De Apenbarung vun St. Johannes, de Theolog.

Dat 1. Kapitel.

1. Düt is de Apenbarung vun JEsus Christus, de Em GOtt geven hett, sin Knecht kund to dohn, wat in Korten geschehn schall, un hett se utdüt un schickt dörch Sin Knecht Johannes, Joh. 3, 32. v. 19. Kap. 22, 6. 7.

2. De betügt hett dat Wort vun GOtt un dat Tügnis vun JEsus Christus, wat he sehn hett. Kap. 6, 9.

3. Selig is de, de de Wör’ vun de Prophezeiung lesen un hörn un beholn doht, wat darin schreven is, denn de Tied is neeg bi. Kap. 22, 7. 10. Röm. 13, 11. 1. Pet. 4, 7.

4. Johannes an de söben Gemeenen in Asien. Gnad wes’ mit ju un Freden vun den, de dar is, de dar weer un de kamen deiht, un vun de söben Geister, de dar sünd vör Sin Stohl; 2. Mos. 3, 14. Ebr. 13, 8. Jes. 11, 2.

5. Un vun JEsus Christus, weke is de true Tüg’ un Eerstgebarne vun de Doden un de Königs up de Eer ehr Fürst, de uns leef hatt hett un wuschen vun de Sünden mit Sin Blod, Kap. 3, 14. Apost. 26, 23. Gal. 2, 20. Ebr. 9, 14.

6. Un hett uns to Königs un Presters makt vör GOtt un Sin Vader, densülvigen wes’ Ehr un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. Kap. 5, 10. 1. Pet. 2, 5. 9.

7. Süh, He kummt mit de Wolken, un alle Ogen ward Em sehn, ok de, weke Em dörchstaken hebbt un all de Geslechter vun de Eer. Ja, Amen. Zach. 12, 10. Joh. 19, 37.

8. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, sprickt de HErr, de dar is, de dar weer un de dar kummt, de Allmächtige. Kap. 22, 13. Jes. 41, 4. 44, 6. 48, 12.

9. Ik, Johannes, de ik ju Broder bün un Deel hef an ju Bedröfnis un an dat Riek un an de Geduld vun Christus JEsus, weer up de Insel, de Patmos heten deiht, wegen dat Wort vun GOtt un dat Tügnis vun JEsus Christus. Röm. 8, 17.

10. Ik weer in den Geist up den HErrn Sin Dag un hör achter mi en grote Stimm, as vun en Basun, v. 15.

11. De sprok: Ik bün dat A un dat O, de Eerste un de Letzte, un wat du sehn deihst, dat schriev in en Bok un schick dat in de Gemeenen in Asien, na Ephesus un na Smyrna un na Pergamus un na Thyatira un na Sardes un na Philadelphia un na Laodicea. Kap. 22, 13.

12. Un ik dreih mi um, na de Stimm to sehn, de mit mi reden dä. Un as ik mi rum dreihn dä, seeg ik söben golden Lüchters;

13. Un merrn mank de söben Lüchters Een, de weer as en Minsch sin Söhn, de harr en Kleed an un en golden Görtel um de Bost. Kap. 2, 1. Ezech. 1, 26.

14. Sin Kopp awer un sin Haar weern witt as witte Wull un as de Snee, un sin Ogen as en Füerflamm, Kap. 2, 18.

15. Un sin Föt as Mischen, dat in den Aven glöht un sin Stimm as dat Brusen vun grote Waters,

16. Un harr söben Steerns in sin rechte Hand, un ut sin Mund gung en scharpe tweesniedige Swerdt un sin Angesicht schien as de helle Sünn.

17. Un as ik em sehn dä, full ik för em dal as wenn ik dod weer, un he lä sin rechte Hand up mi un sprok to mi: Wes’ nich bang! Ik bün de Eerste un de Letzte,

18. Un de Lebendige. Ik weer dod, un süh, ik bün lebendig vun Ewigkeit to Ewigkeit un hef de Slötel to dat Dodenriek un to den Dod. Röm. 6, 9.

19. Schriev up, wat du sehn hest, un wat dar is un wat geschehn schall vun nu af an; Kap. 14, 13. 4, 1.

20. Dat Geheemnis vun de söben Steerns, de du sehn hest in min rechte Hand un de söben golden Lüchters. De söben Steerns sünd de Engels vun de söben Gemeenen, un de söben Lüchters, de du sehn hest, sünd söben Gemeenen. Mal. 2, 7.

Dat 2. Kapitel.

1. Un an den Engel vun de Gemeen to Ephesus schast du schrieven: Dat seggt de, de söben Steerns in sin rechte Hand hollt un merrn mank de söben Lüchter wandeln deiht: Kap. 1, 13. 16, 20.

2. Ik kenn din Warke un din Arbeit un din Geduld un dat du de Leegen nich verdrägen kannst un hest de versöcht, de seggen doht, dat se Apostels sünd un sünd dat nich un hest se as Lögners funn. 1. Joh. 4, 2. 3.

3. Un dat du verdrägen, un Geduld hebben un arbeiden deihst wegen min Nam un nich möd warn büst. Gal. 6, 9. Ebr. 12, 5. 12, 15.

4. Awer dat hef ik wedder di, dat du de eerste Leev verlaten hest.

5. Bedenk, wovun du affulln büst un doh Buß un doh de eersten Warke. Deihst du dat awer nich, warr ik bald to di hen kamen, un din Lüchter wegstöten vun sin Stell, wenn du nich Buß deihst.

6. Awer dat hest du, dat du de Nicolaiten ehr Wark hassen deihst, weke ik ok haß. v. 15. Ps. 139, 21.

7. Wokeen Ohrn hett, de hör wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinnt, den will ik to eten geven vun den Levensbom, de in GOtt Sin Paradies steiht. Matth. 11, 15.

8. Un an den Engel vun de Gemeen in Smyrna schast du schrieven: Dat seggt de Eerste un de Letzte, de dod weer un lebendig warn is: Kap. 22, 13.

9. Ik kenn din Warke un din Bedröfnis, un din Armoth (du büst awer riek) un dat Schimpen vun de, de seggen doht, dat se Juden sünd, un sünd dat nich, sonnern ut den Satan sin Schol. Kap. 3, 9.

10. Wes’ nich bang vör dat, wat du lieden schast. Süh, de Düvel ward wek vun ju in dat Stockhus smieten, up dat ji versöcht ward, un ward Bedröfnis hebben tein Dag’. Wes’ tru bet in den Dod, so will ik di de Levenskron geven. Matth. 10, 28. Offenb. 3, 11.

11. Wokeen Ohren hett, de hör wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinden deiht, den schall de anner Dod Nicks to neeg dohn.

12. Un an den Engel vun de Gemeen in Pergamus schast du schrieven: Dat seggt, de dat scharpe tweesniedige Swerdt hett: Kap. 1, 16. Eph. 6, 17. Ebr. 4, 12.

13. Ik weet, wat du deihst un wo du wahnst, dar wo den Satan sin Stohl is, un hollst fast bi min Nam un hest min Glov nich verleugnet, ok in de Dag’, in weke Antipas, min true Tüg’, bi ju dod makt is, dar wo de Satan wahnen deiht. Kap. 13, 2. 3, 8.

14. Awer ik hef en lütt beten wedder di, dat du weke hest, de an Balaam sin Lehr holn doht, de lehrn dä dörch Balak en Anstot antorichten bi de Kinner Israel, to eten de Götzen ehr Opfer un Horerie to drieven. 4. Mos. 25, 2. 31, 16. 2. Pet. 2, 15. 16. Jud. v. 11.

15. So hest du ok wek, de an de Nicolaiten ehr Lehr holt, dat haß ik.

16. Doh Buß; deihst du dat awer nich, so ward ik bald to di hen kamen un mit se Krieg föhrn dörch dat Swerdt vun min Mund. Kap. 19, 15. 21.

17. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinden deiht, den will ik to eten geven vun dat verborgen Manna un will em geven en gude Tügnis un mit dat Tügnis en nien Namen schreven, den Nüms kennt as de, de em krigt.

18. Un an den Engel vun de Gemeen in Thyatira schast du schrieven: Dat seggt GOtt Sin Söhn, de Ogen hett as Füerflammen un den sin Föt sünd as Mischen: Kap. 1, 14. 19, 12.

19. Ik kenn dine Warke un din Leev un din Deenst un din Glov, un din Geduld, un dat du je länger je mehr deihst.

20. Awer ik hef en lütt beten wedder di, dat du de Fru Jesabel, de sik vör en Prophetin utgeven deiht, lehren un min Knecht verföhren, Horerie drieven un Götzenopfer eten letst. v. 4. 1. Kön. 16, 31.

21. Un ik hef ehr Tid geven, dat se schull Buß dohn för ehr Horerie, un se deiht keen Buß.

22. Süh, ik smiet se in en Bett un de mit ehr de Ehe braken hebbt, in grote Bedröfnis, wenn se nich Buß doht för ehr Warke. Kap. 18, 9.

23. Un ehr Kinner will Ik dod sla’n. Un alle Gemeenen schüllt insehn, dat Ik dat bün, de de Neeren un Harten unnersöcht un ward geven Jeden vun ju na ju Warke. Ps. 7, 10.

24. Ju awer segg ik un to de Annern, de in Thyatira sünd, de so’n Lehr nich hebbt un de den Satan sin Deepen nich kennen lehrt hebbt (as se seggen doht): Ik will up ju keen anner Last leggen.

25. Wat ji awer hebben doht, dat holt fast, bet Ik kam. Kap. 3, 11.

26. Un wokeen öwerwinden un min Wark bet an dat End holn deiht, den will ik Macht geven öwer de Heiden. Ps. 2, 8. 49, 15.

27. Un he schall se höden mit en isern Staff, un as en Pötter sin Pött schall he se tweismieten. Kap. 12, 5. Ps. 18, 39.

28. As ik vun min Vader kregen hef un will em geven den Morgensteern. Luk. 22, 29.

29. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt. Kap. 3, 6.

Dat 3. Kapitel.

1. Un an den Engel vun de Gemeen in Sardes schast du schrieven: Dat seggt, de GOtt Sin Geister hett un de söben Steerns: Ik kenn dine Warke, denn du hest den Namen, dat du leven deihst un büst dod. Kap. 1, 16.

2. Paß up un mak dat Anner stark, dat starven will, denn ik hef dine Warke nich so funn’, as se sien schüllt vör GOtt. v. 19.

3. So bedenk nu, woans du dat kregen un hört hest un hol dat un doh Buß. Wenn du nich waken deihst, warr ik öwer di kamen, as en Deef un du warrst nich weten, to weke Stunn ik öwer di kamen warr. 1. Thess. 5, 2.

4. Du hest ok wenig Namen in Sardes, de ehr Kleeder nich smutzig makt hebbt; un de ward mit mi wandeln in witte Kleeder, denn se sünd dat werth.

5. Wokeen öwerwinden deiht, den schüllt witte Kleeder antrocken warrn un ik warr sin Namen nich utdohn in dat Levensbok, un ik will sin Namen bekennen vör min Vader un sin Engels. Phil. 4, 3.

6. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.

7. Un an den Engel vun de Gemeen in Philadelphia schast du schrieven: Dat seggt de Hillige, de Wahrhaftige, de David sin Slötel hett, de upmakt, un Nüms ward tosluten, de toslutt, un Nüms ward upmaken. Hiob. 12, 14. Jes. 22, 22.

8. Ik kenn din Wark. Süh, ik hef en Döhr för di apen makt un Nüms kann se tosluten, denn du hest man wenig Kraft un hest min Wort beholn un hest min Namen nich verleugnet. Kap. 2, 2. 9. 1. Thess. 1, 3.

9. Süh, ik ward kamen laten ut Satan sin Schol, de dar seggen doht, dat se Juden sünd, un sünd dat nich, sonnern leegt. Süh, ik will maken, dat se kamen schüllt un anbeden to din Föt, un erkennen, dat ik di leef hatt hef. Kap. 2, 9.

10. Dewiel du hest beholn dat Wort vun min Geduld, will ik di ok bewahren vör de Stund vun de Versökung, de kamen ward öwer den ganzen Welt-Kreis, to versöken, de up Erd wahnen doht.

11. Süh, ik kam bald. Hol fast, wat du hest, dat Nüms din Kron wegnehmen deiht. Kap. 1, 3. 2, 5.

12. Wokeen öwerwindt, den will ik maken to en Pieler in min GOtt Sin Tempel un he schall nich mehr rut gahn. Un ik will up em schrieven min GOtt Sin Namen, un den Namen vun dat nie Jerusalem, min GOtt Sin Stadt, de vun den Himmel dal kummt, vun min GOtt, un min Namen, den nien. Kap. 2, 7. 11. 17. 14, 1.

13. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.

14. Un an den Engel vun de Gemeen to Laodicea schast du schrieven: Dat seggt de, de Amen is, true un wahrhaftige Tüg’, de Anfang vun GOtt Sin Creatur.

15. Ik kenn din Warke, dat du weder kolt noch warm büst. Ik wull, du weerst kolt oder warm! Kap. 2, 2. 9.

16. Wiel du awer luwarm büst, un nich kolt oder warm, warr Ik di utspien ut Min Mund.

17. Du sprickst: Ik bün riek un hef Allns full up, un bruk Nicks, un du weest nich, dat du büst elend un erbärmlich, arm, blind un nakend. Hos. 12, 9. 1. Cor. 4, 8.

18. Ik ra’ di, kop Gold vun Mi, dat dörch dat Füer dörchglöht is, dat du riek warrst; un witte Kleeder, dat du wat antotrecken hest un nich apenbar ward de Schand vun din Naktheit, un salv din Ogen mit Ogensalv, dat du sehn kannst. 1. Pet. 1, 7. Offenb. 17, 15.

19. Weke Ik leef hef, de straf un tüchtig ik. So wes’ nu flietig un doh Buß. Hiob. 5, 17. Spr. 3, 12. Sir. 2, 1. 1. Cor. 11, 32. Ebr. 12, 6.

20. Süh, Ik stah vör de Döhr un klopp an. Wokeen Min Stimm hörn ward un de Döhr apen makt, to den will Ik ringahn, un dat Abendmahl mit em holn un he mit Mi. Hohel. 5, 2. Luk. 12, 36. Joh. 14, 23.

21. Wokeen öwerwinden deiht, den will Ik geven, mit Mi up Min Stohl to sitten; gliek as Ik öwerwunden hef un seten hef mit Min Vader up Sin Stohl. Matth. 19, 28.

22. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt.

Dat 4. Kapitel.

1. Darna seeg ik hen, un süh, en Döhr war upmakt in den Himmel, un de eerste Stimm, de ik hört harr mit mi reden as en Basun, de sprok: Stieg herup, Ik will di sehn laten, wat naher geschehn schall. Kap. 1, 10.

2. Un gliek darup weer ik entzückt in’n Geist. Un süh, de setten en Stohl in’n Himmel hen un up den Stohl seet Een.

3. Un de darup sitten dä, seeg ut, as de Steen Jaspis und Sardis; un en Regenbagen weer um de Stohl, de seeg ut as en Smaragd. Ezech. 1, 26.

4. Un rund um de Stohl weern veer un twintig Stöhl; un up de Stöhl seeten veer un twintig Öllste, de harrn witte Kleeder an un op ehr Köpp golden Kronen. Kap. 11, 16.

5. Un vun den Stohl gungen Blitz, Dunner un Stimmen ut; un söben Fackeln mit Füer brennten vör den Stohl, weke sünd GOtt Sin söben Geister. Kap. 11, 19. Zach. 1, 24.

6. Un vör den Stohl weer en See vun Glas as Krystall, un merrn in den Stohl un um den Stohl rum veer Deerder, vull vun Ogen, vör un achter. Kap. 15, 2.

7. Un dat eerste Deerd seeg ut as en Löw, un dat anner seeg ut as en Kalf, un dat drüdd’ harr en Gesicht as en Minsch, un dat veerte Deerd weer as en Adler. Ezech. 1, 10.

8. Un jede vun de veer Deerder harr söß Flünken um un weern na binnen to vull Ogen un harrn keen Ruh Dag un Nacht un sproken: Hillig, hillig, hillig is GOtt, de HErr, de Allmächtige, de dar weer, de dar is un de kamen deiht. Jes. 6, 3.

9. Un as de Deerder geven Pries un Ehr un Dank den, de up den Stohl sitten dä, de dar levt vun Ewigkeit to Ewigkeit,

10. Fullen de veer un twintig Öllsten vör den, de up den Stohl sitten dä, dal un beden den an, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit un smeten ehr Kronen vör den Stohl un sproken: Kap. 5, 14.

11. HErr, Du büst werth, to nehmen Pries, Ehr un Kraft, denn Du hest all Ding makt un dörch Din Willen hebbt se dat Wesen un sünd makt.

Dat 5. Kapitel.

1. Un ik seeg in de rechte Hand vun den, de up den Stohl sitten dä, en Bok, inwennig un utwennig vull schreven, mit söben Seegels tomakt. Kap. 4, 2. Ezech. 2, 9. 10.

2. Un ik seeg en starken Engel predigen mit grote Stimm: Wokeen is würdig, dat Bok uptomaken un sin Seegel to breken?

3. Un Nüms in den Himmel, noch uppe Eer, noch unner de Eer kunn dat Bok upmaken un rin kieken.

4. Un ik ween veel, dat Nüms würdig funn war, dat Bok uptomaken un to lesen, noch darin to kieken.

5. Un Een vun de Öllsten sprickt to mi: Ween man nich! Süh, de Löw, de vun Juda sin Geslecht is, vun David sin Wuttel, hett öwerwunnen un Macht kregen, dat Bok uptomaken un to breken sin söben Seegels. 1. Mos. 49, 9. 10. Jes. 11, 1. 10.

6. Un ik seeg hen, un süh, merrn in den Stohl un mank de veer Deerder un merrn mank de Öllsten stunn en Lamm, as wenn dat slacht weer, un harr söben Hörner un söben Ogen, wat de söben Geister vun GOtt sünd, utschickt in alle Land’.

7. Un dat keem un nehm dat Bok ut de rechte Hand vun den, de up den Stohl sitten dä. Kap. 4, 2. 9.

8. Un as dat dat Bok nehmen dä, fullen de veer Deerder un de veer un twintig Öllsten vör dat Lamm dal, un harrn Jeder Harpen un golden Schalen mit Rokwerk, wat de Hilligen ehr Gebete sünd.

9. Un sungen en nie Leed un sproken: Du büst würdig to nehmen dat Bok un breken de Seegels, denn Du büst slacht, un hest uns to GOtt kofft mit Din Blod ut allerhand Geslecht un Tungen un Volk un Heiden,

10. Un hest uns to Königs un Presters vun unsen GOtt makt, un wi ward Königs up de Eer sien. Kap. 1, 6. 20, 6. 22, 5.

11. Un ik seeg hen un hör de Stimm vun veel Engels um den Stohl un um de Deerder un um de Öllsten her, un ehr Tall weer veele Dusend mal Dusend, Dan. 7, 10.

12. Un sproken mit grote Stimm: Dat Lamm, dat slacht is, is würdig to nehmen Kraft un Riekdom un Macht un Ehr un Pries un Lof.

13. Un all Creatur, de in’n Himmel is, un uppe Eer un unner de Eer un in de See, un Allns, wat darin is, hör ik seggen to den, de up den Stohl sitten dä un dat Lamm: Wes’ Lof un Ehr un Pries un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit!

14. Un de veer Deerder sproken: Amen! Un de veer un twintig Öllsten fulln dal un beden an den, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit!

Dat 6. Kapitel.

1. Un ik seeg, dat dat Lamm een vun de Seegels up dä. Un ik hör een vun de veer Deerder seggen, as weer dat en Dunnerstimm: Kumm her, un kiek to! Kap. 4, 6. 5, 6. 8.

2. Un ik keek hen, un süh, en witt Peerd, un de darup sitten dä harr en Bagen, un en Kron war em geven, un he trock ut, to öwerwinden un dat he siegen dä.

3. Un as He dat anner Seegel updä, hör ik dat anner Deerd seggen: Kumm un kiek to!

4. Un een anner Peerd keem rut, dat weer roth, un den, de darup sitten dä, war geven, den Freden to nehmen vun de Eer un dat se sik enanner dod maken dä’n un em war en grote Swerdt geven. Zach. 1, 8. Jes. 9, 20. 21.

5. Un as He dat drüdde Seegel brok, hör ik dat drüdde Deerd seggen: Kumm, un kiek to! Un ik seeg en swart Peerd, un de darup sitten dä, harr en Wagschal in sin Hand.

6. Un ik hör en Stimm mank de veer Deerder seggen: En Maat Weeten för en Groschen, un dree Maat Gasten för en Groschen, un dat Oel un den Wien doh Nicks to nah.

7. Un as He dat veerte Seegel brok, hör ik de Stimm vun dat veerte Deerd seggen: Kumm un kiek to!

8. Un ik seeg en geel Perd un de darup sitten dä, den sin Nam weer Dod un dat Dodenriek folg em na. Un se war Macht geven dod to maken dat veerte Deel up de Eer dörch Swerdt un Hunger un dörch den Dod un de Deerder up de Eer.

9. Un as He dat föfte Seegel brok, seeg ik unner den Altar de Seelen vun de, de dod makt weern wegen dat Wort vun GOtt un wegen dat Tügnis, dat se harrn.

10. Un se schregen mit grote Stimm un sproken: HErr, Du Hillige un Wahrhaftige, wa lang wullt Du nich richten un unse Blod nich rächen an de, de up de Eer wahnen doht? Luk. 18, 7. Ps. 35, 17.

11. Un Jeden vun se war en witte Kleed geven un se war seggt, se schulln noch en beten utruhn, bet all ehr Mitknecht un Bröder, de ok noch schulln dod makt warrn gliek as se, hento kamen weern. Kap. 3, 5.

12. Un ik seeg, dat dat Lamm dat sößte Seegel brok un süh, dar war en grote Eerdbewen un de Sünn war swart as en graue Sack, un de Maan war as Blod.

13. Un de Steerns fulln vun den Himmel up de Eer, grad as en Fiegenbom sin Fiegen afsmieten deiht, wenn he vun en groten Wind bewegt ward.

14. Un de Himmel rull sik up as en Bok, dat man tosamenrullen deiht, un alle Bargen un Inseln warn ut ehr Stelln bewegt. Ps. 102, 27. Ebr. 1, 11.

15. Un de Königs up de Eer, un de Öbbersten un de Rieken un de Hauptlüd un de Gewaltigen un alle Knechts un alle Frien verstekten sik in de Ritzen un Felsen vun de Bargen.

16. Un sproken to de Bargen un Felsen: Fallt up uns, un verbargt uns vör den Sin Angesicht, de up den Stohl sitt un vör dat Lamm Sin Torn. Luk. 23, 30.

17. Denn de grote Dag von Sin Torn is kamen, un wokeen kann bestahn?

Dat 7. Kapitel.

1. Un darna seeg ik veer Engels stahn up de veer Ecken vun de Eer, de heeln de veer Wind’ vun de Eer, up dat keen Wind öwer de Eer weihn dä, noch öwer de See, noch öwer en Bom.

2. Un ik seeg en annern Engel upstiegen vun de Sünn ehren Upgang, de harr den lebendigen GOtt Sin Seegel un schreeg mit grote Stimm de veer Engels an, weke geven is, de Eer un de See Schaden to dohn.

3. Un he sprok: Doht Nicks de Eer, noch de See, noch de Böm, bet dat wi unsen GOtt Sin Knechts an ehr Vörkopp verseegelt hebbt. 2. Mos. 12, 23. Ezech. 9, 4.

4. Un ik hör de Tall vun de, de verseegelt warn, hunnert un veer un veertig Dusend, de verseegelt warn vun all de Geslechter un vun de Kinner Israel.

5. Vun Juda sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Ruben sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Gad sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.

6. Vun Aser sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Naphtali sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Manasse sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.

7. Vun Simeon sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Levi sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Isaschar sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.

8. Vun Zebulon sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Joseph sin Geslecht twölf Dusend verseegelt, vun Benjamin sin Geslecht twölf Dusend verseegelt.

9. Darna seeg ik en grote Schar, de Nüms tellen kunn, ut alle Heiden, Völker un Spraken vör den Stohl stahn un vör dat Lamm, andahn mit witte Kleeder un Palmen in ehr Hann. Kap. 6, 11.

10. De schregen mit grote Stimm un sproken: Heil wes’ den, de up den Stohl sitten deiht un dat Lamm!

11. Un all de Engel stunnen um den Stohl un um de Öllsten un um de veer Deerder un fullen vör den Stohl up ehr Angesicht un beden GOtt an. Kap. 5, 11.

12. Un sproken: Amen, Lof un Ehr un Wiesheit un Dank un Pries un Kraft un Macht wes’ unsen GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit. Amen! Kap. 5, 12.

13. Un een vun de Öllsten antwort un sprok to mi: Wokeen sünd düsse, de witte Kleeder an hebbt? Un wo sünd de her kamen?

14. Un ik sprok to em: HErr, Du weetst dat. Un he sprok to mi: Dat sünd düsse, de kamen sünd ut grote Bedröfnis un hebbt ehr Kleeder wuschen un hebbt ehr Kleeder hell makt in dat Lamm sin Blod. Joh. 21, 15. Ebr. 9, 14.

15. Darum sünd se vör GOtt Sin Stohl un deent Em Dag un Nacht in Sin Tempel. Un de up den Stohl sitten deiht, ward öwer se wahnen.

16. Se ward nich mehr hungern noch dösten, de Sünn ward ok nich up se falln, oder en anner Hitt. Jes. 49, 10. Ps. 121, 6.

17. Denn dat Lamm merrn in den Stohl ward se höden un na de lebendigen Waterborn henlerren, un GOtt ward alle Thranen vun ehr Ogen afwischen. Kap. 5, 6. Ps. 23, 2. 21, 4. Jes. 25, 8.

Dat 8. Kapitel.

1. Un as dat Lamm dat söbente Segel updä, war dat ganz still in den Himmel bi en half Stund. Jes. 14, 7. Hab. 2, 20.

2. Un ik seeg söben Engels, de vör GOtt treden un se warn söben Basunen geven.

3. Un en anner Engel keem un trä bi den Altar un harr en golden Rokfatt un em war veel Rokwark geven, dat he dat geven dä to alle Hilligen ehr Gebete up den golden Altar vör den Stohl. Kap. 5, 8.

4. Un de Rok vun dat Rökerwark vun de Hilligen ehr Gebet gung up vun den Engel sin Hand vör GOtt.

5. Un de Engel nehm dat Rokfatt un füll dat mit Füer vun den Altar un schüdd dat up de Eer. Un dar keemen Stimmen un Donner un Blitzen un Eerdbeven. Kap. 4, 5.

6. Un de söben Engel mit de söben Basunen harrn sik fardig makt to blasen.

7. Un de eerste Engel blas’. Un dar keem en Hagel un Füer mit Blod mengt, de full up de Eer. Un de drüdde Deel vun de Böm verbrenn, un all dat gröne Gras verbrenn.

8. Un de anner Engel blas’. Un dat weer, as wenn en groten Barg in Füer brenn un in de See fahr. Un de drüdde Deel vun de See war Blod.

9. Un de drüdde Deel vun de lebendigen Creaturn in de See storv un de drüdde Deel vun de Schep war tonicht makt.

10. Un de drüdde Engel blas’. Un en grote Steern full dal vun den Himmel; de brenn as en Fackel un full up den drüdden Deel vun de Waterström un öwer de Waterborns.

11. Un den Steern sin Nam is Wermuth, un dat drüdde Deel war Wermuth. Un veele Minschen storven vun de Waters, dat se so bitter warn weern.

12. Un de veerte Engel blas’. Un de drüdde Deel vun de Sünn, un de drüdde Deel vun de Maan un de drüdde Deel vun de Steerns war drapen, so dat ehr drüdde Deel düster war un de Dag den drüdden Deel nich schienen dä un de Nacht ebenso.

13. Un ik seeg hen un hör en Engel fleegen mitten dörch den Himmel un seggen mit grote Stimm: Wehe, wehe, wehe för de, de up de Eer wahnt för de annern Stimmen vun de Basunen vun de dree Engels, de noch blasen schüllt. Kap. 9, 12.

Dat 9. Kapitel.

1. Un de föfte Engel blas’. Un ik seeg en Steern fallen vun den Himmel up de Eer; un em war de Slötel geven to den Born vun den Afgrund.

2. Un he slot den Born vun den Afgrund up. Un en Rok steeg up ut den Born, as de Rok vun en groten Aven un de Sünn war düster makt un de Luft vun den Rok ut den Born.

3. Un ut den Rok keemen Heuschrecken up de Eer. Un se war Macht geven, as de Scorpionen up de Eer Macht hebbt.

4. Un dat war to se seggt, dat se dat Gras oder dat Gröne, oder de Böm up de Eer Nicks to nah dä’n, sonnern blot de Minschen, de GOtt Sin Seegel nich an ehr Vörkopp hebbt. Kap. 7, 3.

5. Un dat war se geven, dat se se nich dod maken, sonnern fief Monat quälen dä’n, un ehr Qual weer as en Qual vun en Scorpion, wenn he den Minschen stickt.

6. Un in desülvigen Dag’ ward de Minschen den Dod söken un nich finn’n, ward begehren to starven, un de Dod ward för se weg fleegen. Luk. 23, 30.

7. Un de Heuschrecken sünd as de Peer, de in den Krieg utrüst sünd, un up ehr Kopp hebbt se Kronen as vun Gold un ehr Angesicht süht ut, as en Minsch sin. Joel. 2, 4.

8. Un harrn Haar as Frunshaar un ehr Tähn weern as de Löwen ehr. Joel. 1, 6.

9. Un harrn Panzers as isern Panzers un dat Rasseln vun ehr Flunken as dat Rasseln an de Wagen mit veele Peer, de in den Krieg lopt.

10. Un harrn Steerten as de Scorpionen, un an ehr Steerten weern Stacheln, un ehr Macht weer, de Minschen fief Monat lang to schaden.

11. Un harrn öwer sik en König, en Engel ut den Afgrund, den sin Nam heet up Ebräisch Abaddon, un up Griechisch hett he den Nam Apollyon. v. 1.

12. Een Weh is öwer, nu kamt twee Weh mehr na de.

13. Un de sößte Engel blas’. Un ik hör en Stimm ut de veer Ecken vun den golden Altar vör GOtt,

14. De sprok to den sößten Engel, de de Basun harr: Mak de veer Engel los, de an den groten Waterstrom Euphrat fast bunn’n sünd.

15. Un de veer Engel warn los makt, de redig weern up en Stunn un up en Dag un up en Monat un up en Jahr, den drüdden Deel vun de Minschen dod to maken.

16. Un de Tall vun de Ritters weer veel Dusend mal Dusend, un ik hör ehr Tall.

17. Un in dat Gesicht seeg ik also de Peer un de darup sitten dä’n, dat se harrn fürige, geele un sweveliche Panzers, un de Peer ehr Köpp weern as de Löwen ehr un ut ehr Mul gung Füer un Rok un Swefel.

18. Vun düsse dree war de drüdde Deel vun de Minschen dod makt, vun dat Füer, vun de Rok, vun de Swefel, de ut ehr Mund gung.

19. Denn ehr Macht weer in ehr Mund un ehr Steerten seegen ut as Slangen un harrn Köpp un mit desülvigen dän se Schaden,

20. Un dar bleeven noch Lüd, de nich dod makt warn vun düsse Plagen, noch Buß dän för de Warke vun ehr Hann, dat se nich anbeden dä’n de Düvels un de golden, sülvern, isern, steenern un holten Götzen, de weder sehn, noch hörn, noch gahn könnt. Kap. 16, 11. 21. Ps. 106, 37. 115, 4. 135, 15.

21. De ok keen Buß dä’n för ehr Mord, Toverie, Horerie un Deeverie.

Dat 10. Kapitel.

1. Un ik seeg en annern starken Engel vun den Himmel dal kamen, de weer mit en Wolk antrocken un en Regenbagen up sin Kopp un sin Angesicht as de Sünn un sin Föt as de Füerpielers. Kap. 5, 2. 4, 3.

2. Un he harr in sin Hand en lütt Bok upsla’n, un he sett sin rechten Fot up de See un den linken up de Eer; Kap. 5, 1.

3. Un he schreeg mit grote Stimm, so as en Löw brülln deiht, un as he schreeg, sproken söben Dunner ehr Stimmen. Jer. 25, 30.

4. Un as de söben Dunner ehr Stimmen spraken harrn, wull ik se schrieven. Do hör ik en Stimm vun den Himmel to mi seggen: Verseegel wat de söben Dunners redt hebbt, desülvigen schriev nich. Dan. 8, 26. 12, 4. 9.

5. Un de Engel, de ik stahn seeg up de See un up de Eer, hev sin Hand up gen Himmel. 1. Mos. 14, 22.

6. Un swor bi den Lebendigen vun Ewigkeit to Ewigkeit, de den Himmel makt hett un wat darin is un de Eer un wat darin is un de See un wat darin is, dat vun nu af an keen Tied mehr sin schull. 5. Mos. 32, 40.

7. Sonnern in de Dag’ vun den söbenten Engel sin Stimm, wenn he de Basun blasen ward, schall vollendet warrn GOttes Geheemnis, as He Sine Knechte, de Propheten, verkündigt hett. Kap. 11, 15. 1. Cor. 15, 51.

8. Un ik hör en Stimm vun den Himmel awermals mit mi reden un seggen: Gah hen, nimm dat apen Bok vun den Engel sin Hand, de up de See un de Eer steiht. v. 2.

9. Un ik gung hen to den Engel un sprok to em: Gif mi dat lütte Bok. Un he sprok to mi: Nimm dat un sluk dat öwer, un dat ward di in den Buk kraueln, awer in din Mund ward dat söt wesen as Honnig. Ezech. 3, 1-3.

10. Un ik nehm dat lütte Bok vun den Engel sin Hand un slok dat öwer, un dat weer söt in min Mund un as ik dat eten harr, krauel mi dat in min Buk.

11. Un he sprok to mi: Du mußt awermals prophezien för de Völker un Heiden un Spraken un veele Königs.

Dat 11. Kapitel.

1. Un mi war en Rohr geven gliek en Stock un He sprok: Stah up un medt GOttes Tempel un den Altar un de darin anbeden.

2. Awer den Vörhof buten vör den Tempel smiet rut un medt dat nich, denn dat is de Heiden geven, un de hillige Stadt ward se dalperren twee un veertig Monat. Kap. 13, 5.

3. Un ik will min twee Tügen geven, dat se schüllt prophezien dusend twee hunnert un sößtig Dag’, mit Säck andahn. Kap. 12, 6. 14.

4. Düsse sünd de twee Ölböm un de twee Fackeln, de vör de Eer ehrn GOtt stahn doht. Zach. 4, 3. 11. 14.

5. Un wenn Jemand se beleidigen will, so geiht Füer ut ehrn Mund un vertehrt ehr Fiende, un wenn Jemand se beleidigen will, de mutt up düsse Art dod makt warrn.

6. Düsse hebbt Macht, den Himmel totosluten, so dat in de Dag’ vun ehr Prophezieung keen Regen kamen deiht, un hebbt Macht öwer dat Water, datsülvige in Blod to wandeln un de Eer mit allerhand Plag’ so oft se wüllt, to sla’n. 1. Kön. 17, 1. 2. Mos. 7, 19. 20.

7. Un wann se mit ehr Prophezieung to End sünd, ward dat Deerd, dat ut den Afgrund upstiegen deiht, mit se strieden, un ward se unnerkriegen un se dod maken. Kap. 13, 1. 13, 7.

8. Un ehr Lieknams ward liggen up de Strat vun de grote Stadt, de geistlich de Sodoma un Egypten heeten deiht, wo uns HErr krüzigt is. Kap. 18, 10. Luk. 13, 34.

9. Un weke vun de Völker un Geslechter un Spraken ward ehr Lieknams dree Dag’ un en halven sehn un ward nich tolaten, dat ehr Lieknams in de Kul leggt ward.

10. Un de up de Eer wahnen deiht, ward sik öwer se freuen un gut leven un sik enanner Geschenke maken, denn düsse twee Propheten quälten, de up de Eer wahnen dän. Kap. 8, 13.

11. Un na de dree un en halven Dag’ fohr Levensgeist vun GOtt in se un se stunnen wedder up ehr Föt un grote Angst keem öwer de, de se sehn dän. Luk. 7, 16.

12. Un se hörn en grote Stimm vun den Himmel to se seggen: Stiegt herup! Un se stegen rup in den Himmel in en Wolk un ehr Fiende seegen dat.

13. Un to desülvige Stund war en grot Eerdbeven, un de teinte Deel vun de Stadt full un söben dusend Minschen bleven dod bi düt Eerdbeven, un de annern warn bang un geven Ehr den Himmels-GOtt.

14. Dat anner Weh is öwer, süh, dat drüdde Weh kummt gliek.

15. Un de söbente Engel blas’. Un dar warn grote Stimmen in den Himmel, de sproken: De Welt ehr Rieke sünd unnerdahn warn unsen HErrn un Sin Christus un He ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. Dan. 2, 44. 7, 27.

16. Un de veerunveertig Öllsten, de vör GOtt up ehr Stohl sitten dän, fulln up ehr Angesicht un beden GOtt an. Kap. 4, 4. 10.

17. Un sproken: Wi dankt Di, allmächtige GOtt, de du büst un weerst un tokünftig büst, dat Du annahm hest Din grote Kraft un herrschen deihst;

18. Un de Heiden sünd tornig un Din Torn is kamen un de Tied, de Doden to richten un to geven Dine Knechte, de Propheten, un de Hilligen, un de, de Din Nam fürchten doht, de Lütten un de Groten ehrn Lohn; un to verdarven, de de Eer verdarvt hebbt. Kap. 6, 16. 17.

19. Un GOttes Tempel war updahn in den Himmel un de Arch vun Sin Testament war in Sin Tempel sehn, un dar keemen Blitz un Stimmen un Dunner un Eerdbeven un en grote Hagel. Kap. 15, 5.

Dat 12. Kapitel.

1. Un dar keem en grot Teken in den Himmel, en Wief mit de Sünn bekleedt, un de Maan unner ehr Föt, un up ehr Kopp en Kron vun twölf Steerns.

2. Un se weer swanger un schreeg un weer in Kindesnoth, un harr grote Qual to gebärn. Mich. 4, 10.

3. Un dar keem en anner Teken in den Himmel, un süh, en grote rode Drak, de harr söben Köpp un tein Hörner un up sin Kopp söben Kronen.

4. Un sin Steert trock den drüdden Deel vun de Steerns un smeet se up de Eer. Un de Drak trä vör dat Wief, de gebärn schull, up dat he dat Kind upfreten dä, wenn dat to Welt keem.

5. Un se broch en Söhn to Welt, en lütten Jung, de alle Heiden höden schull mit en isern Staff. Un ehr Kind war wegnahm to GOtt hen un Sin Stohl. Ps. 2, 9.

6. Un dat Wief flücht in de Wüstenie rin, wo se en Ort harr, vun GOtt för se redig holn, dat se dar ernährt war Dusend twee Hunnert un sößtig Dag. Matth. 2, 13. Offenb. 11, 3.

7. Un dar fung en Striet an in den Himmel; Michael un sin Engel streden mit den Draken un de Drak stredt un sin Engel, Dan. 10, 13. 21. 12, 1.

8. Un se siegten nich, ok weer ehr Stä in den Himmel nich mehr funn’n.

9. Un de grote Drak, de ol Slang, de Düvel un Satanas heten deiht, de de ganze Welt verföhrt, war rutsmeten, un war up de Eer smeten un sin Engel war ok darhen smeten. Luk. 10, 18. Joh. 12, 21. 1. Mos. 3, 1. 14.

10. Un ik hör en grote Stimm, de sprok in den Himmel: Nu is dat Heil un de Kraft un dat Riek GOtt Sin warn, un de Macht Christus Sin; denn unse Bröder ehr Ankläger is verstött, de se verklagt hett Dag un Nacht vör GOtt. Kap. 11, 15.

11. Un se sünd em öwer warn dörch dat Lamm Sin Blod un dat Wort vun ehr Tügnis, un hebbt ehr Leven nich leef hatt, bet an den Dod. Röm. 8, 37.

12. Darum freut ju, ji Himmel, un de darin wahnen doht. Weh öwer de, de up de Eer wahnt un up de See, denn de Düvel kummt to ju dal un is bannig vertörnt un weet, dat he nich heel veel Tied hett. Ps. 96, 11.

13. Un as de Drak sehn dä, dat he up de Eer dalstött weer, verfolg he dat Wief, de den lütten Jung gebarn harr. 1. Mos. 3, 15.

14. Un dat Wief war twee Flögels geven, as en groten Adler sin, dat se na de Wüstenie hen fleegen kunn, na den Ort, wo se ernährt war en Tied lang un twee Tieden un en halve Tied vör de Slang ehr Angesicht. Dan. 7, 25.

15. Un de Slang schot na dat Wief ut ehrn Mund en Water as en Strom, dat he se versupen dä.

16. Awer de Eer hulp dat Wief un se dä ehrn Mund up un verslok den Strom, den de Drak ut sin Mund scheeten dä.

17. Un de Drak war tornig öwer dat Wief un gung hen, mit de Öwrigen vun ehr Samen Stried antofangen, de GOttes Gebot holt un dat Tügnis vun JEsus Christus hebbt. Kap. 14, 12. 1. Joh. 5, 10.

18. Un ik trä an den Sand vun de See,

Dat 13. Kapitel.

1. Un seeg en Deerd ut de See stiegen, dat harr söben Köpp un tein Hörns un up sin Hörns tein Kronen, un up sin Köpp Namen vun Lästerungs. Kap. 17, 3. 9. Dan. 7, 7.

2. Un dat Deerd, dat ik seeg, weer as en Parder, un sin Föt as Barenföt un sin Mund as en Löw sin Mund. Un de Drak gev em sin Kraft un sin Stohl un grote Macht.

3. Un ik seeg een vun sin Köpp, as weer dat dödlich verwundt, un de dödliche Wund war heel un de ganze Eer wunner sik öwer dat Deerd, Kap. 17, 8.

4. Un beden den Drak an, de dat Deerd de Macht gev un beden dat Deerd an un sproken: Wokeen kann sik mit dat Deerd meten? Wokeen kann darmit Krieg föhrn?

5. Un en Mund war em geven to reden grote Saken un Lästerung un war em geven, dat dat mit em duern schull tweeunveertig Maande lang. Dan. 7, 8. 11. 11, 36. Offenb. 11, 2.

6. Un he dä sin Mund up to Lästerung gegen GOtt Sin Nam un Sin Hütt, de in den Himmel wahnen deiht.

7. Un war em geven mit de Hilligen to strieden un se unner to kriegen. Un em war geven Macht öwer alle Geslechter un Spraken un Heiden. Kap. 11, 7. Dan. 7, 21.

8. Un All, de up de Eer wahnen dän, beden em an, de ehr Nams nich schreven sünd in dat Levensbok vun dat Lamm, dat slacht is vun de Welt ehr Anfang. Kap. 8, 13. 12, 12. Phil. 4, 3.

9. Wokeen Ohrn hett, de hör to.

10. Wenn Een in dat Gefängnis föhrt, de ward in dat Gefängnis kamen, wenn Een mit dat Swerdt dod makt, de mutt mit dat Swerdt dod makt warrn. Hier is de Hilligen ehr Geduld un Glov. 1. Mos. 9, 6. Jes. 33, 1. Matth. 26, 52. Offenb. 14, 12.

11. Un ik seeg en anner Deerd vun de Eer upstiegen, dat harr twee Hörns, as dat Lamm un sprok as de Drak.

12. Un dat deiht Allns, wat dat anner vör em kann, un dat makt, dat de Eer un de darup wahnt, anbedt dat eerste Deerd, den sin dödliche Wund heel warn weer.

13. Un dä grote Teken, ok dat he Füer vun den Himmel falln leet vör de Minschen. Matth. 24, 24. 2. Thess. 2, 9.

14. Un verföhrt de, de up de Eer wahnt mit de Teken, de em geven sünd to dohn vör dat Deerd, un seggt to de, de up de Eer wahnt, dat se dat Deerd en Bild maken schüllt, dat de Wund vun dat Swerdt harr un lebendig warn weer. 5. Mos. 13, 1.

15. Un dat war em geven, dat he dat Deerd sin Bild den Geist gev, so dat den Deerd sin Bild reden dä; un dat dat maken dä, dat de nich den Deerd sin Bild anbeden dä’n, dod makt warn.

16. Un broch fardig, dat he all tosamen, Lütt un Grot, Riek un Arm, de Frien un Knechte, en Maalteken gev an ehr rechte Hand oder an ehr Vörkopp. Kap. 19, 20.

17. So dat Nüms kopen oder verkopen kann, wenn he nich dat Deerd sin Maalteken, oder sin Nam, oder de Tall vun sin Nam hett.

18. Hier is Wiesheit. Wokeen Verstand hett, de mag öwer dat Deerd sin Tall nadenken, un dat is en Minsch sin Tall, denn sin Tall is söß hunnert un söß un sößtig. Kap. 17, 9. 15, 2.

Dat 14. Kapitel.

1. Un ik seeg en Lamm stahn up den Barg Zion un mit em hunnert un veer un veertig Dusend, de harrn sin Vader sin Nam an ehr Vörkopp.

2. Un hör en Stimm vun den Himmel as vun en grot Water un as en Stimm vun en groten Dunner, un de Stimm, de ik hör, weer as vun de Harpenspeler, de up ehr Harpen spelen doht. Kap. 1, 15.

3. Un sungen en nie Leed vör den Stohl un vör de veer Deerder un de Öllsten, un Nüms kunn dat Leed lehrn, as blot de hunnert veer un veertig Dusend, de kofft sünd vun de Eer.

4. Düsse sünd de, de mit Fruens sik nich unrein makt hebbt, denn se sünd Jungfruen un folgt dat Lamm na, wo dat hengeiht. Düsse sünd kofft ut de Minschen to Eerstlings för GOtt un dat Lamm. Kap. 5, 9.

5. Un in ehrn Mund is nicks Falsches funn’, denn se sünd unsträflich vör GOtt Sin Stohl.

6. Un ik seeg en Engel flegen merrn dörch den Himmel, de harr en ewig Evangelium to verkündigen för de, de up de Eer sitt un wahnt, un för alle Heiden un Geslechter un Spraken un Völker.

7. Un sprok mit grote Stimm: Fürcht GOtt un gevt Em de Ehr, denn de Tied vun Sin Gericht is kamen, un bedt an den, de makt hett Himmel un Eer un de See un de Waterborns. 5. Mos. 32, 3. Apost. 14, 15.

8. Un en anner Engel folg na un sprok: Se is fulln, se is fulln, Babylon, de grote Stadt, denn se hett mit den Wien vun ehr Horerie alle Heiden to drinken geven.

9. Un de drüdde Engel folg düssen na un sprok mit grote Stimm: Wenn Jemand dat Deerd anbeden deiht un sin Bild un nimmt dat Maalteken an sin Vörkopp oder an sin Hand,

10. De ward vun den Wien vun GOtt Sin Torn drinken, de inschenkt is un unvermischt in den Kelch vun Sin Torn, un ward quält warrn mit Füer un Swefel vör de hilligen Engel un vör dat Lamm; Kap. 16, 19. Jes. 51, 22. 23. Jer. 25, 15. Ps. 60, 5. Offenb. 19, 20.

11. Un de Rok vun ehr Qual ward upstiegen vun Ewigkeit to Ewigkeit, un se hebbt keen Ruh Dag un Nacht, de dat Deerd anbedt hebbt un sin Bild, un wenn Jemand dat Maalteken vun sin Nam annahmen hett. Kap. 19, 3.

12. Hier is Geduld vun de Hilligen, hier sünd, de GOtt Sin Gebote un de Glov an JEsus holn doht. Kap. 13, 10. 12, 17.

13. Un ik hör en Stimm vun den Himmel to mi seggen: »Schriev: Selig sünd de Doden, de in den HErrn starven doht, vun nu an. Ja, de GEist sprickt, dat se ruhn doht vun ehr Arbeit, denn ehr Warke folgt se na.« Kap. 12, 10. Ebr. 4, 10.

14. Un ik seeg hen un süh, en witte Wolk un up de Wolk Een sitten, de weer as en Minschensöhn, de harr en golden Kron up sin Kopp un in sin Hand en scharpe Leeh. Kap. 1, 13. Ezech. 1, 26. Dan. 7, 13.

15. Un en anner Engel gung ut den Tempel un schreeg mit starke Stimm den an, de up de Wolk seet: Sla’ an mit din Leeh un aarn, denn de Tied to aarnen is kamen, denn de Aarn vun de Eer is drög warn. Matth. 13, 39.

16. Un de up de Wolk seet, slog mit sin Leeh an de Eer, un de Eer war afaarnt.

17. Un en anner Engel gung ut den Tempel in den Himmel, de harr ok en scharp Mess.

18. Un en anner Engel gung ut den Altar, de harr Macht öwer dat Füer un reep mit grot Geschrie to den, de dat scharpe Mess harr un sprok: Sla’ an mit dat scharpe Mess un snie de Druven af up de Eer, denn ehr Beern sünd riep. Joel. 3, 18.

19. Un de Engel slog an mit sin Mess an de Eer, un sned de Wiendruven vun de Eer, un smeet se in de grote Wienpress’ vun GOtt Sin Torn.

20. Un de Wienpress’ war buten vör de Stadt perrt un dat Blod leep vun de Wienpress’ bet an de Peer ehr Töm dörch dusend söß hunnert Stadien. Jes. 63, 3. Klagel. 1, 15.

Dat 15. Kapitel.

1. Un ik seeg en anner Teken in den Himmel, dat weer grot un wundersam: söben Engel, de harrn de letzten söben Plagen, denn mit desülvigen is GOtt Sin Torn to End. Kap. 22, 1. 3.

2. Un ik seeg wat as en See vun Glas mit Füer mengt un de den Sieg beholn harrn öwer dat Deerd un sin Bild un sin Maalteken un de Tall vun sin Nam, un se stunn’ an de See vun Glas un harrn GOtt Sin Harpen. Kap. 4, 6.

3. Un sungen dat Leed vun Moses, GOtt Sin Knecht, un dat Leed vun dat Lamm un sproken: Grot un wundersam sünd Din Wark’, HErr, allmächtige GOtt, gerecht un wahrhaftig sünd din Weg’, Du, de Hilligen ehr König. 2. Mos. 15, 1. 5. Mos. 32, 1.

4. Wokeen schall Di nich fürchten, HErr, un Din Nam priesen? Denn Du alleen büst hillig. Denn alle Heiden ward kamen un anbeden vör Di, denn Din Ordeels sünd apenbar warn. Jer. 10, 7.

5. Darna seeg ik hen un süh, dar war updahn de Tempel vun de Hütt vun dat Tügnis in den Himmel. Kap. 11, 19.

6. Un ut den Tempel gungen de söben Engel, de de söben Plagen harrn, andahn mit rein hell Linnen un um ehr Bost golden Görtels. Kap. 1, 13.

7. Un een vun de veer Deerder gev de söben Engel söben golden Schalen vull vun GOtt, de leven deiht vun Ewigkeit to Ewigkeit, Sin Torn.

8. Un de Tempel war vull vun Rok vun GOtt Sin Herrlichkeit un vun Sin Kraft; un Nüms kunn in den Tempel gahn, bet dat de söben Plagen vun de söben Engel to End weern. Jes. 6, 4.

Dat 16. Kapitel.

1. Un ik hör en grote Stimm ut den Tempel, de sprok to de söben Engel: Gaht hen un geet ut de Schalen mit GOtt Sin Torn öwer de Eer. Kap. 15, 7.

2. Un de Eerste gung hen un got sin Schal ut up de Eer. Un do kregen de Minschen, de dat Maalteken vun dat Deerd harrn un sin Bild anbeden dän en bös arg Geswür. 2. Mos. 9, 10. 11.

3. Un de anner Engel got ut sin Schal in de See. Un dat war to Blod as vun en Doden, un all dat Leven storv in de See.

4. Un de drüdde Engel got ut sin Schal in de Waterström un in de Waterborns. Un se warn to Blod.

5. Un ik hör den Engel vun de Waters seggen: HErr, Du büst gerecht, de dar is un de dar weer un hillig, dat Du so ordelt hest; Ps. 119, 137.

6. Denn se hebbt dat Blod vun de Hilligen un de Propheten vergaten, un Blod hest Du se to drinken geven, denn se verdeent dat.

7. Un ik hör en annern Engel vun den Altar seggen: Ja, HErr, allmächtige GOtt, Din Gerichte sünd wahrhaftig un gerecht. Kap. 19, 2.

8. Un de veerte Engel got ut sin Schal in de Sünn un ward em geven, de Minschen heet to maken mit Füer.

9. Un de Minschen warn heet vun de grote Hitt un lästerten GOtt Sin Nam, de Macht hett öwer düsse Plagen, un dän keen Buß, Em de Ehr to geven. Kap. 13, 6. 9, 20. 21.

10. Un de föfte Engel got sin Schal ut up dat Deerd sin Stohl. Un sin Riek ward verdüstert un se beten ehr Tungen vör Wehdag’.

11. Un lästerten GOtt in den Himmel wegen ehr Wehdag’ un ehr Geswürn un dän keen Buß vör ehr Werk. Kap. 9, 20.

12. Un de sößte Engel got sin Schal up den groten Waterstrom Euphrat un dat Water drög up, up dat de Weg för de Königs vun de Sünn ehrn Upgang fardig war. Jes. 11, 15. 16.

13. Un ik seeg ut den Drak sin Mund un ut dat Deerd sin Mund un ut den falschen Propheten sin Mund dree unreine Geister gahn, de seegen ut as Poggen.

14. Un sünd Geister vun Düvels, de doht Teken un gaht ut to de Königs up de Eer un up den ganzen Weltkreis, se tosamen to haln för den Striet up GOtt den Allmächtigen Sin groten Dag. Kap. 13, 13. Matth. 24, 24. 2. Thess. 2, 9.

15. Süh, ik kam as en Deef. Selig is, de waken deiht un sin Kleeder fast hollt, dat he nich nakt to gahn brukt un man sin Schann sehn deiht. 1. Thess. 5, 2. 2. Cor. 5, 3.

16. Un he hett se tohop brocht up een Stä, de heet up Ebräisch Harmageddon.

17. Un de söbente Engel got ut sin Schal in de Luft. Un dar keem en Stimm vun den Himmel ut den Stohl, de sprok: Dat is geschehn.

18. Un dar keemen Stimmen un Dunners un Blitz un en grote Eerdbeven, so en as nich west is, siet Minschen up de Eer west sünd, so grot weer dat Eerdbeven. Kap. 4, 5.

19. Un ut de grote Stadt warn dree Deel un de Heiden ehr Städ’ fullen um. Un GOtt dach an Babylon, de grote, ehr den Kelch mit den Wien vun Sin grimmigen Torn to geven. Kap. 14, 10.

20. Un alle Inseln flüchten weg un keen Barg weer mehr to sehn. Kap. 6, 14.

21. Un en grote Hagel, centnerswar, full vun den Himmel up de Minschen, un de Minschen lästerten GOtt wegen de Plag vun den Hagel, denn Sin Plag is heel grot.

Dat 17. Kapitel.

1. Un dar keem een vun de söben Engel, de de söben Schalen harrn, rä’ mit mi un sprok to mi: Kumm, ik will di wiesen dat Ordeel öwer de grote Hor, de up veele Water sitten deiht;

2. Mit weke hort hebbt de Königs up de Eer un de up de Eer wahnen doht, un dun warn sünd vun de Wien vun ehr Horerie. Kap. 14, 8.

3. Un he broch mi in’n Geist in de Wüstenie. Un ik seeg dat Wief sitten up en scharlachroth Deerd, dat weer vull vun Namen vun Lästerung un harr söben Köpp un tein Hörns. Matth. 4, 1.

4. Un dat Wief weer antrocken mit Purpur un Scharlach un öwergüllt mit Gold un Edelsteen un Parlen un harr en golden Beker in de Hand, vull vun Gruel un Unreinheit vun ehr Horerie. Kap. 18, 16. Jer. 51, 7.

5. Un an ehr Steern schreven den Nam, dat Geheemnis, de grote Babylon, de Moder to de Horerie un alle Gruels up de Eer. 2. Thess. 2, 7. Offenb. 14, 8. 16, 19. 18, 2. 9. 16.

6. Un ik seeg dat Wief, drunken vun de Hilligen ehr Blod un vun JEsus Sin Tügen ehr Blod. Un ik verwunner mi heel, as ik se sehn dä. Kap. 18, 24.

7. Un de Engel sprok to mi: Warum verwunnerst du di? Ik will di seggen dat Geheemnis vun dat Wief un vun dat Deerd, dat se driggt un hett söben Köpp un tein Hörns.

8. Dat Deerd, wat Du sehn hest, is west, un is nich un ward wedderkamen ut den Afgrund un ward fahrn in de Verdammnis, un ward sik wunnern de up de Eer wahnt, (de ehr Namen nich schreven staht in dat Bok vun dat Leven vun de Welt ehrn Anfang,) wenn se seht dat Deerd, dat dat west is un nich is, obgliek dat doch is. Kap. 11, 7. 13, 3. Kap. 3, 5. 20, 12. 15. 22, 19. 2. Mos. 32, 32. Dan. 12, 1. Phil. 4, 3.

9. Un hier is de Sinn, de Wiesheit hett. De söben Köpp sünd söben Bargen, up de de Fru sitt, un sünd söben Königs. Kap. 13, 18. 13, 1.

10. Fief sünd fulln, un een is, un de anner is noch nich kamen; un wenn he kummt, mutt he en lütte Wiel blieven.

11. Un dat Deerd, dat west is un nich is, dat is de acht, un is vun de söben un fahrt in de Verdammnis.

12. Un de tein Hörns, de du sehn hest, dat sünd tein Königs, de dat Riek noch nich kregen hebbt, awer as Königs ward se en Tied lang Macht kriegen mit dat Deerd. Kap. 13, 1. Dan. 7, 20. 24.

13. Düsse hebbt een Meenung un ward ehr Kraft un Macht dat Deerd geven.

14. Düsse ward strieden mit dat Lamm, un dat Lamm ward se unnerkriegen, denn dat is en Herr öwer alle Herren, un en König öwer alle Königs, un mit Em de Beropnen, un de Utwählten, un de Glövigen.

15. Un he sprok to mi: De Water, de du sehn hest, wo de Hor sitt, sünd Völker, un Schaaren, un Heiden un Spraken. Jes. 8, 7. Jer. 47, 2.

16. Un de tein Hörns, de du sehn hest up dat Deerd, de ward de Hor hassen un ward se wüst maken un nakt, un ward ehr Fleesch eten un ward se mit Füer verbrenn’. Kap. 18, 18.

17. Denn GOtt hett se dat in ehr Hart geven, to dohn na Sin Sinn, un na een un densülvigen Sinn to dohn un to geven ehr Riek an dat Deerd, bet dat GOtt Sin Wör’ vullbrocht sünd.

18. Un dat Wief, dat du sehn hest, is de grote Stadt, de de Herrschaft hett öwer de Königs up de Eer.

Dat 18. Kapitel.

1. Un darna seeg ik en annern Engel dal vun den Himmel fahrn, de harr en grote Macht, un de Eer war hell vun sin Klarheit;

2. Un schreeg ut Macht mit grote Stimm, un sprok: Se is fulln, se is fulln, Babylon, de grote, un en Hüsung för de Düvels warn un en Gefängnis för alle unreine Geister un verhaßte Vageln. Kap. 14, 8. Jes. 21, 9. Jer. 51, 8. Jes. 13, 21. 34, 11. 13. Jer. 50, 3. 39, 40.

3. Denn vun den Wien vun ehr schändliche Horerie hebbt alle Heiden drunken, un de Königs up de Eer hebbt mit ehr Horerie dreven, un ehr Koplüd sünd riek warn vun ehr grote Wollust. Jer. 51, 7. Neh. 3, 4.

4. Un ik hör en anner Stimm vun den Himmel, de sprok: Gaht rut vun ehr min Volk, dat ji nich Deel hebbt an ehr Sünden, up dat ji nich wat vun ehr Plagen afkriegt. Jes. 48, 20. 52, 11. Jer. 50, 8. 51, 6. 45.

5. Denn ehr Sünden reckt bet an den Himmel un GOtt denkt an ehr ungerechte Daht.

6. Betalt ehr, as se ju betalt hett un doht dat duppelt na ehr Warke, un mit den Kelch, womit se ju inschenkt hett, schenkt ehr duppelt in. 4. Mos. 25, 17. Jer. 50, 15. 29.

7. So veel as se sik sülvst hoch makt hett un üppig levt hett, so veel Qual un Leed schenkt ehr in. Denn se sprickt in ehr Harten: Ik sitt un bün en Königin un warr keen Wetfru wesen un bruk keen Truer to drägen. Jer. 50, 29. Jes. 47, 7. 8.

8. Darum ward ehr Plagen up Een Dag kamen: Dod, Truer un Hunger, mit Füer ward se verbrennt warrn. Denn stark is GOtt de HErr, de se richten ward. Jes. 47, 9. Jer. 50, 31. Offenb. 17, 16.

9. Un de Königs up de Eer ward öwer ehr weenen un klagen, de mit ehr hort un üppig levt hebbt, wenn se den Rok vun ehrn Brand sehn ward. Kap. 2, 22. 17, 2.

10. Un ward vun wieden stahn ut Furcht vör ehr Qual un spreken: Weh, weh, de grote Stadt Babylon, de starke Stadt! Up een Stund is din Gericht kamen. Kap. 14, 8. Jes. 21, 9. Jer. 51, 18.

11. Un de Koplüd up de Eer ward weenen un trurig wesen bi sik sülvst, dat Nüms ehr Waar mehr kopen will, Ezech. 27, 36.

12. De Waar vun Gold un Sülver un Edelsteen un de Parlen un de Sied un Purpur un Scharlach un allerhand Thujaholt un allerhand Gefäß vun Elfenbeen, un allerhand Saken vun köstlich Holt un vun Erz un vun Isen un vun Marmor, Ezech. 27, 12. 13. 22.

13. Un Kaneel, un Rökerwark un Salven un Wiehrok, un Wien un Öl un Fienmehl un Weeten un Veh un Schap un Peer un Wagen un Liever un Seelen vun Minschen.

14. Un dat Obst, an dat din Seel ehr Lust harr, is vun di weken, un Allns, wat vullkamen un herrlich is, is vun di weken, un du warrst all dat nich mehr finn’.

15. De Koplüd vun son Waar, de vun ehr riek warn sünd, ward vun wieden stahn ut Furcht vör ehr Qual, weenen un klagen. Jes. 50, 13. 46.

16. Un seggen: Weh, weh öwer de grote Stadt, de bekledt weer mit Sied un Purpur un Scharlach, un öwergoldt weer mit Gold un Edelsteen un Parlen.

17. Denn in een Stund is all de Riekdom tonicht makt. Un alle Stüerlüd un alle Matrosen un Schippslüd un de up de See arbeidt, stunn’ vun wieden. Jes. 23, 14. Ezech. 27, 27.

18. Un schreegen, as se den Rok vun ehr Brand sehn dän un sproken: Wokeen kann sik mit de grote Stadt verglieken? Jes. 34, 10.

19. Un se lä’n Eer up ehr Köpp un schreegen, weenten un klagten, un sproken: Weh, weh, de grote Stadt, in weke riek warn sünd Alle, de Scheep up de See harrn, vun ehr Waar. Denn in een Stund is se tonicht makt. Jos. 7, 6. Hiob. 2, 12.

20. Freu di öwer se, Himmel, un ji hillige Apostels un Propheten, denn GOtt hett ju Ordel an ehr richt. Jes. 44, 23. 49, 13. Jer. 51, 48.

21. Un en starker Engel nehm en groten Steen as en Möhlsteen up, smeet em in de See un sprok: So ward mit en Wurf de grote Stadt Babylon hensmeten un nich mehr funn’ warrn. Jer. 51, 63. 64.

22. Un de Sängers, de Saitenspelers, de Flötenspelers un Basunblasers ehr Stimm schall nich mehr in di hört warrn, un keen Handwarksmann vun irgend en Handwark schall mehr in di funn’ warrn un de Stimm vun de Möhl schall nich mehr in di hört warrn; Jes. 24, 8. Ezech. 26, 13.

23. Un dat Licht vun de Lücht schall nich mehr in di schienen, un den Brüdigam un de Brut ehr Stimm schall nich mehr in di hört warrn, denn din Koplüd weern Fürsten up de Eer, denn dörch din Toverie sünd verirrt warn alle Heiden. Jer. 7, 34. 16, 9. 25, 10. Jes. 23, 8.

24. Un de Propheten un de Hilligen ehr Blod is in ehr funn’ warn, un all de ehr, de up de Eer umbrocht sünd. Kap. 17, 6. Matth. 23, 35. 37.

Dat 19. Kapitel.

1. Darna hör ik en Stimm vun grote Schaaren in den Himmel, de sproken: Hallelujah! Heil un Pries, Ehr un Kraft för GOtt, unsen HErrn! Kap. 11, 15.

2. Denn wahrhaftig un gerecht sünd Sin Gerichte, dat He de grote Hor verordelt hett, weke de Eer mit ehr Horerie verdarvt un hett Sin Knechte ehr Blod vun ehr Hand förrert. Kap. 16, 7. Jer. 51, 25. Ps. 9, 13. Joel. 3, 26.

3. Un sproken tom tweten Mal: Hallelujah! Un de Rok geiht up ewiglich. Jes. 34, 10.

4. Un de veer un twintig Öllsten un de veer Deerder fulln dal un beden GOtt an, de up den Stohl sitten dä un sproken: Amen, Hallelujah! Ps. 106, 48.

5. Un en Stimm keem vun den Stohl: Lavt unsen GOtt, all Sine Knechte un de Em fürcht, beide, Lütte un Grote.

6. Un ik hör de Stimm vun en grote Schaar, as weer dat de Stimm vun grote Waters, un de Stimm vun starken Dunner, de sproken: Hallelujah! Denn de allmächtige GOtt hett dat Riek innahmen. Kap. 11, 15.

7. Lat uns freuen un fröhlich sien un Em de Ehr geven, denn dat Lamm Sin Hochtied is kamen un Sin Brut hett sik redig makt. Ps. 118, 24. Matth. 22, 2. 25, 10.

8. Un dat war ehr geven, sik to kleden mit reine un schöne Sied (De Sied awer is de Hilligen ehr Gerechtigkeit) Ps. 45, 14. 15.

9. Un he sprok to mi: Schriev: Selig sünd, de to dat Lamm Sin Abendmahl beropen sünd. Un he sprok to mi: Düt sünd wahrhaftige Wör vun GOtt. Luk. 14, 16.

10. Un ik full dal vör sin Föt, em antobeden. Un he sprok: Süh to, doh dat nich, ik bün din Mitknecht un Een vun din Bröder un vun de, de dat Tügnis vun JEsus hebbt. GOtt schast du anbeden! (Dat Tügnis vun JEsus awer is de Geist vun de Prophezieung). Apost. 10, 25. 26.

11. Un ik seeg den Himmel upmakt, un süh, en witt Perd, un de darup sitten dä, de heet tru un wahrhaftig un richt un stritt mit Gerechtigkeit. Kap. 6, 2.

12. Un Sin Ogen sünd as en Füerflamm un up Sin Kopp veele Kronen un harr en Nam schreven, den Nüms weten dä, as He sülvst. Kap. 1, 14.

13. Un harr en Kleed an, dat weer mit Blod besprengt, un Sin Nam is GOttes Wort. 1. Mos. 49, 11. Jes. 63, 1. Joh. 1, 1.

14. Un dat Heer in den Himmel folg Em na up witte Peer, kleedt mit witte, reine Sied an. Kap. 4, 4.

15. Un ut Sin Mund gung en scharp Swerdt, dat He darmit de Heiden slog, un He ward se regeern mit den isern Staff. Un He perrt de Wienpress’ mit den Wien vun den allmächtigen GOtt Sin grimmigen Torn. Ps. 2, 9. Jes. 63, 3.

16. Un hett en Nam schreven up Sin Kleed un up Sin Hüft, de heet: En König öwer alle Königs un en HErr öwer alle Herren! Kap. 17, 14. 1. Tim. 6, 15.

17. Un ik seeg en Engel in de Sünn stahn un he schreeg mit grote Stimm, un sprok to all de Vageln, de unner den Himmel fleegen doht: Kamt un versammelt ju to den groten GOtt Sin Abendmahl, Ezech. 39, 4. 17.

18. Dat ji eten schüllt dat Fleesch vun de Königs un de Hauptlüd un dat Fleesch vun de Starken, un vun de Peer un vun de, de darup sitten doht, un dat Fleesch vun alle Frie un Knechte un vun de Lütten un vun de Groten. Jes. 49, 26.

19. Un ik seeg dat Deerd un de Königs up de Eer un ehr Heere versammelt, Striet to holn mit den, de up dat Peerd sitten dä un mit Sin Heer.

20. Un dat Deerd war grepen un mit em de falsche Prophet, de de Teken vör em dä, dörch weke he verföhrn dä, de dat Deerd sin Maalteken nehmen un de dat Deerd sin Bild anbeden: lebendig warn de beiden in den fürigen Pohl smeten, de mit Swefel brenn. Kap. 13, 1. 5. 20, 10. Jes. 30, 33. Dan. 7, 11. 26.

21. Un de Annern warn dod makt mit dat Swerdt vun den, de up dat Peerd sitten dä, dat ut Sin Mund gung un all de Vageln warn satt vun ehr Fleesch.

Dat 20. Kapitel.

1. Un ik seeg en Engel vun den Himmel fahrn, de harr den Slötel to den Afgrund un en grote Ked in Sin Hand, Kap. 1, 18.

2. Un he grep de Drak, de ol Slang, weke is de Düvel un de Satan un bunn em dusend Jahr, Kap. 12, 9.

3. Un smeet em in den Afgrund, un slot em in, un sett sin Seegel darup, dat he nich mehr verföhrn schull de Heiden, bet dat dusend Jahr hen weern, un darna mutt he los warrn en korte Tied.

4. Un ik seeg Stöhl, un se setten sik darup, un se war geven dat Gericht; un de Seelen vun de, de de Kopp afsla’n weer wegen dat Tügnis vun JEsus un wegen dat Wort vun GOtt, un de nich anbedt harrn dat Deerd noch sin Bild un nich nahmen harrn sin Maalteken an ehr Vörkopp un up ehr Hand; düsse levten un regeerten mit Christus dusend Jahr. Dan. 7, 9. 22. 27. Matth. 19, 28.

5. De annern Doden awer warn nich wedder lebendig, bet dat dusend Jahr vörbi weern. Düt is de eerste Uperstahung. Jes. 26, 14.

6. Selig is de un hillig, de Deel hett an de eerste Uperstahung, öwer de hett de anner Dod keen Macht, sonnern se ward GOtt un Christus Sin Presters wesen un mit Em regeern dusend Jahr. Kap. 5, 10.

7. Un wenn dusend Jahr vörbi sünd, ward de Satan los kamen ut sin Gefängnis.

8. Un ward utgahn to verföhrn de Heiden in de Eer ehr veer Ecken, den Gog un Magog, um se tosamen to bringen to Striet, un ehr Tall is as de Sand an de See. Ezech. 38, 2. 1. Makk. 11, 1.

9. Un se trocken herup öwer de platte Eer un umringten de Hilligen ehr Heerlager un de leeve Stadt. Un do full dat Füer vun GOtt ut den Himmel un vertehr se. Ezech. 38, 22. 39, 6.

10. Un de Düvel, de se verföhrn dä, war smeten in den fürigen Pohl un Swefel, wo dat Deerd un de falsche Prophet weer, un war pienigt Dag un Nacht, vun Ewigkeit to Ewigkeit. Kap. 19, 20. 14, 10. 11.

11. Un ik seeg en groten witten Stohl un den, de darup sitten dä, vör den sin Angesicht flüch de Himmel un de Eer un ehr war keen Stell laten.

12. Un ik seeg de Doden, lütte un grote, vör GOtt stahn: un de Böker warn upmakt un en anner Bok war upsla’n, wat dat Bok vun dat Leven is. Un de Doden warn richt na dat, wat in de Böker schreven weer, un na de Warke. Kap. 3, 5. Phil. 4, 3.

13. Un de See gev de Doden, de darin weern, un de Dod un dat Dodenriek gev de Doden, de darin weern, un se warn richt, Jedereen na sin Warke. Jes. 26, 19.

14. Un de Dod un dat Dodenriek warn in den fürigen Pohl smeten. Dat is de anner Dod. Kap. 6, 8. 1. Cor. 15, 26. 54. 55.

15. Un wenn Een funn’ war, de in dat Bok vun dat Leven nich anschreven weer, de war in den fürigen Pohl smeten. Matth. 25, 41.

Dat 21. Kapitel.

1. Un ik seeg en nien Himmel un en nie Eer. Denn de eerste Himmel un de eerste Eer vergung, un de See is nich mehr. Jes. 65, 17. 66, 22. 2. Pet. 3, 13.

2. Un ik, Johannes, seeg de hillige Stadt, dat nie Jerusalem, vun GOtt ut den Himmel dal fahrn, torecht makt as en Brut, de sik för ehrn Mann smückt. Gal. 4, 26.

3. Un hör en Stimm vun den Stohl, de sprok: Seht dar, en Hütt för GOtt bi de Minschen, un He ward bi se wahnen un se ward Sin Volk wesen, un He Sülvst, GOtt, mit se ward ehr GOtt wesen; 2. Cor. 6, 16. Ezech. 37, 27.

4. Un GOtt ward afwischen alle Thranen vun ehr Ogen, un dar ward keen Dod mehr wesen, noch Truer, noch Geschrigg, noch Wehdag’ ward mehr wesen, denn dat Eerste is vörbi. Kap. 7, 17. Jes. 35, 10.

5. Un de up den Stohl sitten dä, sprok: Süh, ik mak Allns nie. Un He sprickt to mi: Schriev, denn düsse Wör’ sünd wahrhaftig un gewiß. Kap. 4, 2. 9. 5, 1.

6. Un He sprok to mi: Nu is dat fardig. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End. Ik will den Döstigen vun den Born mit lebendig Water umsunst geven. Kap. 1, 8. Joh. 4, 14.

7. Wokeen öwerwinnen deiht, de ward dat Allns arven, un ik warr sin GOtt wesen, un he ward min Söhn sien. Kap. 2, 26. 28. Zach. 8, 8. Ebr. 8, 10.

8. De Verzagten awer, un de Unglövigen un de Gruligen un de Dodslägers un de Horers un de Toverers, un de Afgöttischen un alle Lögners ehr Deel ward sien in den Pohl, de mit Füer un Swefel brennen deiht: un düt is de anner Dod. Kap. 22, 15.

9. Un een vun de söben Engels, de, weke de söben Schalen mit de letzten söben Plagen heeln, keem to mi hen, un rä’ mit mi un sprok: Kumm, ik will di dat Wief wiesen, dat Lamm Sin Brut. Kap. 15, 1. 6. 7. 19, 7.

10. Un föhr mi in’n Geist hen up en groten un hogen Barg un wies’ mi de grote Stadt, dat hillige Jerusalem, as se dal fohr ut den Himmel vun GOtt. Ezech. 40, 2.

11. Un harr de Herrlichkeit vun GOtt un ehr Licht weer as de alleredelste Steen, en hellen Jaspis; Ezech. 48, 35.

12. Un harr grote un hoge Muern un harr twölf Dohrn, un up de Dohrn twölf Engels un Namen schreven, weke sünd de twölf Geslechter vun de Kinner Israel. Ezech. 48, 31.

13. Vun Osten dree Dohrn, vun Norden dree Dohrn, vun Süden dree Dohrn, vun Westen dree Dohrn.

14. Un de Muer vun de Stadt harr twölf Fundaments un in desülvigen de Namen vun dat Lamm Sin twölf Apostels. Eph. 2, 20.

15. Un de mit mi rä’, harr en golden Rohr, dat he de Stadt utmeten schull, un ehr Dohrn un Muern. Ezech. 40, 3.

16. Un de Stadt liggt in en Veereck un is ebenso lang as breet. Un he meet mit dat Rohr up twölf dusend Stadien. De Läng un de Breed un de Hög vun de Stadt sünd all gliek.

17. Un he meet ehr Muern, hunnert un veer un veertig Elen, na dat Maat vun en Minschen, dat de Engel harr.

18. Un ehr Muern weern vun Jaspis bu’t, un de Stadt vun rein Gold, dat rein Glas ähnlich weer.

19. Un de Fundaments vun de Muern un de Stadt weern mit allerhand Edelsteen smückt, dat eerste Fundament weer en Jaspis, dat anner en Sapphir, dat drüdde en Chalcedon, dat veerte en Smaragd, 2. Mos. 28, 17. Jes. 54, 11. 12.

20. Dat föfte en Sardonyx, dat sößte en Sardis, dat söbente en Chrysolith, dat achte en Beryll, dat negente en Topas, dat teinte en Chrysopras, dat ölfte en Hyacinth, dat twölfte en Amethyst.

21. Un de twölf Dohrn weern twölf Parlen, un jede Dohr weer vun een Parl; un de Straten in de Stadt weern luter Gold, so klar as en dörchsichtig Glas. Kap. 22, 2.

22. Un ik seeg keen Tempel dar, denn de HErr, de allmächtige GOtt, is ehr Tempel, un dat Lamm.

23. Un de Stadt brukt keen Sünn noch Maan, dat se in ehr schienen doht, denn GOtt Sin Herrlichkeit makt se hell un ehr Licht is dat Lamm. Kap. 22, 5. Jes. 60, 19.

24. Un de Heiden, de selig ward, wandelt in datsülvige Licht. Un de Königs up de Eer ward ehr Herrlichkeit in de Stadt bringen. Jes. 60, 3. 5.

25. Un ehr Dohrn ward nich toslaten bi Dag, denn dar ward keen Nacht wesen. Jes. 60, 11. 20. Offenb. 22, 5.

26. Un de Heiden ehr Herrlichkeit un Ehr ward na ehr rin brocht warrn.

27. Un nicks Gemeenes, un wat Gruel un Lögen deiht ward ingahn, sonnern de anschreven sünd in dat Lamm Sin Levensbok. Phil. 4, 3.

Dat 22. Kapitel.

1. Un he wies’ mi en klaren Strom vun lebendig Water, de gung ut vun GOtt un dat Lamm ehrn Stohl. Ezech. 47, 1. 12. Zach. 14, 8.

2. Merrn up ehr Strat un up beide Sieden vun den Strom stunn de Levensbom, de harr twölferlei Frücht un broch sin Frücht alle Monat, un de Bläder vun den Bom deenten to de Heiden ehr Gesundheit. Kap. 21, 21.

3. Un dar ward nicks Verbanntes mehr wesen, un GOtt un dat Lamm ehr Stohl ward darin wesen, un Sin Knechte ward Em deenen, Zach. 14, 11.

4. Un Sin Angesicht sehn; un Sin Nam ward an ehr Vörköpp wesen. Ps. 17, 15.

5. Un dar ward keen Nacht wesen un keen Lücht oder dat Licht vun de Sünn ward nödig wesen, denn GOtt, de HErr, ward se hell maken, un se ward regeern vun Ewigkeit to Ewigkeit. Kap. 21, 25. Ps. 36, 10.

6. Un he sprok to mi: Düsse Wör’ sünd gewiß un wahrhaftig. Un GOtt, de hilligen Propheten ehr HErr, hett Sin Engel schickt, Sin Knecht sehn to laten, wat bald geschehn mutt.

7. Süh, ik kam bald. Selig is, de holn deiht de Wör’ vun de Prophezieung in düt Bok. Kap. 3, 11. 1, 3.

8. Un ik, Johannes, bün dat, de all düt sehn un hört hett. Un as ik dat hört un sehn, full ik dal, antobeden to den Engel sin Föt, de mi all dat sehn leet. Kap. 19, 10.

9. Un he sprok to mi: Süh to, doh dat nich, denn ik bün din Mitknecht un een vun din Bröder, de Propheten, un vun de, de de Wör’ in düt Bok holn doht. Du schast GOtt anbeden! Matth. 4, 10.

10. Un he sprickt to mi: Du schast de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok nich toseegeln, denn de Tied is neeg bi. Dan. 8, 26. 12, 4. Phil. 4, 5. Offenb. 1, 3.

11. Wokeen bös is, lat den bös blieven, un wokeen unrein is, lat den unrein blieven, awer wokeen fromm is, lat den fromm blieven un wokeen hillig is, lat den hillig blieven. 2. Tim. 3, 13.

12. Un süh, ik kam bald, un min Lohn mit mi, Jedereen to geven, so as sin Warke sünd. v. 7. Kap. 3, 11. Röm. 2, 6.

13. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End, de Eerste un de Letzte. Jes. 41, 4. 44, 6. 48, 12. Offenb. 1, 8. 11. 2, 8. 21, 6.

14. Selig sünd, de Sin Gebote holt, up dat se eten künnt vun den Levensbom un dörch de Dohrn in de Stadt ringahn.

15. Denn buten sünd de Hunn’ un de Toverer, un de Horer, un de Dodsläger, un de Afgöttischen, un All, de Lögen leef hebbt un se doht. Kap. 21, 8. 1. Cor. 6, 10.

16. Ik, JEsus, hef min Engel schickt, ju all düt to tügen för de Gemeenen. Ik bün de Wuttel vun David sin Geslecht, de helle Morgensteern. Kap. 1, 1. 2. Jes. 11, 10. Röm. 15, 12. Offenb. 5, 5. 2. Pet. 1, 19.

17. Un de GEist un de Brut sprekt: Kumm! Un wokeen dat hört, de schall spreken: Kumm! Un wokeen döstig is, de schall kamen un wokeen dat will, de kann dat Levenswater umsunst nehmen. Kap. 21, 6. Jes. 55, 1. Joh. 7, 37.

18. Ik betüg awer vör All, de de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok hört: Wenn Jemand wat hento sett, den ward GOtt up em leggen de Plagen, de in düt Bok schreven staht.

19. Un wenn Jemand darvun nimmt vun de Prophezieung ehr Wör’ in düt Bok, den ward GOtt afnehmen sin Deel vun dat Levensbok un vun de hillige Stadt un vun dat, wat in düt Bok schreven steiht. 5. Mos. 4, 2. 12, 32. Phil. 4, 3.

20. De, all düt tügt, sprickt: Ja, Ik kam bald! Amen. Ja, kumm, HErr JEsus! Kap. 1, 7.

21. Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju All! Amen.

De Psalmen na de plattdütsche Öwersettung vun Dr. Johann Bugenhagen.

Kropp. Verlag vun de Bokhandlung »Eben-Ezer.« 1885.

Bokdruckerie »Eben-Ezer« in Kropp.