, de weer en Söhn vun Juda,
27. De weer en Söhn vun Johanna, de weer en Söhn vun Resia, de weer en Söhn vun Zerobabel, de weer en Söhn vun Salathiel, de weer en Söhn vun Neri,
28. De weer en Söhn vun Melchi, de weer en Söhn vun Addi, de weer en Söhn vun Kosam, de weer en Söhn vun Elmodam, de weer en Söhn vun Her,
29. De weer en Söhn vun Jose, de weer en Söhn vun Eliezer, de weer en Söhn vun Jorem, de weer en Söhn vun Matthat, de weer en Söhn vun Levi,
30. De weer en Söhn vun Simeon, de weer en Söhn vun Juda, de weer en Söhn vun Joseph, de weer en Söhn vun Jonam, de weer en Söhn vun Eliakim,
31. De weer en Söhn vun Melea, de weer en Söhn vun Menam, de weer en Söhn vun Mattathan, de weer en Söhn vun Nathan, de weer en Söhn vun David, 2. Sam. 5, 14.
32. De weer en Söhn vun Jesse, de weer en Söhn vun Obed, de weer en Söhn vun Boas, de weer en Söhn vun Salmon, de weer en Söhn vun Nahasson, Ruth. 4, 22.
33. De weer en Söhn vun Aminadab, de weer en Söhn vun Aram, de weer en Söhn vun Esrom, de weer en Söhn vun Phares, de weer en Söhn vun Juda, 1. Mos. 29, 35.
34. De weer en Söhn vun Jakob, de weer en Söhn vun Isaak, de weer en Söhn vun Abraham, de weer en Söhn vun Tharah, de weer en Söhn vun Nachor, 1. Mos. 21, 2. 3. 1. Mos. 11, 26. 1. Chron. 1, 26. 27.
35. De weer en Söhn vun Saruch, de weer en Söhn vun Rahagu, de weer en Söhn vun Phaleg, de weer en Söhn vun Eber, de weer en Söhn vun Sala,
36. De weer en Söhn vun Cainan, de weer en Söhn vun Arphachsad, de weer en Söhn vun Sem, de weer en Söhn vun Noah, de weer en Söhn vun Lamech, 1. Mos. 11, 10. 5, 25.
37. De weer en Söhn vun Mathusalah, de weer en Söhn vun Enoch, de weer en Söhn vun Jared, de weer en Söhn vun Maleleel, de weer en Söhn vun Cainan,
38. De weer en Söhn vun Enoch, de weer en Söhn vun Seth, de weer en Söhn vun Adam, de weer vun GOtt. 1. Mos. 5, 3.
Dat 4. Kapitel.
1. JEsus awer, vull vun den hilligen GEist, keem wedder vun den Jordan, un war vun den GEist in de Wüstenie föhrt. Matth. 4, 1.
2. Un war veertig Dag’ lang vun den Düvel versöcht. Un He eet nicks in desülven Dag’. Un as desülven en Enn harrn, hunger Em darna. 2. Mos. 34, 28.
3. De Düwel awer sprok to Em: Büst Du GOtt Sin Söhn, so sprick to düssen Steen, dat he Brod ward.
4. Un JEsus antworte un sprok to em: Dar steiht schreven: De Minsch levt nich alleen vun dat Brod, sonnern vun en jedes Wort ut GOtt. 5. Mos. 8, 3.
5. Un de Düwel föhr Em up en hohen Barg, un wies Em alle Rieke in de ganze Welt in en Ogenblick.
6. Un sprok to Em: Düsse Macht will ik Di all geven, un ehr Herrlichkeit; denn se is mi öwergeven, un ik gev se, weken ik will.
7. Wenn Du nu mi wullt anbeden, so schall all dat Din wesen.
8. JEsus antworte em, un sprok: Mak di vun Mi weg, Satan! Dar steiht schreven: Du schast GOtt, din HErrn, anbeden, un Em alleen deenen. 5. Mos. 6, 13. 10, 12. 20.
9. Un he föhr Em na Jerusalem, un stell Em up dat Dack vun den Tempel, un sprok to Em: Büst Du GOtt Sin Söhn, so smiet Di vun hier hendal;
10. Denn dar steiht schreven: He ward Sin Engeln befehln öwer Di, dat se Di bewahrt,
11. Un up de Hann dregt, up dat Du Din Fot nich an en Steen stöten magst. Ps. 91, 11.
12. JEsus antworte, un sprok to em: Dar is seggt: Du schast GOtt, din HErrn, nich versöken. 5. Mos. 6, 16.
13. Un as de Düvel alle Versökung to Enn brocht harr, week he en Tied lang vun Em.
14. Un JEsus keem wedder in den GEist sin Kraft in Galiläa, un dat Gerücht war lut vun Em dörch alle umliggen Örter. Matth. 4, 12. 23.
15. Un He lehr in ehr Scholen, un war vun Jedereen priest.
16. Un He keem na Nazareth, wo He uptrocken weer, un gung in de Schol na Sin Gewohnheit up den Sabbatdag un stunn up un wull lesen. Matth. 13, 54. Mark. 6, 1. Neh. 8, 4. 5.
17. Do war Em dat Bok vun den Prophet Jesaias hendahn. Un as He dat Bok umslog, funn He den Ort, dar schreven steiht:
18. Den HErrn Sin GEist is bi mi, darum wiel He mi salvt hett un utschickt, to verkünnigen dat Evangelium de Armen, to heeln de tonichtstötten Harten, to predigen de Gefangen, dat se los sien schüllt, un de Blinden dat Gesicht, un de, de tonicht sla’n sünd, dat se frie un los sien schüllt, Jes. 61, 1.
19. Un to predigen dat angenehme Jahr vun den HErrn. 3. Mos. 25, 10.
20. Un as He dat Bok tomak, gev He dat den Deener, un sett sik dal, un de Ogen vun alle, de in de Schol weern, seegen up Em.
21. Un He fung an, to se to seggen: Hüt is de Schrift erfüllt vör ju Ohrn.
22. Un se geven all Tügnis vun Em, un wunnerten sik öwer de holdseligen Wör’, de ut Sin Mund gungen, un sproken: Is dat nich Joseph sin Söhn? Matth. 13, 55. Mark. 6, 3. Joh. 6, 42.
23. Un He sprok to se: Ji ward frielich to Mi seggen dat Sprückwort: »Dokter, help Di sülvst,« denn wo grote Dinge hebben wi hört, de to Kapernaum geschehn sünd? Doh ok so hier in Din Vaderland. Matth. 4, 13.
24. He awer sprok: Wahrlich, Ik segg ju: Keen Prophet is angenehm in sin Vaderland. Matth. 13, 57. Mark. 6, 4. Joh. 4, 44.
25. Awer in de Wahrheit segg Ik ju: Dar weern veele Wetfruens in Israel to Elias sin Tied, as de Himmel toslaten weer dree Jahr un söß Monat, as dar en grote düre Tied weer in dat ganze Land; 1. Kön. 17, 1. 9. 18, 1. Jak. 5, 17.
26. Un to keen vun de war Elias schickt as alleen na Sarepta, in dat Sidonier-Land, to en Wetfru.
27. Un veele Utsätzige weern in Israel to den Prophet Elisa sin Tied, un dar war keen rein makt, as alleen Naemann ut Syrien. 2. Kön. 5, 14.
28. Un se warn upbrocht all, de in de Schol weern, as se dat hörten.
29. Un stunnen up, un stötten Em to de Stadt rut, un föhrten Em up en Rand vun den Barg, dar ehr Stadt up bu’t weer, dat se Em raf stötten.
30. Awer He gung merrn dörch se henweg, Joh. 8, 59.
31. Un keem na Kapernaum, in de Stadt vun Galiläa, un lehr se an de Sabbats. Matth. 4, 13. Mark. 1, 21. Joh. 2, 12.
32. Un se wunnerten sik öwer Sin Lehr; denn Sin Red weer gewaltig. Matth. 7, 28. 29. Matth. 22, 22. 23. Mark. 1, 22. Joh. 7, 46.
33. Un dar weer en Minsch in de Schol beseten mit en unreinen Düvel. Un de schreeg lut,
34. Un sprok: Hör up, wat hebbt wi mit Di to schaffen, JEsus vun Nazareth? Du büst kamen, uns to verdarven. Ik weet, wer Du büst, nämlich GOtt Sin Hillige. Mark. 1, 24. Luk. 1, 35.
35. Un JEsus bedroh em, un sprok: Wes’ still, un fahr vun em ut! Un de Düvel smeet em merrn mank se, un fahr vun em ut, un dä em keen Schaden.
36. Un en Furcht keem öwer se all, un reden mit enanner, un sproken: Wat is dat för en Ding? He befehlt mit Macht un Gewalt de unreinen Geister, un se fahrt ut.
37. Un Sin Rop war lut in alle Örter vun dat umliggende Land.
38. Un He stunn up ut de Schol, un keem in Simon sin Hus. Un Simon sin Husfru ehr Moder weer mit en hart Fever behaft, un se beden för ehr. Matth. 8, 14.
39. Un He trä to ehr, un befohl dat Fever, un dat verleet se. Un bald stunn se up un deen se.
40. Un as de Sünn unnergahn weer, brochen se all de, de dar Kranke mit allerlie Süken harrn, to Em. Un He lä up jeden de Hann, un mak se gesund. Matth. 8, 16. Mark. 1, 32.
41. Dar fahrn ok de Düvels vun veele ut, schregen, un sproken: Du büst Christus, GOtt Sin Söhn. Un He bedroh se, un leet se nich reden; denn se wussen, dat He Christus weer.
42. As dat awer Dag war, gung He rut an en Stä in de Wüstenie, un dat Volk söch Em, un keemen to Em, un heeln Em up, dat He nich vun se gung.
43. He awer sprok to se: Ik mutt ok anner Städte dat Evangelium predigen vun GOtt Sin Riek, denn darto bün Ik utschickt.
44. Un He predig in de Scholen vun Galiläa.
Dat 5. Kapitel.
1. Dat begev sik awer, as sik dat Volk to Em dräng, to hörn GOtt Sin Wort, un He stunn an den See Genezareth. Matth. 1, 16.
2. Un seeg twee Scheep an den See stahn; de Fischers awer weern uttreden, un wuschen ehr Nett:
3. Trä He in een vun de Scheep, dat Simon sin weer, un be’ em, dat he dat en beten vun dat Land föhrn dä. Un He sett sik, un lehr dat Volk ut dat Schipp.
4. Un as He uphört harr to reden, sprok He to Simon: Fahr up de Hög, un smiet ju Nett ut, dat ji en Tog doht.
5. Un Simon antworte, un sprok to Em: Meister, wi hebbt de ganze Nacht arbeidt, un nicks fungen, awer up Din Wort will ik dat Nett utsmieten.
6. Un as se dat dän, fungen se en groten Hupen Fisch, un ehr Nett reet twei.
7. Un se winkten ehr Gesellen, de in dat anner Schipp weern, dat se keemen un hulpen se tehn. Un se keemen un fülln beide Scheep vull, also, dat se sinken dän.
8. As dat Simon Petrus seeg, full he JEsus to de Knee, un sprok: HErr, gah vun mi rut, ik bün en sündigen Minsch.
9. Denn em weer en Schrecken ankamen, un alle, de mit Em weern, öwer düssen Fischtog, den se mit eenanner dahn harrn.
10. Dessülvigen glieken ok Jakobus un Johannes, Zebedäus sin Söhns, Simon sin Gesellen. Un JEsus sprok to Simon: Wes’ nich bang, denn vun nu an warrst du Minschen fangen. Mark. 1, 17.
11. Un se föhrten de Scheep an dat Land, un verleeten Allns, un folgten Em na. Matth. 19, 27.
12. Un dat begev sik, as He in en Stadt weer, süh, dar weer en Mann vull Utsätzigkeit. As de JEsus seeg, full he up sin Angesicht, un be’ Em, un sprok: HErr, wullt Du, so kannst Du mi wol rein maken. Matth. 8, 2. Mark. 1, 40.
13. Un He streck de Hand ut, un beröhr em, un sprok: Ik will dat dohn, wes’ reinigt. Un alsbald gung de Utsätzigkeit vun em.
14. Un He befohl em, dat he dat Nüms seggen schull, sonnern gah hen, sä He, un wies’ di den Prester, un opfer för din Reinigung, as Moses gebaden hett, to en Tügnis. 3. Mos. 14, 2.
15. Dat Gerücht vun Em war noch mehr utbredt, un veel Volk keem tosamen, dat se Em hörten un dörch Em gesund warn vun ehr Krankheiten.
16. He awer week in de Wüstenie, un bed. Mark. 1, 35.
17. Un dat begev sik up en Dag, dat He lehrn dä. Un dar seeten de Pharisäers un Schriftgelehrten, de dar kamen weern ut alle Flecken in Galiläa un Judäa, un vun Jerusalem. Un de Kraft vun den HErrn gung vun Em, un hulp jedermann.
18. Un süh, enige Männer brochen en Minsch up en Bett, de harr de Jicht, un se söchten, wa se em rin brochten, un vör Em leggen dän. Matth. 9, 2. Mark. 2, 3. Apost. 9, 33.
19. Un as se vör dat Volk nich finnen kunnen, an wat för en Ort se em muchen rin bringen, steegen se up dat Dack, un leeten em dörch de Teegelsteen dal mit dat Bett, merrn mank se vör JEsus.
20. Un as He ehrn Glov seeg, sprok He to em: Minsch, din Sünden sünd di vergeven. Jer. 5, 3. Luk. 7, 48.
21. Un de Schriftgelehrten un Pharisäers fungen an to denken, un sproken: Wer is de, dat He Gotteslästerung redt? Wer kann de Sünn vergeven, as alleen GOtt? Matth. 9, 3. Jes. 43, 25.
22. As awer JEsus ehr Gedanken marken dä, antworte He, un sprok to se: Wat denkt ji in ju Hart?
23. Wat is lichter to seggen: Di sünd din Sünden vergeven? oder to seggen: Stah up un gah? Matth. 9, 5.
24. Up dat ji awer weten doht, dat de Minschensöhn Macht hett up de Eer Sünden to vergeven, sprok He to den Jichtkranken: Ik segg di, stah up, un nimm din Bett up, un gah na Hus.
25. Un sogliek stunn he up vör ehr Ogen, un neem dat Bett up, dar he up legen harr, un gung na Hus, un pries GOtt.
26. Un se verfehrten sik all, un priesen GOtt, un warn heel bang, un sproken: Wi hebbt hüt sonnerbare Dinge sehn.
27. Un darna gung He rut, un seeg en Töllner, mit Namen Levi, an den Toll sitten, un sprok to em: Folg Mi na. Matth. 9, 9. Mark. 2, 14.
28. Un he verleet Allns, stunn up, un folg Em na.
29. Un düsse Levi mak en grote Mahltied in sin Hus, un veele Töllners un annere seeten mit Em to Disch. Matth. 9, 10.
30. Un de Schriftgelehrten un Pharisäers murrten öwer Sin Jüngers, un sproken: Warum eet ji mit de Töllners un Sünners? Luk. 7, 39.
31. Un JEsus antworte, un sprok to se: De Gesunden brukt den Dokter nich, sonnern de Kranken;
32. Ik bün kamen, to ropen de Sünners to Buße, un nich de Gerechten. Matth. 9, 13.
33. Se awer sproken to Em: Warum fast Johannes sin Jüngers so oft un bed so veel, desglieken de Pharisäers ehr Jüngers, awer Din Jüngers eet un drinkt? Matth. 9, 14. Mark. 2, 18.
34. He sprok awer to se: Ji künnt de Hochtiedslüd nich to dat Fasten drieven, so lang de Brüdigam bi se is.
35. De Tied ward awer kamen, dat de Brüdigam vun se nahm ward; denn ward se fasten.
36. Un He sä to se en Glieknis: Nüms sett en Lappen vun nie Dok up en ol Kleed, sunst ritt ok dat nie twei, un de Lappen vun dat nie schickt sik nich up dat ole.
37. Un Nüms deiht Most in ole Wienbälge, sunst territt de Most de Wienbälge, un ward vergaten, un de Wienbälge verdarvt.
38. Sonnern de Most schall man in nie Wienbälge dohn, so ward se alle beide beholn.
39. Un Nüms is, de vun den olen drinkt, un will bald den nien; denn he seggt: De ole is milder.
Dat 6. Kapitel.
1. Un dat begev sik up en Nasabbat, dat He dörch dat Korn gung, un Sin Jüngers reten Ahrn ut, un eten, un reven se mit de Hann. Matth. 12, 1. Mark. 2, 23.
2. Weke awer vun de Pharisäers sproken to se: Warum doht ji, dat sik nich schickt to dohn up de Sabbats?
3. Un JEsus antworte un sprok to se: Hebbt ji dat nich les’t, wat David dä, as em hunger, un de mit em weern?
4. Wo he in dat Gotteshus gung, un neem de Schaubröd, un eet se, un gev se ok de, de mit em weern; de doch Nüms eten dörft, as alleen de Presters. 1. Sam. 21, 6. 2. Mos. 29, 33. 3. Mos. 24, 9.
5. Un sprok to se: De Minschensöhn is en HErr, ok vun den Sabbat. Matth. 12, 8.
6. Dat gescheeg awer up en annern Sabbat, dat He gung in de Schol, un lehr. Un dar weer en Minsch, den sin rechte Hand verdrögt weer. Mark. 3, 1.
7. Awer de Schriftgelehrten un Pharisäers heeln up Em, ob He ok heeln war up den Sabbat, up dat se en Sak gegen Em funnen. Luk. 14, 1.
8. He mark awer ehr Gedanken, un sprok to den Minschen mit de verdrögte Hand: Stah up, un trä hervör! Un he stunn up, un trä darhen.
9. Do sprok JEsus to se: Ik frag ju, wat schickt sik to dohn up den Sabbat, wat Gudes oder Slechtes, dat Leven erholn oder verdarven?
10. Un He seeg se alltomal umher an, un sprok to den Minsch: Streck din Hand ut! Un he dä dat. Do war em sin Hand wedder torecht brocht, gesund as de annere.
11. Se awer warn ganz unsinnig, un besproken sik mit enanner, wat se Em dohn wulln.
12. Dat begev sik awer to de Tied, dat He gung up en Barg to beden, un He blev de Nacht öwer in dat Gebed to GOtt.
13. Un as dat Dag war, reep He Sin Jüngers, un wählte twölf vun se, weke He ok Apostel nennen dä: Luk. 9, 1. Mark. 3, 13. 14.
14. Simon, den He Petrus nenn dä, un Andreas, sin Broder, Jakobus un Johannes, Philippus un Bartholomäus,
15. Matthäus un Thomas, Jakobus, Alphäus sin Söhn, Simon, genannt Zelotes,
16. Judas, Jakobus sin Söhn, un Judas Ischarioth, de Verräther.
17. Un He gung raf mit se, un trä up en Platz in dat Feld, un de Hupen vun Sin Jüngers, un en grote Meng vun dat Volk ut dat ganze jüdische Land, un Jerusalem, un Tyrus un Sidon, an den See gelegen. Matth. 4, 25.
18. De dar kamen weern, Em to hörn, un dat se heelt warn vun ehr Süken, un de vun unreine Geister umherdreven warn, de warn gesund.
19. Un all dat Volk wull Em beröhrn; denn dar gung Kraft vun Em, un heel se all.
20. Un He hev Sin Ogen up öwer Sin Jüngers, un sprok: Selig sünd ji Arme; denn dat Riek GOttes hört ju to. Matth. 5, 3.
21. Selig sünd ji, de ji hier hungert; denn ji schüllt satt warrn. Selig sünd ji, de ji hier weent; denn ji ward lachen. Offenb. 7, 16. Ps. 126, 5. 6. Jes. 61, 3.
22. Selig sünd ji, wenn ju de Lüd haßt, un ju afsonnert, un schellt ju, un veracht ju Namen, as en boshaftigen, wegen den Minschensöhn.
23. Freut ju denn un hüppt, denn seht, ju Lohn is grot in den Himmel. Desglieken dä’n ehr Vaders de Propheten ok.
24. Awer dargegen, wehe ju Rieken; denn ji hebbt ju Trost weg. Amos. 6, 1. Jak. 5, 1.
25. Wehe ju, de ji vull sünd; denn ju ward hungern. Wehe ju, de ji hier lacht; denn ji ward weenen un huln. Jes. 10, 16.
26. Wehe ju, wenn ju jedereen lavt. Desglieken dän ehr Vaders de falschen Propheten ok.
27. Awer Ik segg ju, de ji tohört: Leevt ju Fiende; doht de wohl, de ju hassen doht;
28. Segent de, de ju verflucht; bedt för de, de ju beleidigt.
29. Un wer di sleit up de een Back, den bee de anner ok an; un wer di den Mantel nimmt, den weiger ok nich, den Rock to geven.
30. Wer di beden deiht, den gif, un wer di dat Dine nimmt, dar födder dat nich wedder. 5. Mos. 15, 7.
31. Un as ji wüllt, dat ju de Lüd dohn schüllt, so doht ji ok se. Röm. 7, 12.
32. Un wenn ji leef hebbt, de ju leef hebbt, wat för Dank hebbt ji darvun? Denn de Sünners leeft ok, de se leef hebbt. Matth. 5, 46.
33. Un wenn ji ju Woldäders wol doht; wat för en Dank hebbt ji darvun? Denn de Sünners doht ok datsülve.
34. Un wenn ji lehnt, vun de ji höpt, wedder to nehmen; wat för en Dank hebbt ji darvun? Denn ok de Sünners lehnt de Sünners, up dat se Gliekes wedder nehmt. 3. Mos. 25, 35. Matth. 5, 42.
35. Doch awer leeft ju Fiende; doht wol un deent, dat ji nicks darför höpt, so ward ju Lohn grot wesen, un ward Kinner vun den Allerhöchsten wesen. Denn He is gütig ok öwer de Undankbaren un de Boshaften. Ps. 37, 26.
36. Darum west barmhartig, as ok ju Vader barmhartig is. 2. Mos. 34, 6. Ps. 103, 8. 13.
37. Richt nich, so ward ji ok nich richt. Verdammt nich, so ward ji ok nich verdammt. Vergevt, so ward ju vergeven. Röm. 2, 1.
38. Gevt, so ward ju geven. En vull, gedrückt, gerüttelt un öwerflödig Maat ward man in ju Schoot geven; denn grad mit dat Maat, dar ji mit meet, ward man ju wedder meeten. Mark. 4, 24.
39. Un He sä se en Glieknis: Kann ok en Blinde en Blinden den Weg wiesen? Warn se nich alle beide in de Kuhl falln?
40. De Jünger is nich öwer sin Meister. Wenn de Jünger is as sin Meister, so is he vullkamen. Joh. 15, 20.
41. Wat sühst du awer en Splitter in din Broder sin Oog, un den Balken in din Oog warrst du nich wahr? Matth. 7, 3.
42. Oder wa kannst du seggen to din Broder: Hol still, Broder, ik will den Splitter ut din Oog trecken; un du sühst sülvst nich den Balken in din egen Oog? Du Heuchler, treck toeerst den Balken ut din Oog un süh denn to, dat du den Splitter ut din Broder sin Oog treckst. Matth. 7, 5.
43. Dat is keen gude Bom, de böse Frucht dricht, un keen böse Bom, de gude Frucht dricht.
44. En jede Bom ward an sin egen Frucht kennt. Denn man plückt keen Fiegen vun de Dornen, ok so plückt man keen Wiendruven vun de Dornbüsch.
45. En gude Minsch bringt wat Gudes hervör ut den guden Schatz vun sin Hart. Un en slechte Minsch bringt wat Böses hervör ut den bösen Schatz vun sin Hart. Denn wovun dat Hart vull is, darvun geiht de Mund öwer. Matth. 12, 35.
46. Wat heet ji Mi awer HErr, HErr, un doht nich, wat Ik ju segg? Matth. 7, 21.
47. Wer to Mi kummt, un hört Min Red un deiht se, den will Ik ju wiesen, wem he to verglieken is. Röm. 2, 13. Jak. 1, 22.
48. He is liek en Minsch, de en Hus bu’ un grav deep, un lä den Grund up den Fels. As awer en Water keem, do reet de Strom na dat Hus ran, un kunn dat nich bewegen; denn dat weer up den Felsen gründt.
49. Wer awer hört un nich deiht, de is liek en Minsch, de en Hus bu’ up de Eer ahn Grund, un de Strom reet to em ran, un dat full bald, un dat Hus kreeg en groten Reet.
Dat 7. Kapitel.
1. As He awer vör dat Volk utredt harr, gung He na Kapernaum.
2. Un de Knecht vun en Hauptmann, den he werth heel, leeg dodkrank. Matth. 8, 5.
3. As he awer vun JEsus hör, schick he de Öllsten vun de Juden to Em, un be’ Em, dat He keem un sin Knecht gesund maken dä.
4. As se awer to JEsus keemen, beden se Em mit Fliet, un sproken: He is werth, dat Du em dat erwiesen deihst.
5. Denn he hett uns Volk leef, un hett uns de Schol bu’t.
6. JEsus awer gung mit se hen. As se awer nu nich wiet vun dat Hus weern, schick de Hauptmann vun sin Frünn to Em, un leet Em seggen: Ach, HErr, bemöh Di nich, ik bün dat nich werth, dat Du unner min Dack geihst. Matth. 8, 8.
7. Darum hef ik ok mi sülvst nich würdig holn, dat ik to Di keem; sonnern sprek een Wort, so ward min Jung gesund.
8. Denn ok ik bün en Minsch, de Obrigkeit unnerdahn, un hef Kriegsknechts unner mi, un sprek to een: »Gah hen!« so geiht he hen, un to den annern: »Komm her!« so kummt he, un to min Knecht: »Doh dat!« so deiht he dat.
9. As awer JEsus dat hör, wunner He sik öwer em, un wenn’ sik um, un sprok to dat Volk, dat Em nafolgen dä: Ik segg ju, son Glov hef Ik in Israel nich funn’.
10. Un as de, weke utschickt weern, wedder na Hus keemen, funn’ se den kranken Knecht gesund.
11. Un dat begev sik darna, dat He in en Stadt mit Namen Nain gung, un veele vun Sin Jüngers gungen mit Em, un veel Volk.
12. As He awer neeg an dat Stadtdohr keem, süh, do drog man en Doden rut, de de enzige Söhn vun sin Moder weer; un se weer en Wetfru, un veel Volk ut de Stadt gung mit ehr. 1. Kön. 17, 17.
13. Un as de HErr se sehn dä, dä se Em leed, un He sprok to ehr: Ween nich! Matth. 9, 36. Jer. 31, 16.
14. Un trä hento, un röhr den Sarg an, un de Dregers stunnen still. Un He sprok: Jüngling, Ik segg di, stah up! Mark. 5, 41.
15. Un de Dode rich sik up, un fung an to spreken. Un He gev em sin Moder. 2. Kön. 4, 36.
16. Un dar keem se all en Furcht an, un priesen GOtt, un sproken: Dar is en grote Prophet unner uns upstahn, un GOtt hett Sin Volk besöcht.
17. Un düsse Red öwer Em war lut dörch dat ganze jüdische Land, un alle umliggen Länner.
18. Un dat Allns verkünnigten Johannes sin Jüngers em. Un he reep to sik twee vun sin Jüngers, Matth. 11, 2.
19. Un schick se to JEsus, un leet Em seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?
20. As awer de Jüngers to Em kemen, sproken se: Johannes de Döper hett uns to Di schickt, un lett Di seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?
21. To düsse Stunn awer mak He veele gesund vun Süken un Plagen un böse Geister, un veele Blinden schenk He dat Gesicht.
22. Un JEsus antwort un sprok to se: Gaht hen, un verkünnigt Johannes, wat ji sehn un hört hebbt: De Blinden seht, de Lahmen gaht, de Utsätzigen ward rein, de Doden staht up, un de Armen ward dat Evangelium predigt; Jes. 85, 5. Matth. 11, 5.
23. Un selig is, wer sik nich an Mi argern deiht. Matth. 11, 6.
24. As awer Johannes sin Baden torüggungen, fung JEsus an to reden to dat Volk vun Johannes: Wat sünd ji rut gahn in de Wüstenie to sehn? Wüllt ji en Rohr sehn, dat vun den Wind bewegt ward? Matth. 11, 7.
25. Oder wat sünd ji rut gahn to sehn? Wüllt ji en Minsch sehn in weeke Kleder? Seht, de in herrliche Kleder un Lüsten levt, de sünd in de königliche Höf.
26. Oder wat sünd ji rutgahn to sehn? Wüllt ji en Prophet sehn? Ja, Ik segg ju, de dar mehr is as en Prophet.
27. He is dat, vun den schreven steiht: Süh, Ik schick Min Engel vör Din Angesicht her, de dar torecht maken schall Din Weg vör Di. Mal. 3, 1. Matth. 11, 10. Mark. 1, 2.
28. Denn Ik segg ju, dat unner de, de vun Fruens gebarn sünd, keen gröter Prophet is as Johannes de Döper; de awer lütter is in dat Riek GOttes, de is gröter as he.
29. Un all dat Volk, dat Em hörn dä, un de Töllners, geven GOtt Recht, un leten sik döpen mit Johannes sin Döp.
30. Awer de Pharisäers un Schriftgelehrten verachten GOtt Sin Rat gegen sik sülvst, un leten sik nich vun Em döpen. Apost. 13, 46.
31. Awer de HErr sprok: Wokeen schall Ik de Minschen vun düt Geslecht verglieken? Un wokeen sünd se to verglieken? Matth. 11, 16.
32. Se sünd to verglieken de Kinner, de up den Markt sitt un ropt gegen enanner, un sprekt: Wi hebbt vör ju fleut, un ji hebbt nich danzt; wi hebbt ju klagt, un ji hebbt nich weent.
33. Denn Johannes de Döper is kamen, un eet keen Brod, un drunk keen Wien; so seggt ji: He hett den Düvel. Matth. 3, 4.
34. De Minschensöhn is kamen, itt un drinkt; so seggt ji: Seht, de Minsch is en Freter un Wiensuper, en Fründ vun de Töllners un Sünners.
35. Un de Wiesheit mutt sik rechtfardigen laten vun all ehr Kinner. Matth. 11, 19.
36. Een vun de Pharisäers be’ Em awer, dat He mit em eten schull. Un He gung rin na den Pharisäer sin Hus, un sett Sik to Disch.
37. Un süh, en Fru weer in de Stadt, de weer en Sünnerin. As se vernehmen dä, dat He to Disch sitten dä in den Pharisäer sin Hus, broch se en Glas mit Salv.
38. Un trä vun achtern to Sin Föt, un ween, un fung an, Sin Föt to netten mit Thranen, un mit de Haar vun ehrn Kopp to drögen, un küß Sin Föt, un salv se mit Salv.
39. As awer dat de Pharisäer seeg, de Em laden harr, sprok he bi sik sülvst, un sä: Wenn düsse en Prophet weer, so wüß He, wer un wat vör en Wief dat is, de Em anröhrn deiht; denn se is en Sünnerin.
40. JEsus antworte, un sprok: Simon, Ik hef di wat to seggen. He awer sprok: Meister, segg an.
41. Dar weer en Wucherer, de harr twee Schuldners. De een weer schüllig fief hunnert Groschen, de anner föftig.
42. As se awer nicks harrn to betahln, schenk he dat alle beide. Segg an: Wer vun se ward em am meisten leef hebben? Kol. 2, 13.
43. Simon antworte un sprok: Ik meen, den he am meisten schenkt hett. He awer sprok to em: Du hest recht ordeelt.
44. Un He wenn’ sik to dat Wief, un sprok to Simon: Sühst du düt Wief wol? Ik bün in din Hus kamen, du hest Mi keen Water geven to min Föt, düsse awer hett min Föt mit Thranen nett, un mit de Haar vun ehrn Kopp afdrögt. 1. Mos. 18, 4.
45. Du hest Mi keen Kuß geven; düsse awer, nadem se rin kamen is, hett nich aflaten, Min Föt to küssen. Röm. 16, 16.
46. Du hest Min Kopp nich mit Öl salvt; se awer hett Min Föt mit Salv salvt.
47. Darum segg Ik di: Ehr sünd veele Sünden vergeven, denn se hett veel leef hatt; weken awer wenig vergeven ward, de leeft wenig.
48. Un He sprok to ehr: Di sünd din Sünden vergeven. Matth. 9, 2.
49. Do fungen an, de mit Em to Disch sitten dän, un sproken to sik sülvst: Wer is düsse, de ok de Sünden vergift? Matth. 9, 3.
50. He awer sprok to dat Wief: Din Glov hett di holpen, gah hen mit Freden! Luk. 8, 48. 17, 19. Mark. 5, 34.
Dat 8. Kapitel.
1. Un dat begev sik darna, dat He reisen dä dörch Städte un Flecken, un predig un verkünnig dat Evangelium vun dat Riek GOttes, un de Twölf mit Em.
2. Darto enige Fruens, de He gesund makt harr vun de bösen Geister un Süken; nämlich Maria, de dar Magdalena heet, vun weke weern söven Düvels utfahrn, Mark. 15, 40. 16, 9.
3. Un Johanna, Chusa, den Pleger vun Herodes, sin Fru, un Susanna, un veele annere, de Em Handrekung dän vun ehr Göder.
4. As nu veel Volk bi enanner weer un ut de Städte to Em kemen, sprok He dörch en Glieknis: Matth. 13, 3. Mark. 4, 2.
5. Dar gung en Saimann rut, to sai’n sin Saat; un as he sai’, full wat an den Weg, un war tweiperrt, un de Vageln unner den Himmel freten dat up.
6. Un wat full up den Felsen, un as dat upgung, verdrög dat, darum, dat dat keen Saft harr.
7. Un wat full merrn mank de Dornen; un de Dornen gungen mit up, un heeln dat unner.
8. Un wat full up en gude Land; un dat gung up, un drog hunnertfältig Frucht. As He dat sä, reep He: Wer Ohrn hett to hörn, de hör to! 1. Mos. 26, 12.
9. Sin Jüngers awer frogen Em, un sproken, wat düt Glieknis weer.
10. He awer sprok: Ju is dat geven, to weeten dat Geheemnis vun GOtt Sin Riek; de annern awer in Glieknissen, dat se dat nich seht, ob se dat wol seht, un nich verstaht, ob se dat wol hört. Jes. 6, 9. 10. Matth. 13, 14. Mark. 4, 12. Joh. 12, 40. Apost. 28, 26.
11. Düt is awer dat Glieknis: De Saat is GOtt Sin Wort.
12. De awer an den Weg sünd, dat sünd, de dat hört; darna kummt de Düvel, un nimmt dat Wort vun ehr Hart, up dat se nich glovt un selig ward.
13. De awer up den Felsen, sünd de: wenn se dat hört, nehmt se dat Wort mit Freuden an; un de hebbt keen Wuddeln, en Tied lang glovt se, un to de Tied vun de Anfechtung fallt se af.
14. Dat awer mank de Dornen full, dat sünd de, de dat hört, un gaht hen unner de Sorgen, Riekdom un Wollust vun dat Leven, un erstickt, un bringt keen Frucht.
15. Dat awer up dat gude Land sünd de, de dat Wort hört un beholt in en fein gut Hart, un bringt Frucht in Geduld. Apost. 16, 14. Ebr. 10, 36.
16. Nüms awer stickt en Licht an, un deckt dat mit en Fatt to, oder sett dat unner en Bank; sonnern he sett dat up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht. Matth. 5, 15. Mark. 4, 21.
17. Denn dar is nicks verborgen, dat nich apenbar ward, ok nicks Heemlichs, dat nich bekannt war un an den Dag keem. Matth. 10, 26. Mark. 4, 22.
18. So seht nu darup, woans ji tohört. Denn wer dar hett, den ward geven, wer awer nich hett, vun den ward nahm, ok dat he meent to hebben. Matth. 13, 12.
19. Dar gungen awer hento Sin Moder un Sin Bröder, un kunnen vör dat Volk nich to Em kamen. Matth. 12, 46. Mark. 3, 31.
20. Un dat war Em anseggt: Din Moder un Din Bröder staht buten, un wüllt Di sehn. Mark. 3, 32.
21. He awer antworte, un sprok: Min Moder un min Bröder sünd düsse, de GOttes Wort hört un doht. Joh. 15, 14.
22. Un dat begev sik up een vun de Dag’, dat He in en Schipp trä mit samt Sin Jüngers. Un He sprok to se: Lat uns öwer den See fahrn, un se stötten vun Lann. Matth. 8, 23. Mark. 4, 36.
23. Un as se segeln dän, sleep He in. Un dar keem en Stormwind up den See, un de Waggen öwerfulln se, un se stunnen in grote Gefahr.
24. Do treden se to Em, un weckten Em up, un sproken: Meister, Meister, wi kamt um! Do stunn He up, un bedroh den Wind un de Waggen vun dat Water, un dat leet af un war still.
25. He sprok awer to se: Wo is ju Glov? Se fürchten sik awer, un wunnerten sik, un sproken unner enanner: Wer is düsse? Denn He befehlt den Wind un dat Water, un se sünd Em gehorsam. Matth. 8, 26.
26. Un se segelten fort in de Gegend vun de Gadarener, weke is grad öwer vun Galiläa. Matth. 8, 28. Mark. 5, 1.
27. Un as He utträ up dat Land, keem Em en Mann in de Möt ut de Stadt, de harr Düvels vun lange Tied her, un he trock keen Kleder an, un blev in keen Hus, sonnern in de Dodenkulen.
28. As he awer JEsus seeg, schreeg he un full vör Em dal, un reep lut, un sprok: Wat hef ik mit Di to schaffen, JEsus, Du Söhn vun GOtt, den Allerhöchsten? Ik bed Di, Du wullst mi nich quälen. Matth. 8, 29.
29. Denn He befohl den unreinen Geist, dat he vun den Minsch utfahrn dä; denn he harr em lange Tied plagt. Un he weer mit Keden bunden un mit Fotfesseln anbunden, un he terreet de Bann’, un war vun den Düvel dreven in de Wüstenie.
30. Un JEsus frog em, un sprok: Wa heetst du? He sprok: Legion, denn dar weern veele Düvels in em fahrn.
31. Un se beden Em, dat He se nich in de Deep fahrn leet.
32. Dar weer awer darsülvst en grote Drift Sögen an de Weid up den Barg. Un se beden Em, dat He se Frielöv gev, in desülven to fahrn. Un He verlöv se dat.
33. Do fahrn de Düvels ut vun den Minsch, un fahrn in de Sögen, un de Drift störrt sik vun de steile Hög in den See, un versopen.
34. As awer de Harrn seegen, wat gescheeg, lepen se weg, un verkünnigten dat in de Stadt un in de Dörper.
35. Do gungen se rut to sehn, wat dar geschehn weer; un keemen to JEsus, un funn’ den Minsch, vun den de Düvels utfahrn weern, sitten to JEsus Sin Föt, antrocken un vernünftig, un se verfehrten sik.
36. Un de dat sehn harrn, verkünnigten se dat, woans de Besetene gesund warn weer.
37. Un de ganze Menge vun de umliggen Länner vun de Gadarener be’ Em, dat He vun se gung. Denn en grote Furcht weer se ankamen. Un He trä in dat Schipp, un kehr wedder um.
38. Do be’ Em awer de Mann, vun den de Düvels utfahrn weern, dat he much bi Em wesen. Awer JEsus leet em vun Sik, un sprok: Mark. 5, 18.
39. Gah wedder to Hus, un segg, wa grote Dinge GOtt an di dahn hett. Un he gung hen, un predig dörch de ganze Stadt, wa grote Dinge JEsus an em dahn harr.
40. Un dat begev sik, as JEsus wedder keem, neem Em dat Volk up, denn se tövten alle up Em.
41. Un süh, dar keem en Mann, mit Namen Jairus, de en Scholöbberste weer, full JEsus to Föt, un be’ Em, dat He wull in sin Hus kamen. Matth. 9, 18.
42. Denn he harr en eenzige Dochter bi twölf Jahr, de leeg up dat Letz. Un as He hengung, dräng Em dat Volk.
43. Un en Fru harr den Blodgang twölf Jahr hatt; de harr all ehr Hav un Gut an Dokters wendt, un kunn vun keen heelt warrn. Mark. 5, 25.
44. De trä vun achtern to Em, fat den Som vun Sin Kleed an, un sogliek stunn de Blodgang still.
45. Un JEsus sprok: Wer hett Mi anfat? As se dat awer all leugnen, sprok Petrus, un de mit em weern: Meister, dat Volk drängt un drückt Di, un du seggst: Wer hett Mi anröhrt?
46. JEsus awer sprok: Mi hett jemand anröhrt; denn Ik föhl, dat en Kraft vun Mi utgahn is.
47. As awer de Fru seeg, dat dat nich verborgen weer, keem se mit Bevern, un full vör Em dal, un verkünnig dat vör all dat Volk, ut wat för en Orsak se Em anröhrt harr, un woans se weer so bald gesund warn.
48. He awer sprok to ehr: Hef guden Moth, Min Dochter, din Glov hett di holpen, gah hen mit Freden.
49. As He noch reden dä, keem een vun de Scholöbbersten sin Lüd, un sprok to Em: Din Dochter is storven, bemöh den Meister nich. Matth. 9, 18. Mark. 5, 35.
50. As awer JEsus dat hör, antwor’ He em, un sprok: Wes’ nich bang; glov blot, so ward se gesund. Mark. 5, 36.
51. As He awer in dat Hus keem, leet He Nüms rin gahn, as alleen Petrus, Jakobus un Johannes, un den Vader un de Moder vun dat Kind.
52. Se weenten awer all, un beklagten se. He awer sprok: Weent nich, se is nich storven, sonnern se slöpt.
53. Un se lachten Em ut; denn se wussen wol, dat se storven weer.
54. He awer drev se all rut, neem se bi de Hand, reep un sprok: Kind, stah up!
55. Un ehr Geist keem wedder, un se stunn sogliek up. Un He befohl, man schull ehr wat to eten geven.
56. Un ehr Öllern verfehrn sik. He awer befohl se, dat se Nüms sän, wat geschehn weer. Luk. 5, 14. Mark. 7, 36.
Dat 9. Kapitel.
1. He reep awer de Twölf tosamen, un gev se Gewalt un Macht öwer alle Düvels, un dat se Süken heeln kunn’, Matth. 10, 1. Mark. 6, 7.
2. Un schick se ut to predigen dat Riek GOttes, un de Kranken gesund to maken.
3. Un sprok to se: Ji schüllt nicks mit ju nehmen up den Weg, weder Stock, noch Tasch, noch Brod, noch Geld; ok schall dar een nich twee Röck hebben. Mark. 10, 9.
4. Un wo ji in en Hus gaht, dar blievt, bet ji vun dar treckt. Luk. 10, 5-7.
5. Un vun de, de ju nich upnehmt, dar gaht rut vun desülvige Stadt, un slaht ok den Stoff af vun ju Föt, to en Tügnis öwer se. Luk. 10, 11.
6. Un se gungen ut, un dörchtrocken de Flecken, predigten dat Evangelium, un maken gesund allerwegens.
7. Dar keem awer vör Herodes, den Veerfürsten, allns, wat dörch Em gescheeg, un he weer besorgt, wiel vun enige seggt war: Johannes is vun de Doden wedder upstahn; Matth. 14, 1. Mark. 6, 14.
8. Vun enige awer: Elias is kamen; vun enige awer: Dar is een vun de olen Propheten wedder upstahn.
9. Un Herodes sprok: Johannes, den hef ik den Kopp afsla’n; wer is awer düsse, vun den ik so wat hörn doh? Un he wull Em sehn.
10. Un de Apostels keemen wedder, un vertelln Em, wa grote Dinge se dahn harrn. Un He neem se to sik, un gung afsiets in en Wüstenie bi de Stadt, de dar heet Bethsaida. Matth. 14, 13.
11. As düt dat Volk wies war, trock dat Em na; un He leet se to Sik, un sä se vun GOtt Sin Riek, un mak gesund, de dat nödig harrn. Awer de Dag fung an, up de Neeg to gahn.
12. Do treden to Em de Twölf, un sproken to Em: Lat dat Volk vun Di, dat se hengaht in de Flecken umher, un in de Dörper, dat se Harbarg un Spies finnt; denn wi sünd hier in de Wüstenie. Matth. 14, 15.
13. He awer sprok to se: Gevt ji se wat to eten. Se sproken: Wi hebbt nich mehr as fief Bröd un twee Fisch; dat wes’ denn, dat wi hengahn schüllt, un Spies kopen för so veel Volk.
14. (Denn dar weern bi fief dusend Mann.) He sprok awer to Sin Jüngers: Lat se sik setten schichtwies’, bi föftig un föftig.
15. Un se dän so, un setten sik all.
16. Do neem He de fief Bröd un twee Fisch, un seeg up na den Himmel, un dank darför, brok se, un gev se de Jüngers, dat se dat Volk vörleggen dän.
17. Un se eten, un warn all satt, un warn uphaven, wat se öwrig blev vun Krömen, twölf Körf vull. 2. Kön. 4, 44.
18. Un dat begev sik, as He alleen weer, un bed, un Sin Jüngers bi Em, frog He se, un sprok: Wat seggt de Lüd öwer Mi, dat Ik bün?
19. Se antworten un sproken: Se seggt, Du büst Johannes de Döper; weke awer, Du büst Elias; weke awer, dar is een vun de olen Propheten wedder upstahn. Matth. 14, 2. Mark. 6, 14.
20. He awer sprok to se: Wer seggt ji awer, dat Ik bün? Do antworte Petrus un sprok: Du büst GOtt Sin Christus. Matth. 16, 16. Mark. 8, 29. Joh. 1, 49.
21. Un He bedroh se, un befohl, dat se dat Nüms sä’n.
22. Un sprok: Denn de Minschensöhn mutt noch veel lieden, un verstött warrn vun de Öllsten un Hohenpresters, un Schriftgelehrten, un dod makt warrn, un an den drütten Dag wedder upstahn. Matth. 17, 22. 20, 17. 18.
23. Do sprok He to se all: Wer Mi folgen will, de verleugen sik sülvst, un nehm sin Krüz up sik däglich, un folg Mi na. Matth. 16, 24. Mark. 8, 34.
24. Denn wer sin Leven erholn will, de ward dat verleern; wer awer sin Leven verleert um Minetwilln, de ward dat erholn. Luk. 17, 33.
25. Un wat förn Nutzen harr de Minsch, wenn he de ganze Welt gewinnen dä, un verlor sik sülvst, oder dä sik sülvst Schaden?
26. Wer sik awer vör Mi un Min Wör’ schamt, vör den ward sik ok de Minschensöhn schamen, wenn He kamen ward in Sin un Sin Vaders un in de hilligen Engeln ehr Herrlichkeit. Matth. 10, 33. Mark. 8, 38. Luk. 12, 9. 2. Tim. 2, 12.
27. Ik segg ju awer wahrlich, dat enige sünd vun de, de hier staht, de den Dod nich smecken ward, bet dat se GOtt Sin Riek seht.
28. Un dat begev sik na düsse Reden bi acht Dag’, dat He to Sik nehm Petrus, Johannes un Jakobus, un gung up en Barg to beden. Matth. 17, 1. Mark. 9, 2.
29. Un as He bed, war de Gestalt vun Sin Angesicht anners, un Sin Kleed war witt, un glänz.
30. Un süh, twee Männer reden mit Em, weke weern Moses un Elias.
31. De erschienen in Klarheit, un reden vun den Utgang, weken He schull erfülln in Jerusalem.
32. Petrus awer un de mit em weern, weern vull Slap. As se awer upwaken dän, seegen se Sin Klarheit, un de twee Männer, de bi Em stunn’.
33. Un dat begev sik, as de vun Em wieken dän, sprok Petrus to Em: Meister, hier is gut wesen, lat uns dree Hütten maken, Di een, Moses een, un Elias een. Un he wuß nich, wat he reden dä.
34. As he awer düt reden dä, keem en Wolk, un öwerschatt se, un se verfehrn sik, as de Wolk se öwertrock.
35. Un dar keem en Stimm ut de Wolk, de sprok: Düt is Min leeve Söhn, den schüllt ji hörn. Matth. 3, 17. Mark. 1, 11. 9, 7.
36. Un indem son Stimm gescheeg, funnen se JEsus alleen. Un se versweegen dat, un verkünnigten Nüms in desülvigen Dag’, wat se sehn harrn.
37. Dat begev sik awer den Dag darna, as se vun den Barg keemen, keem se veel Volk in de Möt. Matth. 17, 14. Mark. 9, 14.
38. Un süh, en Mann mank dat Volk reep, un sprok: Meister, ik bed Di, beseh doch min Söhn; denn he is min eenzige Söhn.
39. Süh, de Geist grippt em, so schriggt he gliek, un he ritt em, dat he schümt, un mit grote Noth wiekt he vun em, wenn he em reten hett;
40. Un ik hef Din Jüngers beden, dat se em utdrieven schulln, un se kunn dat nich.
41. Do antworte JEsus, un sprok: O du unglövige un verkehrte Art, wa lang schall Ik bi ju wesen, un ju dulden? Bring din Söhn her.
42. Un as he to Em keem, reet em de Düvel, un quäl em. JEsus awer bedroh den unsaubern Geist, un mak den Jungen gesund, un gev em sin Vader wedder.
43. Un alle Lüd verfehrn sik öwer GOtt Sin Herrlichkeit. As se sik awer all verwunnerten öwer Allns, wat He dä, sprok He to Sin Jüngers:
44. Fat ji mit ju Ohrn düsse Red; denn de Minschensöhn mutt öwerantwort warrn in de Minschen ehr Hann. Matth. 17, 22.
45. Awer dat Wort verstunn’ se nich, un dat weer vör se verborgen, dat se dat nich begrepen. Un se weern to bang, Em to fragen um datsülvige Wort.
46. Dar keem ok en Gedanke mank se: Wer mank se de Gröttste weer. Mark. 9, 34.
47. As awer JEsus de Gedanken vun ehr Harten sehn dä, greep He en Kind, un stell dat bi Sik.
48. Un sprok to se: Wer dat Kind upnimmt in Min Nam, de nimmt Mi ok up, un wer Mi upnimmt, de nimmt Den up, de Mi schickt hett. Wer awer de Lüttste is mank ju, de ward grot wesen. Matth. 10, 40. Joh. 13, 20.
49. Do antworte Johannes, un sprok: Meister, wi seegen een, de drev Düvels ut in Din Nam, un wi wehrn em, denn he folg Di nich mit uns. 4. Mos. 11, 27. Mark. 9, 38.
50. Un JEsus sprok to em: Wehrt em nich; denn wer nich wedder uns is, de is för uns. Luk. 11, 23. Matth. 12, 30.
51. Dat begev sik awer, as de Tied erfüllt weer, dat He schull vun hier nahmen warrn, richt He Sin Gesicht, stracks na Jerusalem to wanneln.
52. Un He schick Baden vör Sik hen; de gungen hen un keemen in en Flecken vun de Samariters, dat se Em Harbarg bestellten. Joh. 4, 4.
53. Un se neemen Em nich an, darum, dat He Sin Gesicht richt harr, to wanneln na Jerusalem.
54. As awer dat Sin Jüngers, Jakobus un Johannes, sehn dän, sproken se: HErr, wullt Du, so wüllt wi seggen, dat dar Füer vun den Himmel falln deiht, un se vertehrt, as Elias dä? 2. Kön. 1, 10. 12.
55. JEsus awer wenn’ Sik, un bedroh se, un sprok: Weet ji nich, wat för en Geist sin Kinner ji sünd?
56. De Minschensöhn is nich kamen, de Minschen ehr Seel to verdarven, sonnern to erholn. Joh. 3, 17. 12, 47.
57. Un se gungen in en annern Flecken. Dat begev sik awer, as se up den Weg weern, sprok een to Em: Ik will Di folgen, wo Du hengeihst. Matth. 8, 19.
58. Un JEsus sprok to Em: De Föß hebbt Kuhlen, un de Vageln unner den Himmel hebbt Nester: awer de Minschensöhn hett nich, wo He Sin Kopp henleggt.
59. Un He sprok to en annern: Folg Mi na! De sprok awer: HErr, gif mi Frielöv, dat ik tovör hengah un min Vader begrav.
60. Awer JEsus sprok to em: Lat de Doden ehr Doden begraven, gah du awer hen, un verkünnig GOtt Sin Riek. Matth. 8, 22.
61. Un en anner sprok: HErr, ik will Di nafolgen, awer verlöv mi tovör, dat ik en Afscheed maken doh mit de, de in min Hus sünd. 1. Kön. 19, 20.
62. JEsus awer sprok to em: Wer sin Hand an de Plog leggt, un süht torügg, de is nich geschickt to GOtt Sin Riek. Spr. 26, 11. 2. Pet. 2, 20.
Dat 10. Kapitel.
1. Darna wähl de HErr anner söventig ut, un schick se je twee un twee vör sik her, in alle Städte un Örter, dar He henkamen wull;
2. Un sprok to se: De Aarn is grot, de Arbeiter awer sünd wenig; bed den HErrn vun de Aarn, dat He Arbeiters utschickt in Sin Aarn. Joh. 4, 35. Matth. 9, 37. 38.
3. Gaht hen, süh, Ik schick ju as de Lämmer merrn mank de Wülf. Matth. 10, 16. 23, 34.
4. Dregt keen Büdel, noch Tasch, noch Schoh, un gröt Nüms up de Strat. Matth. 10, 9.
5. Wo ji in en Hus kamt, dar sprekt toeerst: Freden wes’ mit ju!
6. Un wenn darsülvst en Kind vun den Freden sin ward, so ward ju Freden up em ruhn; wo awer nich, so ward ju Freden sik wedder to ju wennen.
7. In datsülvige Hus awer blievt, eet un drinkt, wat se hebbt. Denn en Arbeiter is sin Lohn werth. Ji schüllt nich vun een Hus na dat anner gahn. 5. Mos. 24, 14. Matth. 10, 10. 1. Cor. 9, 14.
8. Un wo ji in en Stadt kamt, un se ju annehmt, dar eet, wat ju vörsett ward. Matth. 10, 11.
9. Un makt de Kranken, de darsülvst sünd, gesund, un seggt se: GOtt Sin Riek is neeg to ju kamen.
10. Wo ji awer in en Stadt kamt, dar se ju nich annehmt, dar gaht rut up ehr Straten, un sprekt:
11. Ok den Stoff, de sik an uns hangt hett vun ju Stadt, sla’t wi af up ju. Doch schüllt ji weten, dat ju GOtt Sin Riek neeg west is. Matth. 10, 14.
12. Ik segg ju: Dat ward de Sodomer erdräglicher gahn an jenen Dag denn son Stadt.
13. Wehe di, Chorazin! Wehe di, Bethsaida! Denn weern de Daden to Tyrus un Sidon geschehn, de bi ju geschehn sünd, se harrn vör Tieden in Sack un in de Asch seten, un Buß dahn. Matth. 11, 21.
14. Doch dat ward Tyrus un Sidon erdräglicher gahn an dat jüngste Gericht, as ju.
15. Un du Kapernaum, de du bet an den Himmel erhaven büst, du warrst bet in de Höll runner stött warrn.
16. Wer ju hört, de hört Mi; un wer ju veracht, de veracht Mi; wer awer Mi veracht, de veracht Den, de Mi schickt hett. Matth. 10, 40. Joh. 13, 20.
17. De söventig awer keemen wedder mit Freuden, un sproken: HErr, uns sünd ok de Düvels unnerdahn in Din Nam.
18. He sprok awer to se: Ik seeg wol den Satanas vun den Himmel falln, as en Blitz. Offenb. 12, 8. 9.
19. Seht, Ik hef ju Macht geven, to perrn up Slangen un Skorpionen, un öwer alle Fiendesgewalt; un ju ward nicks schaden künnen.
20. Doch darin freut ju nich, dat ju de Geister unnerdahn sünd, freut ju awer, dat ju Namen in den Himmel anschreven sünd. Phil. 4, 3.
21. To de Stunn freu Sik JEsus in den GEist, un sprok: Ik pries Di, Vader un HErr vun den Himmel un de Eer, dat Du so wat verborgen hest vör de Wiesen un Kloken, un hest dat de Unmünnigen apenbart. Ja, Vader, also weer dat wolgefällig vör Di. Matth. 11, 25.
22. Dat is Mi Allns öwergeven vun Min Vader. Un Nüms weet, wer de Söhn is, as alleen de Vader, noch wer de Vader is, as alleen de Söhn, un wakeen dat de Söhn will apenbarn. Matth. 11, 27. Joh. 1, 18. 6, 46.
23. Un He wenn’ Sik to Sin Jüngers, un sprok to se alleen: Selig sünd de Ogen, de dat seht, wat ji seht. 1. Kön. 10, 8. Matth. 13, 76.
24. Denn Ik segg ju: Veele Propheten un Könige wulln sehn, wat ji seht, un hebbt dat nich sehn, un hörn, wat ji hört, un hebbt dat nich hört. 1. Pet. 1, 10.
25. Un süh, dar stunn en Schriftgelehrten up, versöch Em, un sprok: Meister, wat mutt ik dohn, dat ik dat ewige Leven arv? Matth. 22, 35. Mark. 12, 28.
26. He awer sprok to Em: Wa steiht in dat Gesetz schreven? Woans lis’t du dar?
27. He antworte, un sprok: Du schast GOtt, Din HErr, leef hebben vun ganzen Harten, vun ganze Seel, vun allen Kräften, un vun ganzen Gemöt, un din Neegsten as di sülvst. 3. Mos. 19, 18. Mark. 12, 30. 31.
28. He awer sprok to em: Du hest recht antwort; doh dat, so warrst du leven. 3. Mos. 18, 5.
29. He awer wull sik sülvst rechtfardigen, un sprok to JEsus: Wer is denn min Neegste? 2. Mos. 2, 13.
30. Do antworte JEsus, un sprok: Dar weer en Minsch, de gung vun Jerusalem raf na Jericho, un full unner de Mörders; de trocken em ut, un slogen em, un gungen darvun, un leeten em halfdod liggen.
31. Dat begev sik awer vun ungefehr, dat en Prester desülve Strat raf trock, un as he em seeg, gung he vöröwer.
32. Desglieken ok en Levit, as he keem bi de Stä, un seeg em, gung he vöröwer.
33. En Samariter awer reis’, un keem darhen, un as he em sehn dä, jammer he em, Ezech. 16, 6.
34. Gung to em, verbunn em sin Wunden, un got dar Öl un Wien rin; un bör em up sin Thier, un broch em in de Harbarg, un pleg em.
35. An den annern Dag reis’ he, un trock rut twee Groschen un gev se den Werth, un sprok to em: Pleg em; un wenn du wat mehr utleggen warrst, will ik di dat betaln, wenn ik wedder kam.
36. Wat för een, dünkt di, de mank düsse dree de Neegste west is to den, de mank de Mörders fulln weer?
37. He sprok: De de Barmhartigkeit an em dä. Do sprok JEsus to em: So gah hen, un doh desglieken.
38. Dat begev sik awer, as se wannelten, gung He in en Flecken. Dar weer en Fru, mit Namen Martha, de neem Em up in ehr Hus. Joh. 11, 1. 12, 2. 3.
39. Un se harr en Swester, de heet Maria; de sett sik to JEsus Sin Föt, un hör Sin Red to. Apost. 22, 3.
40. Martha awer mak sik veel to schaffen, Em to deen’. Un se trä hento, un sprok: HErr, fragst Du nich darna, dat min Swester mi alleen deen’ lett? Segg ehr doch, dat se dat ok angrippt.
41. JEsus awer antworte, un sprok to ehr: Martha, Martha, du hest veel Sorg un Möh;
42. Eens awer is Noth. Maria hett dat gude Deel utwählt, dat schall nich vun ehr nahmen warrn. Ps. 27, 4. Matth. 6, 33.
Dat 11. Kapitel.
1. Un dat begev sik, dat He weer an en Ort un beden dä. Un as He uphört harr, sprok een vun Sin Jüngers to Em: HErr, lehr uns beden, as ok Johannes sin Jüngers lehr.
2. He awer sprok to se: Wenn ji beden doht, so sprekt: Uns’ Vader in den Himmel, Din Nam warr hilligt. Din Riek kam. Din Will gescheh up de Eer as in den Himmel. Matth. 6, 9.
3. Uns’ däglich Brod gev uns ümmerdar. 2. Mos. 16, 19. 21.
4. Un vergev uns unse Sünden; denn ok wi vergevt alle, de uns schüllig sünd. Un föhr uns nich in Versökung, sonnern erlös’ uns vun dat Övel.
5. Un He sprok to se: Wer is mank ju, de en Fründ hett, un gung to em um Merrnnacht, un sprok to em: Leeve Fründ, lehn mi dree Bröd.
6. Denn dar is min Fründ to mi kamen vun de Strat, un ik hef nich, dat ik em vörlegg.
7. Un de, weke darinnen weer, antwort em, un sprok: Mak mi keen Unruh; de Döhr is all toslaten, un min lütten Kinner sünd bi mi in de Kamer; ik kann nich upstahn un di geven.
8. Ik segg ju, un ob he nich upsteiht, un gift em, darum, dat he sin Fründ is; so ward he doch wegen sin Utverschamtheit upstahn, un em geven so veel as he brukt. Luk. 18, 5.
9. Un Ik segg ju ok: Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finn’; kloppt an, so ward ju updahn. Matth. 7, 7. Mark. 11, 24. Joh. 16, 23. 24.
10. Denn wer dar bedt, de nimmt, un wer dar söcht, de finnt, un wer dar ankloppt, den ward updahn.
11. Wo bedt mank ju en Söhn den Vader um Brod, de em en Steen darför beeden deiht? un so he um en Fisch bedt, de em en Slang för den Fisch beeden deiht? Matth. 7, 9.
12. Oder wenn he um en Ei bedt, de em en Skorpion darför beeden deiht?
13. Wenn denn ji, de ji bös sünd, künnt ju Kinner gude Gaven geven, wa veel mehr ward de Vader in den Himmel den hilligen GEist geven de, de Em bedt.
14. Un He drev en Düvel ut, de weer stumm. Un dat gescheeg, as de Düvel utfahrn dä, do sprok de Stumme. Un dat Volk verwunner sik. Matth. 12, 22.
15. Weke awer mank se sproken: He drift de Düvels ut dörch Beelzebub, den Böwersten vun de Düvels. Matth. 12, 24.
16. De annern awer versöchten Em, un begehrten en Teken vun Em vun den Himmel. Matth. 12, 40.
17. He awer vernehm ehr Gedanken un sprok to se: En jede Riek, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, dat ward wüst, un een Hus fallt öwer dat anner.
18. Is denn de Satanas ok mit sik sülvst uneens, woans will sin Riek bestahn? Denn ji seggt, Ik driev de Düvels ut dörch Beelzebub.
19. Wenn awer Ik de Düvels dörch Beelzebub utdriev, dörch wen drievt se ju Kinner ut? Darum ward se ju Richters wesen.
20. Wenn Ik awer dörch GOtt Sin Finger de Düvels utdriev, so kummt ja dat Riek GOttes to ju.
21. Wenn en Mann, de sik mit Waffen gut versehn hett, sin Palast bewahrt, so blift dat Sine mit Freden.
22. Wenn awer en Starkerer öwer em kummt, un öwerwindt em, so nimmt he em sin Harnisch, worup he sik verleet, un deelt den Rov ut. Kol. 2, 15.
23. Wer nich mit Mi is, de is wedder Mi; un wer nich mit Mi sammelt, de streut utenanner. Matth. 12, 30.
24. Wenn de unreine Geist vun den Minsch utfahrt, so dörchwannert he wüste Stä’n, söcht Ruh un findt se nich; so sprickt he: Ik will wedder umkehrn in min Hus, dar ik utgahn bün. Matth. 12, 43.
25. Un wenn he kummt, so findt he dat mit Bessens rein makt un smückt.
26. Denn geiht he hen, un nimmt söven Geister to sik, de arger sünd, as he sülvst; un wenn se rinkamt, wahnt se dar, un dat ward darna mit densülvigen Minschen arger, as vörher. Joh. 5, 14.
27. Un dat begev sik, as He düt reden dä, hev en Fru mank dat Volk ehr Stimm up, un sprok to Em: Selig is de Lief, de Di dragen hett, un de Bost, an de Du legen hest. Luk. 1, 28. 30. 48.
28. He awer sprok: Ja, selig sünd, de GOttes Wort hört un bewahrt. Matth. 7, 21.
29. Dat Volk awer dräng dar hento. Do fung He an, un sä: Düt is en bös Geslecht, se begehrt en Teken, un se ward keen Teken geven, as alleen dat Teken vun den Prophet Jonas. Matth. 16, 4.
30. Denn gliek as Jonas weer en Teken för de Niniviten: also ward dat de Minschensöhn wesen för düt Geslecht. Jon. 2, 1.
31. De Königin vun Middag ward hervör treden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward se verdammen; denn se keem vun dat Enn vun de Welt, to hörn Salomo sin Wiesheit. Un seht, hier is mehr as Salomo. 1. Kön. 10, 1. 2. Chron. 9, 1. Matth. 12, 42.
32. De Lüd vun Ninive ward hervörtreden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward dat verdammen; denn se dän Buße na Jonas sin Predigt. Un seht, hier is mehr as Jonas. Jon. 3, 5. Matth. 12, 41.
33. Nüms stickt en Licht an, un sett dat an en heemlichen Ort, ok nich unner en Kornmaat; sonnern up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht. Mark. 4, 21.
34. Dat Oog is dat Licht vun den Lief. Wenn nu din Oog eenfoltig wesen ward, so is din ganze Lief licht. Wenn awer din Oog arg is, so is ok din Lief düster.
35. So seh darup, dat nich dat Licht in di Düsternis is.
36. Wenn nu din Lief ganz hell is, dat he keen Stück vun de Düsternis hett, so ward he ganz hell wesen, ward di hell maken as en hellen Blitz.
37. As He awer in de Red weer, be’ Em en Pharisäer, dat He mit em de Middagsmahltied eet. Un He gung rin, un sett Sik to Disch.
38. As dat de Pharisäer sehn dä, wunner he sik, dat He Sik nich vör dat Eten wuschen harr. Matth. 15, 2.
39. De HErr awer sprok to em: Ji Pharisäers holt dat Utwennige vun de Bekers un de Schöddeln rein, awer ju Inwenniges is vull Rov un Bosheit. Luk. 18, 11. 12. Matth. 15, 3. 23, 25. Mark. 7, 8.
40. Ji Narren, meent ji, dat dat binnen rein is, wenn dat buten rein is?
41. Doch gevt Almosen vun dat, dat dar is; süh, so is ju Allns rein.
42. Awer wehe ju Pharisäers, dat ji vun Pfeffermünz un Raute, un allerlie Grönkrut den Teinten nehmt, un gaht vör dat Gericht öwer, un vör GOttes Leef. Düt schull man dohn, un dat nich laten.
43. Wehe ju Pharisäers, dat ji geern baben an sitt in de Scholen, un wüllt gröt’ warrn up den Markt. Luk. 20, 46. Matth. 23, 6. Mark. 12, 39.
44. Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, dat ji west gliek as de verdeckten Gräver, dar de Lüd öwer lopt un kennt se nich. Matth. 23, 27.
45. Do antworte een vun de Schriftgelehrten, un sprok to Em: Meister, mit de Wör’ beschimpst Du ok uns.
46. He awer sprok: Un wehe ok ju Schriftgelehrten! denn ji beladt de Minschen mit unerdrägliche Lasten, un ji röhrt se nich mit een Finger an. Jes. 10, 1. Matth. 23, 4. Apost. 15, 10.
47. Wehe ju! denn ji bu’t de Propheten ehr Gräver; ju Vaders awer hebbt se dod makt. Matth. 23, 29.
48. So betügt ji twar, un willigt in ju Vaders ehr Wark; denn maken se se dod, so bu’t ji ehr Gräver.
49. Darum sprickt GOtt Sin Wiesheit: Ik will Propheten un Apostels to se schicken, un vun düssen ward se weke dod maken un verfolgen. Matth. 10, 16.
50. Up dat förrert ward vun düt Geslecht dat Blod vun alle Propheten, dat vergaten is, siet de Grund vun de Welt leggt is.
51. Vun Abel sin Blot an bet up dat Blot vun Zacharias, de umkeem twischen den Altar un den Tempel. Ja, Ik segg ju: Dat ward förrert warrn vun düt Geslecht. Matth. 23, 35.
52. Wehe ju Schriftgelehrten! denn ji hebbt den Slötel to de Erkenntnis. Ji kamt nich rin, un ji wehrt de, de rin wüllt.
53. As He awer so wat to se seggen dä, fungen de Schriftgelehrten un Pharisäers an, hart up Em to drängen, un Em mit allerlie Fragen den Mund to stoppen.
54. Un luerten up Em, un söchten, ob se wat fangen kunnen ut Sin Mund, dat se en Sak wedder Em harrn. Weish. 2, 12.
Dat 12. Kapitel.
1. Dar leep dat Volk to, un keemen weke Dusend tosamen, so dat se sik unner enanner perrten. Do fung He an, un sä to Sin Jüngers: Ton eersten hödt ju vör de Pharisäers ehrn Suerdeeg, denn dat is de Heuchelie.
2. Dar is awer nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is nicks heemlich, dat man nich weeten ward.
3. Darum, wat ji in Düsternis seggt, dat ward man int Licht hörn; wat ji redt in dat Ohr in de Kamer, dat ward man up dat Dack predigen. Matth. 10, 27.
4. Ik segg ju awer, Min Frünn, west nich bang vör de, de den Lief dod makt, un darna nicks mehr dohn künnt. Jes. 8, 13. 51, 12.
5. Ik will ju awer wiesen, vör weke ji bang wesen schüllt: West bang vör Den, de, nadem He dod makt hett, ok Macht hett, to smieten in de Höll. Ja, Ik segg ju, vör Den west bang.
6. Verkofft man nich fief Lünken för twee Penning? Noch hett GOtt vun desülvigen nich een vergeten.
7. Ok sünd de Haar up ju Kopp all tellt. Darum west nich bang, denn ji sünd beter, as veele Lünken. Luk. 21, 18. 2. Sam. 14, 11.
8. Ik segg ju awer: Wer Mi bekennen deiht vör de Minschen, den ward ok de Minschensöhn bekennen vör GOtt Sin Engel. Matth. 10, 32.
9. Wer Mi awer verleugnet vör de Minschen, de ward verleugnet warrn vör GOtt Sin Engeln.
10. Un wer dar redt en Wort wedder den Minschensöhn, den schall dat vergeven warrn; wer awer den hilligen GEist lästert, den schall dat nich vergeven warrn. Matth. 12, 31.
11. Wenn se ju awer föhrn ward in ehr Scholn, un vör de Obrigkeit un de Gewaltigen, so sorgt nich, wa oder wat ji antworten, oder wat ji seggen schüllt. Matth. 10, 19. Mark. 13, 11.
12. Denn de hillige GEist ward ju to desülvige Stunn lehrn, wat ji seggen schüllt.
13. Do sprok awer een vun dat Volk to Em: Meister, segg min Broder, dat he mit mi dat Arv deelt.
14. He awer sprok to em: Minsch, wer hett mi to en Richter oder Arvscheeder öwer ju sett?
15. Un sprok to se: Seht to, un hödt ju vör den Giez; denn Nüms levt darvun, dat he veel Göder hett. 1. Tim. 6, 9. 10.
16. Un He sä se en Glieknis, un sprok: Dar weer en rieken Mann, den sin Feld harr gut dragen.
17. Un He dach bi sik sülvst, un sprok: Wat schall ik dohn? Ik hef nich, dar ik min Frücht hensammeln kann.
18. Un sprok: Dat will ik dohn, ik will min Schüns afbreken, un se gröter bu’n, un will darin sammeln Allns, wat mi wussen is, un min Göder.
19. Un will seggen to min Seel: Leeve Seel, du hest en groten Vörrath up veele Jahrn; hef nu Ruh, itt un drink, un hef guden Moth. Sir. 11, 19.
20. Awer GOtt sprok to em: Du Narr, in düsse Nacht ward man din Seel vun di förrern; un wokeen sin ward dat wesen, wat du bereidet hest?
21. Also geiht dat, wer sik Schätze sammelt, un is nich riek in GOtt.
22. He sprok awer to Sin Jüngers: Darum segg Ik ju: Sorgt nich för ju Leven, wat ji eten schüllt, ok nich för ju Lief, wat ji antrecken schüllt. Matth. 6, 25.
23. Dat Leven is mehr, as de Spies, un de Lief mehr as de Kledung.
24. Seht up de Raven, se sai’t nich, se aarnt nich, se hebbt ok keen Kellers, noch Schüns; un GOtt nährt se doch. Wa veel awer sünd ji beter, as de Vageln! Ps. 147, 9.
25. Wer is mank ju, ob he ok darum sorgen deiht, de dar kunn ok een El lang to sin Gröte setten?
26. So ji denn dat Geringste nich vermögt, warum sorgt ji för dat annere?
27. Seht up de Lilln up dat Feld, wa se wasst; se arbeidt nich, so spinnt se ok nich. Ik segg ju awer: dat ok Salomo in all sin Herrlichkeit nich is kledt west as een vun de.
28. Wenn denn GOtt dat Gras, dat hüt up dat Feld steiht un morgen in den Aben smeten ward, so kleden deiht, wa veel mehr ward He ju kleden, ji Kleenglovigen!
29. Darum ok ji, fragt nicks darna, wat ji eten, oder wat ji drinken schüllt; west nich wankelmödig.
30. Na so wat Allns tracht de Heiden in de Welt; awer ju Vader weet dat wol, dat ji dat brukt. Matth. 6, 32.
31. Doch tracht na GOtt Sin Riek, so ward ju dat Allns tofalln.
32. West nich bang, du lütte Herde; denn dat is ju Vader Sin Wolgefalln, ju dat Riek to geven. Luk. 22, 29. Matth. 11, 26.
33. Verkopt, wat ji hebbt, un gevt Almosen. Makt ju Säcke, de nich old ward, en Schatz, de nümmer afnimmt in den Himmel, dar keen Deef tokummt, un den keen Motten fret. Luk. 18, 20.
34. Denn wo ju Schatz is, dar ward ju Hart ok wesen.
35. Lat ju Lenden umgürt wesen un ju Lichter brenn’; Jer. 1, 17. 1. Pet. 1, 13. Matth. 25, 1.
36. Un west gliek de Minschen, de up ehrn HErrn tövt, wenn He upbreken ward vun de Hochtied, up dat, wenn He kummt, un ankloppt, se Em bald upmakt.
37. Selig sünd de Knechts, de de HErr, wenn He kummt, waken findt. Wahrlich, Ik segg ju: He ward sik upschörten, un ward se to Disch setten, un vör se gahn un se deen. Joh. 13, 4.
38. Un wenn He kummt in de tweete Wacht, un in de drütte Wacht, un ward dat also finn; selig sünd düsse Knechten.
39. Dat schüllt ji awer weten, wenn en Husherr wüß, to weke Stunn de Deef kamen dä, so wak he, un leet nich in sin Hus breken. 1. Thess. 5, 2.
40. Darum west ji ok bereit; denn de Minschensöhn ward kamen to de Stunn, dar ji dat nich meent. Matth. 24, 44.
41. Petrus awer sprok to Em: HErr, seggst Du düt Glieknis to uns oder ok to alle?