De eerste Epistel St. Pauli an de Thessalonicher.

Dat 1. Kapitel.

1. Paulus, un Silvanus, un Timotheus an de Gemeen to Thessalonich, in GOtt den Vader un den HErrn JEsus Christus. Gnad wes’ mit ju un Freden vun GOtt, unsen Vader, un den HErrn JEsus Christus. 2. Thess. 1, 1.

2. Wi dankt GOtt to all Tied för ju all, un denkt an ju ahn Uphörn in uns’ Gebet.

3. Un denkt an ju Wark in de Glov un an ju Arbeit in de Leev, un an ju Geduld in de Hoffnung, weke is uns’ HErr JEsus Christus, vör GOtt un unsen Vader. Joh. 6, 29. 1. Cor. 13, 13.

4. Denn wi weet, leeve Bröder, de GOtt leef hett, dat ji utwählt sünd; Kol. 3, 12.

5. Wiel uns’ Evangelium bi ju west is, nich blot in Wort, sonnern beides, in de Kraft in den hilligen GEist, un in grote Gewisheit; as ji ok weten doht, woans wi west sünd mank ju vun wegen ju. 1. Cor. 2, 5.

6. Un ji sünd unse un den HErrn Sin Nafolgers warn un hebbt dat Wort upnahmen unner veel Bedröfnis mit Freuden in den hilligen GEist. 1. Cor. 4, 16.

7. So dat ji warn sünd en Vörbild vör all de Glövigen in Macedonien un Achaja. Kap. 4, 10.

8. Denn vun ju ut hett sik hörn laten dat Wort vun den HErrn, nich blot in Macedonien un in Achaja, sonnern an alle Stän is ju Glov an GOtt bekannt warn, so dat dat nich nödig is, ju wat to seggen. Röm. 1, 8. 2. Thess. 1, 4.

9. Denn se sülvst verkündigt vun uns, wa wi bi ju uptreden sünd, un woans ji bekehrt sünd to GOtt vun de Afgötters, to deenen den lebendigen un wahren GOtt, 1. Cor. 12, 2.

10. Un to töven up Sin Söhn vun den Himmel, den He upweckt hett vun de Doden, JEsus, de uns vun den tokünftigen Torn erlöst hett. Apost. 1, 11. Phil. 3, 20.

Dat 2. Kapitel.

1. Denn ok ji weet, leeve Bröder, dat uns’ Uptreden bi ju nich umsunst west is; Kap. 1, 5. 9.

2. Sonnern wenn wi ok veel utstahn hebbt un beschimpt warn to Philippi, as ji weten doht, weern wi doch vergnögt in unsen GOtt, bi ju dat Evangelium to verkündigen unner veel Kampf. Apost. 12, 22. 17, 5.

3. Denn unse Vermahnung gescheeg nich ut Irrdom, ok nich ut Unreinigkeit, noch ut List;

4. Sonnern as wi vun GOtt werthholn sünd, dat uns dat Evangelium to predigen anvertrut is, so redt wi nich um de Minschen to gefalln, sonnern GOtt, de unse Harten versöken deiht. Gal. 1, 10.

5. Denn wi sünd to keen Tied mit Smeichelwör’ umgahn, as ji weten doht, noch mit en Anschien vun Giez. GOtt is Tüg darvun.

6. Hebbt ok nich Ehr söcht vör de Lüd, weder vun ju, noch vun Annern. Joh. 5, 41. 44.

7. Wi harrn ok uns’ Ansehn bruken kunnt, as Christus Sin Apostel, awer wi sünd west as en Moder bi ju, as en Amm, de ehr Kinner plegen deiht. Apost. 20, 33.

8. So harrn wi vun Harten uns’ Lust an ju un weern willig, ju to geven nich blot dat Evangelium vun GOtt, sonnern ok uns’ Leven, darum dat ji uns leef warn weert.

9. Ji denkt wol noch, leeve Bröder, an unse Arbeit un unse Möh, denn Dag un Nacht hebbt wi arbeit, up dat wi Nüms mank ju to Last falln dän, un predigt mank ju GOtt Sin Evangelium. 1. Cor. 4, 12.

10. Dat künnt ji betügen un GOtt, wa hillig un gerecht un unsträflich wi bi ju, de ji glövig weert, west sünd. 1. Tim. 3, 2.

11. As ji denn ok weten doht, dat wi as en Vader sin Kinner, Jedereen mank ju vermahnt un tröst hebbt,

12. Un betügt hebbt, dat ji wandeln schüllt würdiglich vör GOtt, de ju beropen hett to Sin Riek un to Sin Herrlichkeit. Eph. 4, 1. Phil. 1, 27.

13. Darum dankt wi ok ahn Uphörn GOtt, dat ji, as ji vun uns dat Wort vun de göttliche Predigt hörn dä’t, dat upnehmt, nich as Wör’ vun Minschen, sonnern (so as dat ok wahrhaftig is) as GOtt Sin Wort, de ok in ju, de ji glövig sünd, wirken deiht. Kap. 1, 5.

14. Denn, leeve Bröder, ji sünd Nafolgers warn vun GOtt Sin Gemeen in Judäa, in Christus JEsus, dat ji datsülvige utstahn hebbt vun ju Blotsfründ, as de vun de Juden;

15. De ok den HErrn JEsus dod makt hebbt un ehre egen Propheten un hebbt uns verfolgt, de GOtt nich gefalln doht, un sünd alle Minschen towedder; Apost. 2, 22. 3, 15.

16. De uns verwehrn wüllt, de Heiden to predigen, up dat se selig ward, un makt so dat Maat vun ehr Sünd full up alle Wies’; denn de Torn is endlich all öwer se kamen. Matth. 23, 32. 33.

17. Wi awer, leeve Bröder, nadem wi en Tied lang vun ju trennt wesen sünd na dat Angesicht, nich na dat Hart, hebbt wi nu desto mehr spodt, mit groten Verlangen ju Angesicht to sehn. Röm. 1, 11. 13.

18. Darum hebbt wi to ju kamen wullt (ik Paulus) twee Mal; un Satanas hett uns verhinnert.

19. Denn wokeen is unse Hoffnung, oder Freud, oder Kron vun Ehr? Sünd ji dat nich ok vör unsen HErrn JEsus Christus, wenn He kummt? Phil. 4, 1.

20. Ji sünd ja unse Ehr un Freud.

Dat 3. Kapitel.

1. Darum hebbt wi dat nich länger verdrägen wullt un hebbt uns dat laten wolgefalln, dat wi in Allen alleen laten warn;

2. Un hebbt Timotheus schickt, unsen Broder un GOtt’s Deener un unsen Helpmaat an Christus Sin Evangelium, ju stark to maken un to vermahnen in ju Glov;

3. Up dat nich Jemand week war in düsse Bedröfnis, denn ji weet, dat wi darto sett sünd. Eph. 3, 13.

4. Un as wi bi ju weern, sä’n wi ju dat vörut, wi warn Bedröfnis hebben möten, wat ja ok geschehn is, as ji weten doht.

5. Darum will ik dat ok nich länger utholn un hef utschickt, dat ik ju Glov erfahr, up dat nich vellicht de Versöker ju versöcht hett un unse Arbeit umsunst war. Phil. 2, 16.

6. Nu awer, as Timotheus to uns vun ju kamen is un uns verkündigt hett ju Glov un ju Leev, un dat ji alltied uns in guden Andenken beholn doht, un dat ju verlangt, uns to sehn, so as uns na ju: Apost. 18, 5.

7. Do sünd wi, leeve Bröder, tröst warn an ju in all unse Bedröfnis un Noth dörch ju Glov. Kap. 2, 2.

8. Denn nu sünd wi lebendig, dewiel ji in den HErrn staht.

9. Denn wat för en Dank könnt wi GOtt vergelln wegen ju för all düsse Freud, de wi hebbt öwer ju vör unsen GOtt?

10. Wi bedt bina Dag un Nacht, dat wi ju Angesicht sehn mögt un hento dohn, wenn wat an ju Glov fehln deiht.

11. He Sülvst awer, GOtt unse Vader, un unse HErr JEsus Christus, lenk unsen Weg na ju hen.

12. De HErr awer lat ju völlig un öwer de Maaten grot warrn in de Leev mank eenanner un gegen Jedereen, as wi gegen ju.

13. Up dat He ju Harten stark makt, dat se unsträflich sünd in de Hilligkeit vör GOtt un unsen Vader, wenn unse HErr JEsus Christus mit all Sin Hilligen kamen ward. 2. Thess. 2, 17. Phil. 1, 10.

Dat 4. Kapitel.

1. Öwrigens, leeve Bröder, bedt wi ju un vermahnt ju in den HErrn JEsus (nadem wat ji vun uns hört hebbt, woans ji schüllt wandeln un GOtt gefalln), dat ji ümmer vullkamner ward. 2. Thess. 3, 12. Eph. 4, 1.

2. Denn ji weet, wat för Gebote wi ju geven hebbt dörch den HErrn JEsus.

3. Denn dat is GOtt Sin Will, ju Hilligung, dat ji vun de Horeri ju entholn doht, Röm. 12, 2.

4. Un Jedereen mank ju weten schall, sin Fatt to beholn in Hilligung un Ehr, 1. Cor. 6, 13. 15.

5. Nich in de Lustsük, as de Heiden, de vun GOtt Nicks weet; Tob. 8, 5. Kol. 3, 5.

6. Un Nüms schall to wiet griepen noch sin Broder benadeeln in Wandel; denn de HErr is en Rächer öwer all dat, as wi ju all seggt un betügt hebbt.

7. Denn GOtt hett uns nich beropen to de Unrenlichkeit, sonnern to de Hilligung. 2. Tim. 1, 9.

8. Wokeen nu verachten deiht, de veracht nich Minschen, sonnern GOtt, de Sin hilligen GEist geven hett in ju. Luk. 10, 16.

9. Vun de bröderliche Leev bruk ik ju nich to schrieven, denn GOtt Sülvst hett ju lehrt, ju unner eenanner leef to hebben. Mark. 12, 31.

10. Un dat doht ok an alle Bröder, de in ganz Macedonien sünd. Wi vermahnt ju awer, leeve Bröder, dat ji noch vullkamner ward. Kap. 1, 7. 4, 1.

11. Un strevt darna, dat ji still sünd, un schafft wat ju Eegen is un arbeit mit ju egen Hann, as wi ju befahln hebbt; 2. Thess. 3, 8. 12. 1. Thess. 2, 9.

12. Up dat ji ehrbar wandeln doht gegen de, de buten sünd un dat ji Nüms benödig sünd. Röm. 13, 13.

13. Wi wüllt ju awer, leeve Bröder, nich unwetend laten öwer de, de dar slapt, up dat ji nich trurig sünd, as de Annern, de keen Hoffnung hebbt. 1. Cor. 10, 1. Sir. 22, 11.

14. Denn wenn wi glovt, dat Christus storven un uperstahn is, so ward GOtt ok de dar inslapen sünd dörch JEsus mit Em föhrn. Röm. 14, 9. 1. Cor. 15, 13. 18.

15. Denn dat seggt wi ju, as en Wort vun den HErrn, dat wi, de wi levt un öwerblievt, wenn de HErr kummt, nich de tovör kamen ward, de dar slapt. 1. Cor. 15, 23. 51.

16. Denn He Sülvst, de HErr, ward mit en Slachtgeschrigg un Stimm as en Erzengel un mit GOtt Sin Basun dal kamen vun den Himmel, un de Doden in Christus ward upstahn toeerst.

17. Denn wi, de wi levt un öwerblievt, ward togliek mit desülvigen henrückt warrn in de Wolken, in de Luft, den HErrn in de Möt, un ward so bi den HErrn wesen för alle Tieden. Offenb. 11, 12. Joh. 12, 26. 17, 24.

18. So tröst ju nu mit düsse Wör’, de Een den Annern.

Dat 5. Kapitel.

1. Vun de Tied awer un de Stunn, leeve Bröder, bruk ik ju nich to schrieven. Matth. 24, 3. 36.

2. Denn ji weet sülvst gewis, dat den HErrn Sin Dag kamen ward as en Deef in de Nacht. Matth. 24, 42-44. Luk. 12, 39. 2. Pet. 3, 10. Offenb. 3, 3. 16, 15.

3. Denn wenn se seggen ward: Nu is Freden, nu hett dat keen Gefahr, so ward dat Verdarven se gau drapen, as de Wehdag en swanger Fru, un se ward nich flüchten könn. Jer. 6, 14. 8, 11.

4. Ji awer, leeve Bröder, west nich in de Düsternis, dat ju de Dag as en Deef to fat krigt. Eph. 5, 8.

5. Ji sünd alltosam Kinner vun dat Licht un Kinner vun den Dag, wi sünd nich vun de Nacht, noch vun de Düsternis. Luk. 16, 8. Röm. 13, 12.

6. So lat uns nu nich slapen as de Annern, sonnern lat uns waken un nüchtern wesen.

7. Denn de slapen doht, de slapt bi Nacht un de bedrunken sünd, de sünd des Nachts dun.

8. Wi awer, de wi vun den Dag sünd, schüllt nüchtern wesen, andahn mit den Panzer vun Glov un Leev, un mit den Helm vun de Hoffnung up Seligkeit. Röm. 13, 12. Jes. 59, 17. Eph. 6, 14. 17.

9. Denn GOtt hett uns nich sett to Torn, sonnern de Seligkeit to besitten dörch unsen HErrn JEsus Christus, Röm. 9, 23.

10. De för uns storven is, up dat wi, ob wi wakt oder slapt, togliek mit Em leven schüllt. Röm. 14, 8. 9. 2. Cor. 5, 15.

11. Darum vermahnt ju unner eenanner un bu’t de Een den Annern, as ji ja ok doht. Kap. 4, 18. Ebr. 10, 24. 25.

12. Wi bedt ju awer, leeve Bröder, dat ji erkennen doht, de an ju arbeit un ju in den HErrn vörstahn un ju vermahnen doht. 1. Cor. 16, 18.

13. Hebbt se desto leever wegen ehr Wark un west fredsam mit se.

14. Wi vermahnt ju awer, leeve Bröder, vermahnt de Unarigen, tröst de Kleenmödigen, drägt de Swachen, west geduldig gegen Jedereen. 2. Thess. 3, 15.

15. Seht to, dat Nüms Bös mit Bös vergelln deiht, sonnern jagt ümmer dat Gude na, beides mank ju un gegen Jedereen. Spr. 20, 22. Röm. 12, 17. 1. Pet. 3, 9.

16. West ümmer vergnögt. Luk. 10, 20.

17. Bedt ahn Uphörn. Luk. 18, 1. Röm. 12, 12. Kol. 4, 2.

18. West dankbar in alle Ding’, denn dat is GOtt Sin Will in Christus JEsus an ju. Eph. 5, 20. Kol. 2, 7. 3, 15.

19. Den GEist dämpt nich.

20. De Prophezeiung veracht nich. 1. Cor. 14, 1.

21. Versökt awer Allns un dat Gude beholt. Röm. 2, 18.

22. Meedt allen bösen Schien.

23. He Sülvst, de GOtt, vun den all Freud kummt, mak ju hillig dörch un dörch, ju Geist vullkamen, togliek mit Seel un Lief mutt beholn warrn unsträflich, bet unse HErr JEsus Christus kummt. Röm. 15, 33.

24. Tru is de, de ju beropen deiht, de ward dat ok dohn. 1. Cor. 1, 9. 10, 13. 2. Thess. 3, 3. 2. Tim. 3, 13. 1. Joh. 1, 9.

25. Leeve Bröder, bedt för uns. Kol. 4, 3.

26. Gröt’ alle Bröder mit den hilligen Kuß. Röm. 16, 16.

27. Ik beswör ju bi den HErrn, dat ji alle hilligen Bröder düssen Breef lesen lat.

28. Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju! Amen. Röm. 16, 20. 24. Phil. 4, 23.

An de Thessalonicher de eerste, schreven vun Athen.