De Epistel St. Pauli an de Galater.

Dat 1. Kapitel.

1. Paulus, en Apostel, (nich vun Minschen, ok nich dörch Minschen, sonnern dörch JEsus Christus, un GOtt den Vader, de Em upweckt hett vun de Doden). v. 11. 12. Apost. 3, 15.

2. Un all de Bröder, de bi mi sünd, an de Gemeenen in Galatien.

3. Gnad wes’ mit ju, un Freden vun GOtt, den Vader, un unsen HErrn, JEsus Christus, Röm. 1, 7. 1. Cor. 1, 3. Eph. 1, 2. 1. Pet. 1, 2. 2. Joh. v. 3.

4. De sik sülvst för unse Sünden hengeven hett, dat He uns retten dä vun düsse gegenwärtige böse Welt na GOtt un unsen Vader Sin Willen, Kap. 2, 20. 1. Tim. 2, 6. Tit. 2, 14. 1. Joh. 5, 19.

5. Weken wes’ Ehr vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. 1. Tim. 4, 18.

6. Mi wunnert, dat ji ju so bald afwenden lat vun den, de ju beropen hett in de Gnad vun Christus, to en anner Evangelium; Kap. 5, 8.

7. So dat doch keen anner geven deiht, ahn dat dat weke gift, de ju verbiestert, un dat Evangelium vun Christus verdreihn wüllt. Apost. 15, 1. 24.

8. Awer wenn ok wi oder en Engel vun den Himmel ju en anner Evangelium predigen war, as wi ju dat predigt hebbt, de schall verflucht sien. 1. Cor. 16, 22.

9. So as wi nu seggt hebbt, so seggt wi ju nochmal: Wenn Jemand ju en anner Evangelium predigen deiht, as wat ji kregen hebbt, de schall verflucht sien.

10. Predig ik denn nu Minschen, oder GOtt ton Deenst? Oder denk ik Minschen gefällig to sien? Wenn ik de Minschen noch gefällig weer, so weer ik Christus Sin Knecht nich. 1. Thess. 2, 4.

11. Ik gev ju awer to weeten, leeve Bröder, dat dat Evangelium, dat vun mi predigt ward, nich minschlich is. 1. Cor. 15, 1. 3.

12. Denn ik hef dat vun keen Minschen kregen noch lehrt, sonnern dörch de Apenbarung vun JEsus Christus. 1. Cor. 11, 23.

13. Denn ji hebbt wol hört vun min Wandel in dat Judendom, as ik öwer alle Maaten GOtt Sin Gemeen verfolgen un terstören dä, Apost. 26, 9.

14. Un nehm to int Judendom öwer Veele vun min Glieken in min Geslecht un iverte öwer alle Maaten um dat Gesetz vun uns’ Vaders.

15. As dat awer GOtt wol gefalln dä, de mi vun min Moderlief hett utsonnert un beropen dörch Sin Gnad, Röm. 1, 1.

16. Dat He Sin Söhn in mi apenbaren dä, up dat ik Em dörch dat Evangelium mank de Heiden predigen dä, do töger ik nich un frog nich eerst Fleesch un Blot um Rath. Matth. 16, 17.

17. Keem ok nich na Jerusalem to de hen, de vör mi Apostels weern, sonnern trock hen na Arabien un keem wedder na Damaskus.

18. Dree Jahr darna keem ik na Jerusalem, Petrus to sehn un blev foftein Dag’ bi em. Apost. 9, 26.

19. Vun de annern Apostel awer seeg ik Keen, blot Jacobus, den HErrn Sin Broder. Matth. 13, 55.

20. Wat ik ju awer schrieven doh, seht, GOtt weet dat, dat leeg ik nich.

21. Naher keem ik in de Länner Syrien un Cilicien. Apost. 9, 30.

22. Ik weer awer de christlichen Gemeenen in Judäa vun Person unbekannt.

23. Se harrn blot hört, dat de uns fröher verfolg, de predigt nu den Gloven, den he fröher terstört hett;

24. Un lavten GOtt wegen mi.

Dat 2. Kapitel.

1. Veertein Jahr naher trock ik nochmal rup na Jerusalem, mit Barnabas un neem Titus ok mit mi.

2. Ik trock awer rup wegen en Apenbarung un besprok mi mit se öwer dat Evangelium, dat ik mank de Heiden predigen dä, besonners mit de, de dat Ansehn harrn, up dat ik nich umsunst leep oder lopen harr.

3. Awer ok Titus, de mit mi weer, war nich dwungen, sik to besnieden, obgliek he en Grieche weer. Apost. 16, 3.

4. Denn wiel falsche Bröder mit indrungen weern un sik nebenbi insleken harrn, um up to luern uns’ Frieheit, de wi hebbt in Christus JEsus, dat se uns knechten kunnen. Apost. 15, 24.

5. Weken wi ok nich een Stunn nageven, dat wi se gehorcht harrn, up dat de Wahrheit vun dat Evangelium bi ju bestahn dä.

6. Vun de awer, de dat Ansehn harrn, wat se ok fröher west sien mögt, daran liggt mi Nicks, denn GOtt nimmt keen Rücksicht up de Minschen ehr Ansehn. Mi awer hebbt de, de dat Ansehn harrn, Nicks Anners lehrt; Apost. 10, 34.

7. Sonnern as se sehn dän, dat mi vertrut weer dat Evangelium an de Vörhut, as Petrus dat Evangelium an de Besniedung. Apost. 13, 46.

8. (Denn de, weke Petrus kräftig west is to dat Apostelamt unner de Besniedung, de is mit mi ok kräftig west mank de Heiden;)

9. Un as se erkennen de Gnad, de mi geven weer, geven se, nämlich Jacobus un Kephas un Johannes, de för Pilers ansehn weern, mi un Barnabas de rechte Hand un warn mit uns eens, dat wi mank de Heiden, se awer unner de Besniedung predigen schulln;

10. Blot schulln wi an de Armen denken, wat ik ok flietig dahn hef. Apost. 11, 30. 12, 25. 24, 19.

11. As awer Petrus na Antiochien keem, trä ik gegen em up, denn dar weer Klag öwer em kamen.

12. Denn vörher, ehr weke vun Jacobus Sin keemen, eet he mit de Heiden; as se awer keemen, gung he weg un scheed sik vun se, darum, dat he vör de vun de Besniedung bang weer.

13. Un de annern Juden heuchelten mit Em, so dat ok Barnabas verföhrt war, mit se to heucheln.

14. Awer as ik seeg, dat se nich uprichtig wandeln dän, na de Wahrheit vun dat Evangelium, sprok ik to Petrus, frie un frank vör All: Wenn du, de du en Jud büst, heidnisch leven deihst un nich jüdisch, warum dwingst du denn de Heiden, jüdisch to leven? 1. Tim. 5, 20.

15. Wenn wi ok vun Natur Juden sünd, un nich Sünners ut de Heiden,

16. Doch, wiel wi weet, dat de Minsch dörch de Warke vun dat Gesetz nich gerecht ward, sonnern dörch den Gloven an JEsus Christus, so glovt wi ok an JEsus Christus, up dat wi gerecht ward dörch den Gloven an Christus un nich dörch de Warke vun dat Gesetz, denn dörch de Gesetzes Warke ward keen Fleesch gerechtfardigt. Apost. 15, 10. 11. Röm. 3, 20. 28. 4, 5. 11, 6. Eph. 2, 8.

17. Schulln wi awer, de dar sökt dörch Christus gerecht to warrn, ok noch sülvst as Sünders funnen warrn, so weer Christus en Sündendeener. Dat fehl ok noch!

18. Wenn ik awer dat, wat ik tweibraken hef, wedder upbu, so mak ik mi sülvst to en Öwertreder.

19. Ik bün awer dörch dat Gesetz dat Gesetz afstorven, up dat ik för GOtt leven doh; ik bün mit Christus krüzigt. Röm. 14, 7.

20. Ik lev, awer doch nich ik, sonnern Christus levt in mi. Denn wat ik nu int Fleesch leven doh, dat lev ik in den Gloven an GOtt Sin Söhn, de mi leev hatt hett un sik sülvst för mi hengeven. 2. Cor. 13, 5. Gal. 1, 4.

21. Ik smiet GOtt Sin Gnad nich weg, denn wenn dörch dat Gesetz de Gerechtigkeit kummt, so is Christus umsunst storven.

Dat 3. Kapitel.

1. O, ji unverständigen Galater, wokeen hett ju betovert, dat ji de Wahrheit nich gehorchen doht? weke Christus JEsus vör Ogen malt weer un nu mank ju krüzigt is? Luk. 24, 25.

2. Dat alleen will ik vun ju hörn: Hebbt ji den GEist kregen dörch de Warke vun dat Gesetz oder dörch de Predigt vun den Gloven?

3. Sünd ji so unverständig? In den GEist hebbt ji anfungen. Wüllt ji nu dat int Fleesch to End föhrn?

4. Hebbt ji denn umsunst so Veel utstahn? wenn dat Allns umsunst is?

5. De ju nu den GEist geven deiht un son Dahten in ju wirken deiht, deiht He dat dörch de Gesetzes Warke, oder dörch de Predigt vun den Gloven? Röm. 10, 8.

6. Ebenso as Abraham GOtt glovt hett, un em dat to Gerechtigkeit rekent is; Röm. 4, 3.

7. Seht nu in, dat de, de ut den Gloven sünd, Abraham sin Kinner sünd.

8. De Schrift awer hett dat vörher sehn, dat GOtt de Heiden dörch den Gloven gerecht maken dä, darum verkündigt se Abraham: In di schüllt alle Heiden segent warrn. 1. Mos. 12, 3.

9. Also ward de, de ut den Gloven sünd, mit den glövigen Abraham segent.

10. Denn de mit de Gesetzes Warke to dohn hebbt, de sünd unner den Fluch. Denn dat steiht schreven: Verflucht schall Jedereen wesen, de nich blift in all dat, dat schreven steiht in dat Gesetzbok, dat he dat deiht. 5. Mos. 27, 26.

11. Dat awer dörch dat Gesetz Nüms gerecht ward vör GOtt, is apenbar; de Gerechte ward dörch sin Gloven leven. Röm. 1, 17.

12. Dat Gesetz is awer nich ut den Gloven, sonnern de Minsch de dat Gesetz hollt, ward dardörch leven.

13. Christus awer hett uns erlöst vun dat Gesetz sin Fluch, as He ward en Fluch för uns (denn dat steiht schreven: Verflucht is Jedereen, de ant Holt hangen deiht,) Röm. 8, 3. 2. Cor. 5, 21. 5. Mos. 21, 23.

14. Up dat de Segen vun Abraham to de Heiden, keem, in Christus JEsus, un wi de Tosag vun den GEist dörch den Gloven kregen. 1. Mos. 12, 3.

15. Leeve Bröder, ik will na minschliche Wies’ reden: man veracht doch en Minsch sin Testament nich, wenn dat bestätigt is un sett ok Nicks to. Ebr. 9, 17.

16. Nu is de Tosag Abraham un sin Samen makt. He sprickt nich: »dörch den Samen«, as dörch Veele, sonnern as dörch een, »dörch din Samen,« weke is Christus. 1. Mos. 22, 18.

17. Ik segg awer darvun: dat Testament, dat vun GOtt fröher bestätigt is up Christus, ward nich uphaven, dat de Tosag schull dörch dat Gesetz uphörn, wat geven is awer veer hunnert un dörtig Jahr naher. 2. Mos. 12, 40. Apost. 7, 6.

18. Denn wenn dat Arv dörch dat Gesetz erworben war, so war dat nich dörch Tosag geven. GOtt awer hett dat Abraham dörch Tosag frie schenkt.

19. Wat schall denn dat Gesetz? Dat is hento kamen wegen de Sünd, bet de Samen keem, den de Tosag makt is un is stellt vun de Engeln dörch den Middelsmann sin Hand. 2. Mos. 19, 3.

20. Nu is awer en Middelsmann nich de Middelsmann vun een eenzigen; GOtt awer is Eener. 5. Mos. 4, 39. 6, 4.

21. Wat? Is denn dat Gesetz gegen GOtt Sin Tosag? Dat fehl ok noch. Wenn awer en Gesetz geven weer, dat lebendig maken kunn, denn keem de Gerechtigkeit wahrhaftig ut dat Gesetz. Röm. 8, 2-4.

22. Awer de Schrift hett Allns beslaten unner de Sünd, dat alle Minschen Sünders sünd, up dat de Tosag kamen dä dörch den Gloven an JEsus Christus, an de geven, de gloven doht. Röm. 3, 9. 11, 32. Gal. 3, 14. 26.

23. Bevör nu awer de Glov kamen dä, warn wi unner dat Gesetz verwahrt un verslaten up den Gloven, de schull apenbart warrn. Kap. 4, 3.

24. Also is dat Gesetz uns’ Tuchtmeister west up Christus, up dat wi dörch den Gloven gerecht warn. Röm. 10, 14.

25. Nu awer de Glov kamen is, sünd wi nich mehr unner den Tuchtmeister.

26. Denn ji sünd all GOtt Sin Kinner, dörch den Gloven an Christus JEsus. Jes. 56, 5. Joh. 1, 12. Röm. 8, 17.

27. Denn so veel vun ju döfft sünd, de hebbt Christus antrocken. Röm. 6, 3. 13, 14.

28. Hier is keen Jud noch Grieche, hier is keen Mann noch Fru, denn ji sünd alltomal Een in Christus JEsus. Röm. 10, 12. 1. Cor. 12, 13.

29. Sünd ji awer Christus Sin, so sünd ji jo Abraham sin Samen un na de Tosag Arven. Röm. 9, 7.

Dat 4. Kapitel.

1. Ik segg awer, so lang de Arv en Kind is, is twischen em un en Knecht keen Unnerscheed, obgliek he en Herr is vun all de Göder;

2. Sonnern he is unner de Vörmünners un Plegers, bet up de vun den Vader bestimmte Tied.

3. So ok wi, as wi Kinner weern, weern wi unner dat Regiment vun de üteren Ordnungen. Kap. 3, 23. 5, 1. Kol. 2, 20.

4. As awer de Tied erfüllt weer, schick GOtt Sin Söhn, geborn vun en Wief, un unner dat Gesetz dahn, 1. Mos. 49, 10.

5. Up dat He de, de unner dat Gesetz weern, erlösen dä un dat wi de Kindschaft kregen. Kap. 3, 13.

6. Dewiel ji nu Kinner sünd, hett GOtt den GEist vun Sin Söhn in ju Harten schickt, de dar schrigt: Abba, leev Vader! Röm. 8, 15.

7. Also is hier keen Knecht mehr, sonnern luter Kinner. Sünd dat awer Kinner, so sünd dat ok GOtt Sin Arven dörch Christus. Kap. 3, 29. Röm. 8, 16. 17.

8. Awer to de Tied, as ji GOtt nich erkennen dän, hebbt ji deent de, de vun Natur keen Götter sünd.

9. Nu awer ji GOtt erkennt hebbt, ja veelmehr vun GOtt erkennt sünd, woans dreiht ji ju nu wedder um na de swacken un eenfoltigen Satzungen, de ji nu wedder deenen wüllt?

10. Ji holt Dag un Monat un Fest un Jahrstieden. Röm. 14, 5.

11. Ik bün bang för ju, dat ik vellicht umsonst an ju arbeit hef. 2. Joh. v. 8.

12. West doch ebenso as ik, denn ik bün ebenso as ji. Leeve Bröder, ik bä ju, ji hebbt mi keen Leed dahn. 2. Cor. 2, 5.

13. Denn ji weet, dat ik ju in Swackheit na dat Fleesch dat Evangelium predigt hef ton eersten Mal. 1. Cor. 2, 3.

14. Un min Anfechtungen, de ik na dat Fleesch utstahn doh, hebbt ji nich veracht noch versmäht, sonnern as en Engel vun GOtt nehmt ji mi up, ja as JEsus Christus sülvst. Mal. 2, 7.

15. Wa weert ji dartomal so selig! Ik bün ju Tüg’, dat, wenn dat möglich west weer, ji harrt ju Ogen utreten un mi geven.

16. Bün ik denn nu ju Fiend warn, dat ik ju de Wahrheit vertelln doh? Amos. 5, 10.

17. Se ivert um ju nich nett, sonnern se wüllt ju vun mi affällig maken, dat ji um se ivern schüllt. Apost. 20, 30.

18. Ivern is gud, wenn dat geschüt för wat Gudes un nich blot wenn ik bi ju bün.

19. Min leeven Kinner, weke ik noch mal mit Angst to Welt bring, bet dat Christus en Gestalt in ju nehmen deiht. 1. Cor. 4, 15.

20. Ik wull awer, dat ik nu bi ju weer, un min Stimm umwanneln kunn, denn ik bün irr na ju.

21. Seggt mi, de ji unner dat Gesetz sien wüllt, hebbt ji dat Gesetz nich hört? Kap. 3, 25.

22. Denn dar steiht schreven, dat Abraham twee Söhns harr, een vun de Magd, een vun de Frie. 1. Mos. 21, 2.

23. Awer de vun de Magd weer, is na dat Fleesch geborn, de awer vun de Frie, is dörch de Tosag geborn.

24. De Wör’ hebbt wat to bedüden. Denn dat sünd de twee Testaments, dat een vun den Barg Sinai, dat to de Knechtschaft gebären deiht, weke is de Agar. Kap. 5, 1. Röm. 8, 15.

25. (Denn Agar heet in Arabien de Barg Sinai) un stellt Jerusalem vör, dat to düsse Tied is, un is deenstbar mit sin Kinner.

26. Awer dat Jerusalem, dat dar baben is, dat is de Frie, de is de Moder vun uns allen. Ebr. 12, 22. Offenb. 3, 12.

27. Denn dar steiht schreven: Wes’ fröhlich, du Unfruchtbare, de du nich gebären deihst un brek rut un rop, de du nich swanger büst, denn de Unbegevene hett veel mehr Kinner, as de den Mann hett. Jes. 54, 1.

28. Wi awer, leeve Bröder, sünd Kinner na de Tosag, gliek as Isaak. Röm. 9, 7.

29. Awer so as to de Tied, de na dat Fleesch geborn weer, den, de na den GEist geborn weer, verfolgen dä, so geiht dat nu noch.

30. Awer wat sprickt de Schrift? Stöt de Magd ut mit ehrn Söhn, denn de Magd ehr Söhn schall nich arven mit de Frie ehrn Söhn. 1. Mos. 21, 10. 12.

31. So sünd wi nu, leeve Bröder, nich de Magd, sonnern de Frie ehr Kinner. Kap. 3, 29.

Dat 5. Kapitel.

1. So staht nu fast in de Frieheit, to weke uns Christus befriet hett un lat ju nich in dat knechtische Joch wedder fangen. Joh. 8, 32.

2. Seht, ik Paulus segg ju: Wenn ji ju besnieden lat, so kann Christus ju Nicks nützen.

3. Ik betüg nochmal Jedereen, de sik besnieden lett, dat he noch schuldig is dat ganze Gesetz to holn. Jak. 2, 10.

4. Ji hebbt Christus verlarn, de ji dörch dat Gesetz gerecht warrn wöllt un sünd ut de Gnad fulln. Kap. 2, 21. Röm. 7, 2. 3.

5. Wi awer tövt in den GEist dörch de Glov up de Gerechtigkeit, de man höpen mutt. 2. Tim. 4, 8.

6. Denn in Christus JEsus gelt weder Besniedung noch Vörhut wat, sonnern de Glov, de dörch de Leev dädig is. 1. Cor. 7, 19.

7. Ji hebbt gud lopen. Wokeen hett ju upholn, de Wahrheit nich to gehorchen? Kap. 3, 1. 1. Cor. 9, 24.

8. Son Öwerreden is nich vun den, de ju beropen hett. Kap. 1, 6.

9. En beten Suerdeeg makt den ganzen Deeg suer. 1. Cor. 5, 6.

10. Ik hef dat Vertruen to ju in den HErrn, ji ward nich anner Sinns wesen. Wokeen ju awer irr maken deiht, de ward sin Ordeel drägen, he mag wesen, wer he will. 2. Cor. 2, 3. 8, 23. Gal. 1, 7.

11. Ik awer, leeve Bröder, de ik de Besniedung noch predigen doh, warum mutt ik denn Verfolgung utstahn? De Argernis an dat Krüz hett denn jo uphört. 1. Cor. 1, 23.

12. Wull GOtt, dat de ok utrod warn, de ju terstört. Ps. 12, 4.

13. Ji awer, leeve Bröder, sünd to de Frieheit beropen. Seht awer to, dat ji de Frieheit nich brukt’ um dat Fleesch to deenen; sonnern dörch de Leev schall de Een den Annern deenen. 1. Cor. 8, 9.

14. Denn dat ganze Gesetz ward in een Wort erfüllt, in dat: Hef din Neegsten leef as di sülvst. Mark. 12, 31.

15. Wenn ji ju awer eenanner bieten un freten doht, so nehmt ju in Acht, dat ji ju nich eenanner vertehrn doht. 2. Cor. 12, 20.

16. Ik segg awer: Wandelt in den Geist, denn ward ji dat Fleesch sin Lust nich dohn.

17. Denn dat Fleesch hett Lust to dat, wat den Geist towedder is, un de Geist to dat, wat dat Fleesch towedder is. Desülvigen sünd gegen eenanner, so dat ji nich doht, wat ji wüllt. Röm. 7, 15. 23.

18. Wenn ju awer de Geist regeren deiht, so sünd ji nich unner dat Gesetz.

19. Apenbar sünd awer dat Fleesch sine Warke, as dar sünd: Ehebruch, Horeri, Unreinigkeit, Untucht, 1. Cor. 6, 9.

20. Afgötterie, Toveri, Fiendschaft, Striederie, Neid, Torn, Kiev, Zwietracht, Rotten, Haß, Mord,

21. Supen, Freten un desglieken, wovun ik ju fröher seggt hef un segg ju nochmal, dat de, de so wat doht, GOtt Sin Riek nich arven künnt. Luk. 21, 34. Eph. 5, 5.

22. Den Geist sin Frucht awer is: Leev, Freud, Freden, Geduld, Fründlichkeit, Gudheit, Glov, Sachtmoth, Keuschheit. Eph. 5, 9.

23. Gegen son Lüd is dat Gesetz nich. 1. Tim. 1, 9.

24. De awer Christus tohört, de krüzigt ehr Fleesch mitsamt de Lüste un Begierden. 1. Cor. 15, 28. Röm. 6, 6.

25. Wenn wi in den GEist leven doht, so lat uns ok in den Geist wandeln. Röm. 8, 5.

26. Lat uns nich na nicksnutzige Ehr gierig sien, uns eenanner herut to förrern un to hassen. Phil. 2, 3.

Dat 6. Kapitel.

1. Leeve Bröder, wenn en Minsch vun en Fehler öwerielt war, so help em wedder torecht mit sachtmödigen Geist, de ji geistlich sünd. Un seh up di sülvst, dat du nich ok versöcht warrst. Matth. 18, 15. Röm. 15, 1. Jak. 5, 19.

2. Lat den Een den Annern sin Last mit drägen, so ward ji Christus Sin Gesetz erfülln.

3. Wenn awer Jemand vun sik meent, he is wat, as he doch Nicks is, de bedrügt sik sülvst.

4. Lat Jedereen awer sin Wark unnersöken, un denn ward he an sik sülvst Ehr hebben, un nich an en Annern. 1. Cor. 11, 28.

5. Denn Jedereen ward sin Last drägen. 1. Cor. 3, 8. 2. Cor. 5, 10.

6. De awer mit dat Wort unnerricht ward, de schall den, de em unnerricht, allerhand Gudes mitdeelen.

7. Irrt ju nich, GOtt let sik nich spotten. Denn wat de Minsch seit, dat ward he arn.

8. Wokeen up sin Fleesch seit, de ward vun dat Fleesch dat Verdarven arn. Wokeen awer up den Geist seit, ward vun den Geist dat ewige Leven arn. Spr. 22, 8. Röm. 8, 13.

9. Lat uns awer Gudes dohn un nich möd warrn, denn to sin Tied ward wi ok arn ahn Uphör. 2. Thess. 3, 13. Offenb. 2, 3.

10. As wi denn nu Tied hebbt, so lat uns Gudes dohn an Jedereen, to allermeist awer an de Glovensbröder.

11. Seht, mit wa veel Wör’ hef ik ju schreven mit min egen Hand.

12. De sik wüllt angenehm maken na dat Fleesch, de dwingt ju, ju besnieden to laten, blot up dat se nich mit Christus Sin Krüz verfolgt warrn. Phil. 3, 18.

13. Denn ok se sülvst, de sik besnieden lat, holt dat Gesetz nich; sonnern se wüllt, dat ik ju besnieden laten schall, up dat se mit ju Fleesch grot dohn künnt. Apost. 15, 10.

14. Dat fehl awer ok noch, dat ik mit wat anners grot dä as mit unsen HErrn JEsus Christus Sin Krüz, dörch weke mi de Welt krüzigt is, un ik de Welt. Jer. 9, 24. 1. Cor. 1, 31. Spr. 29, 27.

15. Denn in Christus JEsus gelt weder Besniedung, noch Vörhut wat, sonnern en nie Kreatur. Matth. 12, 50. Joh. 15, 14. 1. Cor. 7, 19.

16. Un so Veele as na düsse Regel umher gahn doht, öwer de wes’ Fred un Barmhartigkeit, nämlich öwer GOtt Sin Israel. Ps. 125, 5.

17. Vun nu af an schall Nüms mi noch Möh maken, denn ik hef den HErrn JEsus Sin Maalteken an min Lief.

18. Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju Geist, leeve Bröder! Amen. Phil. 4, 23. 2. Tim. 4, 22. Philem. v. 25.

An de Galater schickt vun Rom.