De Epistel St. Pauli an de Kolosser.

Dat 1. Kapitel.

1. Paulus, en Apostel vun JEsus Christus, dörch GOtt Sin Willen, un Broder Timotheus, 2. Cor. 1, 1.

2. An de Hilligen to Kolossa, un de glövigen Bröder in Christus. Gnad wes’ mit ju, un Freden vun GOtt, unsen Vader, un den HErrn JEsus Christus! Röm. 1, 7.

3. Wi dankt GOtt un unsen HErrn JEsus Christus Sin Vader un bedt all Tied för ju,

4. Nadem wi hört hebbt vun ju Glov an Christus JEsus un vun de Leev to all de Hilligen; Eph. 1, 15.

5. Wegen de Hoffnung, de ju bileggt is in den Himmel, vun weke ji hört hebbt dörch dat Wort vun de Wahrheit in dat Evangelium, 1. Pet. 1, 3. 4. 2. Cor. 6, 7.

6. Dat na ju hen kamen is, as ok in alle Welt, un is fruchtbar, as ok in ju, vun den Dag an, wa ji dat hört un GOtt Sin Gnad in de Wahrheit erkennt hebbt.

7. As ji denn lehrt hebbt vun Epaphras, unsen leeven Mitknecht, de en truen Deener vun Christus för ju is, Kap. 4, 12.

8. De uns ok hett weten laten ju Leev in den GEist.

9. Darum, vun den Dag an, as wi dat hört hebbt, hört wi nich up, för ju to beden un to bitten, dat ji erfüllt ward mit Erkenntnis vun Sin Willen, in allerhand geistlich Klokheit un Verstand; Eph. 1, 15. 16.

10. Dat ji würdig wandeln doht, den HErrn to gefalln un fruchtbar sünd in alle gude Warke,

11. Un wassen doht in de Erkenntnis vun GOtt un stark makt ward mit alle Kraft, na Sin herrliche Macht in alle Geduld un Langmoth mit Freuden; 1. Cor. 1, 5.

12. Un Dank seggt den Vader, de uns düchtig makt hett för dat Arvdeel vun de Hilligen in’t Licht; 2. Cor. 3, 6. Apost. 26, 18.

13. Weke uns rett hett vun de Obrigkeit vun de Düsternis, un uns in Sin leeven Söhn Sin Riek versett hett. Kap. 2, 15.

14. An weken wi hebbt de Erlösung dörch Sin Blot, ik meen de Vergevung vun de Sünden. Eph. 1, 7.

15. Weke den unsichtbaren GOtt Sin Ebenbild is, de Erstgeborne vör alle Kreatur. Ebr. 1, 3.

16. Denn in Em is Allns schapen, wat in den Himmel un up de Eer is, beides, de Thron un Herrschaften, un Fürstendömer, un Obrigkeiten, Allns dat is in Em un to Em schapen. Joh. 1, 3. 10.

17. Un He weer vör Allns un Allns besteiht in Em. Spr. 8, 25-27.

18. Un He is dat Haupt vun den Lief, ik meen de Gemeen, weke is de Anfang un de Erstgeborne vun de Doden, up dat He in alle Ding de Vörtritt hebben deiht. Apost. 26, 23. Röm. 8, 29. 1. Cor. 15, 20. Offenb. 1, 5.

19. Denn den Vader Sin Wolgefalln weer, dat in Em de ganze Füll wahnen schull, Kap. 2, 9. Joh. 1, 16. 3, 34.

20. Un Allns dörch Em versöhnt war to Em sülvst, dat mag up de Eer oder in den Himmel wesen, dardörch, dat He Freden mak dörch dat Blot an Sin Krüz dörch Sik sülvst. Röm. 5, 10. 2. Cor. 5, 19. 1. Joh. 2, 2. 4, 10.

21. Un ji, de ji eenstmals Fremde un Fiende weert dörch de Vernunft in böse Warke. Eph. 2, 12. 4, 18.

22. Nu awer hett He ju versöhnt mit den Lief vun Sin Fleesch, dörch den Dod, up dat He ju darstell hillig un so, dat Nüms wat an ju uttosetten hett, oder ju verklagen kann vör Em sülvst;

23. Wenn anners ji blievt in de Glov gründt un fast un nich aftobringen vun de Hoffnung up dat Evangelium, dat ji hört hebbt, dat predigt is vör alle Kreatur, de unner den Himmel is un den sin Deener ik, Paulus, warn bün. 1. Cor. 15, 58. Mark. 16, 15.

24. Nu freu ik mi in min Lieden, dat ik för ju utstah un mak vull an min Fleesch, wat noch fehlt an Bedröfnis in Christus för Sin Lief, de de Gemeen is. 2. Cor. 7, 4. Eph. 3, 13.

25. Darvun ik en Deener warn bün na dat göttliche Predigtamt, dat mi geven is mank ju, dat ik dat Wort vun GOtt rieklich predigen schall; Eph. 3, 2.

26. Ik meen dat Geheemnis, dat verborgen west is vun de Welt her, un vun de Tieden her, nu awer apenbart is vör Sine Hilligen,

27. Weke GOtt hett kund dohn wullt, wat dar is för en herrlich Riekdom vun düt Geheemnis mank de Heiden, dat is Christus in ju, de de Hoffnung vun de Herrlichkeit is; 1. Tim. 1, 1.

28. Denn wi verkündigt un vermahnt alle Minschen, un lehrt alle Minschen, mit all Klokheit, up dat wi darstellt en jeden Minschen vullkamen in Christus JEsus; Joh. 1, 7. Eph. 5, 27.

29. Woran ik ok arbeiden un ringen doh na de Wirkung vun den, de kräftig in mi wirken deiht. 2. Tim. 4, 7.

Dat 2. Kapitel.

1. Ik lat ju awer weten, wat för en Kampf ik hef um ju, um de to Laodicea, un All, de min Person in’t Fleesch nich sehn hebbt; Phil. 1, 30.

2. Up dat ehr Harten vermahnt un tosamen fat ward in de Leev to all Riekdom vun den gewissen Verstand, to erkennen dat Geheemnis vun GOtt un den Vader un Christus, Joh. 17, 3.

3. In weken verborgen liggen alle Riekdömer vun Klokheit un Erkenntnis. Jes. 11, 2. 1. Cor. 1, 24.

4. Ik segg awer darvun, dat ju Nüms mit vernünftig Reden bedregen deiht. Röm. 16, 18.

5. Denn wenn ik ok na dat Fleesch nich dar bün, so bün ik doch in den GEist bi ju, freu mi un seh ju Ordnung un ju faste Glov an Christus. 1. Cor. 5, 3. 14, 40.

6. So as ji nu den HErrn Christus JEsus annahmen hebbt, so wandelt in Em;

7. Un wuttelt un but ju in Em, un west fast in de Glov, as ju lehrt is, un west in densülvigen rieklich dankbar. Eph. 3, 17. 2, 22. Jud. 20. Kol. 3, 15. 1. Thess. 5, 18.

8. Seht to, dat Nüms ju beroven deiht dörch de Weltwiesheit un nichtsnutzige Bedregeri na de Minschen ehr Lehr, un na de Welt ehr Satzungen, un nich na Christus.

9. Denn in Em wahnt de ganze Öwerflot vun de Gottheit handgrieplich.

10. Un ji sünd vullkamen in Em, weke is dat Haupt vun all Fürstendömer un Obrigkeit; Joh. 1, 16. Eph. 1, 21.

11. In weken ji ok besneden sünd, mit de Besniedung ahn Hann, dörch Afleggung vun den sündlichen Lief in dat Fleesch, nämlich mit de Besniedung vun Christus. 5. Mos. 10, 16. 30, 6. Röm. 2, 29.

12. Dardörch, dat ji mit Em begraven sünd dörch de Döp; in den ji ok uperstahn sünd dörch de Glov, de GOtt wirken deiht, weke Em upweckt hett vun de Doden; Röm. 6, 4. 3, 1.

13. Un hett ju ok mit Em lebendig makt as ji dod weert in de Sünden un in de Vörhut vun dat Fleesch un hett uns all unse Sünden erlaten, Eph. 2, 1. 5. Luk. 7, 42.

14. Un utlöscht de Handschrift, de schreven weer gegen uns, de dörch Satzungen keem un uns entgegen weer, un hett se ut de Mitt dahn un an dat Krüz sla’n. Eph. 2, 15.

15. Un hett uttrocken de Fürstendömer un de Gewaltigen un se öffentlich to Schau stellt un en Triumph ut se makt dörch sik sülvst. Kap. 1, 13.

16. So lat nu Nüms ju Geweten maken wegen Spies’ oder Gedränk, oder wegen bestimmte Fierdag’, oder Niemaand, oder Sabbath, Röm. 14, 2. 3.

17. Wat de Schatten vun dat is, wat tokünftig weer, awer dat Wesen sülvst is in Christus. Ebr. 8, 5.

18. Lat Nüms ju dat Maal verrücken, de na egen Wahl in Demoth un Geistlichkeit vun de Engeln wandelt, vun de he niemals een sehn hett un is ahn Grund upblasen in sin fleeschlichen Sinn; Matth. 24, 4. 24. v. 23.

19. Un hollt sik nich an dat Haupt, ut den de ganz Lief dörch Lidmaten un Sehnen utrüst un verbunnen is, un so wast, um grot to wesen in GOtt. Eph. 4, 15. 16.

20. Wenn ji nu afstorven sünd mit Christus vun de Welt ehr Satzungen, warum lat ji ju denn fangen mit Satzungen, as wenn ji noch in de Welt leven doht?

21. De dar seggt: Du schast dat nich angriepen, du schast dat nich pröven, du schast dat nich anröhrn,

22. Wat doch Allns unner de Hand vertehrt ward un Minschengebot un Lehr is. Jes. 29, 13. Matth. 15, 9.

23. Weke hebbt en Anschien vun Klokheit dörch sülvstwählte Geistlichkeit un Demoth, un dardörch, dat se den Lief nich schont un dat Fleesch nich sin Ehr doht to dat, wat dat brukt. 1. Tim. 4, 3.

Dat 3. Kapitel.

1. Sünd ji nu mit Christus uperstahn, so sökt, wat dar baben is, wa Christus is un to GOtt Sin rechte Hand sitten deiht. Kap. 2, 12. Röm. 6, 5.

2. Strevt na dat, wat dar baben is, nich na dat, wat up de Eer is. Matth. 6, 33.

3. Denn ji sünd storven un ju Leven is verborgen mit Christus in GOtt. Röm. 6, 2.

4. Wenn awer Christus, ju Leven, Sik apenbarn ward, denn ward ji apenbar warrn mit Em in de Herrlichkeit. Phil. 1, 21. 1. Cor. 15, 43.

5. So makt nu ju Lidmaten dod, de up de Eer sünd, Horeri, Unreinigkeit, schändliche Brunst, böse Lust un den Giez, de Afgötteri is; Röm. 8, 13. Eph. 5, 3.

6. Wegen weke GOttes Torn öwer den Unglov sin Kinner kamen deiht. Eph. 5, 6.

7. In weken ok ji insmal wandelt hebbt as ji darin leven dän. Röm. 6, 19.

8. Nu awer leggt Allns vun ju af: den Torn, Grimm, Bosheit, Lästerung, schandbare Wör’ ut ju Mund. Röm. 6, 13. Eph. 4, 22. 31. Ebr. 12, 1. Ps. 37, 8.

9. Leegt nich unner eenanner, treckt den olen Minschen mit sin Warke ut; Zach. 8, 16. Eph. 4, 25.

10. Un treckt den nien an, de dar verniet ward to de Erkenntnis, na dat Ebenbild vun den, de em schapen hett; Eph. 4, 24. 1. Mos. 1, 27.

11. Wa nich is: Grieche, Jud, Besniedung, Vörhut, Nichtgrieche, Scythe, Knecht, Frie, sonnern Allns un in Alln Christus. Röm. 10, 12. 1. Cor. 7, 21. 22.

12. So treckt nu an, as GOtt Sin Uterwählte, Hillige un Leevste: hartlig Erbarmen, Fründlichkeit, Demoth, Sachtmoth; Geduld; Eph. 4, 24. 32.

13. Un verdrägt ju mit eenanner, un vergevt ju de een den annern, wenn jemand Klag gegen den annern hett, gliek as Christus ju vergeven hett, so ok ji. Matth. 6, 14. Eph. 4, 2.

14. Öwerall awer treckt de Leev an, de dat Band vun de Vullkamenheit is. Joh. 13, 34.

15. Un de Freden vun GOtt regeer in ju Harten, to den ji ok beropen sünd in Een Lief, un west dankbar. Phil. 4, 7. Kol. 2, 7.

16. Lat Christus Sin Wort rieklich mank ju wahnen, in all Wiesheit; lehrt un vermahnt ju sülvst mit Psalmen un Lovgesäng, un geistliche, leevliche Leeder, un singt den HErrn in ju Harten. 1. Cor. 1, 5. Eph. 5, 19.

17. Un Allns, wat ji doht mit Wör’ un mit Warke, dat doht Allns in den HErrn JEsus Sin Nam un dankt GOtt un den Vader dörch Em. 1. Cor. 10, 31.

18. Ji Fruens, west unnerdahn ju Männer, as sik dat schicken deiht. Eph. 5, 22.

19. Ji Männer, hebbt ju Fruens leef, un west nich bitter gegen se. Eph. 5, 25. 1. Pet. 3, 7.

20. Ji Kinner, west de Öllern gehorsam in all Ding, denn so wat süht de HErr geern. Eph. 6, 1.

21. Ji Vaders, makt ju Kinner nich falsch, up dat se nich mothlos ward. Eph. 6, 4.

22. Ji Knecht, west gehorsam in all Ding ju irdische Herrn, nich mit Deenst vör de Ogen, um de Minschen to gefalln, sonnern mit Hartenseenfolt un mit Gottesfurcht. Eph. 6, 5.

23. Allns, wat ji doht, dat doht vun Harten, as för den HErrn un nich för Minschen; Eph. 6, 7.

24. Un denkt daran, dat ji vun den HErrn den Lohn vun dat Arv kriegen ward, denn ji deent den HErrn Christus. 1. Cor. 7, 22.

25. Wokeen awer Unrecht deiht, de ward kriegen, wat he Unrechts dahn hett un dar ward nich up de Person sehn. Apost. 10, 34.

Dat 4. Kapitel.

1. Ji Herren, wat recht un billig is, dat bewiest de Knechte un weet, dat ji ok en Herrn in den Himmel hebbt. 3. Mos. 25, 43. 53. Eph. 6, 9.

2. Holt an mit Gebet un wakt in datsülvige mit Dankseggung; 1. Thess. 5, 17.

3. Un bedt togliek ok för uns, up dat GOtt uns de Döhr för dat Wort upmaken deiht, to reden dat Geheemnis vun Christus, warum ik ok bunnen bün, Röm. 15, 30. Eph. 6, 19. 2. Thess. 3, 1. Eph. 3, 4.

4. Up dat ik datsülvige apenbaren doh, woans ik reden schall.

5. Wandelt klok gegen de, de buten sünd un schickt ju in de Tied. Eph. 5, 15. 16.

6. Ju Red schall ümmer leevlich wesen un mit Solt würzt, so dat ji weten doht, woans ji Jedereen antworten schüllt. Mark. 9, 50.

7. Wa dat mit mi steiht, ward Tychicus ju vertelln, de leeve Broder, un true Deener un Mitknecht in den HErrn;

8. Den ik darum to ju hen schickt hef, dat he erfahr, wa ju dat geiht, un up dat he ju Harten vermahn, Eph. 6, 22.

9. Samt Onesimus, den truen un leeven Broder, de Een vun ju is. Allns, wa dat hier utsüht, ward se ju kund dohn.

10. Aristarchus gröt’ ju, min Mitgefangen, un Markus, Barnabas sin Vetter, öwer den ji Updräg kregen hebbt. (Wenn he na ju hen kummt, so nehmt em up.) Apost. 19, 29.

11. Un Jesus, de Just heet, de ut de Besniedung sünd. Düsse All sünd min Helpmaaten an GOttes Riek, de mi en Trost warn sünd. Apost. 11, 2.

12. Epaphras gröt’ ju, de Een vun ju is, Christus Sin Knecht, un ümmer för ju ringen deiht mit Gebet, up dat ji bestaht vullkamen un ganz mit GOttes Willen erfüllt ward. Kap. 1, 7.

13. Ik gev em dat Tügnis, dat he grote Möh bewiest wegen ju un de in Laodicea un Hierapolis.

14. Lukas, de Doktor, den ik leef hef, un Demas gröt’ ju.

15. Gröt’ de Bröder in Laodicea un den Nymphas, un de Gemeen in sin Hus. Röm. 16, 5.

16. Un wenn de Breef bi ju lesen is, so schafft, dat he ok in de Gemeen to Laodicea lest ward un dat ji de vun Laodicea to lesen kriegt. 1. Thess. 5, 27.

17. Un seggt den Archippus: Süh up dat Amt, dat du kregen hest in den HErrn, dat du datsülvige utrichten deihst.

18. Min Gröten mit min Paulus-Hand. Denkt an mine Keden. De Gnad wes’ mit ju! Amen. 1. Cor. 16, 21.

Schreven vun Rom dörch Tychicus un Onesimus.