Evangelium St. Marci. (continued 2)

37. Awer JEsus schreeg lut, un verscheed. Joh. 19, 30.

38. Un de Vörhang in de Tempel reet in twee Stücken entwei, vun baben an bet unnen dal. Matth. 27, 51.

39. De Hauptmann awer, de darbi stunn, gegen Em öwer, as he seeg, dat He mit son Geschrigg verscheden dä, sprok he: Wahrhaftig, düsse Minsch is GOtt Sin Söhn west! Matth. 27, 54.

40. Un dar weern ok Fruens, de vun wieden düt Allns anseegen, mank weke weer Maria Magdalena, un Maria, den lütten Jakobus un Joses ehr Moder, un Salome, Matth. 27, 55.

41. De Em ok nafolgt weern, as He in Galiläa weer, un deent harrn, un veel anner, de mit Em rup na Jerusalem gahn weern. Luk. 8, 2.

42. Un up den Abend, wiel dat de Rüstdag weer, weke is de Vörsabbat,

43. Keem Joseph vun Arimathia, en ehrbare Ratsherr, de ok up GOtt Sin Riek töv; de wag dat, un gung rin to Pilatus, un bed’ um JEsus Sin Lieknam. Matth. 27, 57. Luk. 23, 50. Joh. 19, 38.

44. Pilatus awer wunner sik, dat He all dod weer, un reep den Hauptmann, un frog em, ob He längst dod weer?

45. Un as he dat vun den Hauptmann utkundschaft harr, gev he Joseph den Lieknam.

46. Un he koff Linn’, un neem Em af, un wickel Em in dat Linn’ un lä Em in en Graf, dat weer in en Felsen haut, un wölter en Steen vör de Döhr to dat Graf. Matth. 27, 60.

47. Awer Maria Magdalena, un Maria Joses keken to, wo He henleggt war. Matth. 27, 61.

Dat 16. Kapitel.

1. Un as de Sabbat vörbi weer, koffen Maria Magdalena, un Maria Jakobus un Salome Spezerien, up dat se keemen, un salvten Em. Matth. 28, 1. Luk. 24, 1.

2. Un se keemen to dat Graf up en Sabbat heel fröh, as de Sünn upgung.

3. Un se sproken unner enanner: Wer wöltert uns den Steen vun de Döhr vun dat Graf?

4. Un se seegen darhen, un warn gewahr, dat de Steen afwöltert weer, denn he weer heel grot.

5. Un se gungen rin in dat Graf un seegen en Jüngling to rechten Hand sitten, de harr en lang witt Kleed an, un se warn bang. Matth. 28, 2. 3. Luk. 24, 4.

6. He awer sprok to se: Verfehrt ju nich. Ji sökt JEsus vun Nazareth, den Gekrüzigten; He is upstahn, un is nich hier. Seht dar de Stä, dar se Em henleggt harrn. Matth. 28, 5.

7. Gaht awer hen un seggt dat Sin Jüngers un Petrus, dat He vör ju hengahn ward in Galiläa, dar ward ji Em sehn, as He ju seggt hett. Matth. 26, 32.

8. Un se gungen flink rut, un lepen weg vun dat Graf, denn se weer en Bevern un Zittern ankamen, un sän Nüms wat, denn se fürchten sik.

9. JEsus awer, as He upstahn weer, fröh an den eersten Wekeldag, leet He Sik toeerst Maria Magdalena sehn, vun de He söven Düvels utdreven harr.

10. Un se gung hen, un verkünnig dat de, de mit Em west weern, de dar trurig weern un weenten.

11. Un desülvigen, as se hörn, dat He leven dä, un weer ehr erschienen, gloven se dat nich.

12. Darna, as twee vun se, de unnerwegs weern, apenbar He Sik unner en anner Gestalt, as se up dat Feld gungen. Luk. 24, 13.

13. Un desülven gungen ok hen, un verkünnigten dat de annern; de glovten se ok nich.

14. Toletzt, as de Ölven to Disch sitten dän, apenbar He Sik, un schull ehren Unglov, un ehr Hartens Hardigkeit, dat se nich glovt harrn de, de Em sehn harrn uperstahn. Luk. 24, 36. Joh. 20, 19. 1. Cor. 15, 5. 7.

15. Un sprok to se: Gaht hen in alle Welt, un predigt dat Evangelium alle Kreatur. Matth. 28, 19. Kol. 1, 23.

16. Wer dar glovt un döfft ward, de ward selig warrn, wer awer nich glovt, de ward verdammt warrn. Apost. 2, 38. Joh. 3, 18. 36. 12, 48.

17. De Teken awer, de dar folgen ward de, de dar glovt, sünd düsse: In Min Namen ward se Düvels utdrieven, mit nie Tungen reden, Apost. 16, 18. 2, 4. 11. 10, 46.

18. Slangen verdrieven, un wenn se wat Giftiges drinkt, ward dat se nich schaden, up de Kranken ward se de Hann leggen, so ward dat beter mit se warrn. Luk. 10, 19. Apost. 28, 5. 8.

19. Un de HErr, nadem He mit se redt harr, war He upnahm to den Himmel, un sitt to rechten Hand GOttes. Luk. 24, 51. Apost. 1, 9.

20. Se awer gungen rut un predigten an alle Enn, un de HErr wirkte mit se, un bekräftig dat Wort dörch nafolgende Teken. Apost. 3, 16. 14, 3. Ebr. 2, 4.