Dat Psalmbok vun David.
Johann Bugenhagen translation
De 1. Psalm.
1. Glückselig is de Mann, de nich wandeln deiht in de Gottlosen ehren Rat, noch geiht up de Sünder ehren Weg, noch dar sitt, wo de Spötters sitten doht. Ps. 119, 1. 128, 1. Jer. 15, 17.
2. Sonnern de Lust hett to den HErrn Sin Gesetz un öwer Sin Gesetz Dag un Nacht nadenken deiht. Ps. 112, 1. 5. Mos. 6, 7.
3. De is as en Bom, plantet an de Waterbeken, de sin Frucht bringen deiht to sin Tied un sin Bläder verwelkt nich, un wat he maken deiht, dat glückt em. Jer. 17, 8.
4. Awer so sünd de Gottlosen nich, sonnern as Kaff, de de Wind wegweihn deiht. Ps. 35, 5. Jes. 29, 5. Zeph. 2, 2.
5. Darum bestaht de Gottlosen nich in dat Gericht, noch de Sünder in de Gerechten ehr Gemeen.
6. Denn de HErr kennt de Gerechten ehr Weg, awer de Gottlosen ehr Weg vergeiht. Hiob. 23, 10.
De 2. Psalm.
1. Warum tovt de Heiden? un de Lüd redt so vergevens. Ps. 22, 7. 13. Apost. 4, 25.
2. De Könige in dat Land sett sik up un de Fürsten beradt sik mit enanner gegen den HErrn un Sinen Gesalvten. Ps. 48, 5. 31, 14.
3. Lat uns entwei rieten ehr Bann un vun uns smieten ehr Tögels.
4. Awer de in den Himmel wahnen deiht, lacht öwer se un de HErr spottet öwer se.
5. He ward ins mit se reden in Sin Torn un mit Sin Grimmigkeit ward He se schrecken.
6. Awer ik hef min König insett up minen hilligen Barg Zion. Spr. 8, 23.
7. Ik will vertelln vun en Ratschluß Jehovas. De HErr hett to mi seggt: Du büst Min Söhn, hüt hef Ik di tügt. Apost. 13, 33. Ebr. 1, 5. 5, 5.
8. Förrer vun Mi, so will Ik di de Heiden to en Arv geven un dat End vun de Welt to en Egendom. Ps. 16, 6. 82, 8.
9. Du schast se mit en isern Scepter entweislagen, as Pött schast du se entwei smieten. Jes. 11, 4. Offenb. 2, 27. Ps. 18, 39.
10. So lat jug nu unnerwiesen, ji Könige, un lat jug tüchtigen, ji Richter up de Eer. Weish. 6, 2.
11. Deent den HErrn mit Furcht un freut jug mit Bewern! Phil. 2, 12.
12. Küßt den Söhn, dat He nich vertörnt ward un ji umkamen doht up den Weg, denn Sin Torn ward bald anbrennen. Awer glückselig sünd alle, de Em vertruen doht. 5. Mos. 18, 15. 19.
De 3. Psalm.
1. En Psalm David’s, as he vör sin Söhn Absalon flüchten dä.
2. Ach, HErr, wi sünd mine Fiende so veel un wo veel sett sik gegen mi up! Ps. 25, 19.
3. Veele seggt vun min Seel: Se hett keen Hölp bi GOtt. Sela.
4. Awer Du, HErr, büst en Schild vör mi un de mi to Ehren setten un minen Kopp uprichten deiht.
5. Mit min Stimm rop ik den HErrn an, so erhört He mi vun Sinen hilligen Barg. Sela.
6. Ik ligg un schlap un wak up, denn de HErr stütt mi. Ps. 4, 9.
7. Ik bün nich bang vör veele Dusende, de sik umher gegen mi lagert. Ps. 27, 3.
8. Up, HErr, un rett mi, min GOtt! denn Du sleihst all mine Fiende up de Backen un brickst twei de Gottlosen ehr Tähn.
9. Bi den HErrn find man Hölp! Din Segen is öwer Din Volk. Sela. Ps. 74, 12. Jes. 43, 11.
De 4. Psalm.
1. En Psalm David’s, vörtosingen mit Harfenspill.
2. Erhör mi, wenn ik ropen doh, GOtt vun min Gerechtigkeit, de Du mi trösten deihst in Angst, wes’ mi gnädig un erhör min Gebet!
3. Ji Minschen Söhns, wo lang schall min Ehr schändt warrn? Wat hebbt ji dat Eitle so leef un de Lögen so geern! Sela. Joh. 8, 49.
4. Erkennt doch, dat de HErr Sine Hilligen wunderbar föhrt. De HErr hört, wenn ik Em anropen doh. Ps. 6, 10.
5. Bewert, awer sündigt nich. Sprekt mit jug Hart up jug Lager un west still. Sela. Eph. 4, 26.
6. Opfert Gerechtigkeit un vertrut up den HErrn. Ps. 62, 9.
7. Veele seggt: Wer ward uns Gudes dohn? Awer, HErr, erhev över uns dat Licht vun Din Antlitz. Sir. 13, 29. 4. Mos. 2, 26.
8. Du makst min Hart vergnögt, mehr as wenn de annern veel Korn un Wien hebbt.
9. Ik ligg un schlap ganz mit Freden, denn Du alleen, HErr, helpst mi, dat ik seker wahnen doh. 3. Mos. 26, 6.
De 5. Psalm.
1. En Psalm David’s, vörtosingen to de Fleuten.
2. HErr, höre min Wör’, mark up min Süfzen. Ps. 4, 2. 17, 1.
3. Vernimm min Schrien, min König un min GOtt, denn ik will to Di beden. Ps. 84, 4.
4. HErr, in de Fröh hör min Stimm, in de Fröh will ik mi to Di schicken un upmarken. Weish. 16, 28.
5. Denn Du büst nich en GOtt, den gottlos Wesen gefallen deiht, wer bös is, de blift nich vör Di.
6. De Ruhmredigen bestaht nich vör Din Ogen, Du büst en Fiend vun alle, de öwel doht. Matth. 7, 23.
7. Du bringst de Lögners um; de HErr hett en Gruel an de Blotgierigen un Falschen. Ps. 9, 6.
8. Ik will awer up Din grote Gunst hen in Din Hus gahn un will gegen Dinen hilligen Tempel in Din Furcht anbeden.
9. HErr, leit mi in Din Gerechtigkeit, wegen mine Fiende mak vör mi her Dinen Weg eben. Ps. 27, 11.
10. Denn in ehren Mund is nicks Gewisses, ehr Inwendiges is Hartleed, ehr Kehl is as en apen Graf, mit ehr Tungen heuchelt se. Röm. 3, 13. Ps. 140, 4.
11. Beschuldige se, GOtt, dat se fallt vun ehr Vörhebben, stöt se rut wegen ehr grote Övertredung, denn se empört sik wedder Di. Ps. 9, 6. 7.
12. Lat sik freuen alle, de up Di vertrut, ewiglich lat se rühmen, denn Du beschirmst se; lat de in Di fröhlich sin, de Dinen Namen leef hebbt. Ps. 91, 4. Dan. 3, 28.
13. Denn Du, HErr, segenst de Gerechten; Du krönst se mit Gnaden, as mit en Schild. Ps. 103, 4.
De 6. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen na de Harf up den achten Ton.
2. Ach, HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm! Ps. 38, 2.
3. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik bün swach, heel mi, HErr, denn min Gebeen sünd erschreckt.
4. Un min Seel is sehr erschreckt. Ach, Du HErr, wo lang schall ik lieden!
5. Wend Di to mi, HErr, un rett mine Seele, help mi, wiel Du gut büst. Ps. 86, 16. 119, 132.
6. Denn na den Dod denkt man nich an Di, wokeen will Di in dat Dodenriek danken?
7. Ik bün so möd vun Süfzen, ik swemm min Bett de ganze Nacht un mit min Thranen mak ik min Lager natt. Ps. 38, 10. Klagel. 1, 2.
8. Min Gestalt is verfulln vun Truern un is old warn, denn allerwärts warr ik ängstigt. Ps. 31, 10. 88, 10.
9. Wiekt vun mi, alle de Övel doht, denn de HErr hört min Weenen! Ps. 5, 6. Matth. 25, 41.
10. De HErr hört min Flehn, min Gebet nimmt de HErr an. Ps. 10, 17.
11. Alle mine Fiende mött to Schann warrn, sehr erschreckt, se schüllt torüg kehrn un to Schann warrn in een Ogenblick. Ps. 35, 4.
De 7. Psalm.
1. David sin Leed, dat he den HErrn vörsingen dä, vun wegen Chusch, den Benjamiten sin Reden. 2. Sam. 16, 5. 11.
2. HErr, min GOtt, up Di tru ik, help mi vun all min Verfolgers, un rett mi.
3. Dat se as Löwen min Seel nich rovt un terrieten, dewiel keen Retter dar is. Ps. 10, 8. 9.
4. HErr, min GOtt, wenn ik so wat dahn hef un Unrecht in min Hann is; Hiob. 31, 7.
5. Wenn ik Böses vergolden hef, de so fredsam mit mi leven doht, oder de, de mi ahn Orsak Fiend weern, benadeeligt?
6. So lat min Fiend mine Seel verfolgen un se kriegen, un min Leven to Grund richten un min Ehr in den Stoff leggen. Sela.
7. Stah up, HErr, in Dinen Torn, erhev Di gegen mine Fiend ehr Grimmigkeit un wak up, kumm to mi, dat Recht schall gelln up Erden! Ps. 9, 20.
8. Dat de Lüd sik wedder to Di sammeln doht, un öwer desülvigen kumm torüch to de Höcht. Ps. 142, 8.
9. De HErr is Richter öwer de Lüd! Schaff mi Recht, HErr, na min Gerechtigkeit un Frömmigkeit. 1. Mos. 18, 25.
10. Lat de Gottlosen ehr Bosheit vörbi sin un lat de Gerechten wat warrn, denn Du unnersöchst de Harten un Neeren, gerechte GOtt. Ps. 104, 35. 1. Sam. 16, 7. 1. Kön. 8, 39. Ps. 139, 1. 2. Jer. 11, 20. 17, 10. 20, 12. Sir. 42, 18. Luk. 16, 15. Apost. 1, 24. Kap. 15, 8. Offenb. 2, 23.
11. Min Schild is bi GOtt, de de frommen Harten helpen deiht. Ps. 3, 4.
12. GOtt is en rechte Richter un en GOtt, de däglich drauen deiht. Ps. 9, 5.
13. Will man sik nich bekehrn, so hett He Sin Swerd scharp makt un Sinen Bagen uptrocken un He zielt,
14. Un hett darup leggt dodbringende Geschosse, Sine Pieln hett He torecht to verdarven. Ps. 45, 6.
15. Süh, de hett Böses in den Sinn, mit Unglück is he schwanger, he ward awer Lögen gebären. Hiob. 15, 35. Jes. 33, 11. 59, 4.
16. He hett en Kuhl gravt un makt, un he full in de Kuhl, de he makt harr. Ps. 35, 7. Spr. 26, 27.
17. Sin Unglück ward up sin Kopp kamen un sin Frevel up sin Scheitel fallen. Spr. 5, 22.
18. Ik dank den HErrn wegen Sin Gerechtigkeit un will laven den HErrn, den Allerhöchsten Sin Nam. Ps. 92, 2.
De 8. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen up de Githith.
2. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner, dar man Di in den Himmel danken deiht. Jud. v. 4. Offenb. 5, 12. 13.
3. Ut de lütten Kinner un de Süglinge ehren Mund hest Du en Macht toricht wegen Dine Fiende, dat Du den Fiend un de Rachgierigen utrotten deihst. Matth. 21, 16. Ps. 29, 1.
4. Denn ik warr Din Himmel sehn, dat Wark vun Din Finger, den Maand un de Steern, de Du fardig makt hest. Ps. 102, 26.
5. Wat is de Minsch, dat Du an em denken deihst un dat Minschenkind, dat Du up em achten deihst? Hiob. 7, 17. Ps. 144, 3. Ebr. 2, 6.
6. Du warrst em laten en lütte Tied vun GOtt verlaten sin, awer mit Ehren un Staat warrst Du em krönen. Ps. 21, 6.
7. Du warrst em to en HErr maken öwer dat Wark vun Din Hann; alle Dinge hest Du unner sin Föt dahn. 1. Cor. 15, 27. Eph. 1, 22. Ps. 110, 1.
8. Schap un Ossen altosam, darto de wilden Deerder. Ps. 50, 10. 11.
9. De Vagels unner den Himmel, un de Fisch in de See, un wat dörch de See teehn deiht.
10. HErr, unse Herrscher, wa herrlich is Din Nam in alle Länner! v. 7. Ezech. 34, 24. Jes. 6, 5.
De 9. Psalm.
1. En Psalm vun David, vör den Vörsänger, langsam to singen.
2. Ik will den HErrn vun ganzen Harten danken un all Din Wunner vertelln. Ps. 138, 1.
3. Ik will mi freuen un in Di frohlocken un Dinen Namen lovsingen, Du Allerhöchste, Ps. 31, 8. 92, 2.
4. Dat Du mine Fiende torüch dreven hest, se sünd fullen un umkamen vör Di. Ps. 6, 11. 20, 9. Spr. 24, 16.
5. Denn Du föhrst ut min Recht un min Sak, Du sittst up den Stohl as en rechte Richter. Ps. 7, 12. 50, 6.
6. Du schellst de Heiden un bringst de Gottlosen um, ehren Namen vertilgst Du ümmer un ewiglich. Ps. 5, 7.
7. De Fiende ehr Swerdter hebbt en Enn, de Städte hest Du umkehrt, ehr Gedächtnis is mit se umkamen. Ps. 34, 17.
8. De HErr awer blivt ewiglich, He hett Sin Stohl upstellt to dat Gericht. Ps. 103, 19.
9. Un He ward den Eerdboden recht richten un de Lüd rechtschaffen regeeren. Ps. 96, 13. 98, 9.
10. Un de HErr is de Armen ehr Schutz, He is en Schutz in de Noth. Ps. 38, 23.
11. Darum hofft up Di, de Dinen Namen kennen doht, denn Du verlettst nich de, de Di, HErr, sökt.
12. Lavet den HErrn, de to Zion wahnen deiht, un verkündigt mank de Lüd Sin Dohn. Ps. 74, 2.
13. Denn He denkt un fragt na ehr Blod, He vergitt nich de Armen ehr Schrien. 1. Mos. 4, 9.
14. HErr, wes’ mi gnädig, süh an min Elend, dat de Fiende mi verorsakt, de Du mi upheben deihst vun den Dod sin Dohren. Ps. 119, 153. Apost. 2, 14.
15. Up dat ik all Dinen Pries in de Dohre vun de Dochter Zion vertellen doh, dat ik fröhlich si öwer Din Hölp. Ps. 13, 6.
16. De Heiden sünd versunken in de Kuhl, de se sülvst makt hebbt, ehr Fot is in dat Nett fungen, dat se sülvst versteken hebbt. Ps. 7, 16.
17. So erkennt man, dat de HErr Recht schaffen deiht. De Gottlose is verstrickt in dat Wark vun sin Hann. Sitenspeel. Sela. Ps. 26, 1. 43, 1.
18. Ach, dat de Gottlosen müssen na de Höll torüch kehren un alle Heiden, de GOtt vergeten doht.
19. Denn He ward den Armen nich vör ümmer vergeten, un de Elenden ehr Hoffnung ward ewiglich nich verlaren sin. Ps. 74, 19.
20. HErr, stah up, dat de Minschen nich de Överhand kriegen doht, lat alle Heiden vör Di richtet warrn. Ps. 80, 3.
21. Mak se bang, HErr, darmit de Heiden erfahren doht, dat se Minschen sünd. Sela. Ps. 59, 14.
De 10. Psalm.
1. HErr, warum steihst Du so fern, warum verbargst Du Di to de Tied vun de Not? Klagel. 3, 56.
2. So lang de Gottlose Övermoth drieven deiht, mutt de Elende lieden. Se fangt sik in Plans, de de annern utsunnen.
3. Denn de Gottlose rühmt sik mit sin Mothwillen, un den Bedreger segent he un verachtet den HErrn.
4. De Gottlose is so stolt un tornig, dat he na nüms fragen deiht; in all sin Tücken hollt he GOtt vör nicks.
5. He fahrt fort mit sin Dohn ümmerlos, Dine Gerichte sünd wiet vun em, he handelt trotzig mit all sin Fiende. Ezech. 12, 27. Amos. 6, 3.
6. He sprickt in sinen Harten: Ik warr nümmermehr dal liggen, vun Geschlecht to Geschlecht hett dat mit mi keen Not.
7. Sin Mund is vull vun Fluchen un Falschheit un Bedregerie, sin Tung richtet Unfug un Unheil an. Röm. 3, 14.
8. He sitt un luert up de Höf, he sleit de Unschuldigen heemlich dod, sin Ogen luert up de Flauen.
9. He luert in dat Versteek, as en Löw in sin Höhl, he luert, dat he den Unglücklichen griepen deiht, wenn he em in sin Nett tofaten krigt. Ps. 37, 32.
10. He duckt sik dal un buckt sik un stött den Armen mit Gewalt to Eer.
11. He sprickt in Sin Hart: GOtt hett dat vergeten, He hett Sin Angesicht versteken, He ward dat nümmermehr gewahr. Hiob. 22, 13. Ps. 94, 7.
12. Stah up, HErr GOtt, hev Din Hand up, vergeet de Elenden nich!
13. Warum schall de Gottlose GOtt lästern, un in sin Hart spreken: Du fragst nich darna?
14. Du sühst doch, denn Du seegst dat Elend un den Jammer, dat steiht in Din Hand, de Armen befehlt Di dat, Du büst de Weisen ehr Helper. Ps. 68, 6.
15. Brek den Gottlosen sin Arm entwei un sök dat Böse, so ward man sin gottlos Wesen nich mehr finnen. Ps. 37, 10. 36.
16. De HErr is König ümmer un ewiglich, de Heiden möt ut Sin Land umkamen. Ps. 29, 10. 146, 10. Jer. 10, 10.
17. De Elenden ehr Verlangen hörst Du, HErr, Du makst ehr Hart gewiß, dat Din Ohr darup marken deiht,
18. Dat Du Recht schaffen deihst de Weisen un de Armen, dat de Minsch nich mehr trotzen schall up de Eer.
De 11. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
Ik vertrue up den HErrn. Wo seggt ji denn to min Seel, se schall flegen as en Vagel up ju Bargen? Ps. 2, 12.
2. Denn süh, de Gottlosen spannt den Bagen, un leggt ehre Pieln up de Sehnen, darmit in Düstern to scheeten up de Frommen.
3. Denn se riet den Grund um, wat schall de Rechtfardige utrichten?
4. De HErr is in Sinen hilligen Palast, den HErrn Sin Stohl is in den Himmel, Sin Ogen seht darup, Sin Ogenleeder forscht de Minschenkinner ut. Hiob. 2, 20. Jes. 66, 1. Matth. 5, 34.
5. De HErr findt, dat de Rechtfardige bewahrt is, awer Sin Seel haßt den Gottlosen un de, de dar geern freveln doht. Ps. 5, 5.
6. He ward regen laten öwer de Gottlosen Blitz, Füer un Swefel un ward ehr en Unwedder ton Lohn geven. 5. Mos. 29, 23.
7. De HErr is gerecht un hett Gerechtigkeit leef, de Frommen ward Sin Angesicht sehn. Ps. 33, 5. 45, 8.
De 12. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen na den achten Ton.
2. Help, HErr, denn de Hilligen hebbt afnahmen un dar sünd wenig Glövige mank de Minschenkinner. Jes. 57, 1.
3. De Een redt mit den Annern Lögen un mit glatte Tungen lehrt se mit tweerli Harten.
4. De HErr wull doch utrotten alle Hüchelie un de Tung, de dar stolt reden deiht. Gal. 5, 12.
5. De dar seggen doht: Unse Tung schall Överhand hebben, uns kummt dat to to reden, wokeen is uns Herr?
6. Dewiel nu de Elenden verstört ward un de Armen süfzen doht, will Ik upstahn, sprickt de HErr, Ik will en Hölp schaffen, dat man frimödig lehrn schall.
7. Den HErrn Sin Red is klar, as smolten Sülver in eerdenen Tegel söben Mal utsmölt.
8. Du, HErr, wullst se doch bewahren un uns behöden vör düt Geschlecht ewiglich.
9. Denn dat ward allerwärts vull vun Gottlose, wo son lose Lüd’ mank de Minschen herrschen doht. Spr. 28, 12.
De 13. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. HErr, wo lang wullt Du mi ganz vergeten? Wo lang verbargst Du Din Angesicht vör mi? Ps. 44, 25. 77, 8. 88, 15.
3. Wo lang schall ik sorgen un mi däglich ängstigen in min Hart? Wo lang schall sik min Fiend öwer mi erheven? Hab. 1, 2.
4. Kiek doch her, erhör mi, HErr, min GOtt! Mak min Ogen hell, dat ik nich in den Dod inslap!
5. Dat min Fiend nich grotprahlen kann, he si öwer mi mächtig warn, un min Weddersakers sik nich freuen, dat ik unnerliggen doh.
6. Ik höp awer darup, dat Du so gnädig büst, min Hart freut sik, dat Du so geern helpen deihst. Ik will vör den HErrn singen, dat He so gut gegen mi is. Ps. 9, 25.
De 14. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
De Doren sprekt in ehr Hart: Dar is keen GOtt, se dögt nicks un sünd en Gruel mit ehr Wesen, dar is nich Een, de wat Gudes deiht. Ps. 53, 2.
2. De HErr süht vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn kann, ob Jemand klok is un na GOtt fragen deiht. 1. Mos. 18, 21. Ps. 33, 13. 22, 27.
3. Awer se sünd alltomal afweken un alltosam undüchdig warn, dar is keen Een, de Gudes deiht, ok nich Een. Röm. 3, 10.
4. Will denn keen vun de Öveldoers dat marken, de Min Volk fret, as freten se Brod, awer den HErrn ropt se nich an! Ps. 79, 7.
5. Dar fürcht se sik, awer GOtt is bi de Gerechten ehr Geschlecht.
6. Ji schändt den Armen sin Rat, awer GOtt is sin Toversicht.
7. Ach, dat de Hölp ut Zion öwer Israel kamen dä, un de HErr Sin gefangen Volk erlösen dä! So würr Jakob fröhlich sin un Israel sik freuen! Ps. 53, 7.
De 15. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, wokeen ward en Gast sin in Din Telt? Wer ward wahnen up Dinen hilligen Barg? Ps. 84, 5.
2. De unsträflich wandeln deiht un Recht deiht un redt de Wahrheit vun Harten. Jes. 33, 15.
3. Wer mit sin Tung nich verleumden deiht un sinen Neegsten nicks Böses deiht un sinen Neegsten nich beschimpt. Hiob. 27, 4.
4. Wer de Gottlosen vör nicks achtet, sonnern de Gottesfürchtigen ehrt, wer sinen Neegsten wat toschwört un hollt dat. 2. Kön. 3, 14. Spr. 18, 5.
5. Wer sin Geld nich up Wucher deiht un nimmt nich Geschenke öwer den Unschuldigen. Wer dat deiht, de ward wol blieven.
De 16. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David.
Bewahr mi, GOtt, denn ik tru up Di. Ps. 25, 20.
2. Ik hef seggt to den HErrn: Du büst jo de HErr, ik mutt um Dienetwillen lieden. Ps. 77, 11.
3. Vör de Hilligen, de up de Eer sünd un vör de Herrlichen, an weke ik all min Lust hef.
4. Awer de, de enen annern nalopt, ward grot Hartleed hebben. Ik will ehr Drinkopfer vull Blod nich utgeten, noch ehren Namen up Min Lippen nehmen. Ps. 32, 10. Jes. 1, 11. 15.
5. De HErr awer is min Gut un min Deel, Du hollst min Arvdeel in de Hann. Klagel. 3, 24.
6. Dat Lott is mi fulln up dat Leeflichste, mi is en schön Arvdeel to Deel warn.
7. Ik lav den HErrn, de mi beraden hett, martert mi ok min Neeren in de Nacht.
8. Ik hef den HErrn all Tied vör Ogen, denn He is mi to min rechte Hand, darum warr ik nich wieken. Apost. 2, 25.
9. Darum freut sik min Hart un min Seel is fröhlich, ok min Fleesch ward seker liggen. Ps. 13, 6.
10. Denn Du warrst min Seel nich in de Unnerwelt laten un nich togeven, dat Din Hillige verwesen deiht. Apost. 2, 27. 31. 13, 35.
11. Du deihst mi kund den Weg to dat Leven; vör Di is Freud in Hüll un Füll un leevlich Wesen to Din rechte Hand ewiglich.
De 17. Psalm.
1. En Gebet vun David.
HErr, erhör de Gerechtigkeit, mark up min Schrien, vernimm min Gebet, dat nich ut falschen Mund geiht. Ps. 4, 2. 5, 2.
2. Sprick Du in min Sak un süh Du up dat Recht! Ps. 43, 1.
3. Du hest min Hart prüft, un besöchst dat in de Nacht un hest mi rein smöltet un findst nicks Arges in min Sinn, denn min Mund schall nich öwertreden. Ps. 139, 1.
4. Ik bewahr mi dörch dat Wort vun Din Lippen vör Minschenwark, up Mörder Weg. Ps. 7, 10.
5. Hol minen Gang up Din Fotstieg, dat mine Tritte nich utglieden doht.
6. Ik rop to Di, dat Du, GOtt, mi erhören wullst. Neeg Din Ohren to mi, hör min Red.
7. Bewies’ Diene wunderliche Gutheit, Du HEiland vun de, de up Di vertruet, gegen de, de sik gegen Din rechte Hand setten doht.
8. Behöde mi as en Oogappel in dat Oog; beschirm mi unner den Schatten vun Din Flüchten. Zach. 2, 8. Ps. 57, 2.
9. Vör de Gottlosen, de mi Gewalt andoht, vör mine Fiende, de mit Gier na min Seel staht.
10. Ehren Fettklumpen verschlut’t se, se redt stolt mit ehren Mund.
11. Wo wi gaht, dar umgevt se uns, ehre Ogen richt’t se darhen, dat se uns to de Eer stört’t.
12. Gliek as en Löw, de up Rov luert, as en junge Löw, de in sin Versteek sitt. Ps. 10, 9.
13. HErr, stah up, trä gegen em, smiet em dal un demödig em; redde min Seel vun de Gottlosen mit Din Swerd.
14. Vun de Lüd’ mit Din Hand, HErr, vun de Lüd’ vun düsse Welt, de ehr Deel hebbt in düt Leven, weke Du den Buk vull makt hest mit Din Schatz, de dar Kinner de Hüll un Füll hebbt un lat’t ehren Överflot ehre Jungen. Luk. 16, 25. Phil. 3, 19.
15. Ik awer will Din Angesicht in Gerechtigkeit ankieken. Ik will satt warrn, wenn ik upwaken doh na Din Bild. Matth. 5, 8.
De 18. Psalm.
1. En Psalm vörtosingen, vun David, den HErrn Sinen Knecht, weke den HErrn de Worde vun düt Leed sungen hett to de Tied, as em de HErr reddet harr vun sine Fiende ehr Hand un vun Saul sin Hand. 2. Sam. 22, 1.
2. Un he sprok: Vun Harten leef hef ik Di, HErr, min Stärke.
3. HErr, min Fels, min Borg, min Erretter, min GOtt, min Trost, up den ik vertruen doh, min Schild un Hort vun min Heil un min Schutz. Ebr. 2, 13.
4. Ik will den HErrn laven un anropen, so warr ik vun mine Fiende erlöst. Ps. 146, 2.
5. Denn mi umgeven den Dod sin Bande un unheilvolle Waterbeke verschrekten mi. Ps. 55, 5.
6. De Höll ehr Banden höllen mi fast, un den Dod sin Stricke fullen öwer mi.
7. Wenn ik bang bün, rop ik den HErrn an un schrie to minen GOtt: so erhört He min Stimm vun Sinen Tempel un min Geschrie kummt vör Em to Sine Ohren. Jon. 2, 3.
8. De Eer beverte un war bewegt un de Barge ehre Grundfesten rögten sik un beverten, as He vertörnt weer. Ps. 68, 9.
9. Damp gung ut vun Sin Nees un verterend Füer vun Sin Mund; Füerflammen schlogen ut Em in de Höch. 2. Mos. 19, 18. Ps. 97, 3.
10. He bög den Himmel dal un fohr raf un Düsternis weer unner Sin Föt. v. 21. Ps. 97, 2.
11. Un He fohr up enen Cherub un flog darher, He swev up de Flünken vun den Wind.
12. Sin Telt rund umher weer Düsternis un swarte dicke Wolken, dar weer He in verborgen. Jes. 50, 3.
13. Vun den Glanz vör Em deeln sik de Wolken, mit Hagel un Blitzen. Joh. 10, 11.
14. Un de HErr donner in den Himmel un de Höchste leet ut Sinen Donner mit Hagel un Blitzen. Ps. 29, 3.
15. He schot Siene Strahlen un jag se ut enanner, He leet veel blitzen un mak se bang. 1. Sam. 7, 10.
16. Do seeg man den Unnergrund vun de Waters un de Grund vun de Eer war updeckt, HErr, vun Din Schellen, vun de Odem un dat Schnuven vun Din Nees.
17. He lang dal vun de Högde un greep mi un tog mi ut de groten Waters. Ps. 144, 7. 32, 6. 69, 2. 3.
18. He rett mi vun mine starken Fiende, vun de, de mi hassen doht, de mi to mächtig weern. Ps. 69, 15.
19. De mi unner kregen an min Unglücksdag, un de HErr war min Toversicht.
20. Un He föhr mi rut up den Rum, He reet mi rut, denn He harr Lust to mi. Ps. 31, 9. Jes. 62, 4.
21. De HErr deiht wol an mi, na min Gerechtigkeit. He vergellt mi na de Reinheit vun min Hann. Hiob. 22, 30.
22. Denn ik gah up den HErrn Sin Weg’ un bün nich gottlos gegen min GOtt. Ps. 119, 168.
23. Denn all Sin Rechte hef ik vör Ogen un Sin Gebot schmiet ik nich vun mi. 5. Mos. 17, 19.
24. Sonnern ik bün tru vör Em un nehm mi in Acht vör Sünden. Ps. 15, 2.
25. Darum vergellt mi de HErr na min Gerechtigkeit, na de Reinheit vun min Hann vör Sin Ogen.
26. Bi de Hilligen büst Du hillig un bi de Frommen büst Du fromm,
27. Un bi de Reinen büst Du rein un bi de Verkehrten büst du verkehrt.
28. Denn Du helpst dat elende Volk un de hogen Ogen makst Du sid.
29. Denn Du makst min Lücht klar, de HErr, min GOtt, makt min Düsternis hell.
30. Denn mit Di kann ik Kriegsvolk utenanner drieven un mit minen GOtt över de Muer springen. Ps. 60, 14.
31. GOtt Sine Weg’ sünd vullkamen, den HErrn Sin Wort holt de Prov; He is en Schild vör alle, de up Em vertruen doht.
32. Denn wo is en GOtt, as alleen de HErr? Oder en Hort ahn unsen GOtt. Jes. 43, 11. 44, 6. 8.
33. GOtt rüstet mi ut mit Kraft un makt min Weg’ ahn Anstot.
34. He makt min Föt gliek de vun den Hirsch un sett mi up mine Högde.
35. He lehrt min Hand strieden un lehrt minen Arm en ehernen Bagen spannen. Ps. 144, 1.
36. Un Du givst mi den Schild vun Din Heil un Din rechte Hand stütt mi, un wenn Du mi demödigen deihst, so makst Du mi grot. Ps. 71, 21. Spr. 15, 33. 18, 12.
37. Du makst unner mi Rum to gahn, dat mine Enkel nich utglieden doht. Ps. 34, 9.
38. Ik will mine Fiende nahjagen un se griepen un nich umkehren, bet dat ik se umbrocht hef.
39. Ik will se runnerschmieten un se schüllt nich wedderstahn. Se mütt unner min Föt fallen.
40. Du kannst mi utrüsten mit Kraft to den Striet, Du kannst unner mi schmieten, de sik gegen mi setten doht.
41. Du gifst mi mine Fiende in den Rügg, dat ik de, de mi hassen doht, terstören doh.
42. Se ropt, awer dar is keen Helper; to den HErrn schriet se, awer He antwort ehr nich.
43. Ik will se tonicht maken as Stoff vör den Wind, ik will se wegrümen as den Dreck up de Strat. Ps. 83, 11.
44. Du helpst mi vun dat strietsüchtige Volk un makst mi to en Haupt öwer de Heiden, en Volk, dat ik nich kennen dä, deent mi. Jes. 65, 1.
45. Se gehorcht mi mit willige Ohren. Ja, de Fremden ehre Kinner smeichelt mi. Apost. 28, 28.
46. De Fremden ehre Kinner versmacht un grabbelt in ehre Borgen.
47. De HErr levt, un gelavt si min Hort, un de GOtt vun min Heil mutt priest warrn. 5. Mos. 32, 40.
48. De GOtt, de mi Rache geven deiht, gift un dwingt de Völker unner mi.
49. De mi retten deiht vun mine Fiende un mi erhögen deiht ut de, de sik wedder mi sett’t, Du helpst mi vun de Frevlers. Ps. 27, 6.
50. Darum will ik Di danken, HErr, mank de Heiden un Dinen Namen lovsingen. Röm. 15, 9.
51. De sinen König grotes Heil bewiest un wol deiht sinen Gesalvten David un sinen Samen ewiglich. Ps. 89, 30.
De 19. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. De Himmel vertellt GOtt Sin Ehr un de Feste verkündigt dat Wark vun Sin Hann. Ps. 97, 6. Röm. 1, 20.
3. Een Dag seggt dat to den annern un ene Nacht deiht dat kund de anner.
4. Dar is keen Sprak noch Red, wa man ehre Stimm nich hörn deiht.
5. Ehr Richtsnor geiht ut in alle Lann un ehr Red an dat Enn vun de Welt, He hett de Sünn en Hütt in desülvige makt. Röm. 10, 18.
6. Un desülvige geiht rut, as en Brüdigam ut sin Kamer un freut sik as en Held, to lopen den Weg.
7. Se geiht up an een Enn vun den Himmel un löpt rum bet wedder an datsülvige Enn, un blift nicks vör ehre Hitt verborgen.
8. Den HErrn Sin Gesetz is vullkamen un erquickt de Seelen. Den HErrn Sin Tügnis is gewiß un makt de Unverständigen klok.
9. Den HErrn Sine Befehle sünd richtig un erfreut dat Hart. Den HErrn Sine Gebote sünd klar un makt de Ogen hell. Ps. 119, 105. 2. Pet. 1, 19.
10. Den HErrn Sin Furcht is rein un blivt ewiglich. Den HErrn Sine Rechte sünd wahrhaftig, altosam gerecht. Ps. 33, 4.
11. Se sünd köstlicher as Gold un veel fienes Gold, se sünd söter as Honnig un Honnigseem. Ps. 119, 72. Spr. 8, 11.
12. Ok ward Din Knecht dörch se vermahnt, un wer se holn deiht, de hett groten Lohn. Ps. 106, 3.
13. Wer kann marken, wa oft he fehlen deiht? Vergev mi de verborgenen Fehler.
14. Bewahr ok Dinen Knecht vör de Stolten, dat se nich öwer mi herrschen doht, so warr ik vullkamen sin un frispraken vun grote Missedat.
15. Lat Di wolgefalln min Mund sin Red un min Hart sin Snack vör Di, HErr, min Trost un min Erlöser. Ps. 104, 34.
De 20. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. De HErr erhör di in de Not, de Nam vun Jakob sin GOtt beschütz di. Spr. 18, 10.
3. He schick di Hölp vun dat Hilligdom un stärk di ut Zion.
4. He gedenk all din Spiesopfer un din Brandopfer lat He vör sik fett sin. Sela.
5. He gev di wat din Hart begehrn deiht un föhr ut all dine Ansläge. Ps. 21, 3.
6. Wi lavt, dat Du uns helpen deihst un in unsen GOtt Sin Nam swingt wi de Fahn. De HErr gewähr di all Din Bitt. v. 10. Ps. 33, 21.
7. Nu mark ik, dat de HErr Sin Gesalvten helpen deiht un em vun Sinen hilligen Himmel erhört, Sin rechte Hand helpt gewaltiglich.
8. Enige verlat’ sik up de Kriegswagen un de annern up de Peer, wi awer lavt uns den HErrn, unsen GOtt Sin Nam.
9. Se knickt tosamen un fallt, wi awer staht uprecht. Ps. 9, 4.
10. HErr, help den König! erhör uns, wenn wi ropt! Ps. 12, 2.
De 21. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. HErr, de König freut sik in Din Kraft, un wo so fröhlich is he över Din Hülp!
3. Du gifst em wat sin Hart wünschen deiht un weigerst nich, wat sin Mund bäden deiht. Sela. Ps. 20, 5. 37, 4.
4. Denn Du öwergüttst em mit Glück un Segen, Du settst en Kron up sinen Kopp. Ps. 132, 18.
5. He bä Di um dat Leven, so gifst Du em langes Leven ümmer un ewiglich. Röm. 6, 9.
6. He hett grote Ehr dörch Din Hölp, un Du leggst sin Würde un Hoheit up em. Ps. 8, 6.
7. Denn Du settst em to en Segen up ewig un Du erfreust em mit Freuden vör Din Angesicht. 1. Mos. 12, 3.
8. Denn de König höpt up den HErrn un ward dörch den Högsten sin Gudheit fast blieven. Ps. 102, 28.
9. Din Hand ward finnen alle Dine Fiende. Din rechte Hand ward finnen de Di hassen doht. Amos. 2, 14. 15.
10. Du warrst se maken as en Füeraven wenn Du in de Sak sehn warrst, de HErr ward se verslingen in Sinen Grimm; dat Füer ward se freten. 2. Mos. 14, 24.
11. Ehre Früchte warrst Du vun de Eer vertilgen un ehren Samen vun de Minschenkinner. Ps. 109, 13. Matth. 3, 10.
12. Denn se dachten Di Övels to dohn un makten Anschläg, de se nich utföhrn kunnen. 1. Mos. 50, 20.
13. Denn Du warrst se kehrt maken laten, mit Dine Bagen warrst Du na ehr Antlitz zielen.
14. HErr, richt Di up in Din Kraft, so wöllt wi singen un laven Din Macht. Ps. 80, 3.
De 22. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen na de Melodie: »Hirschkoh vun dat Morgenroth«.
2. Min GOtt, min GOtt, warum hest Du mi verlaten? Ik hul, awer min Hölp is wiet af. Matth. 27, 46. Mark. 15, 34.
3. Min GOtt, den Dag öwer rop ik, so antwordst Du mi nich, un de Nacht öwer bün ik ok nich still.
4. Awer Du büst hillig, de Du wahnen deihst öwer de Lovleeder vun Israel.
5. Unse Vaders höpten up Di, un as se höpten, holpst Du se ut.
6. To Di schregen se un warn rett, se vertruten up Di un warn nich to Schanden. Ps. 25, 2. 3.
7. Ik awer bün en Worm un keen Minsch, de Lüd ehr Spott, dat Volk ehr Verachtung. Matth. 27, 41-43.
8. Alle, de mi sehn doht, spott’ öwer mi, sparrt dat Mul up un schüddelt den Kopp:
9. Lat em dat den HErrn klagen, lat De em rut helpen un em retten, hett He Lust to em. Weish. 2, 18. Matth. 27, 43.
10. Denn Du leetst mi ut min Moder ehren Schoot hervörbreken; Du weerst min Toversicht, as ik noch an min Moder ehr Bost weer. Ps. 71, 6.
11. Up Di bün ik smeten ut Moderliev, Du büst min GOtt, vun min Moderliev an. Ps. 140, 7.
12. Wes’ nich wiet vun mi, denn Angst is dicht bi, denn hier is keen Helper. Ps. 10, 1.
13. Grote Ossen hebbt mi umgeven, fette Ossen hebbt mi umringt.
14. Ehr Mul sparrt se up gegen mi, as en brüllende Löw, de alles tweiritt. Matth. 27, 22.
15. Ik bün utgaten as Water, alle mine Gebeen hebbt sik utenanner reckt, min Hart is in min Liev as smolten Waß.
16. Mine Kräfte sünd verdrögt as en Potschart, un min Tung klevt an min Gagel, un Du leggst mi in den Dod.
17. Denn Hunn hebbt mi umgeven, un de Hupen vun de Bösen hett sik um mi makt. Se hebbt min Hann un Föt dörchgravt.
18. Ik kann alle mine Knaken telln. Se awer kikt um un hebbt ehr Lust an mi.
19. Se deelt min Kleder unner sik un smiet dat Lot öwer minen Rock. Matth. 27, 35. Mark. 15, 24. Luk. 23, 34. Joh. 19, 23.
20. Awer Du, HErr, wes’ nich feern; min Toverlat, il mi to helpen. Ps. 35, 17.
21. Rett mine Seel vun dat Swerdt un rett mi vun de Hunn! Ps. 35, 17.
22. Help mi ut den Löwen sin Rachen un rett mi vun de Büffels ehr Hörn.
23. Ik will predigen Dinen Namen mine Bröder, ik will Di priesen in de Gemeen. Ebr. 2, 12.
24. Priest den HErrn, de ji Em fürchten doht, Em ehre de Samen Jakobs un vör Em wes’ bang alle Samen Israels! Ps. 32, 11. 33, 8.
25. Denn He hett nich veracht noch versmäht de Armen ehr Elend un Sin Angesicht vör em nich verborgen, un do he to Em schrieen dä, hört He. Ps. 9, 13.
26. Di will ik priesen in de grote Gemeene. Ik will min Gelövnis betaln vör de, de Em fürchten doht. Ps. 116, 14.
27. De Elenden schüllt eten, dat se satt ward, un de na den HErrn fragt, ward Em priesen; jug Hart schall ewiglich leven. Ps. 69, 33. 14, 2.
28. Alle Welt Enden ward an GOtt denken un sik to Em bekehrn, un alle Geschlechter vun de Heiden vör di anbeden. Ps. 72, 11.
29. Denn de HErr hett dat Riek un herrscht öwer de Heiden. Obad. v. 21. Mich. 5, 11.
30. Alle Fetten up de Eer ward eten un anbeden, vör Em ward de Knee bögen all de in den Dreck liggt un de, de ehr Leven nich fristen kunnen.
31. He ward en Samen hebben, de Em deenen deiht, vun den HErrn ward man verkündigen to Kinners Kind. Jes. 53, 10.
32. Se ward kamen un Sine Gerechtigkeit predigen vör dat Volk, dat geborn war, dat He dat dahn hett. Ps. 110, 3.
De 23. Psalm.
1. En Psalm vun David.
De HErr is min Harr, mi ward nicks mangeln. Joh. 10, 12. 1. Pet. 2, 25. Ps. 34, 11.
2. He weid mi up en gröne Wisch un föhrt mi an frische Water. Ezech. 34, 14. Offenb. 7, 17.
3. He erquickt min Seel, He föhrt mi up de rechte Strat, um Sins Namens willen. Jer. 31, 25.
4. Un wenn ik ok wandern doh in en düstere Grund, so bün ik doch vör keen Unglück bang, denn Du büst bi mi, Din Stecken un Staff tröst mi. Ps. 46, 3.
5. Du deckst vör mi en Disch gegenöver vör min Fiend. Du salvst min Kopp mit Öl un schenkst mi vull in.
6. Gudes un Barmhartigkeit ward mi folgen, so lang as ik lev un ik warr blieven in den HErrn Sin Hus ewiglich. Ps. 15, 1.
De 24. Psalm.
1. En Psalm vun David.
De Eer hört den HErrn to un wat darin is, de Eerdboden un wat darup wahnt. Ps. 50, 12. 1. Cor. 10, 26.
2. Denn He hett em up de See gründet un up de Ströme fast stellt.
3. Wer ward up den HErrn Sinen Barg gahn? Un wer ward stahn an Sine hillige Stä? Ps. 15, 1. 2.
4. De unschuldige Hann hett un vun Harten rein is, de nich Lust hett to los Wesen un nich falsch swören deiht.
5. De ward Segen vun den HErrn empfangen un Gerechtigkeit vun GOtt, de sin Heil is. Jes. 48, 18.
6. Dat is dat Geschlecht, dat dar söcht Din Angesicht, Jakob. Sela. Ps. 14, 2. 27, 8.
7. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. Ps. 118, 19.
8. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de HErr, stark un mächtig, de HErr, mächtig in den Striet. Ps. 8, 6. 1. Cor. 2, 8.
9. Makt de Dohren wiet un de Döhren in de Welt hoch, dat de König vun de Ehren intrecken kann. Zach. 9, 9.
10. Wer is düsse König vun de Ehren? Dat is de Herr Zebaoth, He is de König vun de Ehren! Sela.
De 25. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Na Di, HErr, verlangt mi.
2. Min GOtt, ik höp up Di. Lat mi nich to Schann warrn, dat mine Fiende sik nich öwer mi freuet,
3. Denn nüms ward to Schann, de up Di töven deiht, awer to Schann mött se warrn, de ahn Orsak affallt. Joh. 49, 23.
4. HErr, wies’ mi Din Weg un lehr mi Dine Steg’! Ps. 27, 11. 86, 11.
5. Föhr mi in Din Wahrheit un lehr mi; denn Du büst de GOtt, de mi helpen deiht, däglich harr ik up Di.
6. Denk, HErr, an Din Barmhartigkeit un an Din Gudheit, de vun de Welt her wesen is.
7. Denk nich, HErr, an de Sünden ut min Jugend un an min Övertredung, denk awer an mi na Din Barmhartigkeit wegen Din Gudheit. Hiob. 13, 25. Jer. 31, 19.
8. De HErr is gut un fromm, darum unnerwiest He de Sünder up den Weg. 5. Mos. 32, 4.
9. He föhrt de Elenden recht un lehrt de Elenden Sinen Weg.
10. Den HErrn Sin Weg’ sünd nicks as Gudheit un Wahrheit vör de, de Sin Bund un Tügnis holn doht.
11. Wegen Din Namen wollst Du HErr min Missedat vergeven, denn se is grot. 4. Mos. 14, 17-19.
12. Wer is de, de den HErrn fürchten deiht? He ward em lehren den besten Weg. Ps. 32, 8. Jes. 48, 17.
13. Sin Seel ward in’t Glück wahnen un Sin Samen ward dat Land besitten. Ps. 37, 9. 11, 22.
14. Den HErrn Sin Geheemnis is mank de, de Em fürchten doht, un Sinen Bund lett He se weten.
15. Min Ogen seht ümmer up den HErrn, denn He ward min Föt ut dat Nett trecken.
16. Kehr Di to mi un wes’ mi gnädig, denn ik bün eensam un elend.
17. Min Hartens Angst is grot, föhr mi ut min Noth. Klagel. 1, 20.
18. Süh an min Jammer un Elend un vergif mi all mine Sünden.
19. Süh an, dat dar so veele vun mine Fiende sünd, un dat se mi ut Frevel hassen doht. Ps. 3, 2. Joh. 15, 25.
20. Bewahr mine Seel un rett mi, lat mi nich to Schann warrn, denn ik tru up Di.
21. Unschuld un Redlichkeit mögt mi bewahren, denn ik höp up Di. Hiob. 1, 1.
22. GOtt, erlös Israel ut all sin Noth! Ps. 130, 8.
De 26. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, schaff mi Recht, denn ik wandel in Unschuld. Ik höp up den HErrn, darum warr ik nich fallen.
2. Pröv mi ut, HErr, un versök mi, reinige min Neeren un min Hart.
3. Denn Din Gnad is vör min Ogen un ik wandel in Din Wahrheit.
4. Ik sitt nich bi de nichtsnutzigen Lüd un hef keen Gemeenschaft mit de Falschen. Ps. 1, 1. Jer. 15, 17.
5. Ik haß de Boshaftigen ehre Versammlung un sitt nich bi de Gottlosen. Ps. 119, 128.
6. Ik wasch min Hann in Unschuld un hol mi, HErr, to Dinen Altar, 5. Mos. 21, 6.
7. Wo man de Stimm vun Dank hörn deiht un wo man predigt all Din Wunner. Ps. 9, 2. 71, 17.
8. HErr, ik hef leef de Städ vun Din Hus un den Ort, wo Din Ehr wahnen deiht. Ps. 27, 4.
9. Raff min Seel nich weg mit de Sünders, noch min Leven mit de Bloddöstigen, Ps. 28, 3.
10. De mit böse Tücken umgaht un geern Geschenke annehmt.
11. Ik awer wandel in Unschuld. Erlös’ mi un wes’ mi gnädig!
12. Min Fot geiht richtig. Ik will Di, HErr, laven in de Versammlungen.
De 27. Psalm.
1. En Psalm vun David.
De HErr is min Licht un min Heil, vör wokeen schull ik bang sin? De HErr is de Kraft vun min Leven, vör wokeen schull mi gruen?
2. Darum, wiel de Bösen, min Weddersakers un Fiende an mi wöllt, min Fleesch to freten, möt se anlopen un falln. Jer. 20, 11.
3. Wenn sik ok en Heer gegen mi leggen deiht, so is min Hart doch nich bang. Wenn Krieg gegen mi upsteiht, so verlat ik mi up Em. Ps. 3, 7.
4. Eens bä ik vun den HErrn dat harr ik geern, dat ik in den HErrn Sin Hus blieven mag min Levenlang, to schauen den HErrn Sin schöne Gottesdeenste, to besöken Sin Tempel. Ps. 26, 8.
5. Denn He bedeckt mi in Sin Hütt in de böse Tied, He versteckt mi hemlich in Sin Telt un bringt mi up en Fels.
6. Un ward nu erhöhn min Kopp öwer min Fiende, de rund um mi sünd, so will ik in Sin Hütte Lov opfern, ik will singen un Lov seggen den HErrn. Ps. 18, 49.
7. HErr, hör min Stimm, wenn ik ropen doh, wes’ mi gnädig un erhör mi! Ps. 4, 2. 5, 2.
8. Min Hart höllt Di vör Din Word: Ji schüllt Min Angesicht söken. Darum sök ik ok, HErr, Din Angesicht. Ps. 24, 6. Jes. 45, 19.
9. Verbarg Din Angesicht nich vör mi un verstöt in Torn nich Din Knecht, denn Du büst min Hülp. Verlat mi nich un treck de Hand nich vun mi, GOtt, min Heil! Ps. 13, 2.
10. Denn min Vader un min Moder verlat mi, awer de HErr nimmt mi up. Ps. 94, 16. 17.
11. HErr, wies’ mi Din Weg un föhr mi up de rechte Bahn, wegen min Fiende.
12. Gif mi nich in mine Fiende ehren Willen, denn falsche Tügen staht gegen mi un doht mi Unrecht ahn Schu. Ps. 31, 9.
13. Ik glov awer doch, dat ik sehn warr den HErrn Sin Gudheit in de Lebendigen ehr Land. Jes. 38, 11.
14. Töv up den HErrn, wes’ getrost un unverzagt, un töv up den HErrn! Habak. 2, 3. Ps. 31, 25.
De 28. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Wenn ik to Di ropen doh, HErr, min Hort, so swieg nich still, up dat, wenn Du still swiegen deihst, ik nich gliek warr de, de in dat Grav fahrt. Ps. 143, 7.
2. Hör de Stimm vun min Flehen, wenn ik to Di schrien doh, wenn ik min Hann upheben doh to Din hilligen Chor. Klagel. 3, 41.
3. Treck mi nich hen unner de Gottlosen un mit de Öveldoers, de fründlich reden doht mit ehr Neegsten, un hebbt Böses in dat Hart.
4. Gif se na ehr Daht un na ehr böses Wesen, gif se na de Warke vun ehre Hann; vergell se, wat se verdeent hebbt.
5. Denn se wöllt nich achten up den HErrn Sin Dohn, noch up de Warke vun Sine Hann, darum ward He se intwei breken un nich buen. Jes. 5, 12.
6. Gelavet si de HErr, denn He hett erhört de Stimm vun min Flehn.
7. De HErr is mine Stärke un min Schild, up Em höpt min Hart un mi is hulpen; un min Hart is fröhlich, un ik will Em danken mit min Leed!
8. De HErr is ehr Macht, He is de Macht, de Sinen Gesalvten helpen deiht.
9. Help Din Volk un segen Din Arv un hö’ se un dräg se ewiglich. Ps. 29, 11.
De 29. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Bringt her den HErrn, ji Gewaltigen, bringt her den HErrn Ehre un Macht. Ps. 96, 7.
2. Bringt den HErrn Sin Namen Ehr, smiet jug dal vör den HErrn in hilligen Schmuck! Ps. 110, 3.
3. Den HErrn Sin Stimm geiht up de Water, de vun de Herrlichkeit GOtts dunnert, de HErr up grote Waters.
4. Den HErrn Sin Stimm geiht mit Macht, den HErrn Sin Stimm geiht herrlich. Jes. 30, 31.
5. Den HErrn Sin Stimm brickt de Cedern entwei, de HErr brickt de Cedern up den Libanon entwei.
6. Un makt se achter ut schlagen, as en Kalv, Libanon un Sirion as en junges Eenhorn; 5. Mos. 3, 8. 9.
7. Den HErrn Sin Stimm deelt Füerflammen. Jes. 66, 15. 16.
8. Den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie, den HErrn Sin Stimm bewegt de Wüstenie Kades;
9. Den HErrn Sin Stimm makt de Hirschkoh gebären un makt de Holtungen blot. Un in Sin Palast sprickt Jedereen: Ehr den HErrn!
10. De HErr hett öwer de Sündfloth thront, un de HErr blivt en König in Ewigkeit. Weish. 10, 4.
11. De HErr ward Sin Volk Kraft geven, de HErr ward Sin Volk segnen mit Freden.
De 30. Psalm.
1. En Psalm to singen, als David sin Hus inwiehn dä.
2. Ik pries Di, HErr, denn Du hest mi hoch makt, un lettst mine Fiende sik nich öwer mi freuen. Ps. 35, 19. 24.
3. HErr, min GOtt, as ik to Di schrien dä, maktest Du mi gesund.
4. HErr, Du hest min Seel ut de Hölle föhrt, Du hest mi lebendig makt, as de Annern to de Hölle fahren dän. Ps. 86, 13. 116, 3. 4.
5. Ji Hilligen, lovsingt den HErrn, dankt un priest Sin Hilligkeit. Ps. 97, 12.
6. Denn Sin Torn duert enen Ogenblick un He hett Lust to dat Leven, den Abend lang duert dat Weenen, awer des Morgens de Freud. Jes. 54, 7. Tob. 3, 23.
7. Ik awer sprok, as mi dat gut gahn dä, ik warr nümmermehr unnerliggen.
8. Denn, HErr, dörch Din Wolgefallen hest Du min Barg stark makt, awer as Du Din Angesicht versteken däst, war mi bang.
9. Ik will, HErr, ropen to Di, den HErrn will ik anflehen.
10. Wat is gelegen an min Blot, wenn ik dod bün? Ward ok de Stoff Di danken un Din Wahrheit verkündigen? Ps. 6, 6.
11. HErr, hör un wes’ mi gnädig, HErr, wes’ min Helper! Ps. 6, 3.
12. Du hest mi min Klag verwandelt in Freuden, Du hest mi min Sack uttrocken un mi mit Freud umgörtet. Joh. 16, 20.
13. Up dat min Ehr Di lovsingen un nich still swiegen deiht, HErr, min GOtt, ik will Di danken in Ewigkeit.
De 31. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. HErr, up Di tru ik, lat mi nümmermehr to Schann warrn, rett mi dörch Din Gerechtigkeit. Ps. 25, 2.
3. Neeg Dine Ohren to mi, hastig help mi! Wes’ min starke Fels un en Festung, dat Du mi helpen deihst.
4. Denn Du büst min Fels un min Festung un um Dines Namens willen wull Du mi leiten un föhren! Ps. 23, 3.
5. Du wullst mi doch ut dat Nett trecken, dat se mi stellt hebbt, denn Du büst mine Stärke.
6. In Din Hann befehl ik min Geist, Du hest mi erlöst, HErr, Du true GOtt. Luk. 23, 46.
7. Ik haß, de da holt up lose Lehr, ik höp awer up den HErrn.
8. Ik freu mi un bün fröhlich öwer Din Gudheit, dat Du min Elend ansühst un kund worn büst de Noth vun min Seel. Ps. 9, 3.
9. Un mi nich öwergeven deihst in mine Fiende ehr Hann; Du stellst min Föt up widen Ruum.
10. HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. Ps. 6, 8.
11. Denn min Leven hett afnahmen vun Bedröfnis un min Tied vun Süfzen; min Kraft is verfolln vun min Missedat un mine Gebeene sünd verschmachtet.
12. Dat geiht mi so övel, dat ik en grote Smach warn bün mine Nawers un ene Schu mine Verwandten, de mi up de Straat sehn doht, lopt vör mi weg.
13. Ik bün vergeten in Harten, as weer ik dod, ik bün worn as en intweibraken Fatt,
14. Denn veele schellt bös öwer mi, dat jedereen sik vör mi schuen deiht; se hollt Rath tosamen öwer mi un denkt mi dat Leven to nehmen. Ps. 2, 2.
15. Ik awer, HErr, höp up Di un sprek: Du büst min GOtt!
16. Mine Tied steiht in Din Hann, redd mi vun mine Fiende ehr Hann un vun de, de mi verfolgen doht. Ps. 139, 16.
17. Lat Din Angesicht lüchten öwer Dinen Knecht, help mi dörch Din Gnade. 4. Mos. 6, 25. Ps. 80, 4.
18. HErr, lat mi nich to Schann warrn, denn ik rop Di an. De Gottlosen mütt to Schann warrn un still makt warrn in de Höll.
19. Still swiegen mütt de falschen Müler, de da redt gegen de Rechtfardigen mit stieven Hals, mit Hochmoth un Verachtung.
20. Wo grot is Dine Gudheit, de Du upspart hest vör de, de Di fürchten doht un bewiest an de, de vör de Lüd up Di truet.
21. Du schützest se mit den Schirm vun Din Antlitz vör jedereen sin Trotz, Du verbargst se in de Hütt vör de striedsüchtigen Tungen. Ps. 27, 5.
22. Gelavet si de HErr, dat He mi en wunderliche Gudheit bewiest hett in en faste Stadt.
23. Denn ik sprok in min Bestörtung: Ik bün vun Din Ogen wegstött; do hörtest Du de Stimm vun min Flehen, as ik to Di schrien dä. Ps. 116, 11.
24. Hebbt den HErrn leef, alle Sine Hilligen! De Glövigen behöd de HErr un vergelt den rieklich, de Hochmoth öven deiht.
25. West getrost un unverzagt alle de ji up den HErrn töven doht! Ps. 27, 14.
De 32. Psalm.
1. En Freudenleed vun David.
Glückselig is de, den sine Övertredungen vergeven sünd, den sin Sünd todeckt is. Röm. 4, 7.
2. Wol den Minschen, den de HErr de Missedat nich toreken deiht, in den sin Geist keen Falsch is. Jes. 38, 17. 1. Mos. 15, 6.
3. Denn as ik dat wull verswiegen, versmachten mine Gebeene dörch min däglich Hulen. Hiob. 31, 33. Ps. 31, 11.
4. Denn Din Hand weer Dag un Nacht swar up mi, dat min Saft verdrögen dä, as wenn dat dröge Tied in den Sommer is. Sela. 1. Sam. 5, 7.
5. Darum bekenn ik Di min Sünd un verhehl min Missedat nich. Ik sprok: Ik will den HErrn min Öwertredung bekennen. Dar vergevst Du mi de Missedat vun min Sünd. Sela. Ps. 38, 19. Neh. 1, 6. Spr. 28, 13. 1. Joh. 1, 9.
6. Darför ward to Di alle Hilligen beden to de rechte Tied, darum, wenn grote Waterfloten kamen doht, ward se an desülvigen nich rankamen. Jes. 55, 6.
7. Du büst min Beschirmer, Du wullst mi vör Angst behöden, dat ik erlöst ganz vergnögt rühmen kann. Sela. Ps. 27, 5.
8. Ik will di unnerwiesen un di den Weg lehrn, den du wandeln schast, Ik will di mit min Ogen leiden. Ps. 25, 12.
9. West nich as Peer un Mulesels, de nich verständig sünd, weke man Töm un Gebitt in dat Mul leggen mutt, wenn se nich to di wöllt. Spr. 26, 3.
10. De Gottlose hett veel Plag, de awer up den HErrn höpen deiht, den ward de Gudheit umfahten. Ps. 16, 4. 34, 22.
11. Freut ju öwer den HErrn un west fröhlich, ji Rechtfardigen, un rühmt alle, ji Frommen!
De 33. Psalm.
1. Freut jug öwer den HErrn, ji Gerechten, de Frommen schüllt Em herrlich priesen. Ps. 64, 11. 97, 12.
2. Dankt den HErrn mit Harfen un singt Em Lov up de Psalter vun tein Saiten. Ps. 92, 4.
3. Singt Em en nie Leed, makt dat gud up dat Saitenspill mit Jubelklang. Ps. 40, 4. 96, 1. 98, 1.
4. Denn den HErrn Sin Wort is wahrhaftig, un wat He toseggt, dat höllt He gewiß. Ps. 19, 10.
5. He hett Gerechtigkeit un dat Recht leef. De Eer is vull vun den HErrn Sin Gnade. Ps. 119, 64.
6. De Himmel is dörch den HErrn Sin Wort makt un sin ganze Heer dörch den GEist vun Sin Mund.
7. He sammelt dat Water in de See tosamen as Garben in en Hock un leggt in Schatzkamern de Deepe. Ps. 104, 9.
8. Alle Welt schall den HErrn fürchten, un vör Em schüllt beben Alle, de up den Eerdboden wahnt. Ps. 67, 8.
9. Denn wenn He spreken deiht, so geschüt dat, wenn He gebeden deiht, so steiht dat dar. 1. Mos. 1, 3.
10. De HErr makt de Heiden ehr Rath tonicht un wiest torügg de Völker ehr Gedanken. Hiob. 5, 12.
11. Awer den HErrn Sin Rath blift ewig ewiglich, Sins Hartens Gedanken in Ewigkeit. Spr. 21, 30. Jes. 14, 27.
12. Glückselig is dat Volk, den sin GOtt de HErr is; dat Volk, dat He ton Eegendom utwählt hett! Ps. 144, 15.
13. De HErr kikt vun den Himmel un süht alle Minschenkinner.
14. Vun Sin fasten Thron süht He up all, de up de Eer wahnen doht.
15. He lenkt ehr all dat Hart, He markt up all ehr Warke.
16. Enen König helpt nich sin grote Macht, en Ries ward nich rett dörch sin grote Kraft.
17. Peer helpt ok nich, un ehr grote Kraft rett nich. Judith. 9, 13.
18. Süh, den HErrn Sin Ogen kikt up de, de Em fürchten doht, de up Sin Gnade höpt. Sir. 34, 19.
19. Dat He ehr Seel vun den Dod retten un se in de düre Tied ernährn ward. Ps. 34, 10.
20. Unse Seel tövt up den HErrn, He is unse Hülp un unse Schild. Jes. 8, 17.
21. Denn uns Hart freut sik öwer Em, un wi verlat uns up Sin hilligen Namen.
22. Lat Din Gnad öwer uns sin, HErr, do wi ja up Di höpen doht. Ps. 31, 7. 8.
De 34. Psalm.
1. En Psalm vun David, as he sin Geberde verstellen dä vör Abimelech, de em vun sik drieven dä, un he weggung. 1. Sam. 21, 13.
2. Ik will den HErrn alltied laven, Sin Lof schall immerdar in min Mund sin. Ps. 63, 5.
3. Min Seel schall vun den HErrn grotspreken, dat de Elenden dat hört un sik freuen doht. Jer. 9, 24.
4. Priest mit mi den HErrn un lat uns mit eenanner Sin Namen verhögen. Ps. 145, 1.
5. Do ik den HErrn söken dä, antworde He mi un rett mi ut alle Furcht.
6. De Em ansehn doht, de ward vergnögt, un ehr Angesicht dörf nich roth warrn.
7. As düsse Elende ropen dä, hörte de HErr, un holp em ut all sin Noth. Sir. 21, 6.
8. Den HErrn Sin Engel lagert sik um de her, de Em fürchten doht un helpt se rut. 1. Mos. 31, 1. 2. 2. Kön. 6, 17. Ps. 91, 11.
9. Smeckt un seht, wa fründlich de HErr is. Wol den, de sik up Em verlaten deiht! Ps. 2, 12.
10. Fürchtet den HErrn, Sin Hilligen, denn de Em fürchten doht, hebbt keen Mangel. Ps. 37, 19.
11. De Rieken möt Noth lieden un hungern, awer de den HErrn söken doht, hebbt keen Mangel an irgend en Gud.
12. Kamt her, Kinner, hört mi to, ik will jug de Furcht vör den HErrn lehrn! Ps. 66, 16.
13. Wokeen is dar, de en gud Leven mag un geern gude Dag’ harr? 1. Pet. 3, 10.
14. Nimm din Tung in Acht vör dat Böse un dine Lippen, dat se nich falsch reden doht.
15. Lat vun dat Böse un doh dat Gude, sök Freden un jag em na. Ps. 37, 27. 1. Pet. 3, 11.
16. Den HErrn Sin Ogen seht up den Rechtfardigen un Sin Ohren hört up ehr Schrien. Hiob. 36, 7.
17. Den HErrn Sin Angesicht awer is öwer de, de Böses doht, up dat He ehr Gedächtniß utrodden deiht vun de Eer. Ps. 5, 5. Hiob. 18, 17.
18. Wenn de Gerechten schriet, so hört de HErr un rett se ut all ehr Noth.
19. De HErr is neeg bi de, de en terbraken Hart hebbt un helpt de, de en terbraken Gemöt hebbt. Luk. 18, 13. 14.
20. De Gerechte mutt veel lieden, awer de HErr helpt em ut dat all.
21. He bewahrt em all sin Gebeen, dat nich een darvun entwei braken ward.
22. Den Gottlosen ward dat Unglück dod maken, un de den Gerechten hassen doht, ward Schuld hebben.
23. De HErr erlöst Sine Knechte ehr Seel, un all, de sik up Em verlaten doht, ward keen Schuld hebben.
De 35. Psalm.
1. En Psalm vun David.
HErr, strie mit de, de gegen mi strieden doht un föhr Krieg gegen de, de mi bekriegen doht.
2. Griep to den Schild un de Waffen un mak Di up, mi to helpen. Ps. 12, 6.
3. Treck den Speer rut un stah mi bi gegen min Verfolgers! Sprick to min Seel: Ik bün din Hülp!
4. Lat se sik schämen un verhöhnt warrn, de na min Seel staht, se möt umkehrn un to Schann warrn, de mi övel wöllt. Ps. 40, 15.
5. Lat se warrn as Kaff vör den Wind un den HErrn Sin Engel ward se wegstöten. Ps. 1, 4.
6. Ehr Weg mutt düster un glitscherig warrn un den HErrn Sin Engel mutt se verfolgen.
7. Denn se hebbt mi ahn Orsak ehr Nett stellt, mi to verdarven un hebbt ahn Orsak Kul’n för min Seel gravt.
8. He mutt unverwarens öwerfolln warrn, un sin Nett, dat he stellt hett, mutt em fangen, un he mutt darin öwerfolln warrn.
9. Awer min Seel ward sik freun öwer den HErrn un fröhlich sin up sin Hülp.
10. All min Knaken möt seggen: HErr, wokeen is Dins Glieken? De Du den Elenden retst vun den, de em to stark is, un den Elenden un Armen vun Sin Rövers. Hiob. 36, 15.
11. Dar tredt frevelhaftige Tügen up, de tügt vun mi, wo ik keen Schuld an hef.
12. Se vergellt mi Böses för Gudes, um mi in Hartleed to bringen. Ps. 38, 21.
13. Ik awer, wenn se krank weern, trock en Sack an, dä mi to nah mit Fasten un bä alltied vun Harten. Röm. 12, 15.
14. Ik höll mi, as weer he min Fründ un Broder, ik gung trurig gebückt, as een, de Leed drigt um sin Moder.
15. Se awer freut sik öwer min Schaden un keem tohop, ja se keem tohop gegen mi, um mi to slahn; se riet un hört nich up.
16. Mit de Tafelbröders, de dar heuchelt un spotten doht un ehr Buk füllt, biet se ehr Tähn tosamen öwer mi. Hiob. 16, 9.
17. HErr, wo lang wullt Du tokiken? Rett doch min Seel vun ehr Bullern un min Eensame vun de junge Löwen. Ps. 119, 84. 22, 21.
18. Ik will Di danken in de grote Gemeen un mank veel Volks will ik vun Di grot spreken. Ps. 40, 10. 11.
19. Lat de Lüd sik nich öwer mi freuen, de mi ahn Orsak fiend sünd, noch mit de Ogen spotten, de mi ahn Grund hassen doht.
20. Denn se denkt Schaden to dohn un sökt falsche Saken gegen de Stillen in dat Land. Ps. 36, 5.
21. Un sparrt ehr Mul wiet up gegen mi un sprekt: Ha, ha, dat hebbt wi sehn. Ps. 40, 16.
22. HErr, Du sühst dat, swieg nich still, HErr, wes’ nich wiet vun mi!
23. Wak up, HErr, wak up för min Recht un för min Sak, min GOtt un HErr! Ps. 44, 24.
24. HErr, min GOtt, richt mi na Din Gerechtigkeit, dat se sik öwer mi nich freun doht.
25. Lat se nich seggen in ehr Harten: Ha, ha, dat hebbt wi wullt, lat se nich seggen: Wi hebbt em öwersluckt.
26. Lat se sik schämen un to Schann warrn, all, de sik öwer min Öwel freuen doht, se mött mit Schand un Scham antrocken warrn, de gegen mi grotspreken doht.
27. Rühmen un freun mött sik, de mi gönnen doht, dat ik Recht beholl un immer seggt: De HErr mutt hoch lavt warrn, de sik freut an Sin Knecht sin Wolfahrt. Ps. 40, 17.
28. Un min Tung schall reden vun Din Gerechtigkeit un Di däglich priesen.
De 36. Psalm.
1. En Psalm vun den HErrn Sin Knecht, David, vörtosingen.
2. Dat sprek ik vun min Hartens Grund öwer de Gottlosen ehr Dohn, dat keen Gottesfurcht bi se is. 1. Mos. 20, 11.
3. Se smückt sik mank eenanner sülvst, dat se ehr böse Sak vörwarts bringen doht un anner slecht makt. 2. Kön. 17, 9.
4. All ehr Lehr is schädlich un erlagen, se lat sik ok nich wiesen, dat se wat Gudes doht. Ps. 59, 13.
5. Sonnern se tracht up ehr Lager na Schaden un staht fast up den bösen Weg un schuet nicks Arges. Mich. 2, 1.
6. HErr, Din Gnade reckt so wiet, as de Himmel is un Din Wahrheit so wiet, as de Wolken gaht. Ps. 57, 11. 108, 5.
7. Din Gerechtigkeit steiht as GOtt Sin Bargen un Din Recht as de grote Deepe. HErr, Du helpst beide, Minschen un Veeh.
8. Wo würdig is Din Gnade, GOtt, dat de Minschenkinner unner den Schatten vun Dine Flüchten Schutz findt. v. 11. Ps. 17, 8.
9. Se doht sik gud an de rieken Göder vun Din Hus, un Du stillst ehren Döst mit Wollust as mit en Strom. Hohel. 5, 1.
10. Denn bi Di is de lebendige Born un in Din Licht seht wi dat Licht. Jer. 2, 13. 17, 13. Jes. 9, 2.
11. Bred Din Gnade ut öwer de, de Di kennt un Din Gerechtigkeit öwer de Frommen. v. 8.
12. Lat mi nich vun de Stolten unnerperrt warrn un lat de Gottlosen ehr Hann mi nich störten.
13. Sonnern lat se, de Öwel doht dal falln, dat se verstött ward un nich upstahn könnt. Jer. 50, 32.
De 37. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Wes’ nich bös öwer de Bösen un wes’ nich needisch öwer de Öweldoers. Spr. 24, 19. Pred. 10, 4.
2. Denn as dat Gras ward se bald afmeiht, un as dat gröne Gras ward se bald verwelken.
3. Höp up den HErrn un doh Gudes, blief in dat Land un ernähr di redlich.
4. Hef din Lust an den HErrn, de ward di geven, wat din Hart wünscht. Ps. 20, 5.
5. Befehl den HErrn dine Weg’ un höp up Em, He ward dat gud maken. Matth. 6, 25.
6. Un ward din Gerechtigkeit hervör bringen as dat Licht un din Recht as den Middag. Jes. 58, 8.
7. Wes’ still vör den HErrn un töv up Em! Vertörn di nich öwer den, den sin Mothwilln glücklich fortgeiht.
8. Stah af vun den Torn un lat den Grimm, warr nich hitzig, ok Öwles to dohn! Eph. 4, 26. 31.
9. Denn de Bösen ward utrodet, de awer up den HErrn tövt, ward dat Land arven. v. 11. Spr. 2, 21.
10. Dat is noch en lütte Wiel, so ward de Gottlose nich mehr sin, un wenn du na sin Stä sehn warrst, ward he weg sin.
11. Awer de Elenden ward dat Land arven un Lust hebben in groten Freden. Matth. 5, 5. Ps. 119, 165.
12. De Gottlose draut den Gerechten un bitt de Tähn tosamen öwer em. Hiob. 16, 9.
13. Awer de HErr lacht öwer em, denn He süht, dat sin Dag kummt.
14. De Gottlosen treckt dat Swert rut un spannt ehr Bagen, dat se fällt den Elenden un den Armen un slachtet de Frommen.
15. Awer ehr Swert ward in ehr Hart gahn, un ehr Bagen ward entwei breken.
16. Dat lütt Beten, dat een Gerechte hett is beter as dat grote Deel vun veele Gottlose.
17. Denn de Gottlosen ehr Arm ward intwei breken, awer de HErr erhöllt de Gerechte. 1. Sam. 2, 31.
18. De HErr kennt de Frommen ehr Dag’ un ehr Gud ward ewiglich blieven.
19. Se ward nich to Schann warrn in de böse Tied, un in de düre Tied ward se nog hebben. Ps. 112, 3.
20. Denn de Gottlosen ward umkamen un den HErrn Sine Fiende, wenn se ok sünd as en köstliche Wisch, ward se doch vergahn, as de Rook vergeiht.
21. De Gottlose borgt un betahlt nich, de Gerechte awer is barmhartig un mild. Sir. 29, 2. Ps. 112, 5.
22. Denn Sin Gesegneten arvt dat Land, awer Sin Verfluchten ward utrodet. Ps. 25, 13.
23. Vun den HErrn ward so en Mann sin Gang vörwarts brocht un He hett Lust an sin Weg.
24. Fallt he, so ward he nich wegsmeten, denn de HErr erhöllt em bi de Hand. Ps. 145, 14.
25. Ik bün jung west un old warn un hef noch nümmer sehn den Gerechten verlaten, noch sin Samen na Brod gahn.
26. He is jümmer barmhartig un leent geern un sin Samen ward segent sin.
27. Lat af vun dat Böse un doh Gudes, so warrst du blieven jümmerdar. Ps. 34, 15.
28. Denn de HErr hett dat Recht leef un verlett sine Hilligen nich, ewiglich ward se bewahrt, awer de Gottlosen ehr Samen ward utrodet.
29. De Gerechten arvt dat Land un blievt ewiglich darin.
30. Den Gerechten sin Mund redt de Wiesheit un sin Tung lehrt dat Recht.
31. Sin GOtt Sin Gesetz is in sin Hart, sin Tritte gliedt nich ut.
32. De Gottlose luert up den Gerechten un denkt, em dod to maken. Ps. 10, 9.
33. Awer de HErr lett em nich in sin Hann un verdammt em nich, wenn he verurdeelt ward.
34. Töv up den HErrn un holl Sin Weg, so ward He di erhögen, dat du dat Land arven deihst, du warrst sehn, dat de Gottlosen utrodt ward.
35. Ik hef sehn en Gottlosen, de weer trotzig un bree sik ut un grön as en Lorbeerbom.
36. As man voröwer gung, süh, do weer he hen, ik frag na em, do war he nirgends funnen. Hiob. 4, 20. Ps. 10, 15. Spr. 29, 16.
37. Blief fromm un holl di recht, denn so Een ward dat toletzt gud gahn. 1. Mos. 39, 8. 9.
38. De Öwertreders awer ward mit eenanner vertilgt, un de Gottlosen ward toletzt utrodet. Ps. 73, 19.
39. Awer de HErr helpt den Gerechten, He is ehr Kraft in de Noth. Ps. 48, 4.
40. Un de HErr ward se bistahn un ward se retten, He ward se vun de Gottlosen retten un se helpen, denn se vertrut up Em. Weish. 3, 9.
De 38. Psalm.
1. En Psalm vun David, to’n Andenken.
2. HErr, straf mi nich in Din Torn un tüchtige mi nich in Din Grimm. Ps. 6, 2.
3. Denn Din Pieln stekt in mi, un Din Hand drückt mi.
4. Dar is nicks Gesundes an min Lief vör Din Drauen un is keen Freden in min Gebeen vör min Sünd.
5. Denn min Sünden gaht öwer min Kopp, as en sware Last sünd se mi to swar warn.
6. Min Wunden stinkt un eitert dörch min Dohrheit.
7. Ik gah krumm un heel gebückt, den ganzen Dag gah ik trurig.
8. Denn min Lenden verdorrt ganz, un dar is nicks Gesundes an min Lief. Ps. 22, 15. 16.
9. Ik bün ganz slapp un heel terstött. Ik hul vör Hartens Unruh.
10. HErr, all min Begehr is vör Di, un min Süfzen is Di nich verborgen. Ps. 6, 7.
11. Min Hart bewert, min Kraft hett mi verlaten un dat Ogenlicht is nich bi mi.
12. Min Leeven un Frünn staht mi gegenöwer, kikt min Plagen an un min Neegsten tredt wiet af. Hiob. 19, 14.
13. Un de mi na de Seel staht, stellt mi Falln, un de mi öwel wöllt, redt, wa se Schanden dohn wöllt un gaht däglich mit List um.
14. Ik awer mutt sin as en Doven un nich hörn, un as en Stummen, de sin Mund nich updeiht. Jes. 53, 7.
15. Un mutt sin as Een, de nich hörn deiht un de keen Wedderred in sin Mund hett. 1. Pet. 2, 23.
16. Awer ik töv, HErr, up Di, un Du HErr, min GOtt, warrst mi erhörn.
17. Denn ik dach, mögt se sik ja nich öwer mi freun, de grotspreken doht, wenn min Fot utglieden deiht. Ps. 30, 2.
18. Denn ik bün ton Lieden makt un min Wehdag is ümmer vör mi.
19. Denn ik doh min Missedat kund un sorg öwer min Sünden.
20. Awer mine Fiende levt un sünd mächtig, de mi ahn Schuld haßt, sünd grot.
21. Un de mi Böses doht för Gudes, sett sik gegen mi, darum, dat ik up dat Gude holln doh. Ps. 109, 5.
22. Verlat mi nich, HErr min GOtt, wes’ nich wiet vun mi!
23. Il mi to Hülp, HErr, min Heil! Ps. 40, 14. 35, 3.
De 39. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen vör Jeduthun. Ps. 62, 1.
2. Ik hef mi vörnahm, ik will mi höden, dat ik nich sündigen doh mit min Tung. Ik will min Mund tämen, dewiel ik de Gottlosen also vör mi sehn mutt.
3. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. Ps. 38, 14.
4. Min Hart is entbrennt in min Lief, un wenn ik daran denk, warr ik vull Füer un red mit min Tung. Ps. 119, 53.
5. Awer, HErr, lehr mi doch, dat dat en End mit mi hebben mutt un dat min Leven en End hett un ik weg mutt. Ps. 90, 12.
6. Süh, min Dag’ sünd en Hand breet vör Di, un min Leven is as nicks vör Di. Wo gar nicks alle Minschen, de doch so säker leven doht! Sela. Ps. 90, 5.
7. Se gaht darher as en Schatten un makt sik veel unnütze Unruh; se sammelt un weet nich, wer dat kriegen ward. Pred. 2, 18. 21. Luk. 12, 18.
8. Nu, HErr, womit schall ik mi trösten? Ik höp up Di. Ps. 25, 2.
9. Rett mi vun all min Sünd un lat mi nich en Spott vör de Narren warrn. Ps. 79, 9.
10. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ps. 37, 5.
11. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. Matth. 26, 39.
12. Wenn Du Een tüchtigen deihst wegen de Sünd, so ward sin Schönheit vertehrt as vun de Motten. Ach, wo garnicks sünd doch alle Minschen! Sela. Ps. 62, 10.
13. Hör min Gebet, HErr, un vernimm min Schrien un swieg nich still öwer mine Thranen. Denn ik bün beides, Din Pilgrim un Din Borger, as min Vaders all. 1. Mos. 35, 27. 3. Mos. 25, 23. 1. Chron. 30, 15. Ps. 119, 19. 2. Cor. 5, 6. 7. Phil. 3, 20. 1. Pet. 2, 11. Ebr. 11, 13.
14. Lat af vun mi, dat ik mi erquicken kann, ehr ik henfahrn doh un nich mehr hier bün. Hiob. 10, 20. Bar. 2, 13.
De 40. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Ik höp up den HErrn un He neeg Sik to mi un hör min Schrien. Ps. 27, 14. 5, 3. 18, 7. 34, 16.
3. Un trock mi ut de grusame Kul un ut den Schlamm un sett min Föt up en Fels, dat ik säker treden kann. Ps. 42, 8.
4. Un hett mi en nie Leed in min Mund geven, to laven unsen GOtt. Dat ward veele sehn un den HErrn fürchten un up Em höpen.
5. Glückselig is de, de sin Hoffnung setten deiht up den HErrn un sik nich kehrt na de Hoffärtigen hen un de mit Lögen umgahn doht.
6. HErr, min GOtt, grot sünd Din Wunner un Din Gedanken, de Du an uns bewiesen deihst. Di is nicks gliek, ik will se verkündigen un darvun seggen, obgliek se nich to telln sünd.
7. Opfer un Spiesopfer behagt Di nich, awer de Ohren hest Du mi updahn. Du wullt weder Brandopfer noch Sündopfer. Ps. 51, 18. Ebr. 10, 5.
8. Do sprok ik: Süh, ik kam, in dat Bok is vun mi schreven. Joh. 5, 39. 46. Ebr. 10, 5.
9. Din Willen, min GOtt, doh ik geern un Din Gesetz hef ik in min Hart. Jes. 50, 5.
10. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! Ps. 35, 18.
11. Din Gerechtigkeit verstek ik nich in min Hart; vun Din Wahrheit un vun Din Heil red ik, ik verhehl Din Gudheit un Truheit nich vör de grote Gemeen. Ps. 57, 4.
12. Du awer, HErr, wullst doch Din Barmhartigkeit nich vun mi kehrn; lat Din Gudheit un Truheit mi allerwärts behöden.
13. Denn Lieden ahn End hett mi umgeven, min Sünden hebbt mi angrepen, dat ik nich sehn kann; vun ehr sünd mehr as Haar up min Kopp un min Hart hett mi verlaten. Ps. 69, 5. Ezech. 32, 10.
14. Lat Di dat wolgefalln, HErr, dat Du mi retten deihst; il HErr, mi to helpen. Ps. 22, 20. 38, 23.
15. Schamen mött sik un to Schann warrn, de mi na min Seel staht, dat se de umbringt, torügg mött se falln un to Schann warrn, de mi Övels günnt. Ps. 35, 4. 70, 3.
16. Se mött in ehr Schand sik verfehrn, de öwer mi schrien doht: Ha, ha!
17. Dar mött sik freun un fröhlich sin all, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, mött seggen allerwärts: De HErr si hoch gelavt! Ps. 35, 27.
18. Denn ik bün arm un elend, de HErr awer sorgt för mi. Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich länger. Ps. 70, 6. 109, 22.
De 41. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Glückselig is de, de sik den Nothliedenden annimmt, den ward de HErr retten in de böse Tied.
3. De HErr ward em bewahrn un an’n Leven holn, un em dat wolgahn laten up de Eer un em nich in sin Fiende ehr Willn geven. Apost. 9, 36.
4. De HErr ward em erquicken up sin Krankenbett, Du helpst em vun all sin Krankheit.
5. Ik sprok: HErr, wes’ mi gnädig, heel min Seel, denn ik hef an Di sündigt. Ps. 6, 3.
6. Min Fiende redt Böses gegen mi: Wannehr ward he dod blieven un sin Namen vergahn?
7. Se kamt, dat se toseht un meent dat doch nich vun Harten, sonnern sökt wat, dat se lästern könnt, gaht hen un drägt dat ut.
8. All, de mi hassen doht, tüschelt tosamen gegen mi un denkt Böses öwer mi. Matth. 22, 15.
9. Se hebbt en Bubenstück öwer mi beslaten: Wenn he liggen deiht, schall he nich wedder upstahn.
10. Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. Ps. 55, 14. Joh. 13, 18. Apost. 1, 16.
11. Du awer, HErr, wes’ mi gnädig un help mi up, so will ik se betalen.
12. Darbi mark ik, dat Du Wolgefalln an mi hest, dat min Fiend nich öwer mi juchen ward.
13. Mi awer erhöllst Du vun wegen min Frömmigkeit un stellst mi vör Din Angesicht ewiglich. 1. Chron. 18, 27.
14. Gelavt si de HErr, de GOtt Israels, vun nu an bet in Ewigkeit! Amen, Amen. Luk. 1, 68.
De 42. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korah’s, vörtosingen.
2. As de Hirsch na frisch Water schrien deiht, so schriet min Seel, GOtt, to Di. Ps. 22, 1.
3. Min Seel döstet na GOtt, na den lebendigen GOtt. Wannehr warr ik darhen kamen, dat ik GOtt Sin Angesicht sehn doh!
4. Min Thranen sünd min Spies, Dag un Nacht, dewiel man däglich to mi seggen deiht: Wo is nu din GOtt? Ps. 79, 10.
5. Wenn ik denn daran denk, so schürr ik min Hart rut bi mi sülvst; denn ik wull geern hengahn mit den Hupen un mit em wandern to GOtt Sin Hus, mit Fröhlichkeit un Danken mank den Hupen, de dar fiern doht. 1. Sam. 1, 15.
6. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He mi helpen deiht mit Sin Angesicht. Ps. 43, 5.
7. Min GOtt, bedrövt is min Seel in mi; Darum gedenk ik an Di, in dat Land an den Jordan un Hermonim, up den lütten Barg.
8. Din Water ruuscht darhen, dat hier en Deepe un dar en Deepe brusen deiht; all Din Waterwogen un Wellen gaht öwer mi. Ps. 69, 2. 3.
9. De HErr hett des Dag’s toseggt Sin Gudheit un des Nachts sing ik Em un bed to den GOtt vun min Leven.
10. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? Jes. 49, 14. Ps. 43, 2.
11. Dat is as en Mord in min Knaken, dat mi min Fiende schimpt, wenn se däglich to mi seggt: Wo is nu din GOtt?
12. Wat bedrövst du di, min Seel un büst so unruhig in mi? Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He de Hülp vun min Angesicht un min GOtt is. Ps. 43, 5. Hab. 2, 3.
De 43. Psalm.
1. Richt mi, GOtt, un föhr min Sak gegen dat unhillige Volk un rett mi vör falsche un böse Lüd. Ps. 26, 1.
2. Denn Du büst de GOtt, de mi stark makt, warum verstöttst Du mi? Warum lettst Du mi so trurig gahn, wenn min Fiend mi draun deiht? Ps. 42, 10.
3. Schick Din Licht un Din Wahrheit, dat se mi leiten un bringen to Din hilligen Barg un to Din Wahnung! Ps. 15, 1.
4. Dat ik rin gah to GOtt Sin Altar, to den GOtt, de min Freud un Wonne is, un Di, GOtt, up de Harp danken doh, min GOtt! Ps. 63, 6.
5. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He min Angesicht sin Hülp is, un dat He min GOtt is. Ps. 42, 6. 12.
De 44. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vörtosingen.
2. GOtt, wi hebbt dat mit unse Ohren hört, unse Vaders hebbt uns dat vertellt, wat Du dahn hest to ehr Tied, vun Ollers her.
3. Du hest mit Din Hand de Heiden wegjagt, awer se hest Du insett; Du hest de Völker tonicht makt, awer se hest Du grot makt.
4. Denn se hebbt dat Land nich innahm dörch ehr Swerdt, un ehr Arm kunn se nich helpen, sonnern Din rechte Hand, Din Arm un dat Licht vun Din Angesicht, denn Du harrst Wolgefalln an se.
5. GOtt, Du büst desülvige min König, de Du Jakob Hülp toseggen deihst.
6. Dörch Di wöllt wi unse Fiende tonicht stöten, in Din Namen wöllt wi daltreden, de sik gegen uns sett. Ps. 60, 11.
7. Denn ik verlat mi nich up min Bagen, un min Swerdt kann mi nich helpen; Ps. 20, 8.
8. Sonnern Du helpst uns vun unse Fiende un makst to Schann, de uns hassen doht.
9. Wi wöllt däglich vun GOtt grotspreken, un Din Nam danken ewiglich. Sela. Ps. 54, 8.
10. Warum verstöttst Du uns denn un lettst uns to Schann warrn! Un treckst nich ut mank uns, HErr! Ps. 60, 12.
11. Du lettst uns weglopen vör unse Fiende, so dat uns berovt, de uns hassen doht.
12. Du lettst uns upfreten as Schap un terstreust uns mank de Heiden.
13. Du verköffst Din Volk umsünst un nimmst nicks darvör.
14. Du makst uns unse Nawers ton Schimp, ton Hohn un Spott vör de, de um uns her sünd. Ps. 79, 4.
15. Du makst uns to en Sprückwort mank de Heiden, un dat de Völker den Kopp öwer uns schüddelt.
16. Däglich is min Smach vör mi un min Angesicht is vull vun Schand. Ps. 69, 20.
17. Dat ik de Schänders un Lästerers hörn un de Fiende un Rachgierigen sehn mutt. Ps. 74, 10.
18. Düt Alles is öwer uns kamen un hebbt doch Di ni vergeten un untru in Din Bund handelt.
19. Uns Hart is nich affulln, noch uns Gang vun Din Weg afgahn.
20. Dat Du uns so tonicht slagen deihst an den Ort vun de Drachen un uns bedeckst mit Düsternis.
21. Wenn wi den Namen vun unsen GOtt vergeten harrn un unse Hand uphaben harrn to en fremden GOtt.
22. Dat wörr GOtt wol finden, He kennt jo den Grund vun unse Harten. Ps. 7, 10.
23. Denn wi ward ja um Dienetwilln däglich umbröcht un sünd ansehn as Slachtschap. Röm. 8, 36.
24. Wak up, HErr! Warum schlöppst Du? Wak up un verstöt uns nich so ganz! Matth. 8, 24.
25. Warum versteckst Du Din Angesicht? vergittst unse Elend un Bedrängnis? Ps. 69, 18.
26. Denn unse Seel is daldrückt bet to de Eer un unse Buk klevt an de Eerdboden. Richt. 11, 35.
27. Mak Di up, help uns un erlös’ uns um Din Gudheit willn!
De 45. Psalm.
1. En Brutleed un Unnerwiesung vun de Kinner Korah, vun de Rosen, vörtosingen.
2. Min Hart dichtet en fin Leed, ik will singen vun en König, min Tung en Vedder vun en guden Schriever.
3. Du büst de schönste mank de Minschenkinner, holdselig sünd Din Lippen, darum segent GOtt Di ewiglich. Luk. 4, 22. Joh. 1, 16.
4. Gört Din Swerdt an Din Siet, Du Held, un smück Di schön.
5. Dat mutt Di gelingen in Din Smuck, treck her, mit Wahrheit, Sanftmödigkeit un Gerechtigkeit, so ward Din rechte Hand Wunner dohn. Ps. 72, 4.
6. Scharp sünd Dine Pieln, dat de Völker vör Di dal fallt, mitten mank den König sine Fiende.
7. GOtt, Din Stohl blift ümmer un ewig. Dat Scepter vun Din Riek is en wichtige Scepter. Ebr. 1, 8.
8. Du hest Gerechtigkeit leef un haßt en gottlos Wesen, darum hett Di GOtt, Din GOtt, salvt mit Freudenöl, mehr as Din Gesellen.
9. Din Kleder rükt vun Myrrhen, Aloe un Kezia, wenn Du ut de elfenbenern Paläste darher kummst, in Din schöne Herrlichkeit.
10. In Din Smuck gaht de Könige ehre Döchter, de Brut steiht to Din rechte Hand in nicks as köstlich Gold.
11. Hör, Dochter, kiek Em an un holl Din Ohren dal, vergeet Din Volk un Din Vader sin Hus.
12. So ward de König Lust an Din Schönheit hebben, denn He is Din HErr un Du schast Em anbeden.
13. De Dochter Zor ward mit Geschenk dar sin, de Rieken in dat Volk ward vör Di flehn. Ps. 72, 10.
14. Den König sin Dochter is ganz herrlich inwendig, se is mit golden Upsläg kleedt. Hohel. 1, 8. 4, 1.
15. Man föhrt se in gestickte Kleder na den König hen, un ehre Spelkameraden, de Jungfruen, de ehr nagaht, föhrt man to Di.
16. Man föhrt se mit Freuden un Vergnögen, un se gaht in König sin Palast.
17. In Stä för din Vaders ward din Kinner sin, du warrst se to Fürsten setten in alle Welt. Ebr. 2, 13.
18. Ik will an Din Nam denken vun Kind to Kinneskind, darum ward Di danken de Völker ümmer un ewiglich.
De 46. Psalm.
1. En Leed up de Flöt, vörtosingen vör den Böwersingmeister vun de Kinner Korah.
2. GOtt is uns Toversicht un Toflucht, en Hülp in de groten Nöthen, de uns drapen hebbt. Ps. 18, 2. 3. Spr. 18, 10.
3. Darum sünd wi nich bang, wenn ok de Welt unnergahn deiht un de Bargen mitten na de See rin sinken dä’n. Ps. 3, 2.
4. Wenn ok de See toven un brusen deiht un vun ehr Wuth de Bargen infalln dän. Sela.
5. Dennoch schall GOtt sin Stadt fin lustig blieven mit ehr Borns, wo den Höchsten Sine hilligen Wahnungen sünd.
6. GOtt is binnen bi se, darum ward se wol blieven, GOtt helpt se fröh. Offenb. 21, 3. Ps. 30, 6.
7. De Heiden möt verzagen un de Königrieke falln, dat Eerdriek mutt vergahn, wenn He Sik hörn lett.
8. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela.
9. Kamt her un kikt den HErrn Sin Warke an, de up de Eer son Terstörn anricht hett, Ps. 66, 5.
10. De de Kriege stüert in alle Welt, de Bagens intwei brickt, Spieße tweisleit un Wagen mit Füer verbrennt. Ps. 76, 4.
11. West still un erkennt, dat Ik GOtt bün. Ik will Ehr inleggen mank de Heiden, Ik will Ehr inleggen up de Eer.
12. De HErr Zebaoth is mit uns, Jakob sin GOtt is unse Schutz. Sela. 2. Chron. 13, 10. 12. Röm. 8, 31.
De 47. Psalm.
1. En Psalm vörtosingen, vun de Kinner Korah.
2. Schlaht in de Hann, all ji Natschonen un jucht GOtt to mit fröhlichen Schall.
3. Denn de HErr, de Allerhöchste, is schrecklich, en grote König up de ganze Eer.
4. He ward de Völker unner uns dwingen un de Lüd unner unse Föt.
5. He wählt uns ut ton Arfdeel, Jakob sin Herrlichkeit, den He leef hett. Sela.
6. GOtt fahrt up mit Gejuch, un de HErr mit helle Posaunen.
7. Lovsingt, lovsingt GOtt! Lovsingt, lovsingt unsen König! Jes. 12, 5.
8. Denn GOtt is König up de ganze Eer, lovsingt Em ut Klokheit!
9. GOtt is König öwer de Heiden, GOtt sitt up Sin hillige Stohl!
10. De Fürsten mank de Völker sünd versammelt to een Volk, to Abraham sin GOtt, denn GOtt is gewaltig hoch bi de Schilde up de Eer. Ps. 45, 7.
De 48. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Korah.
2. Grot is de HErr un hoch berühmt in uns GOtt Sin Stadt, up Sin hilligen Barg.
3. De Barg Zion is en schöne lütte Telgen öwer den dat ganze Land sik trösten deiht, an de Siet na Norden liggt den groten König sin Stadt. Matth. 5, 35.
4. GOtt is in ehr Palläste bekannt, dat He ehr Schutz is. Ps. 9, 10.
5. Denn süh, Königs sünd versammelt un mit eenanner vöröwer trocken. Ps. 2, 2.
6. Se hebbt sik wunnert, as se dat sehn dän, se sünd bang warn un sünd flink weglopen.
7. Dat Bewern is ehr dar ankamen, Angst as Een, de gebährn schall. Mich. 7, 17.
8. Du brickst de Schipp up de See intwei dörch den Ostwind. Jes. 2, 16.
9. As wi hört hebbt, so seht wi dat an den HErrn Zebaoth Sin Stadt, an unsen GOtt Sin Stadt, GOtt erhollt desülvige ewiglich. Sela.
10. GOtt, wi tövt up Din Gudheit in Din Tempel. Jes. 30, 15.
11. GOtt, as Din Nam, so is ok Din Ruhm bet an dat End vun de Welt. Din rechte Hand is vull vun Gerechtigkeit.
12. De Barg Zion freut sik un de Döchter Juda sünd fröhlich, vun wegen Din Gerichte. Offenb. 14, 1.
13. Makt jug um Zion, un fatet se um, tellt ehr Torns.
14. Leggt Fliet an ehr Muern un makt ehr Palläste höger, up dat man darvun verkündigen deiht bi de Nakommen.
15. Dat düsse GOtt is unse GOtt ümmer un ewiglich. He föhrt uns bet an den Dod. Jes. 25, 9.
De 49. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korah, vörtosingen.
2. Hört to, all ji Völkers, markt up Alle, de in düsse Tied levt,
3. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal.
4. Min Mund schall vun Wiesheit reden un min Hart vun Verstand seggen.
5. Wi wöllt en guden Spruch hörn un en fien Gedicht up de Harp speelen. Ps. 78, 2. Matth. 13, 35.
6. Warum schall ik bang sin in böse Dag’, wenn min Tyrannen ehr Missedaht mi umgeven deiht?
7. De sik verlaten doht up ehr Gud un trotzt up ehr groten Riekdom. Ps. 52, 9.
8. Kann doch en Broder nüms erlösen, noch GOtt jemand versöhnen.
9. Denn dat kost to veel, ehr Seel to erlösen, dat he dat mutt blieven laten ewiglich. Matth. 16, 26.
10. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht.
11. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. Pred. 2, 16. 6, 2.
12. Ehr wahre Menung is, dat ehr Hüser jümmers blieft, ehr Wahnungen för un för un hebbt grote Ehr up de Eer.
13. Dennoch könnt se nich blieven in düsse Würde, sonnern möt darvun as dat Veeh. Pred. 3, 19. 2. Pet. 2, 21.
14. Düt ehr Dohn is Unwahrheit vun ehr, ok lavt dat ehr Nakommen nich mit ehr Mund. Sela.
15. Se liggen in dat Dodenriek as Schap, de Dod ward sik vun se nähren, awer de Frommen ward an Morgen öwer se herrschen un ehr Gestalt mutt vergahn; int Dodenriek möt se blieven. Jes. 66, 24. Weish. 3, 8.
16. Awer GOtt ward min Seel erlösen ut dat Dodenriek sin Gewalt, denn He ward mi annehmen. Sela. Hohel. 13, 4.
17. Lat di nich bang maken, wenn En Mann riek ward, wenn de Herrlichkeit vun sin Hus grot ward. Sir. 11, 20.
18. Denn he ward nicks mitnehmen, wenn he starven deiht, un sin Herrlichkeit ward em nich nafahrn. Hiob. 27, 19. Pred. 5, 13. 14.
19. Sonnern he tröst sik mit düt gude Leven un lavt dat, wenn Een na gude Dag’ trachten deiht.
20. So fahrt se ehr Vaders na un seht dat Licht nümmermehr.
21. Wenn en Minsch in de Würde is un hett keen Verstand, so fahrt he darvun as en Veeh.
De 50. Psalm.
1. En Psalm vun Assaph.
GOtt, de HErr, de Mächtige, hett spraken un röpt de Welt vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang.
2. Ut Zion brickt an GOtt Sin schöne Glanz. 5. Mos. 33, 2.
3. Unse GOtt kummt un swigt nich still. Fretend Füer geiht vör Em up un um Em rum en gruliche Storm. Ps. 96, 13.
4. He röpt Himmel un Eer, dat He Sin Volk richten will. 5. Mos. 31, 28.
5. Versammelt Mi Mine Hilligen, de den Bund slaten hebbt unner Opfer.
6. Un de Himmels ward sin Gerechtigkeit verkündigen, denn GOtt is Richter. Sela. Ps. 7, 12.
7. Hör to, Min Volk, lat Mi reden. Israel, lat Mi mank di tügen: Ik, GOtt, bün Din GOtt!
8. Wegen din Opfer straf Ik di nich, sünd doch din Brandopfer sünst ümmer vör Mi.
9. Ik will nich vun din Hus Ossen nehmen, noch Böck ut din Stalln.
10. Denn alle Deerter in den Wald sünd Min un dat Veeh up de Bargen, wo se bi Dusende gahn doht. Ps. 8, 8. 9.