De Epistel St. Pauli an Titus.

Dat 1. Kapitel.

1. Paulus, GOtt Sin Knecht, un een vun JEsus Christus Sin Apostel, to GOtt Sin Utwählten ehrn Glov un de Erkenntnis vun de Wahrheit to de Gottesfurcht, 1. Tim. 3, 16. 6, 3.

2. In de Hoffnung up dat ewige Leven, wat toseggt hett, GOtt, de nich leegen deiht, vör de Welt ehr Tied, Röm. 1, 2.

3. Awer apenbart hett to Sin Tied Sin Wort dörch de Predigt, de mi anvertrut is, na GOtt, unsen HEiland Sin Befehl: Eph. 1, 9. 10. Apost. 9, 6. 15. 20, 24. Gal. 1, 1. 1. Thess. 2, 4.

4. An Titus, min rechtschaffen Söhn na unse beide Glov, Gnad, Barmhartigkeit, Freden vun GOtt, den Vader un den HErrn JEsus Christus, unsen HEiland! 1. Tim. 1, 2. Eph. 1, 2. Kol. 1, 2.

5. Darum leet ik di up Kreta, dat du schast to End bringen, wa ik dat laten harr un besetten de Städ umher mit Öllsten, as ik di befahlen harr;

6. Wo Een is unsträflich, Een Fru ehr Mann, de glövige Kinner hett, nich berüchtigt, dat se liederlich un ungehorsam sünd. 3. Mos. 21, 17. 1. Tim. 3, 2. 1. Pet. 5, 3.

7. Denn en Bischof schall unsträflich wesen, as een vun GOtt Sin Husholers, nich eegensinnig, tornig, keen Wiensüper, nich puchen, keen unehrlich Geschäft drieven; 3. Mos. 10, 9. Ezech. 44, 21.

8. Sonnern gastfrie, dat Gude leef hebben, züchtig, gerecht, hillig, keusch,

9. Un sik an dat Wort holen, dat gewiß is un lehrn kann, up dat he mächtig is, to vermahnen dörch de gesunde Lehr, un to strafen den, de weddersprickt. 2. Thess. 2, 15.

10. Denn dar sünd veele freche un unnütze Snackers un Verföhrers, besonders de ut de Besniedung;

11. Weke man dat Mul stoppen mutt, de dar ganze Hüs’ afwend un lehrt, wat Nicks döcht, för schändlichen Gewinn. Matth. 22, 34. 2. Tim. 3, 6.

12. Een vun se hett seggt, ehr eegen Prophet: De Kreters sünd ümmer Lögners, leege Deerder, un fule Bük.

13. Düt Tügnis is wahr. Wegen de Sak schast du se scharp strafen, up dat se gesund in de Glov sünd. 2. Tim. 4, 2.

14. Un nich achten doht up de jüdischen Fabeln un Minschengebote, de sik vun de Wahrheit afwenden doht. 1. Tim. 4, 7.

15. För de Reinen is Allns rein, för de Unreinen awer un Unglövigen is Nicks rein, sonnern unrein is beides, ehr Sinn un Geweten. Matth. 15, 11. Röm. 14, 20.

16. Se seggt, se erkennt GOtt, awer mit ehr Warke straft se dat Lögen, denn se sünd en Gruel vör GOtt, un gehorcht nich un sünd to all gude Wark undüchtig. 2. Tim. 3, 5.

Dat 2. Kapitel.

1. Du awer schast reden, as sik dat hört na de gesunde Lehr. 1. Tim. 6, 3. 2. Tim. 1, 13.

2. De Olen schüllt nüchtern wesen, ehrbar, züchtig, gesund in den Glov, in de Leev, in de Geduld;

3. De olen Fruens gliekerwies, dat se sik upföhrt, as dat de Hilligen tokummt, keen Lästermüler wesen, keen Wiensüpers, gude Lehrerinnen; 1. Tim. 2, 9. 3, 11. 1. Pet. 3, 1-5.

4. Se schüllt de jungen Fruens lehrn, ehrbar to wesen, ehr Manns un ehr Kinner leef to hebben,

5. Se schüllt sittsam wesen, keusch, hüslich, gut, ehr Mannslüd unnerdahn, up dat GOtt Sin Wort nich verlästert ward. Eph. 5, 23.

6. Gliekerwies schast du de jungen Mannslüd vermahnen, dat se ehrbar sünd.

7. Allerwärts awer stell di sülvst to en Vörbild vun gude Warke, mit unverfälschte Lehr, mit Ehrbarkeit, 1. Tim. 4, 12. 1. Pet. 5, 3.

8. Mit en gesund, unanfechtbar Wort, up dat de Wedderstrevende sik scham un keen Orsak hef, Leeges vun uns to seggen.

9. De Knechte, dat se ehr Herrschaft unnerdahn sünd, in all Ding to Gefalln levt un nich gegenan blefft, Eph. 6, 5. Kol. 3, 22. 1. Tim. 6, 1. 1. Pet. 2, 18.

10. Nicks veruntrut, sonnern ümmer rechte True bewiest, up dat se GOtt, unsen HEiland Sin Lehr in all Stück zieren doht. 1. Tim. 1, 1. Tit. 1, 3. Neh. 5, 9.

11. Denn GOtt Sin heilsame Gnad is för alle Minschen upgahn; Kap. 3, 4. 1. Joh. 4, 9.

12. Un tüchtigt uns, dat wi schüllt nalaten dat ungöttliche Wesen un de weltliche Lust, un züchtig, gerecht un gottselig leven in de Welt, Eph. 1, 4.

13. Un töven up de selige Hoffnung un dat Erschienen vun den groten GOtt un unsen HEiland, JEsus Christus Sin Herrlichkeit,

14. De Sik Sülvst vör uns geven hett, up dat He uns erlösen dä vun all Ungerechtigkeit un Sik Sülvst rein mak en Volk to Sin Eegendom, dat ivrig weer to gude Warke. Gal. 1, 4. 2, 20. 1. Tim. 2, 6. Ebr. 13, 21.

15. So wat schast du reden un vermahnen un mit ganzen Ernst strafen. Lat di vun keen verachten. 1. Tim. 4, 12.

Dat 3. Kapitel.

1. Du schast se erinnern, dat se de Fürsten un de Obrigkeit unnerdahn un gehorsam to all gude Warke bereit sünd, 1. Pet. 2, 13. Eph. 2, 10. 2. Tim. 3, 17.

2. Nüms slecht makt, keen Stried anfangt, Sachtmödigkeit bewiest gegen alle Minschen. Gal. 6, 1. Eph. 4, 2. Phil. 4, 5.

3. Denn wi weern fröher ok unklok, ungehorsam, verbiestert, de Lust un allerhand Wollust deenend, un wandelten in Bosheit un Nied un haßten uns enanner. 1. Cor. 6, 11. Eph. 2, 2. 4, 17. 18. 5, 8.

4. Dar awer keem GOtt unsen HEiland Sin Fründlichkeit un Minschenfründlichkeit: Kap. 2, 11. 1. Joh. 4, 9.

5. Nich wegen de Gerechtigkeit ehr Wark, de wi dahn harrn, sonnern na Sin Barmhartigkeit mak He uns selig dörch dat Bad vun de Weddergeburt un dat Vernien dörch den hilligen GEist, Eph. 2, 8. 9. 2. Tim. 1, 9.

6. Den He utgaten hett öwer uns in Hüll un Füll dörch JEsus Christus, unsen HEiland; Ezech. 36, 25. Joel. 3, 1. Joh. 7, 39.

7. Up dat wi dörch den Sin Gnad gerecht un Arven vun dat ewige Leven sünd na de Hoffnung; Röm. 5, 1. 8, 17.

8. Dat is ganz gewiß wahr. Dat schast du fast lehrn, up dat de an GOtt glövig warn sünd, in en Stand vun gude Warke funnen ward. All düt is de Minschen gut un nützlich.

9. Du schast Nicks to dohn hebben mit döricht Fragen, Geslechtsregister, Kiev un Striederien in dat Gesetz, denn se sünd unnütz un dögt Nicks. 1. Tim. 4, 7.

10. Gev di nich mit en ketzerisch Minsch af, wenn he een oder twee Mal vermahnt is, Matth. 7, 15. 1. Cor. 5, 9. 11. Matth. 18, 15.

11. Du schast weten, dat so Een verkehrt is un sündigen deiht, as een de sik sülvst verordeelt hett. 1. Tim. 6, 4. 5.

12. Wenn ik Artemas oder Tychicus to di hen schicken warr, so mak dat du na Nikopolis to mi kummst, denn ik hef beslaten, den Winter öwer dar to blieven. Apost. 20, 4.

13. Zenas, den Schriftgelehrten, un Apollos, schick bald af un sorg, dat se Nicks fehln deiht. Apost. 18, 24. 1. Cor. 1, 12.

14. Lat awer de Unsen lehrn, dat se in den Stand vun gude Warke sik finnen lat, wa se nödig sünd, up dat se nich unfruchtbar funnen ward. Eph. 4, 28. 1. Tim. 6, 18. Matth. 7, 19. Phil. 4, 17.

15. All, de bi mi sünd, gröt’ di. Gröt All, de uns in de Glov leef hebbt. De Gnad wes’ mit ju all! Amen. Gal. 5, 6.

Schreven vun Nikopolis in Macedonien.