Evangelium St. Marci.
Johann Bugenhagen translation
Dat 1. Kapitel.
1. Düt is de Anfang vun dat Evangelium vun JEsus Christus, GOtt Sin Söhn.
2. As schreven steiht in de Propheten: Süh, Ik schick Min Engel vör Di her, de dar torecht mak Din Weg vör Di. Mal. 3, 1.
3. Dat is en Stimm vun en Prediger in de Wüstenie: Makt den HErrn Sin Weg torecht, un Sin Stiegen richtig! Jes. 40, 3. Matth. 3, 3. Luk. 3, 4. Joh. 1, 23.
4. Johannes, de weer in de Wüstenie, döfft un predig vun de Döp vun de Buß, to de Vergevung vun de Sünn. Matth. 3, 1.
5. Un dat ganze jüdische Land gung to em rut, un de vun Jerusalem, leeten sik all vun em döpen in den Jordan, un bekenn ehr Sünn.
6. Johannes awer weer bekledt mit Kameelshaar un mit en leddern Gürdel um sin Lenn, un eet Heuschrecken un wilden Honnig; Matth. 3, 4. 3. Mos. 11, 22.
7. Un predig un sprok: Dar kummt Een na mi, de is stärker as ik, den ik nich genog bün, dat ik mi vör Em bück, un de Reemen vun Sin Schoh uplösen doh. Matth. 3, 11. Joh. 1, 27.
8. Ik döp ju mit Water, awer He ward ju mit den hilligen GEist döpen. Matth. 3, 11.
9. Un dat begev sik to düsse Tied, dat JEsus ut Galiläa vun Nazareth keem, un leet Sik döpen vun Johannes in den Jordan. Matth. 3, 16. Luk. 3, 21. Joh. 1, 32.
10. Un sogliek steeg He ut dat Water un seeg, dat sik de Himmel updä, un den GEist, gliek as en Duv, de rafkeem up Em.
11. Un do keem en Stimm vun den Himmel: Du büst Min leeve Söhn, an den Ik Wolgefalln hef. Matth. 3, 17. Luk. 9, 35. 2. Pet. 1, 17.
12. Un gliek naher drev Em de GEist in de Wüstenie. Matth. 4, 1.
13. Un He weer dar in de Wüstenie veertig Dag’, un war versöcht vun den Satan, un weer bi de Thiern, un de Engeln deenten Em.
14. Nadem awer Johannes öwerlevert weer, keem JEsus in Galiläa, un predig’ dat Evangelium vun GOtt Sin Riek. Matth. 4, 17. Luk. 4, 15.
15. Un sprok: De Tied is erfüllt, un GOtts Riek is herbi kamen. Doht Buße, un glovt an dat Evangelium! Gal. 4, 4.
16. As He awer an dat galiläische Meer gung, seeg He Simon un Andreas, Sin Broder, dat se ehr Netten in den See smieten dän, denn se weern Fischers. Matth. 4, 18. Luk. 5, 2.
17. Un JEsus sprok to se: Folgt Mi na; Ik will ju to Minschenfischers maken. Luk. 5, 10.
18. Sogliek verleeten se ehr Netten, un folgden Em na.
19. Un as He vun dar en beten wieder gung, seeg He Jakobus, Zebedäus Sin Söhn, un Johannes, sin Broder, dat se de Netten in dat Schipp flickten, un alsbald reep He se.
20. Un se leten ehrn Vader Zebedäus in dat Schipp mit de Daglöhners, un folgden Em na.
21. Un se gungen na Kapernaum; un bald up de Sabbats gung He in de Schol, un lehr.
22. Un se verfehrten sik öwer Sin Lehr; denn He lehr gewaltig, un nich as de Schriftgelehrten.
23. Un dar weer in de Schol en Minsch, beseten mit en unreinen Geist, de schreeg, Luk. 4, 33.
24. Un sprok: Hol up, wat hebbt wi mit Di to dohn, JEsus vun Nazareth? Du büst kamen, uns to verdarven. Ik weet, wer Du büst, GOtt Sin Hillige.
25. Un JEsus bedroh em, un sprok: Swieg still un fahr ut vun em! Mark. 9, 25.
26. Un de unreine Geist reet em, un schreeg lut, un fahr vun em ut.
27. Un se verfehrn sik all, so dat se sik unner eenanner befrogen, un sproken: Wat is dat? Wat is dat vör en nie Lehr? He befehlt mit Gewalt de unreinen Geister, un se gehorcht Em.
28. Un Sin Rop war bald lut umher, in de Grenzen vun Galiläa.
29. Un se gungen bald ut de Schol; un keemen in dat Hus Simons un Andreas, mit Jakobus un Johannes. Matth. 8, 14.
30. Un Simon sin Fru ehr Moder leeg un harr dat Fever; un gliek darup sän se Em vun ehr.
31. Un He trä to ehr, un rich se up, un heel se bi de Hand: un dat Fever verleet se gliek, un se deen se.
32. An den Abend awer, as de Sünn unnergahn weer, brochten se to Em allerlie Kranke un Besetene; Matth. 8, 16. Luk. 4, 40.
33. Un de ganze Stadt versammel sik vör de Döhr.
34. Un He holp veele Kranke, de mit allerlie Süken beladen weern, un drev veele Düvels ut, un let de Düvels nich reden, denn se kennten Em. Apost. 16, 17. 18.
35. Un des Morgens stunn He up vör Dag un gung rut. Un JEsus gung in en wüste Stä un bä dar. Luk. 4, 42.
36. Un Petrus, mit de, de bi em weern, gungen Em na.
37. Un as se Em funn’, sproken se to Em: Jedereen söcht Di.
38. Un He sprok to se: Lat uns in de neegste Stadt gahn, dat Ik dar ok predigen doh; denn darto bün Ik kamen. Luk. 4, 43.
39. Un He predig in ehr Scholen in ganz Galiläa, un drev de Düvels ut.
40. Un dar keem en Utsätzigen to Em, de bä Em, knee vör Em, un sprok to Em: Wenn Du wullt, so kannst Du mi wol rein maken. Luk. 5, 12.
41. Un dat dä JEsus leed un He reck de Hand ut, röhr em an, un sprok: Ik will dat dohn, wes’ rein!
42. Un as He so sprok, gung de Utsätzigkeit alsbald vun Em, un He war rein.
43. Un JEsus bedroh em, un dreev em alsbald vun Sik, Mark. 3, 12.
44. Un sprok to em: Süh to, dat du Nüms nicks seggst; sonnern gah hen, un wies’ di den Prester, un opfer för din Reinigung, wat Moses gebaden hett to en Tügnis öwer se. 3. Mos. 14, 2.
45. He awer, as He rut keem, fung He an, un sä veel darvun, un mak de Geschich apenbar, so dat He vun nu an nich mehr kunn apenbar in de Stadt gahn, sonnern He weer buten in de wüsten Gegenden, un se keemen to Em vun alle Enn. Luk. 5, 15.
Dat 2. Kapitel.
1. Un na weke Dag’ gung He wedder na Capernaum, un dat war bekannt, dat He in dat Hus weer. Matth. 9, 1.
2. Un alsbald versammeln sik veele, so dat se keen Platz harrn ok buten vör de Döhr; un He sä se dat Wort.
3. Un dar keemen weke to Em, de brochen en Jichtkranken, vun veer Lüd dragen.
4. Un as se nich to Em kamen kunn’ vör dat Volk, deckten se dat Dack af, wo He weer, un graben dat up, un leeten dat Bett dal, wo de Jichtkranke in leeg.
5. As awer JEsus ehrn Glov seeg, sprok He to den Jichtkranken: Min Söhn, din Sünn sünd di vergeven.
6. Dar weern awer weke Schriftgelehrte, de seeten dar, un dachen in ehr Harten:
7. Wa redt düsse son Gotteslästerung? Wer kann Sünn vergeven as alleen GOtt? Matth. 9, 3.
8. Un JEsus erkenn bald in Sin GEist, dat se so dachen bi sik sülvst, un sprok to se: Wat denkt ji so wat in ju Harten? Joh. 2, 24.
9. Wat is lichter, to den Jichtkranken to seggen: »Di sünd din Sünn vergeven?« oder: »Stah up, nimm din Bett, un gah na Hus?«
10. Up dat ji awer weet, dat de Minschensöhn Macht hett, to vergeven de Sünn up de Eer, sprok He to den Jichtkranken:
11. Ik segg di, stah up, nimm din Bett, un gah na Hus!
12. Un gliek darup stunn he up, neem sin Bett, un gung rut vör all, so, dat se sik all verfehrten, un priesen GOtt, un sproken: Wi hebbt so wat noch niemals sehn.
13. Un He gung wedder rut an den See, un all dat Volk keem to Em, un He lehrte se.
14. Un as JEsus vöröwer gung, seeg He Levi, Alphäus sin Söhn, in de Tollbod sitten, un sprok to em: Folg Mi na! Un he stunn up, un folg Em na. Luk. 5, 27.
15. Un dat begev sik, as He to Disch sitten dä in sin Hus, setten sik veele Töllners un Sünners to Disch mit JEsus un Sin Jüngers. Denn dat weern veele, de Em nafolgden.
16. Un de Schriftgelehrten un Pharisäers, as se seegen, dat He mit de Töllners un Sünners eten dä, sproken se to Sin Jüngers: Warum itt un drinkt He mit de Töllners un Sünners?
17. As dat JEsus hörn dä, sprok He to se: De Starken brukt keen Dokter, sonnern de Kranken. Ik bün kamen, to ropen de Sünners to Buße, un nich de Gerechten. Matth. 9, 12. 13.
18. Un Johannes sin Jüngers un de Pharisäers ehr fasteten veel, un dar keemen weke to Em, de sproken: Warum fastet Johannes sin Jüngers un de Pharisäers ehr, un Din Jüngers fastet nich? Matth. 9, 14.
19. Un JEsus sprok to se: Wa künnt de Hochtiedslüd fasten, dewiel dat de Brüdigam bi se is? So lang also de Brüdigam bi se is, künnt se nich fasten.
20. De Tied awer ward kamen, dat de Brüdigam vun se nahmen ward; denn ward se fasten.
21. Nüms sett en Lappen vun Tüg up en ol Kleed; denn de nie Lappen ritt doch vun dat ole Kleed, un de Reet ward gröter. Matth. 9, 16. Luk. 5, 36.
22. Un Nüms deiht Most in ole Wienbälge; sunst territt de Most de Wienbälge, un de Wien ward verschütt, un de Wienbälge kamt um; sonnern man schall Most in nie Bälge dohn.
23. Un dat begev sik, dat He wanneln dä an en Sabbat dörch de Saat, un Sin Jüngers fungen an, in’t Gahn de Ahrn uttorieten. Luk. 6, 1. 5. Mos. 23, 25.
24. Un de Pharisäers sproken to Em: Süh to, wat doht Din Jüngers up den Sabbat, dat nich recht is?
25. Un He sprok to se: Hebbt ji niemals les’t, wat David dahn hett, as dat em nödig weer, un em hungern dä, samt de, de bi Em weern?
26. As he gung in dat Gotteshus, to Abjathar, den Hohenprester sin Tied, un eet de Schaubröd, de Nüms eten dörf, denn de Presters, un he gev se ok de, de bi em weern. 1. Sam. 21, 6. 2. Mos. 29, 32. 33. 3. Mos. 24, 9.
27. Un He sprok to se: De Sabbat is för den Minschen makt, un nich de Minsch för den Sabbat; 5. Mos. 5, 14.
28. So is de Minschensöhn en HErr ok öwer den Sabbat. Luk. 6, 5.
Dat 3. Kapitel.
1. Un He gung wedder in de Schol. Un dar weer en Minsch, de harr en verdrögte Hand. Matth. 12, 9. 10. Luk. 6, 6.
2. Un se luerten up Em, ob He em ok up den Sabbat gesund maken war, up dat se en Sak wedder Em harrn.
3. Un He sprok to den Minsch mit de verdrögte Hand: Trä hervör!
4. Un He sprok to se: Schall man an en Sabbat wat Gudes dohn, oder wat Böses? dat Leven erholn, oder dod maken? Se awer sweegen still.
5. Un He seeg se heel bös an, un weer bedrövt öwer ehr verstockt Hart, un sprok to den Minsch: Reck din Hand ut! Un he reck se ut; un de Hand war em gesund, as de annere. 1. Kön. 13, 5.
6. Un de Pharisäers gungen rut, un heeln alsbald en Rat mit Herodes sin Deeners öwer Em, woans se Em umbrochten. Matth. 12, 14.
7. Awer JEsus trock Sik torügg mit Sin Jüngers an den See, un veel Volk folg Em na ut Galiläa, un ut Judäa, Joh. 6, 1.
8. Un vun Jerusalem, un ut Idumäa, vun gündsiet vun den Jordan, un de um Tyrus un Sidon her wahnt, en grot Volk, de Sin Daden hörten un keemen to Em.
9. Un He sprok to Sin Jüngers, dat se Em en lütt Schipp haln dän wegen dat Volk, dat se Em nich drängten.
10. Denn He mak veele gesund mank se, so, dat Em öwerfalln dän alle, de plagt weern, up dat se Em anröhrten.
11. Un wenn de unreinen Geister Em sehn dän, fulln se vör Em dal, schreegen un sproken: Du büst GOtt Sin Söhn. Luk. 4, 41.
12. Un He bedroh se hart, dat se Em nich apenbar maken schulln.
13. Un He gung up en Barg, un reep to Sik, weke He wull, un de gungen hen to Em.
14. Un He bestell de Twölf, dat se bi Em wesen schulln, un dat He se utschick to predigen. Matth. 10, 1. Luk. 6, 13.
15. Un dat se Macht harrn, de Süken to heelen, un de Düvels uttodrieven.
16. Un gev Simon den Namen Petrus. Matth. 10, 2.
17. Un Johannes, Zebedäus sin Söhn, un Johannes, Jakobus sin Broder, un gev se den Namen Bneharges, dat heet up dütsch: Donnerskinner. Ps. 29, 3. 68, 34.
18. Andreas, un Philippus, un Bartholomäus, un Matthäus, un Thomas, un Jakobus, Alphäus sin Söhn, un Thaddäus, un Simon vun Kana;
19. Un Judas Ischarioth, de Em verraden dä.
20. Un se keemen na Hus, un dar keem dat Volk awermals tosamen, so, dat se keen Platz harrn to eten. Mark. 6, 31.
21. Un as dat hörn, de um Em weern, gungen se rut, un wulln Em holn, denn se sproken: He ward vun Sinnen kamen.
22. De Schriftgelehrten, awer, de vun Jerusalem dal kamen weern, sproken: He hett den Beelzebub, un dörch den Böwersten vun de Düvels drift He de Düvels ut. Matth. 9, 34. Mark. 12, 24. Luk. 11, 15.
23. Un He reep se alltosamen, un sprok to se dörch Glieknisse: Wa kann een Satan den annern utdrieven?
24. Wenn en Riek mit sik sülvst unner enanner uneens ward, so mag dat nich bestahn. Luk. 11, 27.
25. Un wenn en Hus mit sik sülvst unner enanner uneens ward, mag dat nich bestahn.
26. Sett sik nu de Satan gegen sik sülvst, un is mit sik sülvst uneens, so kann he nich bestahn, sonnern dat is ut mit em.
27. Dar kann Nüms en Starken in sin Hus falln, un sin Husrat roven, dat wes’ denn, dat he toeerst den Starken binden deiht, un denn sin Hus berovt.
28. Wahrlich, Ik segg ju: All de Sünn ward de Minschenkinner vergeven, ok de Gotteslästerung, dar se GOtt mit lästern doht.
29. Wer awer den hilligen GEist lästert, de hett keen Vergevung ewiglich, sonnern is dat ewige Gericht verfulln.
30. Denn se sän: He hett en unreinen Geist. v. 22.
31. Un dar keem Sin Moder un sin Bröder, un stunn buten, schickten to Em, un leten Em ropen.
32. (Un dat Volk stunn um Em her.) Un se sproken to Em: Süh, Din Moder un Din Bröder buten fragt na Di.
33. Un He antwort se, un sprok: Wer is Min Moder un Min Bröder?
34. Un He seeg rund um Sik up de Jüngers, de um Em in en Krink sitten dän, un sprok: Süh, dat is Min Moder un Min Bröder.
35. Denn wer GOttes Willn deiht, de is Min Broder un Min Swester un Min Moder.
Dat 4. Kapitel.
1. Un He fung wedder an to lehrn an den See, un veel Volk versammel sik to Em, so, dat He in en Schipp stiegen muß, un up dat Water sitten, un all dat Volk stunn up dat Land an den See. Matth. 13, 1. Luk. 8, 4.
2. Un He predig vör se lang dörch Glieknisse. Un in Sin Predigt sprok He to se:
3. Hört to! Süh, dar gung en Sai’mann ut to sai’n.
4. Un dat begev sik, indem He sai’, full wat an den Weg; do keemen de Vageln unner den Himmel, un freten dat up.
5. Wat full up dat steenigte Land, wo dat nich veel Eer harr, un gung bald up, darum, dat dat nich deep Eer harr.
6. As nu de Sünn upgung, verwelk dat, un wiel dat keen Woddel harr, verdrög dat.
7. Un wat full mank de Dorn, un de Dorn wussen up, un kreegen dat unner, un dat broch keen Frucht.
8. Un wat full up en gut Land, un broch Frucht, de dar toneem un wuß; un wat drog dörtigfältig, un wat sößtigfältig, un wat hunnertfältig.
9. Un He sprok to se: Wer Ohrn hett to hörn, de hör to!
10. Un as He alleen weer, fragen Em um düt Glieknis, de um Em weern, samt de Twölf.
11. Un He sprok to se: Ju is dat geven, de Heemlichkeit vun GOtt Sin Riek to weten; de dar buten awer ward Allns dörch Glieknisse vertellt. Matth. 11, 25.
12. Up dat se dat mit sehend Ogen seht, un doch nich erkennt, un mit hörend Ohren hört un doch nich verstaht; up dat se sik nich dermalins bekehrt, un ehr Sünn se vergeven ward.
13. Un He sprok to se: Verstaht ji düt Glieknis nich, woans wüllt ji denn de annern all verstahn?
14. De Sai’mann sai’t dat Wort.
15. Düsse sünd dat awer, de an den Weg sünd, wo dat Wort sai’t ward, un se dat hört hebbt, so kummt alsbald de Satan un nimmt weg dat Wort, dat in ehr Hart sai’t weer.
16. Also ok sünd de, de up dat steenigte Land sai’t sünd, wenn se dat Wort hört hebbt, nehmt se dat bald mit Freuden up;
17. Un hebbt keen Woddel in sik, sonnern sünd wedderwensch; wenn sik Bedröfnis oder Verfolgung vun wegen dat Wort erhevt, so argert se sik gliek.
18. Un düsse sünd dat, de unner de Dorn sai’t sünd: de dat Wort hört;
19. Un de Sorg um düsse Welt un de bedregliche Riekdom, un veel annere Lüste gaht rin, un erstickt dat Wort, un dat blift ahn Frucht.
20. Un düsse sünd dat, de up en gut Land sai’t sünd: de dat Wort hört, un nehmt dat an, un bringt Frucht, weke dörtigfältig, un weke sößtigfältig, un weke hunnertfältig.
21. Un He sprok to se: Stekt man ok en Licht an, dat man dat unner en Schepel oder unner en Disch stellt? Mit nichten, sonnern dat man dat up en Lüchter stellt;
22. Denn dar is nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is nicks Heemliches, dat nich hervör kummt. Matth. 10, 26.
23. Wer Ohrn hett to hörn, de hör to! Matth. 11, 15. Offenb. 2, 7.
24. Un sprok to se: Seht to, wat ji hört. Mit wat vör en Maat ji meeten doht, ward man ju wedder meeten; un man ward ju, de ji düt hört, noch wat togeven. Matth. 7, 2. Luk. 6, 38.
25. Denn wer dar hett, den ward geven, un wer nich hett, vun den ward man nehmen ok dat, wat he hett.
26. Un He sprok: Dat Riek GOttes hett sik also, as wenn en Minsch Saat up dat Land smitt.
27. Un slöpt, un steiht up Nacht un Dag, un de Saat geiht up, un wasst, dat he’t nich weet.
28. Denn de Eer bringt vun ehr sülvst toeerst dat Gras, naher de Aarn, denn den vullen Weeten in de Aarn.
29. Wenn se awer de Frucht brocht hett, so schickt he bald de Leeh hen, denn de Aarn is dar.
30. Un He sprok: Mit wat wüllt wi dat Riek GOttes verglieken? Un dörch wat för en Glieknis wüllt wi dat vörstelln?
31. Gliek as en Sempkorn, wenn dat sai’t ward up dat Land, so is dat dat lüttste mank all de Saat up de Eer; Matth. 13, 31. Luk. 13, 19.
32. Un wenn dat sai’t is, nimmt dat to, un ward gröter as alle Kohlarten, un kriggt grote Twiegen, so dat de Vageln unner den Himmel unner sin Schatten wahnen künnt.
33. Un dörch veel son Glieknisse sä He se dat Wort, nadem se dat begriepen kunn.
34. Un ahn Glieknisse redt He nich to se; awer besonners lä He dat Sin Jüngers Allns ut.
35. Un an densülvigen Dag des Abends sprok He to se: Lat uns röwer fahrn.
36. Un se leten dat Volk gahn, un neemen Em mit, as He in dat Schipp weer; un dar weern mehr Scheep bi Em. Matth. 8, 32.
37. Un dar keem en grote Stormwind up, un smeet de Waggen in dat Schipp, so, dat dat Schipp vull war. Jon. 1, 4. 5.
38. Un He weer achter up dat Schipp, un sleep up en Küssen. Un se weckten Em up, un sproken to Em: Meister, fragst Du Nicks darna, dat wi verdarvt?
39. Un He stunn up, un bedroh den Wind, un sprok to den See: Wes’ still, un verstumm! Un de Wind lä sik, un dat war sehr still. Matth. 8, 26.
40. Un He sprok to se: Wat sünd ji so bang! Wa geiht dat to, dat ji keen Glov hebbt!
41. Un se fürchten sik heel, un sproken unner enanner: Wer is He? Denn de Wind un de See sünd Em gehorsam. Ps. 107, 25.
Dat 5. Kapitel.
1. Un se keemen up gündsiet vun den See in de Gadarener Gegend. Matth. 8, 28. Luk. 8, 26.
2. Un as He ut dat Schipp stiegen dä, leep Em gliek darup ut de Gräver en beseeten Minsch mit en unreinen Geist in de Möt,
3. De sin Wahnung in de Gräver harr un Nüms kunn em binnen, ok nich mit Keden.
4. Denn he weer oft mit Fotschelln un Keden bunnen west, un harr de Keden afreeten, un de Fotschelln terreven, un Nüms kunn em tamm maken.
5. Un he weer alle Tied, bi Dag un Nacht, up de Bargen, un in de Gräver, schreeg, un slog sik mit Steen.
6. As he awer JEsus seeg vun wieden, leep he to Em, full vör Em dal, schreeg lut, un sprok:
7. Wat hef ik mit Di to dohn, o JEsus, GOtt, den Allerhöchsten Sin Söhn? Ik beswör Di bi GOtt, dat Du mi nich quäln deihst.
8. He awer sprok to em: Fahr rut, du unreine Geist, vun den Minschen.
9. Un He frog em: Wa heetst du? Un he antworte, un sprok: Legion heet ik, denn wi sünd veele.
10. Un he be’ Em veel, dat He se nich ut düsse Gegend drev.
11. Un darsülvst an de Bargen weer en grote Drift Sögen up de Weid.
12. Un de Düvels beden Em all un sproken: Lat uns in de Sögen fahrn!
13. Un sogliek gev JEsus se Verlöv darto. Do fahrn de unreinen Geister ut, un fahrn in de Sögen un de Drift störm öwer den Afhang in den See (dat awer weern bi twee Dusend), un versopen in den See.
14. Un de Swienharrn leepen weg, un vertelln dat in de Stadt un up dat Land. Un se gungen rut to sehn, wat dar geschehn weer.
15. Un keemen to JEsus, un seegen den, de vun de Düvels beseten weer, dat he sitten dä, un weer bekledt un vernünftig, un se weern bang.
16. Un de, weke dat sehn harrn, sän se, wat den Besetenen passeert weer, un vun de Sögen.
17. Un se fungen an, un beden Em, dat He ut ehr Gegend trecken dä.
18. Un as He in dat Schipp steeg, be’ Em de Besetene, dat he much bi Em wesen.
19. Awer JEsus leet em dat nich to, sonnern sprok to em: Gah hen in din Hus, un to din Lüd, un vertell se, wat för en grote Woldath de HErr di dahn un Sik öwer di erbarmt hett.
20. Un he gung hen, un fung an uttoropen in de tein Städte, wat för en grote Woldath JEsus em dahn harr. Un jedereen verwunner sik.
21. Un as JEsus wedder röwer fahrn dä in dat Schipp, versammel sik veel Volk to Em, un He weer an den See.
22. Un süh, dar keem een vun de Scholöbbersten, mit Namen Jairus. Un as he Em sehn dä, full he Em vör de Föt. Matth. 9, 18.
23. Un be’ Em heel, un sprok: Min Dochter liggt up dat Letz; Du wullst doch kamen, un Din Hand up se leggen, dat se gesund ward, un lev.
24. Un He gung hen mit em; un Em folgde veel Volk na, un se drängten Em.
25. Un dar weer en Fru, de harr den Blodgang twölf Jahr hatt, 3. Mos. 15, 25. Matth. 9, 20. Luk. 8, 43.
26. Un veel leden vun veele Dokters, un harr all ehr Geld daröwer vertehrt, un dat holp ehr nicks, sonnern dat war veelmehr arger mit ehr.
27. As de vun JEsus hörn dä, keem se in dat Volk vun achtern to, un fat Sin Kleed an. Luk. 6, 19. Mark. 8, 44.
28. Denn se sprok: Wenn ik blot Sin Kleed anfaten kunn, so war ik gesund.
29. Un up de Stä verdrög de Born vun ehr Blod, un se föhl dat an ehr Liev, dat se vun ehr Plag gesund warn weer.
30. Un JEsus föhl sogliek an Sik Sülvst de Kraft, de vun Em utgahn weer, un He dreih Sik um to dat Volk, un sprok: Wer hett Min Kleder anfat?
31. Un de Jüngers sproken to Em: Du sühst, dat Di dat Volk drängt, un sprickst: Wer hett Mi anfat?
32. Un He seeg Sik um na de, de dat dahn harr.
33. De Fru awer weer bang, un beverte, (denn se wuß, wat an ehr geschehn weer), keem, un full vör Em dal, un sä Em de ganze Wahrheit.
34. He awer sprok to ehr: Min Dochter, din Glov hett di gesund makt; gah hen mit Freden, un wes’ gesund vun din Plag.
35. As He noch so sprok, keemen weke vun den Scholöbbersten sin Lüd, un sproken: Din Dochter is storven, wat wullt du den Meister wieder bemöhen?
36. JEsus awer hör bald de Red, de dar seggt war, un sprok to den Scholöbbersten: Wes’ nich bang, glov man! Luk. 8, 50.
37. Un leet Nüms Em nafolgen, as Petrus un Jakobus un Johannes, Jakobus sin Broder.
38. Un He keem in den Scholöbbersten sin Hus, un seeg dat Getümmel un de dar heel weenten un hulten. 1. Mos. 50, 10.
39. Un He gung rin, un sprok to se: Wat larmt un weent ji? Dat Kind is nich storven, sonnern dat slöpt. Un se lachten Em ut. Joh. 11, 11.
40. Un He drev se all rut un neem mit Sik dat Kind sin Vader un Moder, un de bi Em weern, un gung rin, wo dat Kind liggen dä.
41. Un He greep de lütt Diern bi de Hand, un sprok to ehr: Talitha kumi! Dat is verdütscht: Mäden, Ik segg di, stah up! Luk. 7, 14.
42. Un sogliek stunn de lütt Diern up, un gung umher; se weer awer twölf Jahr old. Un se verfehrn sik öwer de Maten.
43. Un He verbod se hart, dat dat Nüms weten schull; un sä, se schulln ehr wat to eten geven.
Dat 6. Kapitel.
1. Un He gung ut vun dar, un keem in Sin Vaderstadt, un Sin Jüngers folgden Em na.
2. Un as de Sabbat keem, fung He an to lehrn in ehr Schol. Un veel, de dat hörn, verwunnerten sik öwer Sin Lehr, un sproken: Wo kummt denn so wat her? Un wat för Wiesheit is dat, de Em geven is, un son Dathen, de dörch Sin Hann dahn ward?
3. Is He nich den Timmermann, Maria ehr Söhn, un de Broder vun Jakobus, un Joses, un Judas, un Simon? Sünd nich ok Sin Swestern hier bi uns? Un se argerten sik an Em. Luk. 4, 22.
4. JEsus awer sprok to se: En Prophet gelt narms weniger as in Sin Vaderland un to Hus bi de Sinen. Joh. 4, 44.
5. Un He kunn dar nich en eenzige Dath dohn, blot en paar Kranke lä He de Hand up, un mak se gesund.
6. Un He wunnerte Sik öwer ehrn Unglov. Un He gung umher in de Flecken rund herum, un lehrte.
7. Un He reep de Twölf tosamen un fung an un schick se bi twee un twee un gev se Macht öwer de unreinen Geister. Matth. 10, 1. Luk. 9, 1.
8. Un befohl se, dat se nicks bi sik dregen schulln up den Weg, as blot en Staff, keen Tasch, keen Brod, keen Geld in den Gürtel;
9. Sonnern dat se Schoh an harrn, un dat se nich twee Röck antrecken dän.
10. Un sprok to se: Wo ji in en Hus gahn ward, dar blievt in, bet dat ji darvun treckt.
11. Un de ju nich upnehmen noch hörn ward, vun dar gaht rut, un slat den Stof af vun ju Föt to en Tügnis öwer se. Ik segg ju: Wahrlich, dat ward Sodom un Gomorra an dat jüngste Gericht erdräglicher gahn, as son Stadt. Matth. 10, 14. Luk. 9, 5. Apost. 13, 51.
12. Un se gungen rut un predigten, man schull Buße dohn.
13. Un dreven veele Düvels ut, un salvten veele Kranken mit Öl, un makten se gesund.
14. Un dat keem vör den König Herodes (denn Sin Nam weer nu bekannt), un he sprok: Johannes de Döper is vun de Doden upstahn; darum deiht he son Dathen.
15. Weke awer sproken: He is Elias! Weke awer: He is en Prophet, oder een vun de Propheten.
16. As dat awer Herodes hörn dä, sprok he: Dat is Johannes, den ik den Kopp afsla’n laten hef, de is vun de Doden upstahn.
17. He awer, Herodes, harr utschickt un Johannes grepen, un in dat Gefängnis leggt um Herodias willen, sin Broder Philippus sin Fru; denn he harr se friet. Matth. 14, 3. Luk. 3, 19. 20.
18. Johannes awer sprok to Herodes: Dat is nich recht, dat du din Broder sin Fru hest. 3. Mos. 18, 16.
19. Herodes awer stell em na, un wull em dod maken, un kunn nich.
20. Herodes awer weer bang vör Johannes; denn he wuß, dat he en fromme un hillige Mann weer, un verwahrte em un gehorch em in veele Saken, un hör em geern.
21. Un dar keem en passende Dag, dat Herodes up sin Geburtsdag en Abendeten gev de Böversten un Hauptlüd un Vörnehmsten in Galiläa. Matth. 14, 6.
22. Do trä rin de Dochter vun Herodias, un danz, un dat gefull Herodes wol, un de, de mit em an den Disch seten. Do sprok de König to de lütt Diern: Be’ vun mi, wat du wullt, ik will di dat geven.
23. Un swor ehr en Eed: Wat du warrst vun mi beden, will ik di geven, bet an de Hälft vun min Königriek.
24. Se gung rut, un sprok to ehr Moder: Wat schall ik beden? De sprok: Johannes den Döper sin Kopp.
25. Un se gung sogliek rin mit Hast to den König, be’ un sprok: Ik will, dat du mi gifst nu sobald up en Teller Johannes den Döper sin Kopp.
26. De König war bedrövt, doch wegen den Eed, un wegen de, de mit Em to Tafel sitten dän, wull he se nich en Fehlbed dohn laten.
27. Un alsbald schick de König den Henker hen, un heet sin Kopp herbringen. De gung hen, un slog em den Kopp af in dat Gefängnis.
28. Un drog sin Kopp her up en Schöddel, un gev em de lütt Diern, un de lütt Diern gev em ehr Moder.
29. Un as dat sin Jüngers hörten, keemen se, un neemen sin Lieknam, un län em in en Graf.
30. Un de Apostels keemen bi JEsus tosamen, un verkünnigten Em dat all, un wat se dahn un lehrt harrn.
31. Un He sprok to se: Lat uns alleen in en Wüstenie gahn, un ruht ju ut! Denn se weern veel, de af- un to gungen; un harrn nich Tied nog to eten.
32. Un He fahr dar in en Schipp na de Wüstenie alleen.
33. Un dat Volk seeg se wegfahrn; un veel kennten Em, un leepen darhen mit enanner to Fot ut all de Städ’, un keemen se tovör, un se keemen to Em.
34. Un JEsus gung rut un seeg dat grote Volk, un dat jammer Em, denn se weern as de Schap, de keen Harr hebbt. Un He fung en lange Predigt an.
35. As nu de Dag binah vörbi weer, treden Sin Jüngers to Em, un sproken: Dat is hier wüste, un de Dag is nu darhen. Matth. 14, 15.
36. Lat se vun Di, dat se hengaht in de Dörper un Flecken umher, un kopt sik Brod; denn se hebbt nicks to eten.
37. JEsus awer antworte, un sprok to se: Gevt ji se doch to eten. Un se sproken to Em: Schüllt wi denn hengahn un för tweehunnert Penning Brod kopen, un se to eten geven?
38. He awer sprok to se: Wa veel Brod hebbt ji? Gaht hen un seht to. Un as se dat erfahrn harrn, sproken se: Fief, un twee Fisch.
39. Un He befohl se, dat se sik all dal leggen schulln bi vulle Dischen, up dat gröne Gras.
40. Un se setten sik na Schichten, je hunnert un hunnert, föfdig un föfdig.
41. Un He neem de fief Bröd un de twee Fisch un seeg up na den Himmel, un dankte, un brok de Bröd, un gev se de Jüngers, dat se se vörleggen dän, un de twee Fisch deel He mank se all.
42. Un se eten all un warn satt.
43. Un se sammeln de Krömen up, twölf Körv vull, un vun de Fisch.
44. Un de dar eten harrn, de weern fiefdusend Mann.
45. Un alsbald drev He Sin Jüngers, dat se in dat Schipp treden, un vör Em röwer föhrn na Bethsaida, bet dat He dat Volk vun Sik leet. Matth. 14, 22. Joh. 6, 17.
46. Un as He se vun Sik schafft harr, gung He up en Barg to beden.
47. Un an den Abend weer dat Schipp merrn up den See, un He up dat Land alleen. Matth. 14, 23. 24.
48. Un He seeg, dat se Noth leden bi dat Rudern; denn de Wind weer se entgegen. Un um de veerte Nachtwach keem He to se, un gung up den See.
49. Un He wull vör se öwer gahn. Un as se Em seegen up den See umhergahn, meenten se, dat weer en Spök, un schregen.
50. Denn se seegen Em all, un verfehrten sik. Awer sogliek sprok He mit se, un sprok to se: West getrost; Ik bün dat, west nich bang.
51. Un trä to se in dat Schipp, un de Wind legg sik. Un se verfehrten sik un verwunnerten sik öwer de Maten.
52. Denn se weern nicks verstänniger warn öwer de Bröd, un ehr Hart weer starr.
53. Un as se röwer fahrt weern, keemen se in dat Land Genezareth un landen dar.
54. Un as se ut dat Schipp treden, kenn se Em;
55. Un leepen all in de umliggenden Länner, un fungen an, de Kranken umher to fahrn up Betten, wo se hörten, dat He weer.
56. Un wo He in de Flecken, oder Städ’, oder Dörper ringung, dar län se de Kranken up den Markt, un beden Em, dat se blot den Som vun Sin Kled anröhrn muchen.
Dat 7. Kapitel.
1. Un de Pharisäers un weke vun de Schriftgelehrten, de vun Jerusalem kamen weern, keemen to Em.
2. Un as se seegen weke vun Sin Jüngers mit gemeen, dat is mit unwuschen Hann, dat Brod eten, schulln se daröwer.
3. Denn de Pharisäers un all de Juden eten nich, bevör se de Hann mennigmal wascht; holt also de Öllsten ehr Vörschriften.
4. Un wenn se vun’t Markt kamt, so eet se nich, se wascht sik denn. Un dar is noch veel mehr, dat se to holn hebbt na de Öwerleverung vun ehr Vaders, tom Bispill vun Drinkgeschirr, un Kruken, isern Geschirr, un Dischenwaschen.
5. Do frogen Em nu de Pharisäers un Schriftgelehrten: Warum wannelt Din Jüngers nich na de Öllsten ehr Vörschriften, sonnern eet dat Brod ahn sik de Hann to waschen?
6. He awer antworte un sprok to se: Wol fien hett vun ju Heuchlers Jesaias wiessagt, as dar schreven steiht: Dat Volk ehrt Mi mit de Lippen, awer ehr Hart is wiet vun Mi. Jes. 29, 13. Matth. 15, 7.
7. Vergevens awer is dat, dat se Mi deent, wiel se lehrt son Lehr, de nicks anners is as Minschen Gebot.
8. Ji verlat GOtt Sin Gebot un holt de Minschen ehr Vörschriften, vun Kruken un vun Drinkgeschirr to waschen, un desglieken doht ji veel.
9. Un He sprok to se: Wol fien hebbt ji GOtt Sin Gebot uphaven, up dat ji ju Vörschriften holt.
10. Denn Moses hett seggt: Du schast din Vader un din Moder ehren, un wer Vader oder Moder flucht, de schall starven. 2. Mos. 20, 12.
11. Ji awer lehrt: Wenn een sprickt to Vader oder Moder: »Korban, dat heet: Wenn ik dat opfern doh, so is dat di veel nützlicher;« de deiht wol. Spr. 28, 24.
12. Un so lat ji em för sin Vader un sin Moder nicks mehr dohn.
13. Un makt GOttes Wort kraftlos dörch ju Vörschriften, de ji upsett hebbt. Un desglieken doht ji veel.
14. Un He reep to Sik dat ganze Volk, un sprok to se: Hört Mi all to un verstaht dat. Matth. 15, 10.
15. Dar is nicks buten den Minsch, dat em gemeen maken kunn, wenn dat in em geiht, sonnern wat vun em utgeiht, dat is dat, wat den Minsch gemeen makt.
16. Hett jemand Ohrn to hörn, de hör to! Matth. 11, 15. Mark. 13, 9.
17. Un as He vun dat Volk in dat Hus keem, frogen Em Sin Jüngers um düt Glieknis. Mark. 15, 15.
18. Un He sprok to se: Sünd ji denn ok so unverstännig? Verstaht ji noch nich, dat Allns, wat buten is un in den Minsch geiht, dat kann em nich gemeen maken?
19. Denn dat geiht nich in sin Hart, sonnern in den Buk, un geiht ut dörch den natürlichen Gang, de alle Spiesen utfegt.
20. Un He sprok: Wat ut den Minsch geiht, dat makt den Minsch gemeen;
21. Denn vun binnen, ut den Minsch sin Hart, gaht rut böse Gedanken, Ehebreken, Horerie, Mord,
22. Spitzboverie, Giez, Bosheit, Falschheit, Untucht, Afgünstigkeit, Gotteslästerung, Hoffahrt, Unvernunft.
23. All düsse bösen Saken gaht vun binnen rut, un makt den Minsch gemeen.
24. Un He stunn up, un gung vun dar in de Grenzen vun Tyrus un Sidon; un gung in en Hus, un wull dat Nüms weten laten, un kunn doch nich verborgen wesen.
25. Denn en Fru harr vun Em hört, de ehr lütt Dochter en unreinen Geist harr, un se keem, un full dal to Sin Föt.
26. (Un dat weer en griechische Fru ut Syrophönice.) Un se be’ Em, dat He den Düvel vun ehr Dochter utdrev.
27. JEsus awer sprok to ehr: Lat toeerst de Kinner satt warrn. Dat is nich fien, dat man de Kinner ehr Brod nehmen deiht, un smitt dat vör de Hunn. Matth. 15, 26.
28. Se antwort awer, un sprok to Em: Ja, HErr, awer doch eet de Hunn unnern Disch vun de Kinner ehr Krömen.
29. Un He sprok to ehr: Um dat Wort willen gah hen, de Düvel is vun din Dochter utfahrt.
30. Un se gung hen in ehr Hus, un funn, dat de Düvel utfahrt weer, un de Dochter up dat Bett liggen.
31. Un as He wedder utgung vun de Grenzen vun Tyrus un Sidon, keem He an den galiläischen See, merrn dörch de Grenz vun de tein Städte. Matth. 15, 29.
32. Un se brochen en Doven to Em, de dar stumm weer, un se beden Em, dat He de Hann up em lä. Matth. 9, 32. Luk. 11, 14.
33. Un He neem em vun dat Volk alleen, un lä em de Finger in de Ohrn, un spütt ut un rögde sin Tung an. Mark. 8, 23.
34. Un seeg up na den Himmel, süfz un sprok to em: Hephata! dat is: doh di apen! Joh. 11, 41.
35. Un alsbald dän sik sin Ohrn up, un dat Band vun sin Tung war los, un he sprok recht.
36. Un He verbo se, se schulln dat Nüms seggen. Awer je mehr He dat verbeeden dä, desto mehr bredten se dat ut.
37. Un verwunnerten sik öwer de Maten, un sproken: He hett dat Allns wol makt; de Doven makt He hörn, un de Stummen spreken. 1. Mos. 1, 31.
Dat 8. Kapitel.
1. To de Tied, as veel Volk dar weer, un harrn nicks to eten, reep JEsus Sin Jüngers to Sik, un sprok to se:
2. Mi jammert dat Volk, denn se sünd nu dree Dag’ bi Mi bleven, un hebbt nicks to eten.
3. Un wenn Ik se hungrig vun Mi to Hus gahn leet, warn se up den Weg versmachten. Denn weke weern vun wieden kamen.
4. Sin Jüngers antworten Em: Wo nehmt wi hier Brod her in de Wüstenie, dat wi se satt makt?
5. Un He frog se: Wa veel Brod hebbt ji? Se sproken: Söven.
6. Un He befohl dat Volk, dat dat sik up de Eer lagern dä. Un He neem de söven Bröd, sprok dat Dankgebet daröwer un brok se, un gev se de Jüngers, dat se desülven vörleggen dän; un se län se dat Volk vör.
7. Un se harrn en beten Fisch; un He sprok dat Dankgebet daröwer, un befohl, desülvigen ok uptodregen.
8. Se eten awer un warn satt; un neemen de öwrigbleven Krömen up, söven Körv vull.
9. Un se weern bi veer Dusend, de dar eten harrn; un He leet se vun Sik.
10. Un gliek darup trä He in en Schipp mit Sin Jüngers, un keem in de Gegend Dalmanutha’s.
11. Un de Pharisäers gungen rut, fungen an, sik mit Em to befragen, versöchten Em, un begehrten vun Em en Teken vun den Himmel. Matth. 12, 38. Mark. 16, 1.
12. Un He süfz in Sin Geist, un sprok: Wat söcht doch düt Geslecht Teken? Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward keen Teken geven.
13. Un He verleet se, trä wedder in dat Schipp un fohr heröwer.
14. Un se harrn vergeten, Brod mit sik to nehmen, un harrn nich mehr mit sik up dat Schipp, as een Brod. Matth. 16, 5. 6.
15. Un He befohl se, un sprok: Seht to, un seht ju vör vör de Pharisäers ehrn Suerdeeg un vör Herodes sin Suerdeeg. Matth. 16, 6. Luk. 12, 1.
16. Un se dachen hen un her, un sproken unner eenanner: Dat is, wiel wi keen Brod hebbt.
17. Un JEsus verneem dat, un sprok to se: Wat bekümmert ji ju doch, dat ji keen Brod hebbt? Verstaht ji denn noch nicks, un sünd ji noch nich verstännig? Hebbt ji noch en verblendt Hart in ju? Mark. 6, 52. Luk. 24, 25.
18. Hebbt Ogen, un seht nich, un hebbt Ohrn, un hört nich? Un denkt nich dar an?
19. As Ik fief Bröd brok unner Fiefdusend, wa veel Körv vull Krömen sammeln ji dar up? Se sproken: Twölf. Matth. 14, 19. Luk. 9, 13. Joh. 6, 9. 13.
20. As Ik awer de söven brok unner de Veerdusend, wa veel Körv vull Krömen sammeln ji dar up? Se sproken: Söven. Matth. 15, 34.
21. Un He sprok to se: Wat verstaht ji denn nicks?
22. Un He keem na Bethsaida. Un se brochen en Blinden to Em, un beden Em, dat He em anröhrn much. Mark. 6, 56.
23. Un He neem den Blinden bi de Hand un föhr em rut vör den Flecken, un spütt in sin Ogen, un lä Sin Hann up em, un frog em, ob he wat sehn dä. Mark. 7, 32. 33. Joh. 9, 6.
24. Un he seeg up, un sprok: Ik seh Minschen gahn, as wenn ik Böm seeg.
25. Darna lä He nochmal Sin Hann up sin Ogen, un befohl em, noch eenmal to sehn. Un he war wedder torecht brocht, dat he Allns scharp sehn kunn.
26. Un He schick em na Hus, un sprok: Gah nich rin in den Flecken, un segg dat ok Nüms darin. Mark. 7, 36.
27. Un JEsus gung rut, un Sin Jüngers, in de Märkte vun de Stadt Cäsarea Philippi. Un up den Weg frog He Sin Jüngers, un sprok to se: Wat seggt de Lüd, dat Ik bün? Matth. 16, 13.
28. Se antworten: Se seggt, Du büst Johannes de Döper, weke seggt, Du büst Elias, weke seggt, Du büst een vun de Propheten.
29. Un He sprok to se: Ji awer, wat seggt ji, dat Ik bün? Do antworte Petrus, un sprok to Em: Du büst Christus. Joh. 1, 49.
30. Un He droh se, dat se Nüms vun Em seggen schulln.
31. Un fung an, se to lehrn: De Minschensöhn mutt veel lieden, un ward versmeten warrn vun de Öllsten un Hohenpresters un Schriftgelehrten, un dod makt warrn, un öwer dree Dag’ upstahn.
32. Un He re’ dat Wort frie un apenbar. Un Petrus neem Em to sik, un fung an, Em to wehren.
33. He awer dreih Sik um, seeg Sin Jüngers an, un bedroh Petrus, un sprok: Gah achter Mi, du Satan; denn du meenst nich, dat göttlich is, sonnern dat minschlich is. 2. Sam. 19, 22.
34. Un He reep to Sik dat Volk, samt Sin Jüngers, un sprok to ehr: Wer Mi nafolgen will, de verleugne sik sülvst, un nehm sin Krüz up sik, un folg Mi na. Matth. 16, 24.
35. Denn wer sin Leven beholn will, de ward dat verleern, un wer sin Leven verlüst um Mi un dat Evangelium willen, de ward dat beholn. Matth. 10, 39.
36. Wat hölp dat den Minsch, wenn he de ganze Welt gewinnen dä, un neem an sin Seel Schaden?
37. Oder wat kann de Minsch geven, darmit he sin Seel inlösen kann?
38. Wer sik awer vör Mi un vör Min Wör’ schamt unner düt ehebrekerisch un sündige Geslecht, vör de ward sik den Minschensöhn schamen, wenn He kamen ward in Sin Vader Sin Herrlichkeit mit de hilligen Engeln.
Dat 9. Kapitel.
1. Un He sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju: Hier staht weke, de ward den Dod nich smecken, bet dat se sehn GOtt Sin Riek mit Kraft kamen. Matth. 16, 28. Luk. 9, 27.
2. Un na söß Dag’ neem JEsus to Sik Petrus, Jakobus un Johannes, un föhr se up en hogen Barg bisiet alleen, un verklär Sik vör se.
3. Un Sin Kleder warn hell, un heel witt, as de Snee, dat keen Farver up de Eer se so witt maken kann. Matth. 28, 3.
4. Un dar keem Elias mit Moses un unnerheel sik mit JEsus.
5. Un Petrus antworte un sprok to JEsus: Rabbi, hier is gut wesen, lat uns dree Hütten maken, Di een, Moses een un Elias een.
6. He wuß awer nich, wat he reden dä, denn se weern ganz verbiestert.
7. Un dar keem en Wolk, de öwerschatt se. Un en Stimm schall ut de Wolk, un sprok: Düt is Min leeven Söhn, den schüllt ji hörn! Matth. 3, 17.
8. Un bald darna seegen se um sik, un seegen Nüms mehr as alleen JEsus bi se.
9. As se awer den Barg dal gungen, verbo JEsus se, dat se Nüms seggen schulln, wat se sehn harrn, bet de Minschensöhn wedder upstahn weer vun de Doden.
10. Un se beheeln dat Wort bi sik, un befrogen sik unner enanner: Wat is doch dat Upstahn vun de Doden?
11. Un se frogen Em, un sproken: Seggt doch de Schriftgelehrten, dat Elias vörher kamen mutt?
12. He antworte awer, un sprok to se: Elias schall ja vörher kamen, un Allns wedder torecht bringen; darto de Minschensöhn schall veel lieden, un veracht warrn, as dar schreven steiht.
13. Awer Ik segg ju: Elias is kamen, un se hebbt an em dahn, wat se wulln, gliek as vun em schreven steiht. Matth. 11, 14.
14. Un He keem to Sin Jüngers, un seeg veel Volk um se, un Schriftgelehrte, de sik mit se befragen dän.
15. Un sogliek, as all dat Volk Em seeg, verwunnern se sik, lepen to Em, un gröten Em.
16. Un He frog de Schriftgelehrten: Wat striet ji ju mit se?
17. Een awer mank dat Volk antworte, un sprok: Meister, ik hef Min Söhn herbrocht to Di, de hett en spraklosen Geist; Matth. 17, 14. Luk. 9, 38.
18. Un wenn he em fat krigt, denn ritt he em, un schümt, un gnirscht mit de Tähn, un he tehrt af. Ik hef mit Din Jüngers spraken, dat se em utdrievt, un se künnt dat nich.
19. He antworte em awer, un sprok: O, du unglövig Geslecht, wa lang schall Ik mit ju lieden? Bringt em her to Mi.
20. Un se brochen em her to Em. Un sogliek, as Em de Geist sehn dä, reet he em, un full up de Eer, un wölter sik un de Schum stunn em vör den Mund.
21. Un He frog sin Vader: Wa lang is dat, dat em düt wedderfahrn is? He sprok: vun Kind up;
22. Un oft hett he em in dat Füer un in dat Water smeten, dat he em umbroch. Kannst Du awer wat, so erbarm Di öwer uns, un help uns.
23. JEsus awer sprok to em: Wenn du gloven kunnst. Alle Saken sünd för den möglich, de dar glovt.
24. Do schreeg dat Kind sin Vader mit Thranen, un sprok: Ik glov, leeve HErr, help min Unglov! Luk. 17, 5.
25. As nu JEsus sehn dä, dat dat Volk toleep, bedroh He den unreinen Geist, un sprok to em: Du spraklose un dove Geist, Ik befehl di, dat du vun em utfahrst, un fahrst vun nu an nich mehr in em.
26. Do schreeg he, un reet em heel, un fahr ut. Un he war as weer he dod, dat ok veele sän: He is dod.
27. JEsus awer greep em bi de Hand un rich em up, un he stunn up.
28. Un as He to Hus keem, frogen Em Sin Jüngers alleen: Worum kunnen wi em nich utdrieven? Matth. 17, 19.
29. Un He sprok: Düsse Art kann up keen Wies anners utfahrn, as dörch Beden un Fasten.
30. Un se gungen vun dar weg un gungen dörch Galiläa, un He wull nich, dat dat Jemand weten schull.
31. He lehr awer Sin Jüngers, un sprok to se: De Minschensöhn ward öwerantwort warrn in de Minschen ehr Hann, un se ward Em dod maken; un wenn He dod makt is, so ward He an den drütten Dag upstahn. Matth. 17, 22.
32. Awer se verstunnen dat Wort nich, un fürchten sik, Em to fragen.
33. Un He keem na Kapernaum. Un as He to Hus weer, frog He se: Wat harrn ji mit enanner up den Weg?
34. Se awer swegen still; denn se harrn mit enanner up den Weg streden, wer de grötste weer. Matth. 18, 1. Luk. 9, 46.
35. Un He sett Sik, un reep de Twölf, un sprok to se: Wenn jemand de eerste wesen will, de schall de letzte wesen vör All, un All ehr Knecht.
36. Un He neem en lütt Kind, un stell dat merrn mank se, un küß dat un sprok to se:
37. Wer son lütt Kind annimmt in Min Nam, de nimmt Mi an, un wer Mi annimmt, de nimmt nich Mi an, sonnern den, de Mi schickt hett.
38. Johannes awer antworte Em, un sprok: Meister, wi seegen een, de drev Düvels in Din Nam ut, de uns nich nafolgen dä. Un wi verboden dat em darum, dat he uns nich nafolgen dä. Luk. 9, 49. 4. Mos. 11, 27. 28.
39. JEsus awer sprok: Ji schüllt em dat nich verbeeden. Denn dar is Nüms, de en Wunner dohn kann in Min Nam, un mag öwel vun Mi reden. 1. Cor. 12, 3.
40. Wer nich gegen uns is, de is för uns. Matth. 12, 30.
41. Wer ju awer en Beker Water to drinken gift in Min Nam, darum, dat ji Christus tohört; wahrlich, Ik segg ju, dat ward em nich unbelohnt blieven. Matth. 10, 42.
42. Un wer een vun de Lütten, de an Mi glovt, Argernis gift, den weer dat beter, dat em en Mölsteen an sin Hals hangt war, un he in den See smeten war. Matth. 18, 6.
43. Wenn di awer din Hand Argernis geven deiht, so hau se af. Dat is för di beter, dat du as en Kröpel to dat Leven ingeihst, as dat du twee Hann hest un fahrst in de Höll, in dat ewige Füer; Matth. 5, 30. Mark. 18, 8.
44. Dar ehr Worm nich starvt, un ehr Füer nich utgeiht. Jes. 66, 24.
45. Wenn di din Fot Argernis geven deiht, so hau em af. Dat is di beter, dat du lahm to dat Leven ingeihst, as dat du twee Föt harrst, un warrst in de Höll smeten, in dat ewige Füer; Matth. 18, 8.
46. Dar ehr Worm nich starvt, un ehr Füer nich utgeiht.
47. Wenn di din Oog Argernis geven deiht, so smiet dat vun di. Dat is di beter, dat du eenögig in GOttes Riek ingeihst, as dat du twee Ogen hest, un warrst in dat höllische Füer smeten; Matth. 5, 29.
48. Dar ehr Worm nich starvt, un ehr Füer nich utgeiht.
49. Dat mutt alltomal mit Füer solten warrn, un all dat Opfer ward mit Solt solten. 3. Mos. 2, 13.
50. Dat Solt is gut; wenn awer dat Solt dumm ward, womit ward man denn solten? Heft Solt bi ju, un hebbt Freden mank ju. Matth. 5, 13. Luk. 14, 34.
Dat 10. Kapitel.
1. Un He mak Sik up, un keem vun dar in de Ortschaften vun dat jüdische Land, up gündsiet vun den Jordan, un dat Volk gung wedder in Hupen to Em, un as Sin Gewohnheit weer, lehr He se. Matth. 19, 1.
2. Un de Pharisäers treden to Em, un frogen Em, ob en Mann sik scheeden kunn vun sin Fru, un versöchten Em darmit.
3. He antworte awer, un sprok: Wat hett ju Moses befahln?
4. Se sproken: Moses hett tolaten, en Scheedebref to schrieven, un sik to scheeden. 5. Mos. 24, 1. Matth. 5, 31.
5. JEsus antworte un sprok: Wegen ju Hartens Hartigkeit hett he ju son Gebot schreven.
6. Awer vun Anfang vun de Kreatur hett se GOtt schapen een Mann un een Fru. 1. Mos. 1, 27.
7. Darum ward en Minsch sin Vader un Moder verlaten, un ward sin Fru anhangen. Matth. 19, 5.
8. Un de twee ward een Fleesch wesen. So sünd se nu nich twee, sonnern een Fleesch. 1. Cor. 6, 16.
9. Wat denn GOtt tosamenfogt hett, dat schall de Minsch nich scheeden. Matth. 19, 6.
10. Un to Hus frogen Em Sin Jüngers noch eenmal um datsülvige.
11. Un He sprok to se: Wer sik scheedt vun sin Fru, un friet en anner, de brickt de Eh an ehr; Matth. 5, 32.
12. Un wenn sik en Fru scheedt vun ehrn Mann, un friet en annern, de brickt ehr Eh.
13. Un se brochen lütte Kinner to Em, dat He se anröhrn dä. De Jüngers awer fahrn de bös an, de se drogen. Matth. 19, 13. 14. Luk. 18, 15.
14. As dat awer JEsus sehn dä, war He unwillig, un sprok to se: Lat de lütten Kinner to Mi kamen un wehrt se nich; denn ehr is GOtt Sin Riek.
15. Wahrlich, Ik segg ju: Wer GOtt Sin Riek nich empfangen deiht as en lütt Kind, de ward nich rin kamen. Matth. 18, 3.
16. Un He neem se an Sin Hand, lä de Hann up se, un segen se. Mark. 9, 36. Matth. 19, 15.
17. Un as He rut gahn weer up den Weg, leep een vörut, knee vör Em dal, un frog Em: Min gude Meister, wat schall ik dohn, dat ik dat ewige Leven arven doh? Matth. 19, 16. Luk. 18, 18.
18. Awer JEsus sprok to Em: Wat heetst du Mi gut? Nüms is gut, denn de eenige GOtt.
19. Du weetst ja de Gebote wol: Du schast nich ehebreken. Du schast keen dod maken. Du schast nich stehlen. Du schast nich falsch Tügnis reden. Du schast Nüms bedregen. Ehr din Vader un Moder. 2. Mos. 20, 12. 5. Mos. 5, 16.
20. He antworte awer, un sprok to Em: Meister, dat hef ik Allns holn vun min Jugend up.
21. Un JEsus seeg em an, un harr em leef, un sprok to em: Eens fehlt di. Gah hen, verkop Allns, wat du hest, un gev dat de Armen, so warrst du en Schatz in den Himmel hebben; un kumm, folg Mi na, un nimm dat Krüz up di. Matth. 6, 20. Luk. 12, 33.
22. He awer war trurig öwer de Red, un gung trurig darvun, denn he harr veele Göder.
23. Un JEsus seeg Sik um, un sprok to Sin Jüngers: Wa swar ward de Rieken in dat Riek GOttes kamen.
24. De Jüngers awer verfehrn sik öwer Sin Red. Awer JEsus antworte wedderum, un sprok to se: Leeve Kinner, wa swar is dat, dat de, de ehr Vertrun up Riekdom setten doht, in dat Riek GOttes kamt! Ps. 62, 11. 1. Tim. 6, 17.
25. Dat is lichter, dat en Kameel dörch en Nadeloog gahn dä, as dat en riek Minsch in GOtt Sin Riek kamen deiht.
26. Se verfehrn Sik awer noch veel mehr, un sproken unner eenanner: Wer kann denn selig warrn?
27. JEsus awer seeg se an, un sprok: Bi de Minschen is dat unmöglich, awer nich bi GOtt; denn alle Dinge sünd möglich bi GOtt. Luk. 1, 37.
28. Do sä Petrus to Em: Süh, wi hebbt Allns verlaten, un sünd Di nafolgt. Matth. 19, 27. Luk. 5, 11. 18, 28.
29. JEsus antworte, un sprok: Wahrlich, Ik segg ju: Dar is Nüms, wenn he verlett Hus, oder Bröder, oder Swestern, oder Vader oder Moder, um Minetwilln, un um dat Evangelium willn,
30. De nich hunnertfältig empfangen deiht, nu in düsse Tied, Hüser, un Bröder, un Swestern, un Moder, un Kinner, un Äcker, mit Verfolgungen, un in de tokünftige Welt dat ewige Leven.
31. Veele awer ward de Letzten wesen, de de Eersten sünd, un de Eersten wesen, de de Letzten sünd. Matth. 19, 30. Mark. 20, 16. Luk. 13, 30.
32. Se weern awer up den Weg un gungen rup na Jerusalem; un JEsus gung vör se her, un se verfehrn sik, folgten Em na, un weern bang. Un JEsus neem awermals de Twölf to Sik, un sä se, wat Em wedderfahrn war: Matth. 17, 22.
33. Seht, wi gaht rup na Jerusalem, un de Minschensöhn ward öwerantwort warrn de Hohenpresters un Schriftgelehrten, un se ward Em verdammen to den Dod, un öwerantworten de Heiden. Matth. 16, 21.
34. De ward Em verspotten un geißeln, un Em anspiegen, un dod maken; un an den drütten Dag ward He wedder upstahn.
35. Do gungen to Em Jakobus un Johannes, Zebedäus sin Söhns, un sproken: Meister, wi wüllt, dat du uns deihst, wat wi Di beden ward. Matth. 20, 20.
36. He sprok to se: Wat wüllt ji, dat Ik ju dohn schall?
37. Se sproken to Em: Gif uns, dat wi sitt, de een to Din rechte un de anner to Din linke Hand, in Din Herrlichkeit.
38. JEsus awer sprok to se: Ji weet nich, wat ji beden doht. Könnt ji den Kelch drinken, den Ik drinken doh, un ju döpen laten mit de Döp, dar Ik mit döfft ward? Matth. 20, 22. Luk. 12, 50.
39. Se sproken to Em: Ja, wi künnt dat wol. JEsus awer sprok to se: Twar ward ji den Kelch drinken, den Ik drink, un döfft warrn mit de Döp, dar Ik mit döfft ward; Apost. 12, 2.
40. Awer to sitten to Min rechte un linke Hand, steiht Mi nich to, ju to geven, sonnern weken dat bereitet is. Matth. 25, 34.
41. Un as dat de Tein hörten, warn se unwillig öwer Jakobus un Johannes.
42. Awer JEsus reep se, un sprok to se: Ji weet, dat de weltlichen Fürsten herrschen doht, un de Mächtigen mank se Gewalt hebbt. Matth. 20, 25. Luk. 22, 25.
43. Awer so schall dat mank ju nich wesen; sonnern wer grot warrn will mank ju, de schall ju Deener wesen.
44. Un wer mank ju will de Vörnehmste wesen, de schall all ehr Knecht wesen. 1. Pet. 5, 3.
45. Denn ok de Minschensöhn is nich kamen, dat He Sik deenen lett, sonnern dat He deenen deiht, un gev Sin Leven to en Betahlung för veele. Matth. 20, 28.
46. Un se keemen na Jericho. Un as He ut Jericho gung, He un Sin Jüngers, un veel Volk; dar seet en Blinden, Bartimäus, Timäus sin Söhn, an den Weg, un bettel. Matth. 20, 29. 30. Luk. 18, 35.
47. Un as he hörn dä, dat dar JEsus vun Nazareth weer, fung he an to schrien, un to seggen: JEsus, Du Söhn Davids, erbarm Di öwer mi!
48. Un veele bedrohten em, he schull still swiegen. He awer schreeg heel veel mehr: Du Söhn Davids, erbarm Di öwer mi!
49. Un JEsus stunn still, un leet em ropen. Un se repen den Blinden, un sproken to em: Hef guden Moth, stah up, He röpt di.
50. Un he smeet sin Kleed vun sik, stunn up, un keem to JEsus.
51. Un JEsus antworte, un sprok to em: Wat wullt du, dat Ik di dohn schall? De Blinde sprok to Em: Rabbuni, dat ik sehend ward.
52. JEsus awer sprok to em: Geh hen, din Glov hett di holpen. Un sogliek war he sehend, un folg Em na up den Weg.
Dat 11. Kapitel.
1. Un as se neeg bi Jerusalem keemen, na Bethphage un Bethanien, an den Ölbarg, schick He twee vun Sin Jüngers, Matth. 21, 1. Luk. 19, 29. Joh. 12, 12.
2. Un sprok to se: Gaht hen in den Flecken, de vör ju liggt, un gliek, wenn ji rin kamt, ward ji finnen en Fahlen anbunnen, up dat noch keen Minsch seten hett. Löst dat af un bringt dat her.
3. Un wenn jemand to ju seggen ward: Warum doht ji dat? so sprekt: De HErr brukt dat. So ward He dat bald herschicken.
4. Se gungen hen, un funnen dat Fahlen anbunnen bi de Döhr, buten up de Wegscheed, un lösten dat af.
5. Un weke, de dar stunnen, sproken to se: Wat makt ji, dat ji dat Fahlen losmakt?
6. Se sän awer to se, as se JEsus gebaden harr; un de leten dat to.
7. Un se brochen dat Fahlen to JEsus, un län ehr Kleder darup, un He sett Sik darup. Joh. 12, 14.
8. Veele awer bredten ehr Kleder up den Weg, weke hauen Telgen vun de Böm, un streuten se up den Weg.
9. Un de vöran gungen, un de nafolgten, schregen un sproken: Hosianna, gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Namen! Joh. 12, 13.
10. Gelavt wes’ dat Riek vun unse Vader David, dat dar kummt in den HErrn Sin Namen! Hosianna in de Höh!
11. Un de HErr gung rin to Jerusalem, un in den Tempel, un He beseeg Allns, un an den Abend gung He rut na Bethanien mit de Twölf.
12. Un den annern Dag, as se vun Bethanien gungen, harr He Hunger.
13. Un seeg en Fiegenbom vun wieden, de dar Bläder harr; do trä He hento, ob He dar wat up finnen kunn. Un as He hento keem, funn He nicks as blot Bläder, denn dat weer noch keen Tied, dat Fiegen darup wesen schulln.
14. Un JEsus antworte, un sprok to em: Nu eet vun di Nüms keen Frucht ewiglich! Un Sin Jüngers hörn dat.
15. Un se keemen na Jerusalem. Un JEsus gung in den Tempel, fung an, un drev rut de Verköpers un Köpers in den Tempel; un de Weßlers ehr Dischen un de Duvenkrämers ehr Stöhl stött He um; Matth. 21, 12. Luk. 19, 45.
16. Un leet nich to, dat jemand wat dörch den Tempel drog.
17. Un He lehr, un sprok to se: Steiht dar nich schreven: Min Hus schall heeten en Bedhus för alle Völker? Ji awer hebbt en Mörderkul darut makt. Jes. 56, 7. Jer. 7, 11.
18. Un dat keem vör de Schriftgelehrten un Hohenpresters; un se trachten darna, wa se Em umbrochten. Se weern awer bang för Em, denn all dat Volk verwunner sik öwer Sin Lehr. Luk. 19, 47. 48.
19. Un an den Abend gung He rut vör de Stadt.
20. Un an den Morgen gungen se voröwer, un seegen den Fiegenbom, dat he verdrögt weer, bet up de Wuddel. Matth. 21, 20.
21. Un Petrus dach daran, un sprok to Em: Rabbi, süh, de Fiegenbom, den Du verflucht hest, is verdrögt. Ebr. 6, 8.
22. JEsus antworte, un sprok to se: Hebbt Glov an GOtt.
23. Wahrlich, Ik segg ju: wer to düssen Barg seggen dä: »Hev di up, un smiet di in den See« un twiefel nich in sin Hart, sonnern glov, dat dat geschehn ward, wat he seggt, so ward dat em geschehn, wat he seggt. Matth. 17, 20.
24. Darum segg Ik ju: Allns, wat ji beden doht in ju Gebet, glovt man, dat ji dat kriegen ward, so ward dat ju warrn. Matth. 7, 7. Mark. 21, 22. Luk. 11, 9.
25. Un wenn ji staht un bedt, so vergevt, wenn ji wat gegen jemand hebbt, up dat ok ju Vader in den Himmel ju vergev ju Fehlers.
26. Wenn ji awer nich vergeven ward, so ward ju ju Vader, de in den Himmel is, ju Fehlers ok nich vergeven. Matth. 6, 15.
27. Un se keemen nochmal na Jerusalem. Un as He in den Tempel gung, keemen to Em de Hohenpresters un Schriftgelehrten un de Öllsten, Matth. 21, 23. Luk. 20, 1.
28. Un sproken to Em: Ut wat för Macht deihst Du dat? Un wer hett Di de Macht geven, dat Du so wat deihst? 2. Mos. 2, 14.
29. JEsus awer antworte, un sprok to se: Ik will ju ok en Wort fragen; antwort Mi, so will Ik ju seggen, ut wat för Macht Ik dat doh.
30. Johannes sin Döp, weer se vun den Himmel, oder vun Minschen? Antwort Mi!
31. Un se dachen bi sik sülvst, un sproken: Seggt wi, se weer vun den Himmel, so ward He seggen: Warum hebbt ji em denn nich glovt? Luk. 7, 30.
32. Seggt wi awer, se weer vun Minschen, so fürcht wi uns vör dat Volk. Denn se gloven all, dat Johannes en rechte Prophet weer.
33. Un se antworten un sproken to JEsus: Wi weet dat nich. Un JEsus antworte, un sprok to se: So segg Ik ju ok nich, ut wat för Macht Ik so wat doh.
Dat 12. Kapitel.
1. Un He fung an, to se dörch Glieknisse to reden: En Minsch plant en Wienbarg, un trock dar en Tun rum, un grav en Wienpress’, un bu’ en Thorn, un dä em ut an de Wiengarners, un trock öwer Land. Ps. 80, 9. Jes. 5, 1. Matth. 21, 33.
2. Un schick en Knecht hen, as de Tied keem, to de Wiengarners, dat he vun de Wiengarners neem vun de Wiendruven.
3. Se neemen em awer, un slogen em, un leten em lerrig vun sik.
4. Awermals schick he to se en annern Knecht; densülven smeten se an den Kopp mit Steen, un leten em mit Schimp vun sik.
5. Awermals schick he en annern; densülven maken se dod: un veele annere, weke slogen se, weke maken se dod.
6. Do harr he noch en eenzigen Söhn, de weer em leef; den schick he toletzt ok to se, un sprok: Se ward sik vör min Söhn schuen.
7. Awer desülven Wiengarners sproken unner eenanner: Düt is de Arv, lat uns em dod maken, so ward dat Arv uns wesen. Ps. 2, 2. 8. Matth. 26, 3.
8. Un se neemen em, un maken em dod, un smeten em rut vör den Wienbarg. Ebr. 13, 12.
9. Wat ward nu de HErr vun den Wienbarg dohn? He ward kamen, un de Wiengarners umbringen, un den Wienbarg annern geven.
10. Hebbt ji ok nich lesen düsse Schrift: »De Steen, den de Bulüd wegsmeten hebbt, de is en Ecksteen warn; Matth. 21, 42.
11. Vun den HErrn is dat geschehn, un dat is wunnerlich vör uns’ Ogen?«
12. Un se trachteten darna, wa se Em grepen, (un weern doch bang vör dat Volk,) denn se verstunn, dat He up se düt Glieknis redt harr; un se leten Em, un gungen darvun. Matth. 14, 5.
13. Un se schicken to Em weke vun de Pharisäers ehr un Herodes sin Deeners, dat se Em fungen in Worten. Matth. 22, 15. Luk. 20, 20.
14. Un se keemen, un sproken to Em: Meister, wi weet, dat Du wahrhaftig büst, un fragst na Nüms. Denn Du kümmerst Di um dat Ansehn vun de Minschen nich, sonnern Du lehrst den Weg GOttes recht. Is dat recht, dat man den Kaiser Stüer gift, oder nich? Schüllt wi em geven, oder nich geven?
15. He mark awer ehr Heuchelie, un sprok to se: Wat versökt ji Mi? Bringt Mi en Groschen her, dat Ik em seh.
16. Un se brochen Em en. Do sprok He: Wokeen sin Bild un Upschrift is dat? Se sproken to Em: Den Kaiser sin.
17. Do antworte JEsus, un sprok to se: So gevt den Kaiser, wat den Kaiser sin is, un GOtt, wat GOtt Sin is. Un se verwunnerten sik öwer Em.
18. Do treden de Sadducäer to Em, de darför holt, dat keen Uperstahung is; de frogen Em, un sproken: Matth. 22, 23. Luk. 20, 27.
19. Meister, Moses hett uns schreven: Wenn Een sin Broder starvt, un lett en Fru na, un lett keen Kinner na, so schall sin Broder düsse Fru nehmen, un sin Broder Nakamen tügen. 5. Mos. 25, 5. Matth. 22, 24. Luk. 20, 28.
20. Nu sünd dar söven Bröder west. De eerste neem en Fru; de storv un leet keen Nakamen na.
21. Un de anner neem se, un storv, un leet ok keen Nakamen na. De drütte desglieken.
22. Un alle söven neemen se, un leeten keen Nakamen na. Toletzt na allen storv de Fru ok.
23. Nu in de Uperstahung, wenn se wedder upstaht, wokeen vun düsse sin Fru ward se wesen? Denn söven hebbt se ton Fru hatt.
24. Do antworte JEsus, un sprok to se: Is dat nich also? Ji irrt ju, darum, dat ji nich weet vun de Schrift, noch vun GOtt Sin Kraft.
25. Wenn se vun de Doden upstahn ward, so ward se nich frien, noch sik frien laten, sonnern se sünd as de Engeln in den Himmel. Matth. 22, 30.
26. Awer dat se wedder upstahn ward vun de Doden, hebbt ji dat nich les’t in dat Bok Moses, as GOtt bi den Busch to em sä, un sprok: »Ik bün Abraham sin GOtt, Isaak sin GOtt, un Jakob sin GOtt?« 2. Mos. 3, 6.
27. GOtt is awer nich de Doden ehr GOtt, sonnern de Lebendigen ehr GOtt. Darum sünd ji heel in Biesternis.
28. Un een vun de Schriftgelehrten, de se tohört harr, as se sik mit enanner befrogen, trä to Em, un seeg, dat He se fien antwort harr, un frog Em: Wat för een is dat vörnehmste Gebot vör alle? Matth. 22, 35. Luk. 10, 25.
29. JEsus awer antworte em: Dat vörnehmste Gebot vör alle Gebote is dat: Hör, Israel, de HErr, uns’ GOtt, is en eenigen GOtt; 5. Mos. 6, 4. 5.
30. Un du schast GOtt, din HErrn, leef hebben vun ganzen Harten, vun ganze Seel, vun ganzen Gemöth, un vun all din Kräfte. Dat is dat vörnehmste Gebot. Matth. 22, 37. Luk. 10, 27.
31. Un dat anner is em liek: Du schast din Neegsten leef hebben as di sülvst. Dar is keen anner gröter Gebot as düsse. 3. Mos. 19, 18. Matth. 22, 39. Joh. 13, 34. 15, 12. 17. Röm. 13, 9. Gal. 5, 6. 14. Mark. 6, 2. Eph. 5, 2. 1. Thess. 4, 9.
32. Un de Schriftgelehrte sprok to Em: Meister, Du hest wahrlich recht redt; denn dar is Een GOtt, un is keen anner as He. 5. Mos. 4, 35. 6, 4. Jes. 45, 6.
33. Un densülven leef hebben vun ganzen Harten, vun ganzen Gemöth, vun ganze Seel, un vun allen Kräften, un sin Neegsten leeven as sik sülvst, dat is mehr as Brandopfer un alle Opfer.
34. As JEsus awer seeg, dat he vernünftig antworten dä, sprok He to em: Du büst nich wiet af vun GOtt Sin Riek. Un dar dorf Em Nüms wieder fragen.
35. Un JEsus antworte un sprok, as He lehr in den Tempel: Wa seggt de Schriftgelehrten, Christus is David sin Söhn? Matth. 22, 42. Luk. 20, 40.
36. He awer, David, sprickt dörch den hilligen GEist: De HErr hett seggt to min HErr: Sett di to Min rechte Hand, bet dat Ik Din Fiende legg to Din Föt ehr Schemel. Ps. 110, 1. Matth. 22, 44.
37. Dar nennt Em ja David sin HErr; woans is He denn sin Söhn? Un veel Volk hör Em geern.
38. Un He lehr se, un sprok to se: Seht ju vör vör de Schriftgelehrten, de in lange Kleder gaht, un lat sik geern up den Markt gröten. Matth. 23, 3. Luk. 11, 43. 20, 46.
39. Un sitt geern baben an in de Scholen, un öwer Disch bi dat Abendeten.
40. Se fret de Wetfruen ehr Hüs’, un sprekt to en Schien lange Gebete. Desülven ward darum mehr Verdamnis kriegen. Matth. 23, 14.
41. Un JEsus sett Sik den Gotteskasten gegenöwer, un seeg, woans dat Volk Geld in den Gotteskasten leggen dä. Un veele Rieke lä’n veel rin. 2. Kön. 12, 9. Luk. 21, 1.
42. Un dar keem en arme Wetfru, un lä twee Scherflein rin, de makt een Penning.
43. Un He reep Sin Jüngers to Sik, un sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju: Düsse arme Wetfru hett mehr in den Gotteskasten leggt as alle, de darin leggt hebbt.
44. Denn se hebbt all vun ehr Öwerfloth rinleggt, düsse awer hett vun ehr Armoth, Allns, wat se harr, ehr ganze Nahrung rinleggt.
Dat 13. Kapitel.
1. Un as He ut den Tempel gung, sprok een vun Sin Jüngers to Em: Meister, süh, wat för Steen un wat för en Gebüd’ dat is!
2. Un JEsus antworte, un sprok to em: Sühst du wol all düt grote Buwark? Nich een Steen ward up den annern blieven, de nich tweibraken ward. Luk. 19, 44.
3. Un as He up den Ölbarg seet, den Tempel gegenöwer, frogen Em besonners Petrus un Jakobus un Johannes un Andreas: Luk. 21, 7.
4. Segg uns, wannehr ward dat Allns geschehn? un wat ward dat Teken wesen, wenn dat Allns schall vollendt warrn?
5. JEsus antwort se, un fung an to seggen: Seht to, dat ju Nüms verföhrn deiht!
6. Denn dar ward veele unner Min Nam kamen, un seggen: »Ik bün Christus,« un ward veele verföhrn. Jer. 14, 14.
7. Wenn ji awer hörn ward vun Kriegen un Gerüchten vun Kriegen, so ward nich bang, dat mutt so geschehn. Awer dat Enn is noch nich dar.
8. Dar ward een Volk gegen dat anner upstahn, un een Königriek öwer dat anner. Un ward geschehn Eerdbeven hier un dar, un ward wesen düre Tied un Schrecken. Dat is de Anfang vun de Noth. Matth. 24, 7.
9. Ji awer seht ju vör! Denn se ward ju öwerantworten vör de Rathüs’ un Scholen, un ji möt sla’n warrn, un vör Fürsten un Könige möt ji föhrt warrn um Mintwilln, to en Tügnis öwer se. Matth. 24, 9. Luk. 21, 12. Joh. 16, 2.
10. Un dat Evangelium mutt vörher predigt warrn mank alle Völker.
11. Wenn se ju nu wegföhrn un öwerantworten ward, so makt ju keen Sorg, wat ji reden schüllt, un bedenkt ju nich vörher, sonnern wat ju to düsse Stunn geven ward, dat redt. Denn ji sünd dat nich, de dar reden doht, sonnern de hillige GEist. Matth. 10, 19. Luk. 12, 11.
12. Dar ward awer een Broder den annern öwerantworten to den Dod, un de Vader den Söhn, un de Kinner ward sik upsetten gegen de Öllern, un ward se dod maken helpen.
13. Un ji ward haßt warrn vun jedereen um Min Namen willn. Wer awer bestännig blift bet an dat Enn, de ward selig.
14. Wenn ji awer sehn ward den Gruel vun de Verwüstung, dar de Prophet Daniel vun seggt hett, dat he steiht, dar he nich schall, (wer düt les’t, de mark darup); wer denn in Judäa is, de flücht sik up de Bargen. Matth. 24, 13.
15. Un wer up dat Dack is, de stieg nich dal in dat Hus, un kam nich rin, wat to halen ut dat Hus.
16. Un wer up dat Feld is, de wend sik nich um, sin Kleder to halen.
17. Weh awer de Swangern un de, weke Kinner an de Bost hebbt to de Tied!
18. Bedt awer, dat ju Flucht nich geschehn mag in den Winter.
19. Denn in düsse Dag’ ward son Drövnisse wesen, as se niemals west sünd vun Anfang up de Kreaturen, de GOtt schapen hett; un as ok nich warrn ward. Dan. 12, 1. Joel. 2, 2.
20. Un wenn de HErr düsse Dag’ nich afkört harr, war keen Minsch selig. Awer wegen de Utwählten, de He utwählt hett, hett He düsse Dag’ afkört.
21. Wenn nu Jemand to de Tied to ju seggen ward: »Süh, hier is Christus, süh, dar is He,« so glovt dat nich. Matth. 24, 23. Luk. 17, 23.
22. Denn dar ward sik erheven falsche Christus un falsche Propheten, de Teken un Wunner doht, dat se ok de Uterwählten verföhrn muchen, wenn dat möglich weer. 5. Mos. 13, 1. Matth. 24, 24. Luk. 21, 8.
23. Ji awer seht ju vör! Süh, Ik hef ju Allns vörher seggt.
24. Awer to de Tied, na düsse Drövnisse, ward Sünn un Maand ehren Schien verleern.
25. Un de Steern ward vun den Himmel falln un de Himmelskräfte ward sik bewegen.
26. Un denn ward se sehn den Minschensöhn kamen in de Wolken, mit grote Kraft un Herrlichkeit. Dan. 7, 13.
27. Un denn ward He Sin Engeln utschicken un ward versammeln Sin Uterwählten vun de veer Winden, vun dat Enn vun de Eer bet to dat Enn vun den Himmel. Matth. 13, 41.
28. An den Fiegenbom lehrt en Glieknis. So bald as sin Twiegen saftig ward, un Bläder kriegt, so weet ji, dat de Sommer neeg bi is.
29. Also ok, wenn ji seht, dat so wat geschüht, so weet, dat dat neeg vör de Döhr is.
30. Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat düt Allns geschüht.
31. Himmel un Eer ward vergahn; Min Wör’ awer ward nich vergahn. Matth. 24, 35.
32. Vun den Dag awer un de Stunn weet Nüms, ok de Engeln in den Himmel nich, ok de Söhn nich, sonnern alleen de Vader. Matth. 24, 36.
33. Seht to, wakt un bedt, denn ji weet nich, wenn de Tied is. Matth. 25, 13. Luk. 12, 40.
34. Gliek as en Minsch, de öwer Land trock, un verleet sin Hus, un gev sin Knechts Macht, en jeden sin Dagwark, un befohl den Döhrwächter, he schull waken. Luk. 19, 12.
35. So wakt nu, denn ji weet nich, wenn de Husherr kummt, ob he kummt up den Abend, oder to Mitternacht, oder um de Tied vun de Hahnenkreih, oder Morgens;
36. Up dat he nich unverwahrens kummt un findt ju slapen.
37. Wat ik awer ju segg, dat segg ik to all: Wakt!
Dat 14. Kapitel.
1. Un na twee Dag’ war dat Ostern, un de Dag’ vun de söten Bröd. Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten söchten, woans se Em mit List grepen un dod maken dän. Matth. 26, 2. Luk. 22, 1. Joh. 13, 1.
2. Se sproken awer: Jo nich up dat Fest, up dat dar keen Uprohr ward in dat Volk!
3. Un as He to Bethanien weer in Simon den Utsätzigen sin Hus, un to Disch sitten dä, dar keem en Fru, de harr en Glas mit unverfälscht un köstlich Nardenwater. Un se brok dat Glas twei un got dat up Sin Kopp. Matth. 26, 6. Luk. 7, 38. Joh. 11, 2. 12, 3.
4. Dar weern enige, de warn unwillig, un sproken: Wat schall doch düsse Unrat? Matth. 26, 8.
5. Man kunn dat Water för mehr as dree hunnert Groschen verkofft hebben, un datsülve de Armen geven. Un murrten öwer se.
6. JEsus awer sprok: Lat se mit Freden! Wat bekümmert ji se? Se hett en gut Wark an Mi dahn.
7. Ji hebbt alle Tied Arme bi ju, un wenn ji wüllt, künnt ji se wat Gudes dohn, Mi awer hebbt ji nich alle Tied. 5. Mos. 15, 11.
8. Se hett dahn, wat se kunn. Se is tovör kamen, Min Lieknam to salven to Min Begräfnis.
9. Wahrlich, Ik segg ju: Wo düt Evangelium predigt ward in alle Welt, dar ward man ok dat seggen to ehr Gedächtnis, wat se nu dahn hett.
10. Un Judas Ischarioth, een vun de Twölf, gung hen to de Hohenpresters, dat he Em verraden dä. Matth. 26, 14. Luk. 22, 3. 4.
11. As se dat hörn, warn se froh, un versproken em Geld to geven. Un he söch, woans he Em paßlich verraden kunn.
12. Un an den eersten Dag vun de söten Brode, dar man dat Osterlamm opfern deiht, sproken Sin Jüngers to Em: Wo wullt Du, dat wi hengaht un toricht, dat Du dat Osterlamm eten magst? Matth. 26, 17. Luk. 22, 7. 8.
13. Un he schick twee vun Sin Jüngers hen, un sprok to se: Gaht hen in de Stadt, un ju ward en Minsch in de Möt kamen, de drigt en Kruk mit Water, folgt em na. Luk. 22, 8.
14. Un wo he hengeiht, dar sprekt to den Huswirt: De Meister lett di seggen: Wo is dat Gasthus, dar Ik dat Osterlamm eten doh mit Min Jüngers?
15. Un he ward ju en groten Saal wiesen, de mit Pulsters versehn is; darsülvst richt för uns to.
16. Un de Jüngers gungen rut, un keemen in de Stadt, un funn’ dat, as He se seggt harr, un bereiten dat Osterlamm.
17. An den Abend awer keem He mit de Twölf. Matth. 26, 20.
18. Un as se to Disch sitten un eten dän, sprok JEsus: Wahrlich, Ik segg ju: Een vun ju, de mit Mi eten deiht, ward Mi verraden. Luk. 22, 21.
19. Un se warn trurig, un sän to Em, een na den annern: Bün ik dat? Un de anner: Bün ik dat?
20. He antwort, un sprok to se: Een vun de Twölf, de mit Mi in de Schöddel stippt.
21. Twar, de Minschensöhn geiht hen, as vun Em schreven steiht. Wehe awer den Minsch, dörch weken de Minschensöhn verraden ward. Dat weer densülven Minsch beter, dat he nie gebarn weer.
22. Un as se eten, neem JEsus dat Brod, dank, un brok dat, un gev dat se, un sprok: Nehmt, eet, dat is Min Fleesch. Matth. 26, 26. Luk. 22, 19. 1. Cor. 11, 23.
23. Un neem den Kelch, un dank, un gev se den, un se drunken all darut.
24. Un He sprok to se: Dat is Min Blot vun dat nie Testament, dat vör veele vergaten ward.
25. Wahrlich, Ik segg ju, dat Ik nu fortan nich drinken ward vun de Druven vun den Wienstock, bet an den Dag, dar Ik dat drink in GOtt Sin Riek.
26. Un as se den Lofgesang spraken harrn, gungen se rut an den Ölbarg. Matth. 26, 30. Luk. 22, 39. Joh. 18, 1.
27. Un JEsus sprok to se: Ji ward ju in düsse Nacht all an Mi argern. Denn dar steiht schreven: Ik warr den Harr sla’n, un de Schap ward sik terstreun. Zach. 13, 7. Matth. 26, 31. Joh. 16, 32.
28. Awer nadem Ik upstahn bün, will Ik vör ju hengahn in Galiläa. Matth. 26, 32.
29. Petrus awer sä to Em: Un wenn se sik ok all argern dän, so wull Ik mi doch nich argern.
30. Un JEsus sprok to em: Wahrlich, Ik segg di, hüt in düsse Nacht, ehr denn de Hahn twee Mal kreiht, warrst du Mi dree Mal verleugnen. Matth. 26, 34. Luk. 22, 34. Joh. 13, 38.
31. He awer redt noch wieder: Ja, wenn ik ok mit Di starven schall, wull ik Di doch nich verleugnen. Datsülvig glieken sän se all.
32. Un se keemen na den Hof, mit Namen Gethsemane. Un He sprok to Sin Jüngers: Sett ju hier dal, bet dat Ik hengah, un beden doh. Matth. 26, 36. Luk. 22, 29. Joh. 18, 1.
33. Un He neem to Sik Petrus, un Jakobus, un Johannes, un fung an to bevern un zaghaftig to warrn.
34. Un sprok to se: Min Seel is bedrövt bet an den Dod; holt ju hier up, un wakt. Matth. 26, 38. Joh. 12, 27.
35. Un He gung en beten wieder, full up de Eer un bed’, dat, wenn dat möglich weer, de Stunn vöröwer gung. Luk. 22, 41.
36. Un sprok: Abba, Min Vader, Di is dat Allns möglich, nimm düssen Kelch vun Mi; doch nich wat Ik will, sonnern wat Du wullt. Luk. 1, 37. Matth. 26, 39. Joh. 6, 38.
37. Un He keem, un funn se slapen, un sprok to Petrus: Simon, slöppst du? Büst du nich in Stand, en Stunn to waken?
38. Wakt un bedt, dat ji nich in Anfechtung fallt. De Geist is willig; awer dat Fleesch is swack. Matth. 26, 41.
39. Un He gung wedder hen un be’, un sprok desülven Wör’.
40. Un keem wedder, un funn se awermals slapen; denn ehr Ogen weern vull Slap, un wussen nich, wat se Em antworten.
41. Un He keem ton drütten Mal, un sprok to se: Ach, wüllt ji nu slapen un ruhn? Dat is nu nog, de Stunn is kamen. Seht, de Minschensöhn ward öwerantwort warrn in de Sünners ehr Hann. Matth. 26, 45.
42. Staht up, lat uns gahn, seht, de Mi verraden deiht, is in de Neeg. Joh. 14, 31.
43. Un gliek, as He noch reden dä, keem herto Judas, een vun de Twölf, un en grot Volk mit em, mit Swerdters un mit Stangen vun de Hohenpresters un Schriftgelehrten un Öllsten. Matth. 26, 47. Luk. 22, 47. Joh. 18, 3.
44. Un de Verräter harr se en Teken geven, un seggt: Weken ik küssen ward, de is dat, den griept un föhrt Em seker af.
45. Un as He keem, trä he gliek to Em, un sprok to Em: Rabbi, Rabbi, un küß Em. 2. Sam. 20, 9.
46. De annern awer län ehr Hann an Em, un grepen Em.
47. Een awer vun de, de darbi stunn, trock sin Swerdt rut, un slog den Hohenprester sin Knecht, un hau em en Ohr af. Matth. 26, 51. Luk. 22, 50.
48. Un JEsus antworte, un sprok to se: Ji sünd utgahn, as to en Mörder, mit Swerdten un mit Stangen, Mi to fangen;
49. Ik bün däglich bi ju in den Tempel west un hef lehrt, un ji hebbt Mi nich grepen. Awer up dat de Schrift erfüllt war. Ps. 69, 10.
50. Un de Jüngers verleeten Em alle un leepen weg. Hiob. 19, 13.
51. Un dar weer en Jüngling, de folg Em na, de weer mit Linn’ kledt up de blote Hut; un de Jünglings grepen em.
52. He awer leet dat Linn’ fahrn, un leep nakelt darvun.
53. Un se föhrn JEsus to den Hohenprester, darhen tosamen kamen weern alle Hohenpresters un Öllsten un Schriftgelehrten. Matth. 26, 57. Luk. 22, 54. Joh. 18, 13.
54. Petrus awer folg vun wieden bet in den Hohenprester sin Palast; un he weer dar, un seet bi de Knechts un warm sik bi dat Füer.
55. Awer de Hohenpresters un de ganze Rath söchen Tügnisse wedder JEsus, up dat se Em ton Dod brochen, un se funnen nicks. Matth. 26, 59. Apost. 6, 13.
56. Veele geven falsch Tügnis wedder Em; awer ehr Tügnisse keemen nich öwereen.
57. Un weke stunnen up, un geven falsch Tügnis wedder Em, un sproken:
58. Wi hebbt hört, dat He sä: Ik will den Tempel, de mit Hann makt is, afbreken un in dree Dag’ en annern bu’n, de nich mit Hann makt is. Joh. 2, 19.
59. Awer ehr Tügnisse keemen noch nich öwereen.
60. Un de Hohenprester stunn up unner se, un frog JEsus, un sprok: Antwortst Du nicks to dat, wat düsse wedder Di tügt?
61. He awer sweeg still, un antworte nicks. Do frog Em de Hohenprester noch eenmal, un sprok to Em: Büst Du Christus, de Söhn vun den Hochgelavten? Jes. 53, 7.
62. JEsus awer sprok: Ik bün dat. Un ji ward sehn den Minschensöhn sitten to de rechte Hand vun de Kraft, un kamen mit de Wolken vun den Himmel. Matth. 24, 30. 26, 64. Luk. 22, 69. 1. Thess. 4, 16.
63. Do reet de Hohenprester sin Rock entwei, un sprok: Wat brukt wi wieder noch Tügen? 3. Mos. 10, 6.
64. Ji hebbt hört de Gotteslästerung! wat dünkt ju? Se awer verdammten Em all, dat He de Dod verdeent harr. Jer. 26, 11.
65. Do fungen weke an, Em antospiegen, un Sin Angesicht to bedecken, un mit Füst to sla’n, un to Em to seggen: Prophezieh uns mal! Un de Knechts slogen Em in dat Angesicht. Matth. 26, 67.
66. Un Petrus weer unnen in den Palast; do keem een vun den Hohenprester sin Deenstdierns rin. Matth. 26, 69.
67. Un as se seeg Petrus sik warmen, seeg se Em an, un sprok: Un du weerst ok mit den JEsus vun Nazareth.
68. He leugne dat awer, un sprok: Ik kenn Em nich, weet ok nich, wat du seggst. Un he gung rut na den Vörhof; un de Hahn kreih.
69. Un de Deenstdiern seeg Em, un fung an, noch eenmal to seggen to de, weke darbi stunn: Düsse is een vun se. Matth. 26, 71.
70. Un he leugne dat nochmal. Un na en kleene Wiel sproken awermal to Petrus, de darbi stunnen: Wahrlich, du büst een vun se; denn du büst en Galiläer, un din Sprak lud’ grad ebenso.
71. Awer he fung an, sik to verfluchen, un to swörn: Ik kenn den Minsch nich, dar ji vun seggt. Un de Hahn kreih ton annern Mal. Do dacht Petrus an dat Wort, dat JEsus to em sä: Ehr de Hahn twee Mal kreiht, warrst du Mi dree Mal verleugnen. Un he fung an to weenen. Matth. 26, 34. 75. Luk. 22, 34.
Dat 15. Kapitel.
1. Un bald an den Morgen heeln de Hohenpresters en Rath mit de Öllsten un de Schriftgelehrten, darto de ganze Rath, un bunnen JEsus, un föhrn Em hen, un öwerantworten Em Pilatus. Matth. 27, 1. Luk. 22, 66. Joh. 18, 28.
2. Un Pilatus frog Em: Büst Du de Juden ehr König? He antworte awer, un sprok to Em: Du seggst dat. Joh. 18, 33.
3. Un de Hohenpresters beschülligten Em hart.
4. Pilatus awer frog Em noch eenmal un sprok: Antwortst Du nicks? Süh, wo hart se Di verklagt. Matth. 27, 13.
5. JEsus awer antworte nicks mehr, so dat sik ok Pilatus verwunner. Jes. 53, 7.
6. He plegg se awer up dat Osterfest een Gefangen los to geven, weken se begehrten. Joh. 18, 39.
7. Dar weer awer een, nennt Barabbas, fungen mit de Upröhrers, de in Uprohr en Mord begahn harr.
8. Un dat Volk gung rup, un be’ dat he dä, as he plegg.
9. Pilatus awer antworte se: Wüllt ji, dat ik ju den König vun de Juden los geven schall?
10. Denn he wuß, dat Em de Hohenpresters ut Nied öwerantwort harrn.
11. Awer de Hohenpresters reizten dat Volk, dat he se veel leever den Barabbas los geven schull.
12. Pilatus awer antworte wedder un sprok to se: Wat wüllt ji denn, dat ik mit den dohn schall, den ji beschülligt, dat He en König vun de Juden is?
13. Se schregen awermals: Krüzig Em!
14. Pilatus awer sprok to se: Wat hett He Slechtes dahn? Awer se schregen noch veel mehr: Krüzig Em!
15. Pilatus awer dach, dat Volk sin Willen to dohn, un gev se Barabbas los, un öwergev se JEsus, dat He geißelt un krüzigt war.
16. De Kriegsknechts awer föhrn Em hen in dat Richthus un repen tosamen de ganze Schaar; Matth. 27, 27.
17. Un trocken Em en Purpur an, un flechten en Kron vun Dornen, un setten se Em up. Joh. 19, 2.
18. Un fungen an Em to gröten: Gegröt schast Du wesen, König vun de Juden.
19. Un slogen Em den Kopp mit dat Rohr, un bespegen Em, un fulln up de Knee, un beden Em an. Matth. 26, 67.
20. Un as se Em verspott harrn, trocken se Em den Purpur ut un trocken Em Sin egen Kleder an, un föhrn Em rut, dat se Em krüzigen. Matth. 27, 34.
21. Un dwungen een, de dar vörbi gung, nennt Simon vun Kyrene, de vun dat Feld keem (de en Vader weer to Alexander un Rufus), dat he Em dat Krüz drog. Matth. 27, 32. Luk. 23, 36.
22. Un se brochen Em an de Stä Golgatha, dat is verdütscht: Schädelstä. Matth. 27, 33.
23. Un se geven Em Myrrhen in Wien to drinken; un He neem dat nich to Sik. Ps. 69, 22.
24. Un as se Em krüzigt harrn, deeln se sik Sin Kleder, un smeten dat Lot darum, wer wat afkreeg. Ps. 22, 19. Matth. 27, 35. Luk. 23, 34. Joh. 19, 24.
25. Un dat weer um de drütte Stunn, dat se Em krüzigten.
26. Un dat weer baben öwer Em schreven, wat man Em Schuld gev, nämlich: En König vun de Juden. Matth. 27, 37.
27. Un se krüzigten twee Mörders mit Em; een to Sin rechten un den annern to’r linken Hand.
28. Dar war de Schrift wahr makt, de dar seggt: He is to de Öweldoers rekent. Jes. 53, 12.
29. Un de dar vörbi gungen, lästerten Em, un schüttelten ehr Köpp, un sproken: Pfui Di, wa fien brickst Du den Tempel twei un bu’st em in dree Dag’! Joh. 2, 19.
30. Help Di nu Sülvst, un stieg herunner vun dat Krüz! Luk. 23, 35.
31. Dessülven glieken verspotten de Hohenpresters Em unner enanner, samt de Schriftgelehrten, un sproken: He hett anner Lüd holpen, un kann Sik Sülvst nich helpen.
32. Is He Christus un en König in Israel, so stieg He nu vun dat Krüz, dat wi seht un glovt. Un de mit Em krüzigt weern, höhnten Em ok.
33. Un na de sößte Stunn war en Düsternis öwer dat ganze Land, bet to de negente Stunn. Matth. 27, 45. Luk. 23, 44.
34. Un um de negente Stunn reep JEsus lut, un sprok: Eli, Eli, lama absathani! dat is verdütscht: Min GOtt, Min GOtt, warum hest Du Mi verlaten? Ps. 22, 2. Matth. 27, 46.
35. Un enige, de darbi stunnen, as se dat hörn, sproken se: Süh, He röpt den Elias.
36. Do leep een to Em, füll en Swamm mit Etig, un steek em up en Rohr, un gev Em wat to drinken, un sprok: Holt, lat mal sehn, ob Elias kummt un Em raf nimmt. Ps. 69, 22.