De Epistel Pauli an de Epheser.

Dat 1. Kapitel.

1. Paulus, en Apostel JEsu Christi, dörch GOtt Sin Willn, an de Hilligen to Ephesus un Glövigen an Christus JEsus. 2. Cor. 1, 1. Röm. 1, 7. 1. Cor. 1, 2.

2. Gnade wes’ mit ju un Freden vun GOtt unsen Vader un den HErrn JEsus Christus! Röm. 1, 7. Gal. 1, 3. 2. Pet. 1, 2.

3. Lavt wes’ GOtt und unsen HErrn JEsus Christus Sin Vader, de uns segent hett mit allerhand geistlichen Segen in himmlische Göder, dörch Christus. 2. Cor. 1, 5. 1. Pet. 1, 3.

4. As He uns utwählt hett dörch densülvigen, ehr de Grund vun de Welt leggt weer, dat wi schüllt hillig wesen, un unsträflich in de Leev; Joh. 15, 16. 2. Tim. 1, 9.

5. Un hett uns bestimmt to Kindschaft gegen Em sülvst, dörch JEsus Christus, na dat Wolgefalln vun Sin Willen. Joh. 1, 12.

6. To en Lof vun Sin herrlich Gnad, wodörch He uns angenehm makt hett in den, weken He leef hett; Matth. 3, 17.

7. An weken wi hebbt de Erlösung dörch Sin Blod, nämlich de Vergevung vun de Sünd, dörch den Riekdom vun Sin Gnad. Apost. 20, 28. Kol. 1, 14. Ebr. 9, 12. Röm. 9, 23.

8. Weke uns rieklich wedderfahrn is dörch allerhand Weisheit un Klokheit.

9. Un hett uns weten laten dat Geheemnis vun Sin Willn, na Sin Wolgefalln un hett datsülvige apenbar warrn laten dörch Em, Kap. 3, 9. Röm. 16, 25. Kol. 1, 26.

10. Up dat dat predigt ward, as de Tied erfüllt weer, up dat all Ding tosamen fat warn unner een Haupt in Christus, beides, wat in den Himmel un up de Eer is, dörch Em sülvst. Gal. 4, 4.

11. Dörch weken wi ok to dat Arfdeel kamen sünd, de wi vörher bestimmt sünd, na den Sin Vörsatz, de all Ding wirken deiht na den Rath vun Sin Willen. Apost. 26, 18.

12. Up dat wi wat sien schulln to dat Lof vun Sin Herrlichkeit, de wi tovör up Christus höpt hebbt. Gal. 3, 23. 25.

13. Dörch weken ji ok hört hebbt dat Wort vun de Wahrheit, ik meen dat Evangelium vun ju Seligkeit, dörch weken ji ok, as ji glövig warn, verseegelt warn sünd mit den hilligen GEist vun de Tosag, Kap. 4, 30. 2. Cor. 1, 22.

14. Weke is dat Handgeld vun uns’ Arf to unse Erlösung, dat wi Sin Egendom warn, to dat Lof vun Sin Herrlichkeit. 2. Cor. 1, 22. 5, 5.

15. Darum ok ik, nadem ik hört hef vun den Glov bi ju, an den HErrn JEsus, un vun ju Leev to alle Hilligen;

16. Hör ik nich up, för ju to danken un denk an ju in min Gebet, Röm. 1, 9.

17. Dat unsen HErrn JEsus Christus Sin GOtt, de Vader vun de Herrlichkeit, ju gev den GEist vun de Weisheit un de Apenbarung, to Erkenntnis vun Em sülvst, Röm. 6, 4.

18. Un klare Ogen för ju Verstand, so dat ji erkennen doht, wat dar is de Hoffnung vun ju Berop, un wat dar is de Riekdom vun Sin herrlich Arf an Sin Hilligen. 2. Cor. 4, 4.

19. Un wat dar is de öwerswängliche Grötte vun Sin Kraft an uns, de wi gloven doht, na de Wirkung vun Sin mächtig Kraft,

20. De He wirkt hett in Christus, as He Em vun de Doden upweckt un to Sin rechte Hand in den Himmel sett hett.

21. Öwer all Fürstendömer, Gewalt, Macht, Herrschaft, un Allns, dat nennt warrn kann, nich blot in düsse Welt, sonnern ok in de tokünftige. Kol. 2, 10.

22. Un hett alle Dinge unner Sin Föt dahn un hett Em sett to en Haupt vun de Gemeenen öwer Allns. Ps. 8, 7. 8. Matth. 28, 18.

23. De dar is Sin Lief, nämlich de Füll vun dat, dat Allns in Allen erfüllen deiht. Röm. 12, 5. 1. Cor. 12, 27.

Dat 2. Kapitel.

1. Un ok ji, as ji dod weert dörch Öwertredung un Sünd, Röm. 5, 6. Kol. 2, 13.

2. In weke ji eenstmals wandelt hebbt na düsse Welt ehr Lop un na den Fürsten, de in de Luft herrschen deiht, nämlich na den GEist, de to düsse Tied sin Spilwark hett in den Ungloven sin Kinner. Tit. 3, 3. Eph. 6, 12. Joh. 12, 31.

3. Mank weke wi ok All eenstmals unsen Wandel hatt hebbt in unse Fleesch sin Lüste, un dän dat Fleesch un de Vernunft ehr Willn un weern ok vun Natur Kinner vun den Torn, gliek as de Annern. Kol. 3, 7.

4. Awer GOtt, de dar riek is an Barmhartigkeit dörch Sin grote Leev, womit He uns leef hatt hett, Kap. 1, 7. Röm. 2, 4. 10, 12.

5. As wi dod weern in de Sünd, hett He uns samt Christus lebendig makt, (denn ut Gnaden sünd ji selig warn,) Röm. 5, 6.

6. Un hett uns samt Em upweckt un samt Em in dat himmlische Wesen versett, in Christus JEsus, 2. Cor. 4, 14. Phil. 3, 20.

7. Up dat He wiesen dä in de tokünftige Tied Sin Gnad ehr unutsprekliche Riekdom, dörch Sin Gudheit öwer uns in Christus JEsus.

8. Denn ut Gnad sünd ji selig warn dörch de Glov, un datsülvige nich ut ju, GOtt Sin Gav is dat; Gal. 2, 16.

9. Nich ut de Warke, up dat sik nich Jemand wichtig maken deiht. 1. Cor. 1, 29.

10. Denn wi sünd Sin Wark, schapen in Christus JEsus to gude Warke, to weke GOtt uns vördem torecht makt hett, dat wi darin wandeln schulln. Tit. 2, 14. Ebr. 13, 21.

11. Darum denkt daran, dat ji, de ji eenstmals na dat Fleesch Heiden west sünd, un de Vörhut nennt warn vun de, de nennt sünd de Besniedung na dat Fleesch, de mit de Hand geschüt, Kap. 5, 8. 1. Cor. 12, 2.

12. Dat ji to desülvige Tied weert ahn Christus, Frömde un Utländers vun Israel, un Frömde vun de Testamente vun de Tosag, woher ji keen Hoffnung harrt un weert ahn GOtt un de Welt. Neh. 2, 20. Röm. 9, 4.

13. Nu awer, de ji in Christus JEsus sünd un vördem wiet af weert, sünd nu dicht bi warn dörch Christus Sin Blod.

14. Denn He is unse Freden, de ut beide eens makt hett un hett afbraken den Tun, de dartwischen weer, dardörch, dat He dörch Sin Fleesch de Fiendschaft wegnehm. Jes. 9, 6. Apost. 10, 36.

15. Nämlich dat Gesetz, dat ut Gebote besteiht, up dat He ut twee een nien Minschen in Em sülvst schapen un Freden maken dä, Kol. 2, 14. 2. Cor. 5, 17.

16. Un dat He beide versöhn mit GOtt in een Lief, dörch dat Krüz un hett de Fiendschaft dod makt dörch sik sülvst. Kol. 1, 20.

17. Un is kamen, hett verkündigt in dat Evangelium den Freden, ju, de ji wiet weg weert, un de, de up de Neeg weern. Jes. 57, 19. Zach. 9, 10.

18. Denn dörch Em hebbt wi den Togang alle beide in een GEist to den Vader. Kap. 3, 12. Joh. 14, 6.

19. So sünd ji nu nich mehr Gäst un Fremde, sonnern Börger mit de Hilligen un GOtt Sin Huslüd. Phil. 3, 20. Ebr. 12, 22. 23.

20. Upbut up de Apostel un Propheten ehr Grund, wiel JEsus Christus de Ecksteen is, Jes. 28, 16.

21. Up den de ganze Bu in enanner fogt waßt to en hilligen Tempel in den HErrn,

22. Up den ji ok mit upbut ward to en Gotteshus in den GEist. 1. Pet. 2, 5.

Dat 3. Kapitel.

1. Darum bün ik, Paulus, Christus JEsus Sin Gefangen för ju Heiden, Apost. 21, 33. Gal. 5, 11. Phil. 1, 7. 2. Tim. 1, 8.

2. Nadem ji hört hebbt vun dat Amt vun GOtt Sin Gnad, de mi an ju geven is. Apost. 9, 15.

3. Dat mi is kund warn düt Geheemnis dörch Apenbarung, as ik baben in korten schreven hef. Kap. 1, 9. 10.

4. Woan ji, wenn ji dat lesen doht, marken künnt min Verstand an dat Geheemnis vun Christus, Kol. 4, 3.

5. Wat nich kund dahn is in de vörigen Tieden de Minschenkinner, as dat nu Sin hillige Apostel un Propheten dörch den GEist apenbart is. Kap. 1, 9.

6. Nämlich, dat de Heiden Mitarven sünd un mit infogt un Mackers vun Sin Tosag in Christus, dörch dat Evangelium, Kap. 1, 13. 2, 13. 15. 16. Gal. 3, 28. 29.

7. Darvun ik en Deener warn bün, na de Gav, ut GOtt Sin Gnad, de mi na Sin mächtige Kraft geven is.

8. Mi, den Allergeringsten mank de Hilligen, is geven düsse Gnad, mank de Heiden to verkündigen Christus Sin Riekdom, de gar nich uttodenken is; 1. Cor. 15, 9. 10. Apost. 9, 15. Gal. 1, 16.

9. Un klar to maken Jedereen, wat dar is de Gemeenschaft vun dat Geheemnis, dat vun de Welt her verborgen west is in GOtt, de all Ding schapen hett dörch JEsus Christus; Apost. 26, 18.

10. Up dat nu kund war för de Fürstendömer un Herrschaften in den Himmel, an de Gemeen, GOtt Sin männifolige Wiesheit, 1. Pet. 1, 12. Röm. 11, 33.

11. Na den Vörsatz vun de Welt her, den He bewiest hett in Christus JEsus, unsen HErrn;

12. Dörch weken wi hebbt Freudigkeit un Togang in alle Toversicht dörch den Gloven an Em. Joh. 14, 6. Ebr. 4, 16.

13. Darum bä ik, dat ji nich möd ward wegen min Bedröfnis, de ik för ju utstah, weke ju en Ehr is.

14. Darum bög ik min Knee gegen unsen HErrn JEsus Christus Sin Vader,

15. De de rechte Vader is öwer Allns wat Kinner heeten deiht in de Himmel un up de Eer,

16. Dat He ju Kraft geven deiht na den Riekdom vun Sin Herrlichkeit, stark to warrn dörch Sin GEist an den inwendigen Minschen, Kap. 1, 7. 2, 7. 6, 10.

17. Un Christus to wahnen dörch de Glov in ju Harten, un dörch de Leev inplant un gründ to warrn, Joh. 14, 23.

18. Up dat ji begriept mit all de Hilligen, wat dar is de Breed, un de Läng, un de Deep, un de Hög;

19. Ok erkennt, dat Christus leev hebben, veel beter is, as alles Weten, up dat ji vull makt ward mit allerhand Füll vun GOtt.

20. Den awer, de unutspreklich dohn kann öwer Allns, dat wi bedt oder verstaht, na de Kraft, de in uns arbeiden deiht, Röm. 16, 25.

21. Den wes’ Ehr in de Gemeen, de in Christus JEsus is, to all Tied, vun Ewigkeit to Ewigkeit. Amen! Röm. 11, 36. 16, 27. 1. Tim. 1, 17.

Dat 4. Kapitel.

1. Nu vermahn ik ju, ik Gefangene in den HErrn, dat ji wandeln doht, as sik dat hört vör ju Berop, to den ji beropen sünd,

2. Mit alle Demoth und Sachtmoth, mit Geduld un lat een den annern in de Leev bistahn, Apost. 20, 19. Kol. 3, 12.

3. Un beflietigt ju to holn de Enigkeit in den GEist, dörch dat Fredensband. 1. Cor. 12, 13.

4. Een Lief un een GEist, as ji ok beropen sünd up een Hoffnung vun ju Beropung. Röm. 12, 5.

5. Een HErr, een Glov, een Döp, 5. Mos. 6, 4. 1. Cor. 8, 4. 6.

6. Een GOtt un Vader vun uns alln, de dar is öwer ju all un dörch ju all un in ju all. Mal. 2, 10. 1. Cor. 12, 6.

7. Jedereen awer mank uns is geven de Gnad na dat Maat vun Christus Sin Gnad. Röm. 12, 3. 1. Cor. 12, 11.

8. Darum sprickt He: He is upfahrn in de Hög un hett dat Gefängnis gefangen föhrt un hett de Minschen Gaven geven. Ps. 68, 19. Richt. 5, 12. Kol. 2, 15. Apost. 2, 33.

9. Dat He awer upfahrn is, wat is dat anners, as dat He vörher dal fahrt is in de unnersten Stä’n vun de Eer? Joh. 3, 13.

10. De dal fahrn is, dat is desülvige, de upfahrt is öwer alle Himmel, up dat He Allns erfülln dä. Apost. 2, 23.

11. Un He hett weke to Apostels sett, weke awer to Propheten, weke to Evangelisten, weke to Harrn un Lehrers, 1. Cor. 12, 28.

12. Dat de Hilligen völlig torecht makt warn to dat Wark vun’t Amt, wodörch Christus Sin Lief upbut war. Röm. 12, 5. 1. Pet. 2, 5.

13. Bet dat wi All rankamt to een Glov un een Erkenntnis vun GOtt Sin Söhn, un en vullkamen Mann ward na dat Maat vun dat vullkamen Öller vun Christus; Kap. 3, 18. 19.

14. Up dat wi nich mehr Kinner sünd un uns umherdrieven un umhersmieten lat vun allerhand Wind, vun de Lehr, dörch de Minschen ehr Schalkheit un Verföhrung, womit se to uns ranschliekt, um uns to verföhrn.

15. Lat uns awer rechtschaffen wesen in de Leev un wassen in alln Stücken an den, de dat Haupt is, Christus; Kap. 5, 23. Kol. 1, 18.

16. Vun den ut de ganze Lief tosamen fogt is un en Lidmat an dat anner hangen deiht dörch alle Gelenke; wodörch dat een den annern helpen deiht na en jeden Lidmat sin Wark in sin Maat, un makt, dat de Lief wassen deiht to sin egen Beterung, un dat all in de Leev. Röm. 12, 5.

17. So segg ik nu un tüg dat in den HErrn, dat ji nich mehr wandeln doht as de annern Heiden in de Nichtigkeit vun ehrn Sinn, Röm. 1, 21.

18. Weke ehr Verstand düster makt is un sünd afkamen vun dat Leven, dat ut GOtt is, dörch de Unwissenheit, de in se is, dörch ehr Hart sin Blindheit. Kap. 2, 12.

19. Weke ruchlos sünd un sik de Untucht hengeven hebbt, un drievt allerhand Unreinigkeit togliek mit den Giez.

20. Ji awer hebbt Christus nich so kennen lehrt;

21. Wenn ji anners vun Em hört hebbt un in Em lehrt sünd, dat in JEsus en rechtschaffen Wesen is. Kap. 1, 13.

22. So leggt nu vun ju af, na den vörigen Wandel, den olen Minschen, de dörch Lüste sik in Irrdom verdarven deiht. Röm. 6, 6. Kol. 3, 9. Gal. 6, 8.

23. Verniert ju awer in ju Gemöth sin Geist; Röm. 12, 2.

24. Un treckt den nien Minschen an, de na GOtt schapen is in rechtschaffene Gerechtigkeit un Hilligkeit. 1. Mos. 1, 26. 27.

25. Darum lat dat Leegen na un red de Wahrheit, Jedereen mit sin Neegsten, wiel wi unner eenanner Lidmaten sünd. Kol. 3, 9.

26. Törnt un sündigt nich, lat de Sünn nich öwer ju Torn unnergahn. Ps. 4, 5. Jak. 1, 19. 20.

27. Gevt ok den Düwel nich na. 1. Pet. 5, 9. Jak. 4, 7.

28. Wokeen stahlen hett, de stehl nich wedder, sonnern he schall arbeiden un schaffen mit de Hann wat Gudes, up dat he wat to geven hett an de, de dat nödig hebbt. 1. Thess. 4, 11. 2. Thess. 3, 8. 12.

29. Lat keen ful Snack ut ju Mund gahn, sonnern wat nützlich to Beterung is, wa dar Noth deiht, dat dat holdselig to hörn is. Kap. 5, 4. Matth. 12, 36.

30. Un bedrövt nich GOtt Sin hilligen GEist, womit ji versegelt sünd up den Dag vun de Erlösung. Jes. 7, 13. 63, 10.

31. All Bitterkeit un Grimm, un Torn, un Geschrie, un Lästerung schall wiet vun ju wesen, togliek mit all Bosheit. Kol. 3, 8.

32. West gegen eenanner fründlich, hartlich, un vergevt de Een den Annern so, as GOtt ju vergeven hett in Christus.

Dat 5. Kapitel.

1. So ward nu GOtt Sin Nafolgers as de leeven Kinner,

2. Un wandelt in de Leev, gliek as Christus uns leef hatt hett un Sik Sülvst hengeven för uns to en Gav un Opfer, GOtt to en söten Geruch. Mark. 12, 31.

3. Horeri awer un all Unreinigkeit oder Giez lat nich vun ju seggt warrn, as dat sik för de Hilligen schicken deiht. Kol. 3, 5.

4. Ok schandbare Wör’ oder Narrerien oder Possenrieten, wat ju nich anstahn deiht, sonnern veelmehr Dankseggung. Kap. 4, 29. Matth. 12, 36.

5. Denn dat schüllt ji weten, dat keen Horer oder Unreiner, oder Gieziger (de en Götzendeener is), Arfdeel hett an dat Riek vun Christus oder GOtt. 1. Cor. 6, 9. 10.

6. Lat ju vun Nüms verföhrn mit nichtige Wör’, denn wegen de kummt GOtt Sin Torn öwer de Kinner vun den Ungloven. Matth. 24, 4. Mark. 13, 5. Luk. 21, 8. 1. Cor. 15, 33. 2. Thess. 2, 3.

7. Darum hebbt Nicks mit se to dohn.

8. Denn ji weert eenstmals in Düstern, nu awer sünd ji en Licht in den HErrn. Kap. 2, 11. 1. Pet. 2, 9.

9. Wandelt as de Kinner vun dat Licht. Den GEist Sin Frucht is allerhand Güdigkeit un Gerechtigkeit un Wahrheit. Joh. 12, 36.

10. Un prövt ut, wat den HErrn wolgefalln deiht. Röm. 12, 2.

11. Un hebbt keen Gemeenschaft mit de unfruchtbaren Warke vun de Düsternis, straft se veelmehr.

12. Denn wat se heemlich doht, dat is ok schändlich to seggen. Röm. 1, 24.

13. All dat ward awer apenbar, wenn dat vun dat Licht straft ward. Denn Allns, wat apenbar ward, dat is Licht. Joh. 3, 20. 21.

14. Darum sprickt He: Wak up, de du slapen deihst un stah up vun de Doden, so ward Christus di hell maken. Jes. 60, 1.

15. So seht nu to, dat ji vörsichtig wandeln doht, nich as de Unwiesen, sonnern as de Wiesen. Matth. 10, 16. Jak. 3, 13.

16. Un schickt ju in de Tied, denn dat is böse Tied. Röm. 12, 11.

17. Un ward nich unverständig, sonnern verständig, wat den HErrn Sin Will wesen mag. Röm. 12, 2. 1. Thess. 4, 3.

18. Un supt ju nich vull Wien, worut en unordentlich Wesen kamen deiht, sonnern ward vull vun GEist,

19. Un red mank ju in Psalmen, Lofgesänge un geistliche Leeder, singt un speelt vun den HErrn in ju Harten. Kol. 3, 16. Ps. 33, 2. 3.

20. Un dankt ümmer GOtt den Vader för Allns, in unsen HErrn JEsus Christus Sin Nam. Jes. 63, 7. Kol. 3, 17.

21. Un de Een wes’ den Annern unnerdahn in de Gottesfurcht.

22. De Fruens west ehr Männer unnerdahn as den HErrn. 1. Mos. 3, 16. Kol. 3, 18. 1. Pet. 3, 1.

23. Denn de Mann is de Fru ehr Haupt, gliek as Christus dat Haupt vun de Gemeen is, un He is de HEiland vun sin Lief. 1. Cor. 11, 3.

24. Awer so as nu de Gemeen Christus unnerdahn is, so ok de Fruen de Männer in alle Dinge.

25. Ji Männer, hebbt ju Fruens leef, gliek as Christus ok de Gemeen leef hatt hett un hett Sik Sülvst för se hengeven. Kol. 3, 19.

26. Up dat He se hilligen dä un hett se rein makt dörch dat Waterbad in dat Wort. Joh. 17, 17. 3, 5.

27. Up dat He Em sülvst darstell en Gemeen, de herrlich is, de nich en Placken oder Fohl hett, oder so wat, sonnern dat se hillig un unsträflich is. Ps. 45, 14. Hohel. 4, 7. 2. Cor. 11, 2.

28. Also schüllt ok de Männer ehr Fruen leef hebben as ehr egen Liever. Wokeen sin Fru leef hett, de hett sik sülvst leef.

29. Denn Nüms hett jemals sin egen Fleesch haßt, sonnern he nährt dat un plegt dat, so as de HErr Sin Gemeen.

30. Denn wi sünd Lidmaten vun Sin Lief, vun Sin Fleesch un vun Sin Been. Röm. 12, 5. 1. Cor. 6, 15.

31. Darum ward en Minsch Vader un Moder verlaten un an sin Fru hangen, un ward de twee Een Fleesch wesen. Matth. 19, 5.

32. Dat Geheemnis is grot: ik sprek nämlich vun Christus un de Gemeen.

33. Doch ok ji, ja Jedereen schall sin Fru leef hebben as sik sülvst, de Fru schall awer den Mann achten.

Dat 6. Kapitel.

1. Ji Kinner, west ju Öllern gehorsam in den HErrn, denn dat hört sik so. Kol. 3, 20.

2. Du schast Vader un Moder in Ehren holn, dat is dat eerste Gebot, dat Tosag hett: 2. Mos. 20, 12.

3. Up dat di dat gut geiht, un du lang up de Eer leven deihst.

4. Un ji Vaders, reizt ju Kinner nich ton Torn, sonnern treckt se up in de Tucht un Vermahnung to den HErrn. Kol. 3, 21. 5. Mos. 6, 7. 20. Ps. 78, 4. Spr. 19, 18. 20, 17.

5. Ji Knechte, west gehorsam ju HErrn na dat Fleesch, mit Furcht un Bevern, in Eenfoltigkeit vun ju Hart, as Christus; Tit. 2, 9. Phil. 2, 12. 1. Pet. 2, 18.

6. Nich mit Deenst blot vör Ogen, as de Minschen to gefalln, sonnern as Christus Sin Knechts, dat ji so GOtt Sin Willen doht vun Harten, mit guden Willen.

7. Un denkt darbi, dat ji den HErrn deenen doht un nich de Minschen;

8. Un ji schüllt weten, wat Jedereen Gudes dohn ward, dat ward he vun den HErrn kriegen, he mag en Knecht wesen oder en Frie. Röm. 2, 6. 1. Cor. 3, 8. 2. Cor. 5, 10.

9. Un ji Herren schüllt ok datsülvige gegen se dohn, un lat dat Drauen, ji schüllt weten, dat ok ju HErr in den Himmel is, un dat bi Em keen Ansehn vun de Person is. Kol. 4, 1. Apost. 10, 34.

10. Toletzt, min Bröder, west stark in den HErrn un in de Macht vun Sin Kraft. 1. Cor. 16, 13. 1. Joh. 2, 14.

11. Treckt GOtt Sin Harnisch an, dat ji bestahn künnt gegen den Düwel sin listige Anlop.

12. Denn wi hebbt nich mit Fleesch un Blod to kämpfen, sonnern mit Fürsten un Gewaltige, nämlich mit de Welt ehr Herrn, de in de Welt ehr Düsternis herrschen doht, mit de bösen Geister unner den Himmel. Matth. 16, 17. 1. Cor. 9, 25. Joh. 14, 13.

13. Darum treckt GOtt Sin Harnisch an, up dat ji an den bösen Dag Wedderstand doht, un Allns wol utrichten un dat Feld beholn doht.

14. So staht nu, ju Lenden mit Wahrheit andahn, un mit de Gerechtigkeit ehr Panzer antrocken. Luk. 12, 35. 1. Pet. 1, 13. Jes. 59, 17.

15. Un as Sahln, de ji unner de Föt bunnen hebbt, de Willigkeit, to drieven dat Evangelium vun den Freden.

16. Vör alln Dingen awer kriegt de Glov sin Schild her, womit ji den Bösewicht all sin fürig Pieln utlöschen künnt. 1. Pet. 5, 9. 1. Joh. 5, 4.

17. Un nehmt den Helm vun dat Heil un den GEist Sin Swerdt, weke GOtt Sin Wort is. Jes. 59, 17. 1. Thess. 5, 8.

18. Un bäd ümmer in all ju Anliggen mit Bitten un Flehn in den GEist un wakt darto mit Anhöln un Flehn för de Hilligen,

19. Un för mi, up dat mi geven ward dat Wort mit vergnögten Updohn vun min Mund, dat ik kund maken doh dat Geheemnis vun dat Evangelium; Kol. 4, 3.

20. Den sin Bad ik ok bün in de Keden, up dat ik vergnögt darin handeln mag, un reden, as sik dat schickt. 2. Cor. 5, 20. Apost. 4, 29.

21. Up dat ji awer ok weten doht, woans mi dat geiht un wat ik schaffen doh, ward ju dat Allns vertelln Tychicus, min leeve Broder un tru Deener in den HErrn, Apost. 20, 4. 2. Tim. 4, 12.

22. Weken ik na ju hen schickt hef, darum, dat ji erfahrn doht, woans mi dat geiht, un dat he ju Harten trösten deiht. Kol. 4, 7.

23. Fred wes’ mit de Bröder, un Leev mit Glov, vun GOtt den Vader un den HErrn JEsus Christus.

24. Gnad wes’ mit Alln, de dar leef hebbt unsen HErrn JEsus Christus, ümmer mit desülvige Leev. Amen! 2. Cor. 13, 13.

De Breef is schreven vun Rom an de Epheser, dörch Tychicus.