Dat Psalmbok vun David. (continued 2)
Johann Bugenhagen translation
11. Ik kenn alle Vageln up de Bargen un allerlei Deerter up dat Feld sünd vör Mi.
12. Wenn Mi hungern dä, wull Ik di nicks darvun seggen, denn de Eer is Min un alles, wat darup is. 2. Mos. 19, 5.
13. Meenst du, dat Ik Ossenfleesch eten oder Bocksblod drinken wull?
14. Opfer GOtt Dank un betahl den Höchsten din Gelövniß.
15. Un rop Mi an in de Noth, so will Ik di retten, so schast du vun Mi grotspreken. Ps. 77, 3. 91, 15.
16. Awer to den Gottlosen sprickt GOtt: Wat verkündigst du Min Gesetze un nimmst Min Bund in din Mund!
17. So du doch de Tucht hassen deihst un smittst Min Word achter di?
18. Wenn du en Deef sehn deihst, so löpst du mit em un hest Gemeenschaft mit de Ehebrekers. Eph. 5, 11.
19. Din Mul lettst du los in Bosheit un din Tung drift Bedregerie.
20. Du sittst un snackst gegen din Broder, din Moder ehr Söhn gifst du een Stot. 3. Mos. 19, 17.
21. Dat deihst du un Ik swieg still: do meenst du, Ik weer so as du. Awer Ik will di strafen un di dat vör Ogen stelln. Jes. 42, 14. 1. Mos. 42, 21.
22. Markt dat doch, de ji GOtt vergeten doht, dat Ik jug nich enmal wegrieten doh un keen Retter mehr dar si. Ps. 78, 11.
23. Wer Dank opfern deiht, de sprickt grot vun Mi un bahnt sik enen Weg, wo Ik em wiesen kann GOtt Sin Heil.
De 51. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Do de Prophet Nathan to em keem, as he to de Bathseba ringahn weer. 2. Sam. 12, 17.
3. GOtt, wes’ mi gnädig na Din Gudheit un doh min Sünden ut na Din grote Barmhartigkeit. Ps. 56, 2.
4. Wasch mi vun min Missedaht un mak mi rein vun min Sünn.
5. Denn ik seh min Missedaht in un min Sünn is ümmer vör mi. Ps. 32, 5.
6. An Di alleen hef ik sündigt un öwel vör Di dahn, up dat Du Recht behöllst in Din Word un rein blivst, wenn Du richten deihst. Röm. 3, 4. 19.
7. Süh, ik bün ut sündlichen Samen tügt un min Moder hett mi in Sünden empfangen.
8. Süh, Du hest Lust to de Wahrheit, de in dat Verborgene liggen deiht, Du lettst mi weeten de heemliche Wiesheit.
9. Mak mi rein vun Sünnen mit Ysop, dat ik rein warr, wasch mi, dat ik sneewitt warr. 3. Mos. 14, 6. 7. Jes. 1, 18.
10. Lat mi hörn Freud un Wonn, dat dat Gebeen fröhlich ward, de Du terslagen hest.
11. Verbarg Din Angesicht vör min Sünnen un lösch ut all min Missedaht.
12. Schaff in mi, GOtt, en rein Hart un gif mi en nien gewissen GEist.
13. Verjag mi nich vun Din Angesicht un nimm Din heiligen GEist nich vun mi.
14. Tröst mi wedder mit Din Hülp un mit den frimödigen GEist unnerstütt mi.
15. Denn ik will de Öwertreders Din Weg’ lehrn, dat de Sünders sik to Di bekehrn doht. Luk. 22, 32.
16. Rett mi vun de Blotschulden, GOtt, de Du min GOtt un HEiland büst, dat min Tung vun Din Gerechtigkeit grotspreken kann.
17. HErr, doh min Lippen up, dat min Mund Dinen Ruhm verkündigen deiht. Ps. 71, 8.
18. Denn Du hest nich Lust to dat Opfer, ik wull Di dat sunst wol geven, un Brandopfer behagt Di nich.
19. De Opfer, de GOtt gefalln doht, sünd en Geist vull Angst, en tweibraken un tweislagen Hart warrst Du, GOtt, nich verachten. Ps. 34, 19.
20. Doh wol an Zion na Din Gnad, bu’ de Muern to Jerusalem.
21. Dann ward Di gefalln de Opfer vull Gerechtigkeit, de Brandopfer un Ganzopfer, denn ward man Ossen up Din Altar opfern. 5. Mos. 33, 19.
De 52. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen.
2. As Doeg, de Edomiter, keem un sä Saul an un sprok: David is in Ahimelech sin Hus kamen.
3. Wat prahlst du denn, du Tyrann, dat du kannst Schaden dohn, so doch GOtt Sin Gudheit noch däglich anhöllt?
4. Din Tung sinnt up Schaden un snitt mit Lögen, as en scharp Scheermeß. Ps. 57, 5.
5. Du redst leever Böses as Gudes un leever falsch as recht. Sela. Jes. 28, 15.
6. Du redst geern all dat, wat ton Verdarven dehnt mit falsche Tung.
7. Darum ward GOtt di ok ganz un gar dalrieten un tweislagen un ut dat Telt rieten un ut de Lebendigen ehr Land utraden. Sela.
8. Un de Gerechten ward dat sehn un bang ward un em utlachen:
9. Süh, dat is de Mann, de GOtt nich för sin Trost holn dä, sonnern verleet sik up sin grote Riekdom un weer mächtig, Schaden to dohn. Ps. 49, 7.
10. Ik awer warr blieven as en gröne Ölbom in GOtt Sin Hus un verlat mi up GOtt Sin Gudheit ümmer un ewiglich. Ps. 92, 13-15.
11. Ik dank Di ewiglich, denn Du kannst dat wol maken un will höpen up Din Namen, denn Din Hilligen hebbt Freud daran.
De 53. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, för den Sangmeister na de Fleut to singen.
2. De Dohren sprekt in ehr Harten: Dar is keen GOtt. Se dögt nicks un sünd en Gruel warn in ehr Bosheit. Dar is keen, de wat Gudes deiht.
3. GOtt kikt vun den Himmel up de Minschenkinner, dat He sehn will, ob jemand verständig weer, de na GOtt fragen deiht. Ps. 14, 1.
4. Awer se sünd all affulln un alltosam verdorven. Dar is nich Een, de Gudes deiht, ok nich Een.
5. Wöllt denn de Öweldoers sik nich seggen laten? De min Volk freten, as eten se Brod? GOtt ropt se nich an. Ps. 2, 10.
6. Dar sünd se awer bang, wo nicks bang to sin is, denn GOtt terstreut de Been vun de, de di belagern doht. Du makst se to Schann, denn GOtt smit se weg.
7. Ach, dat de Hülp ut Zion öwer Israel kamen dä un GOtt Sin gefangen Volk erlösen dä! So wörr Jacob sik freun un Israel fröhlich sin. Ps. 14, 7.
De 54. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument.
2. Do de vun Siph keem un sprok to Saul: David hett sik bi uns versteken. 1. Sam. 26, 1.
3. Help mi, GOtt, dörch Din Namen un schaff mi Recht dörch Din Gewalt. Ps. 79, 9.
4. GOtt, erhör min Gebet, vernimm de Red vun min Mund. Ps. 55, 2.
5. Denn fröm Lüd sett sik gegen mi up un schreckliche Lüd staht mi na min Seel un hebbt GOtt nich vör Ogen. Sela.
6. Süh, GOtt steiht mi bi, de HErr erhollt min Seel. Ps. 97, 10.
7. He ward min Fiende ehr Bosheit betahln. Vertilg se dörch Din Wahrheit.
8. So will ik Di ut frien Stücken en Opfer bringen un Din Namen, HErr, danken, dat he so tröstlich is.
9. Denn Du rettst mi ut all min Noth, dat min Oog an min Fiende Lust süht. Ps. 59, 11.
De 55. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun David, vörtosingen up Saiteninstrument.
2. GOtt, hör min Gebet, verbarg Di nich vör min Flehn. Ps. 54, 4. 69, 18. 44, 25.
3. Mark up mi un erhör mi, wa ik so kläglich stöhnen un hulen doh,
4. Dat de Fiend so schrien un de Gottlose draun deiht, denn se wüllt mi en Schabernack dohn un sünd bannig bös up mi.
5. Min Hart is bang in min Lief un de Furcht för den Dod is up mi fulln. Ps. 18, 5.
6. Furcht un Bewern is mi ankamen un Gruel hett mi öwerfulln.
7. Ik sprok: O, harr ik Flünken as de Duven, dat ik flegen un enerwegens blieven kunn!
8. Süh, so wull ik mi wiet afmaken un in de Wüstenie blieven! Sela.
9. Ik wull mi flink maken, dat ik wegkamen dä vör den Stormwind un dat Unwedder.
10. Mak ehr Tung uneens, HErr, un lat se unnergahn, denn ik seh Frevel un Striet in de Stadt. 1. Mos. 11, 7.
11. Sowat geiht Dag un Nacht um un um in ehr Muern, dar is Möh un Arbeit in.
12. Schaden dohn regeert darin, Legen un Bedregen kummt nich vun ehr Straten. Ps. 52, 3.
13. Wenn mi doch min Fiend schänden dä, wull ik dat lieden un wenn min Hasser gegen mi grotspreken dä, wull ik mi vör em versteken.
14. Du awer büst min Gesell, min Pleger un min Blodsfründ, Obad. v. 7.
15. De wi fründlich mit eenanner weern mank uns, wi wandelten in GOtt Sin Hus in Hupen.
16. De Dod schall se inhaln un möt lebendig in de Höll fahrn, denn dar is nicks as Bosheit mank ehr Hupen. 4. Mos. 16, 33.
17. Ik awer will to GOtt ropen un de HErr ward mi helpen.
18. Des Abends, Morgens un Middags will ik klagen un hulen, so ward He min Stimm hörn. Dan. 6, 10.
19. He erlöst min Seel vun de, de an mi wöllt un schafft ehr Ruh, denn se sünd veele gegen mi. Ps. 3, 2.
20. GOtt ward dat hörn un se demödigen, de allerwärts blift. Sela. Denn se ward nich anners un fürcht GOtt nich. Ps. 102, 27.
21. Denn se leggt ehr Hand an de Lüd in Sinen Freden un se enthilligt Sin Bund.
22. Ehr Mund is glatter as Botter un hebbt doch Krieg in Sinn; ehre Word sünd smiediger as Oel, un sünd doch blote Swerdter. Jer. 9, 8. Ps. 57, 5.
23. Smiet din Anliggen up den HErrn, de ward di versorgen un ward den Gerechten nich ewiglich in Unruh laten. Matth. 6, 25. 1. Pet. 5, 7.
24. Awer GOtt, Du warrst se dalstöten in de deepe Kul. De Blodgierigen un Falschen ward ehr Leven nich tor Hälft bringen. Ik awer höp up Di. Ps. 94, 23. 5, 7.
De 56. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »vun de stumme Duv mank de Fremden«, as em de Philister grepen to Gath. 1. Sam. 21, 11.
2. GOtt, wes’ mi gnädig, denn Minschen wüllt mi versenken, däglich striedt se un makt mi bang. Ps. 51, 3.
3. Min Fiende versökt mi däglich, denn veele striedt gegen mi mit groten Stolt.
4. Wenn ik mi fürchten doh, so höp ik up Di. Ps. 25, 2.
5. Ik will vun GOtt Sin Word grotspreken, up GOtt will ik höpen, un nich bang sin; wat schull mi dat Fleesch wol dohn? Ebr. 13, 6.
6. Däglich gaht se gegen mine Worde an, all ehr Gedanken sünd dat se mi Öwels doht. Matth. 26, 61.
7. Se rott sik tohop un luert un hebbt Acht up min Hacken, woans se min Seel griepen könnt.
8. Wat se Böses doht, dat is all vergeven. GOtt, stöt son Lüd ahn Gnad dal.
9. Tell min Flucht, fat min Thranen in Din Sack. Ahn Twiefel tellst Du se.
10. Denn ward min Fiende torüggwiken möten, wenn ik ropen doh; so warr ik gewahr, dat Du min GOtt büst.
11. Ik will grotspreken vun GOtt Sin Word, ik will rühmen den HErrn Sin Word.
12. Up GOtt höp ik un bün nich bang, wat künnt uns de Minschen dohn. Jes. 51, 12. Ebr. 13, 6.
13. Ik hef Di, GOtt, lavt, dat ik Di danken will. Ps. 66, 13.
14. Denn Du hest min Seel vun den Dod rett, min Föt vun Utglieden, dat ik wandeln mag vör GOtt in de Lebendigen ehr Licht. Ps. 116, 8. 1. Mos. 17, 1.
De 57. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich«, as he vör Saul in de Höhl lopen weer. 1. Sam. 22, 1.
2. Wes’ mi gnädig, GOtt, wes’ mi gnädig, denn up Di trut min Seel un unner den Schatten vun Din Flüchten hef ik Toflucht bet dat Unglück vöröwer gahn deiht.
3. Ik rop to GOtt, den Allerheiligsten, to GOtt, de min Jammer en Enn makt.
4. He schickt Hülp vun Himmel un helpt mi vun mine Bedränger, de mi anschnuwen doht. Sela. GOtt schickt Sin Gnad un Wahrheit. Ps. 40, 11.
5. Ik ligg mit min Seel mank de Löwen. De Minschenkinner sünd Flammen, ehr Tähn sünd Spieße un Pielen un ehr Tungen sünd scharpe Schwerdter. Ps. 55, 22.
6. Mak Di höger, GOtt, as de Himmel un Din Ehre höger, as de ganze Welt.
7. Se stellt oft min Gang Netten un drückt min Seel dal, se gravt vör mi en Kul un fallt sülvst darin. Sela.
8. Min Hart is bereit, GOtt, min Hart is bereit, dat ik singen un laven doh.
9. Wak up, min Seel, wak up Psalter un Harp; ik will dat Morgenroth upwecken.
10. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ps. 18, 50.
11. Denn Din Godheit is so wiet as de Himmel is, un Din Wahrheit so wiet as de Wolken gaht. Ps. 36, 6.
12. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Welt.
De 58. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David vörtosingen, na de Melodie »verdarv nich.«
2. Sied ji denn stumm, dat ji nich reden wüllt, wat recht is, un richten, wat liek is, ji Minschenkinner?
3. Ja, mothwillig doht ji Unrecht int Land un gaht stracks dörch mit jug Hand to freveln. Spr. 21, 29.
4. De Gottlosen sünd verkehrt vun Moderliev an, de Lögner irrt vun Moderliev an. Eph. 4, 18.
5. Ehr Wuth is gliek as de Slang ehr Gift, as en dove Otter, de ehr Ohr tostoppt, 1. Mos. 3, 1. Ps. 140, 4.
6. Dat se nich hören deiht den Toverer, den Beschwörer sin Stimm, de wol beschwören kann. Pred. 10, 11.
7. GOtt, brek ehr Tähn in ehr Mul intwei, terstöt, HErr, de Kusen vun de jungen Löwen.
8. Se ward vergahn as Water, dat dahin fleten deiht, se zielt mit ehr Pielen, awer desülvigen brekt af. Ps. 7, 16.
9. Se vergaht as en Schneck versmacht, as de vörtidige Geburt vun en Fru süht se de Sunn nich.
10. Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Ps. 90, 7.
11. De Gerechte ward sik freuen, wenn he so’ne Rache sehn deiht un ward sin Föt baden in de Gottlosen ehr Blod. Ps. 68, 24. Offenb. 14, 20.
12. Dat de Lüd seggen ward: Dat de Gerechte ward dat Sine jo geneten. GOtt is ja noch Richter up de Eer. Ps. 7, 9.
De 59. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich,« as Saul henschickte un leet sin Hus bewachen, up dat he em dod mak. 1. Sam. 19, 11.
2. Rett mi, min GOtt, vun mine Fiende un stah mi bi gegen de, de sik gegen mi setten doht.
3. Rett mi vör de Öveldoers un help mi vun de Blodgierigen.
4. Denn süh, HErr, se lurten up min Seel; de Starken sammelt sik gegen mi, obgliek ik keen Schuld noch Missedaht hef.
5. Se lopt ahn min Schuld un makt sik fardig. Wak up, wi möt to gahn un mak de Ogen up.
6. Du HErr, GOtt Zebaoth, Israel sin GOtt, wak up un sök heim alle Heiden, wes’ nich gnädig een vun de, de so verwegene Öveldoers sünd. Sela. Ps. 56, 8.
7. Abends ward se wedder kamen un hulen as en Hund un um de Stadt herumlopen. Ps. 22, 17.
8. Süh, se snackt mit enanner, Schwerdter sünd up ehr Lippen. Wokeen schull dat hören? Ps. 55, 22.
9. Awer Du, HErr, warrst se lachen un öwer alle Heiden spotten.
10. Vör ehr Macht hol ik mi to Di, denn GOtt is min Schutz.
11. GOtt bewiest mi rieklich Sin Gudheit, GOtt lett mi min Lust sehn an mine Fiende.
12. Erwürg’ se nich, dat min Volk dat nich vergeten deiht, jag’ se awer utenanner mit Din Macht, HErr, uns Schild un stöt se dal.
13. Ehr Lehr is nicks as Sünd’ un se blievt in ehr Hoffart un predigt nicks as Fluchen un Wedderspreken. Ps. 36, 4.
14. Vertilg se ahn all Gnad, vertilg se, dat se nicks sünd un se insehn doht, dat GOtt Herrscher is in Jacob, in alle Welt. Sela. Ps. 56, 8.
15. Des Abends lat se wedder hulen as de Hunn’ un in de Stadt umherlopen. v. 7.
16. Lat se hen un her lopen na Spies un murren, wenn se nich satt ward. Amos. 8, 11. 12.
17. Ik awer will vun Din Macht singen un des Morgens rühmen Din Gudheit, denn Du büst min Schutz un Toflucht in min Noth. Ps. 89, 2. 62, 3.
18. Ik will Di, min Hort, lovsingen, denn Du, GOtt, büst min Schutz un min gnädige GOtt.
De 60. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David vörtosingen na de Melodie Lilien sünd Tügnis.
2. As he streden harr mit de Syrier to Mesopotamien un mit de Syrier to Zoba, as Joab umkehren un de twelfdusend Edomiter int Soltthal schlagen dä. 2. Sam. 8, 1. 13. 10, 13.
3. GOtt, de Du uns verstött un uns ut enanner jagt hest un tornig weerst, tröst uns wedder.
4. De Du dat Land bewegt un intwei reten hest, heel sine Brök’, denn dat wankt.
5. Denn Du hest Din Volk wat Hartes andahn, Du hest uns en Drunk Wien geven, dat wi nich grad stahn künnt. Jes. 51, 17. 27. Jer. 8, 14.
6. Du hest awer doch en Teken geven de, de Di fürchten doht, dat se in de Hög richten dä’n un se säker makte. Sela.
7. Op dat Dine Leeven frie ward, so help nu mit Din rechte Hand un erlös uns. Ps. 108, 7.
8. GOtt hett in sin Hilligdom redt, dorvun bin ik froh un will ik deelen Sichem un afmeten den Grund to Succoth. Mich. 1, 2.
9. Gilead is min, min is Manasse, Ephraim is min Hövd sin Schutz, Juda is min Scepter.
10. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to.
11. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen leidt mi bet na Edom?
12. Warrst Du dat nich dohn, GOtt? Un treckst nich ut, GOtt, mit uns Heer?
13. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschen-Hülp is nicks nütz. Ps. 108, 3.
14. Mit GOtt wöllt wi Dahten dohn. He ward unse Fiende unner de Föt perren. Ps. 18, 30. 108, 14.
De 61. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen up en Saitenspeel.
2. Hör, GOtt, min Geschrigg un mark up min Gebet. Ps. 5, 2.
3. Hier nerren up Eerden rop ik to Di, wenn min Hart in Angst is, Du wullest mi föhren up en hogen Fels. Ps. 18, 7.
4. Denn Du büst min Toversicht, en starke Thorn gegen min Fiende. Ps. 71, 3.
5. Ik will wahnen in Din Telt ewiglich un Schutz söken unner de Schirm vun Din Flüchten. Sela.
6. Denn Du, GOtt, hörst min Gelövniß, Du lohnst de gut, de Dinen Namen fürchten doht. 1. Mos. 28, 20.
7. Du gifst en König langes Leben, dat sin Jahr duert vun Geslecht to Geslecht. Ps. 102, 25.
8. Dat he ümmer sitten blift vör GOtt. Erwies em Gudheit un Truheit, de em behöden doht. Ps. 40, 11. 12.
9. So will ik Din Namen laven ewiglich, dat ik min Gelövniß däglich betaln doh. Ps. 65, 2.
De 62. Psalm.
1. En Psalm vun David för Jeduthun, vörtosingen.
2. Min Seel is still to GOtt, de mi helpen deiht. Jes. 30, 15.
3. Denn He is min Hort, min Hülp, min Schutz, dat mi keen Fall störten ward, wa grot He ok is.
4. Wo lang stellt ji Alle Eenen na, dat ji em in Stücke slahn doht, as en scheewe Wand un as en umstötte Muer?
5. Se denkt blot, woans se em dämpt, beflitigt sik de Lögen, gevt gode Word, awer in ehr Hart flucht se. Sela.
6. Awer min Seel tövt alleen up GOtt, denn He is min Hoffnung.
7. He is min Trost, min Hülp, min Schutz, dat ik nich fallen warr. Ps. 18, 2.
8. Bi GOtt is min Heil, min Ehr, min Kraft, min Fels, min Toversicht is up GOtt. Ps. 61, 4.
9. Höpt up Em alletied, leeve Lüd’, schüttet ju Hart för Em ut. GOtt is uns Toversicht. Sela.
10. Awer Minschen sünd doch nicks, grote Lüd’ fehlt ok, se wegt weniger as nicks, so veel ehrer sünd. Ps. 39, 6. 12.
11. Verlatet jug nich up Unrecht un Frevel, holt jug nich to so wat, dat nicks is; fallt jug Riekdom to, so hangt dat Hart nich daran. Mat. 6, 33. 19, 22. Luk. 12, 19. 20. 1. Tim. 6, 9. 17.
12. GOtt hett en Word redt, dat hef ik etliche Mal hört, dat GOtt alleen mächtig is.
13. Un Du, HErr, büst gnädig un betalst en jeden, as he dat verdeent. Röm. 2, 6.
De 63. Psalm.
1. En Psalm vun David, as he in de Wüste vun Juda weer.
2. GOtt, Du büst min GOtt, fröh wak ik to Di; min Seel döstet na Di, min Fleesch verlangt na Di in en drög un sor Land, wo keen Water is. Ps. 42, 3. 134, 6.
3. Dar seh ik na Di in Din Hilligdom, wull geern Din Macht un Ehr sehn.
4. Denn Din Gudheit is beter as Leven. Min Lippen priest Di.
5. Dasülvst wull ik Di geern laven min Lebenlang, un min Hand in Din Namen upheven.
6. Dat weer min Hart sin Freud un Wonn, wenn ik vun Di mit fröhlichen Mund grotspreken kunn.
7. Wenn ik mi to Bett leggen doh, so denk ik an Di, wenn ik upwaken doh, so red ik vun Di. Ps. 35, 28.
8. Denn Du büst min Helper, un unner den Schatten vun Din Flüchten will ik fröhlich singen.
9. Min Seel hangt an Di, Din rechte Hand erhöllt mi. Ps. 89, 22. Jes. 41, 10.
10. Se awer staht na min Seel, mi to öwerfallen, un ward unner de Eer dal fahren!
11. Se ward dörch dat Schwerdt fallen un de Föss to Deel warrn. Offenb. 19, 17.
12. Awer de König freut sik in GOtt. Wer bi Em schwören deiht, vun den ward grotspraken warrn. Denn de Lögenmüler schüllt tostoppt warrn. Jes. 48, 1.
De 64. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Hör, GOtt, min Stimm vun min Klag’, behöd’ min Leven vör den grausamen Fiend.
3. Verbarg mi vör de Bösen ehr Versammlung, vör den Hupen vun de Öveldoers,
4. De ehr Tung scharp makt as en Schwerdt, de mit giftige Wörd scheeten doht, as weern dat Pieln. Ps. 57, 5.
5. Dat se heemlich den Frommen scheeten doht; up eenmal scheet se up em un sünd nich bang. Ps. 11, 1. 2. Spr. 26, 18.
6. Se sünd driest mit ehr bösen Anschläg un seggt, woans se Strick leggen wöllt un sprekt: Wokeen kann se sehn?
7. Se sünd up Slechtigkeit un holt dat heemlich, sünd verslagen un hebbt veele Knep in den Kopp.
8. Awer GOtt ward se mit eenmal scheeten, dat ehr dat weh dohn ward.
9. Ehr egen Tung ward se to Fall bringen, dat öwer se spotten ward, jedereen, de se süht. Ps. 7, 16.
10. Un alle Minschen, de dat seht, ward seggen: Dat hett GOtt dahn! un marken, dat dat Sin Wark is. 2. Mos. 8, 19.
11. De Gerechten ward sik an den HErrn freuen un sik up Em verlaten un alle frommen Harten ward grot darvon spreken.
De 65. Psalm.
1. En Psalm vun David, een Leed vörtosingen.
2. GOtt, man lavt Di in de Still’ to Zion un Di betalt man Gelövniß. Ps. 59, 14. 61, 9.
3. Du erhörst Gebet, darum kummt all dat Fleesch to Di. Ps. 145, 21.
4. Unse Missedaht drückt uns hart. Du wullst doch unse Sünd vergeten.
5. Wol den, den Du utwählt un to Di kamen letst, dat he wahnen kann in Din Höv’, de hett rieken Trost vun Din Hus un Din hilligen Tempel. Ps. 15, 1.
6. Erhör uns na Din wunderbarliche Gerechtigkeit, GOtt, uns’ Heil, de Du büst de Toversicht vun All’ de up Eern un wiet af an de See wahnen doht. Ps. 4, 2.
7. De de Bargen fast setten deiht dörch Sin Kraft un se utrüsten deiht mit Macht.
8. De Du still maken deihst dat Brusen vun de See, dat Brusen vun ehr Waggen un de Larm vun de Völker. Ps. 89, 10.
9. Dat bang ward vör Dine Teken, de an desülvige Enden wahnen doht. Du makst fröhlich, wat sik rögen deiht, sowol des Morgens as des Abends.
10. Du söchst dat Land heim un waterst dat un makst dat heel riek. GOtt Sin Borns hebbt Water in Hüll un Füll. Du letst ehr Korn wol geraden, denn so makst Du dat Land riek. Ps. 46, 5.
11. Du waterst sin Föhren un makst dat Plögte natt, mit Regen makst Du dat week un segenst, wat darup wassen deiht.
12. Du krönst dat Jahr mit Din Gudheit un Din Fotspor drüppt vun Fett.
13. De Wahnungen in de Wüstenie sünd ok fett, dat se drüppt un de lütten Bargen sünd överhüpt vull vun Vergnögen.
14. De Weiden sünd vull Schap un de Felder staht dick mit Korn, dat man jucht un singt. Ps. 144, 13.
De 66. Psalm.
1. En Psalmleed, vörtosingen. Juchet GOtt, alle Land’!
2. Lovsingt to Ehr vun Sin Namen; rühmt Em herrlich.
3. Sprekt to GOtt: Wa grulich grot sünd Din Werke! Dine Fiende smeichelt Di wegen Dine grote Macht.
4. Lat dat Land Di anbeden, vun Di grotspreken wegen Din Nam! Sela.
5. Kamt her, un seht an GOtt Sine Werke, de so wunnerlich is mit Sin Dohn mank de Minschenkinner. Ps. 46, 9.
6. He makt ut de See drög Land, dat man to Fot öwer dat Water gahn deiht, darum freut wi uns an Em! 2. Mos. 14, 21.
7. He herrscht mit Sin Gewalt ewiglich, Sin Ogen seht up de Völker. De Aftrünnigen ward nich to Höch kamen künnen. Sela.
8. Lavt ji Völker unsen GOtt, lat Sin Ruhm wiet lutbar warden,
9. De unse Seelen int Leben beholen deiht un unse Föt nich utglieden lett.
10. Denn, GOtt, Du hest uns versöcht un smolten, as Sülver smolten ward. Spr. 17, 3.
11. Du hest uns in den Thorn smieten laten, Du hest up unse Lenden en Last leggt;
12. Du hest Minschen laten öwer unsen Kopp kamen, wi sünd in Füer un Water kamen, awer Du hest uns rutföhrt un erquickt.
13. Dorum will ik mit Brandopfer in Din Hus gahn, un Di mine Gelövnisse betalen; Ps. 61, 9.
14. As ik mine Lippen hef updahn un min Mund redet hett in min Noth. 1. Mos. 28, 20.
15. Ik will Di fette Brandopfer bringen vun Rökelwark vun Widders, ik will opfern Ossen un Böck. Sela.
16. Kamt her, hört to, Alle, de ji GOtt fürchten doht. Ik will vertelln, wat He an min Seel dahn hett.
17. To Em reep ik ut min Mund un sprok grot vun Em mit min Tung.
18. Wenn ik wat Unrechts vör harr in min Harten, so war de HErr dat nich hörn. Spr. 15, 29. 28, 9. Joh. 9, 31.
19. Darum erhört mi GOtt un markt up min Flehn.
20. Gelavt si GOtt, de min Gebet nich verstött, noch Sin Gudheit vun mi aftrecken deiht.
De 67. Psalm.
1. En Psalmleed, vörtosingen up Saitenspeel. Ps. 61, 1.
2. GOtt wes’ uns gnädig un segen uns; He lat uns Sin Angesicht lüchten. Sela. Ps. 56, 2. Spr. 16, 15.
3. Dat wi up Eerden kennen lehrn Sin Weg, mank alle Heiden Sin Heil.
4. GOtt, Di dankt de Völker, Di dankt alle Völker.
5. De Völker freut sik un jucht, dat Du de Lüd recht richten deihst un de Lüd up Eerden regeeren deihst. Sela. Apost. 17, 31.
6. GOtt, Di dankt de Völker, Di dankt alle Völker. Ps. 45, 18.
7. Dat Land gift sin Frucht. GOtt segen uns, unse GOtt. Ezech. 34, 27.
8. GOtt segen uns, un alle Welt wes’ bang vör Em! Ps. 33, 8.
De 68. Psalm.
1. En Psalmleed vun David, vörtosingen.
2. Lat GOtt upstahn, lat Sine Fiende vunenanner jagt warden, un de Em hassen doht, vör Em weglopen. 4. Mos. 10, 35. Ps. 132, 8.
3. Verdriev se as de Rok verdreven ward, as dat Wass ant Füer smölten deiht, so mußten de Gottlosen vör GOtt umkamen.
4. De Rechtfardigen awer möt sik freuen un fröhlich sin vör GOtt un sik vun Harten freuen. Ps. 97, 12.
5. Singt GOtt, lovsinget Sin Namen. Makt Platz vör den, de dar sachten herfahren deiht, He heet HErr, un freut jug vör Em. Jes. 57, 14. Ps. 83, 19.
6. De en Vadder is för de Waisen un en Richter för de Wittfruens. He is GOtt in Sin hillige Wahnung Ps. 10, 14.
7. En GOtt, de den Eensamen dat Hus voll Kinner gift; de de Gefangenen rutföhrt to de rechte Tid un lett de Aftrünnigen blieven in dat sore Land. Ps. 113, 9.
8. GOtt, as Du vör Din Volk hertrockst, as Du enher gungst in de Wüste, Sela, 2. Mos. 13, 20. 21.
9. Do bewerte de Eer un de Himmel drüppden vör düsse GOtt in Sinai, vör den GOtt, de Israel sin GOtt is. 2. Mos. 19, 16.
10. Nu awer gifst Du, GOtt, gnädigen Regen, un Din Arf, dat dürr is, erquickst Du, Jes. 44, 3. Ezech. 34, 26.
11. Dat Dine Deerter darin wahnen künnt. GOtt, Du lavst de Elenden mit Din Göder.
12. De HErr gift dat Word mit grote Scharen vun Evangelisten. Jes. 52, 7.
13. De Könige vun de Heerscharen sünd unner enanner Frünn, un de Husfruen deelt den Rov ut.
14. Wenn ji to Feld liggen doht, so glänzt dat as de Duven ehr Flünken, de as Sülver un Gold schimmern doht.
15. Wenn de Allmächtige hen un wedder mank se Könige setten deiht, so ward dat hell, wo dat düster is.
16. GOtt Sin Barg is en fruchtbaren Barg, en grot un fruchtbar Gebirg.
17. Wat hüppt ji groten Barge? GOtt hett Lust up düssen Barg to wahnen un de HErr blift ok ümmer darsülvst. Ps. 114, 4. 74, 2.
18. GOtt Sine Wagen sünd veel dusend mal dusend, de HErr is mank se up den hilligen Sinai. 2. Kön. 6, 17. Ps. 103, 20.
19. Du büst in de Högde fahren un hest dat Gefängniß gefangen föhrt, Du hest Gaven kregen för de Minschen, ok för de Aftrünnigen, dat GOtt, de HErr, doch dar blieven ward. Eph. 4, 8-10. Kol. 2, 15. Apost. 2, 33.
20. Lavet den HErrn däglich. GOtt leggt uns en Last up, awer He helpt uns ok. Sela. Matth. 11, 29. 1. Cor. 10, 13. Ps. 69, 19. 1. Mos. 48, 16.
21. Wi hebbt en GOtt, de helpen deiht, un den HErrn, de uns vun Dod retten deiht. Weish. 16, 13.
22. Awer GOtt ward Sin Fiende ehr Kopp intwei slahn, ja ehr Haarschädel, wenn se fortfahrt in ehr Sünd’.
23. Doch sprickt de HErr: Ik will vun de Bösen etliche halen, ut de deepe See will Ik etliche halen.
24. Darum ward din Fot in de Fiende ehr Blod farvt warrn un din Hunn ward dat uplicken. Ps. 58, 11.
25. Man süht, GOtt, wo Du umher trecken deihst, wo Du, min GOtt un König, umher trecken deihst int Hilligdom. 2. Sam. 6, 13. 14.
26. De Sängers gaht vörup, darna de Speellüd’, mank se de Jumfern, de da pauken doht. 2. Mos. 15, 20.
27. Lavet den HErrn in de Versammlungen, ji, de vör den Born vun Israel sünd.
28. Dar herrscht mank ehr de lütte Benjamin, de Fürsten vun Juda mit ehre Hupen, de Fürsten vun Sebulon, de Fürsten vun Naphtali.
29. Din GOtt hett Din Riek upricht, datsülvige wullst Du, GOtt, stark maken; denn dat is Din Wark.
30. Um Din Tempel willen to Jerusalem ward Di de Könige Geschenke bringen. Ps. 72, 10. 15.
31. Schell dat Deert int Reth, de Schaar vun Ossen mank ehr Kalver, de dar in de Grund pett vun wegen dat Geld. He jagt de Völker ut enanner, de geern Krieg föhrt.
32. De Fürsten ut Egypten ward kamen, Mohrenland ward sin Hann utstrecken to GOtt. Jes. 19, 21. Ps. 87, 4.
33. Ji Königrieke up Eerden singt GOtt, singt den HErrn Lov. Sela.
34. Den, de dar in den Himmel fahrt allerwärts vun Anbeginn! Süh, He ward Sin Dunner Kraft geven.
35. Gevt GOtt de Macht! Sin Herrlichkeit is in Israel, un Sin Macht in de Wolken. Ps. 29, 1.
36. GOtt is wundersam in Sin Hilligdom. He is Israels GOtt. He ward dat Volk Kraft un Macht geven. Gelavt si GOtt! Ps. 29, 11. Jes. 40, 29.
De 69. Psalm.
1. En Psalm David’s na de Melodie: »Lilien«, vörtosingen. Ps. 45, 1.
2. GOtt help mi, denn dat Water geiht mi bet an de Seel.
3. Ik versink in deepen Schlamm, wo keen Grund is, ik bün in deep Water un de Floth will mi versupen. Ps. 40, 3.
4. Ik hef mi möd schriet, min Hals is heesch, dat Gesicht vergeiht mi, dat ik so lang mutt töven up min GOtt. Hiob. 19, 7. Ps. 38, 11.
5. De mi ahn Orsak hassen doht, darvun sünd mehr, as ik Haar up den Kopp hef. De mi unbillig fiend sünd un mi verdarvt, sünd mächtig. Ik mutt betalen, wat ik nich rovt hef. Ps. 25, 19.
6. GOtt, Du weest min Dohrheit, un min Schulden sünd Di nich verborgen. 2. Cor. 5, 21.
7. Lat nich to Schann warrn an mi, de up Di tövt, HErr, HErr Zebaoth; lat nich schamroth warrn an mi, de Di sökt, GOtt Israels! Ps. 22, 6.
8. Denn um Din willen dreg ik Schimp, min Angesicht is vull vun Schand.
9. Ik bün frömd warn vör min Bröder un unbekannt vör min Moder ehr Kinner. Ps. 38, 12. Joh. 7, 5.
10. Denn ik iwer mi schier to Dod’ um Din Hus un dat Schimpen vun de, de Di schänden doht, fallt up mi. Joh. 2, 17. Ps. 119, 139. Röm. 15, 3.
11. Un ik ween un fast’ bitterlich, un se spott darto öwer mi.
12. Ik hef en Sack antrocken, awer se makt Spott darut.
13. De in’t Dohr sitten doht, schnadert vun mi, un in de Wirthschaften singt se vun mi. Hiob. 30, 9.
14. Ik awer bed’, HErr, to Di to de angenehme Tied; GOtt, dörch Din grote Gnad’ erhör mi mit Din true Hülp.
15. Rett’ mi ut den Dreck, dat ik nich versinken doh, dat ik rett’ ward vun min Verfolgers un ut dat deepe Water. Ps. 18, 18.
16. Dat mi de Waterflot nich versupen deiht, un de Deepe nich verslingen un dat de Born nich öwer mi tosamen gah.
17. Erhör mi, HErr, denn Din Gudheit is tröstlich, kehr Di to mi na Din grote Barmhartigkeit,
18. Un verbarg Din Angesicht nich vör Din Knecht, denn mi is bang, erhör mi bald.
19. Mak Di an min Seel’ un erlös se, erlös se wegen min Fiende.
20. Du weest vun min Schimp, Schand’ un Scham, min Weddersakers sünd All vör Di. Ps. 44, 16.
21. De Schimp brickt mi min Hart un kränkt mi. Ik töv, ob dat Nüms jammern dä, awer dar is keen Minsch; un up Trösters, awer ik find’ keen. Klagel. 1, 2. 9.
22. Un se gevt mi Gall to eten un Etig to drinken in minen groten Döst. Matth. 27, 34. 48.
23. Ehr Disch mutt vör se to en Fall warrn un för de Sorglosen to en Schling. Röm. 11, 9.
24. Ehre Ogen mött düster warrn, dat se nicks seht un ehre Lenden lat ümmer wackeln. Röm. 11, 10.
25. Geet Din Ungnad öwer se un lat Din grimmige Torn se to fat kriegen.
26. Ehr Wahnung mutt lerrig warrn un lat da keen sin, de in ehre Hütten wahnen deiht. Apost. 1, 20.
27. Denn se verfolgt den, de Du slagen hest un rühmt sik, dat Du de Dinen bös slagen deihst. Jes. 53, 4.
28. Lat se in een Sünd öwer de anner fallen, dat se to Din Gerechtigkeit nich kamen doht. Röm. 1, 24.
29. Striek se ut dat Bok vun de Lebendigen, un lat se mit de Gerechten nich anschreben warrn. Luk. 10, 20.
30. Ik awer bün elend un mi is slecht to Moth. GOtt, lat Din Help mi schützen!
31. Ik will GOtt Sin Namen laven mit en Leed un will Em hoch ehren mit Dank. Ps. 145, 1. 2.
32. Dat ward den HErrn beter gefallen as en Oss’, de Hörn un Kluen hett. Ps. 50, 9. 13.
33. De Elenden seht dat un freut sik, un de GOtt söken doht, de ehr Hart ward leven. Spr. 13, 25. Ps. 22, 27.
34. Denn de HErr hört de Armen un veracht Sin Gefangene nich.
35. Em lavt Himmel un Eer un de See un All, wat sik darin rögen deiht. Ps. 148, 1.
36. Denn GOtt ward Zion helpen un de Städ’ vun Juda buen, dat man dar wahnen un se besitten deiht.
37. Un Sin Knecht ehr Samen ward se arven, un de Sin Namen leef hebbt, ward darin blieven. Ps. 102, 29.
De 70. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen to’n Gedächtniß.
2. Il, GOtt, mi to retten, HErr, mi to helpen.
3. De möt sik schamen un to Schann warrn, de na min Seel staht, se möt torügg kehren un höhnt warrn, de mi wat Öwels wünscht. Ps. 35, 4. Ps. 40, 15. Ps. 83, 18.
4. Dat se möt wedder to Schann warrn, de da öwer mi schriet: Ha, ha! Ps. 40, 16.
5. Freuen un fröhlich möt sin na Di, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, ümmer seggen: Hochgelavet si GOtt! Ps. 35, 21. 27.
6. Ik awer bün elend un arm. GOtt, il to mi, denn Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich so lang. Ps. 40, 18.
De 71. Psalm.
1. HErr, ik verlat mi up Di, lat mi nümmermehr to Schann warrn.
2. Rett mi dörch Din Gerechtigkeit un help mi ut, hol Din Ohren to mi un help mi!
3. Wes’ min starke Fels, wohen ik ümmer flegen kann, de Du toseggt hest, mi to helpen, denn Du büst min Felsen un min Schanz.
4. Min GOtt, help mi ut de Gottlosen ehr Hand, ut de Hand vun den Ungerechten un Tyrannen.
5. Denn Du büst min Toversicht, HErr, HErr, min Hoffnung vun Jugend up. Ps. 46, 2.
6. Up Di hef ik mi verlaten vun Moderliev an, Du hest mi ut min Moder ehr Schot trocken. Min Lofgesang is ümmer vör Di. Ps. 22, 10.
7. Ik bün vör Veele as en Wunner, awer Du büst min starke Toversicht. Ezech. 24, 24. 27.
8. Lat min Mund däglich vull sin vun Din Lov un Din Herrlichkeit. Ps. 51, 17.
9. Smiet mi nich weg in min olen Dag’, verlat mi nich, wenn ik swach warr. Ps. 51, 13.
10. Denn mine Fiende sprekt gegen mi, un de up min Seel luern doht, beradt sik mit enanner,
11. Un sprekt: GOtt hett em verlaten, jagt em na un griept em, denn da is keen Helper.
12. GOtt, wes’ nich wiet vun mi, min GOtt, kumm flink, mi to helpen! Ps. 141, 1.
13. Schamen möt sik un umkamen, de min Seel towedder sünd, mit Schann un Hohn möt se öwerhüpt warrn, de min Unglück söken doht. Ps. 70, 3.
14. Ik awer will ümmer töven un will ümmer mehr vun Din Ehr grotspreken. Ps. 51, 17.
15. Min Mund schall verkündigen Din Gerechtigkeit, däglich Din Heil, de ik nich alle tellen kann.
16. Ik gah umher in den HErrn, HErrn, Sin Kraft, ik sprek alleen grot vun Din Gerechtigkeit.
17. GOtt, Du hest mi vun Jugend up lehrt, darum verkündige ik Dine Wunner. Ps. 9, 2. 77, 12.
18. Ok verlat mi nich, GOtt, in dat Öller, wenn ik gries warrn doh, bet ik Din Arm verkündige an Kinneskinner un Din Kraft Alle de, de noch kamen schüllt. v. 9. Jes. 46, 4. Ps. 103, 2.
19. GOtt Din Gerechtigkeit is hoch, de Du grote Dinge deihst, GOtt, wokeen is Di gliek? 2. Mos. 8, 10. 15, 11. Jer. 10, 6.
20. Denn Du letst mi veele un grote Angst erfahren un makst mi wedder lebendig un halst mi wedder ut de Deep vun de Eer herup. 1. Sam. 2, 6.
21. Du makst mi heel grot un tröst mi wedder. Ps. 18, 36.
22. So dank ik Di ok mit Psalterspeel för Din Tru, min GOtt, ik sing Din Lov up de Harp, Du Hillige in Israel!
23. Min Lippen un min Seel, de Du erlöst hest, sünd fröhlich un sprekt grot vun Di. Ps. 103, 2.
24. Ok makt min Tung däglich Gedichte vun Din Gerechtigkeit, denn schamen möt sik un to Schann warrn, de min Unglück söken doht. Ps. 83, 18.
De 72. Psalm.
1. Vun Salomo.
GOtt, gif Din Gericht den König un Din Gerechtigkeit den König sin Söhn. Joh. 5, 22. 27.
2. Dat he Di dat Volk richten deiht mit Gerechtigkeit un de Elenden mit Recht!
3. Lat de Bargen den Freden bringen för dat Volk, un de Högden de Gerechtigkeit. Ps. 85, 9. 11. 12. Jes. 52, 7. 55, 11.
4. He ward dat elende Volk Recht geven un den Armen helpen, un de Lästerers to Schann perren. Hiob. 36, 6. Ps. 45, 5.
5. Man ward Di fürchten, so lang de Sünn un de Maand bestaht, vun Kind to Kinneskinner.
6. He ward heraf fahren, as de Regen up de Wisch, as de Drüppen, de dat Land anfuchten doht. Jes. 45, 8.
7. To sine Tieden ward de Gerechte upwassen in groten Freden, bet dat de Maand nich mehr is. Ps. 92, 15.
8. He ward herrschen vun een See bet an de anner un vun dat Water an bet an dat End vun de Welt. Zach. 9, 10. Matth. 28, 18.
9. Vör Em ward sik bögen de in de Wüste sünd un sine Fiende ward Stoff licken. Jes. 49, 23.
10. De Könige an de See un up de Inseln ward Geschenke bringen, de Könige ut de Rieke Arabien un Seba ward Gaven toföhrn. Ps. 68, 30. Jes. 60, 9.
11. Alle Könige ward em anbeden, alle Heiden ward em deenen. Ps. 2, 8.
12. Denn He ward den Armen un den Elenden retten, de da schrien deiht, de keen Helper hett. Hiob. 36, 15. Ps. 35, 10.
13. He ward gnädig sin den Lütten un Armen, un de Armen ehr Seelen ward He helpen. Ps. 97, 10.
14. He ward ehre Seelen ut de Bedregerie un den Frevel erlösen un ehr Blod ward düer achtet warrn vör Em. Ps. 9, 13.
15. He ward leven un man ward Em vun dat Gold ut Riek Arabien geven un man ward ümmer vör Em beden, däglich ward man Em laven. Offenb. 1, 18.
16. Uppe Eer, baben up de Bargen ward dat Korn dick stahn, sin Frucht ward bevern as de Libanon un ward grönen in de Städ’ as Gras up Eerden.
17. Sin Namen ward ewiglich blieven, so lang de Sünn besteiht, ward sin Namen up de Nakamen kamen, un ward dörch densülvigen segent sin, alle Heiden ward grot vun em spreken. 1. Mos. 12, 3. 22, 18.
18. Gelavet si GOtt de HErr, de GOtt Israels, de alleen Wunner deiht.
19. Un gelavet si Sin herrliche Nam ewiglich, un alle Lande möt vull vun Sin Ehr sin! Amen, Amen! Ps. 8, 10. Jes. 6, 3.
20. En End’ hebbt de Gebede vun David, Isai sin Söhn.
De 73. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph.
Israel hett GOtt doch to’n Trost, wer man rein vun Harten is.
2. Ik harr awer schier utrutscht mit min Föt, min Tritt harr binah utgleden. Ps. 94, 18.
3. Denn dat verdrot mi vun de Grotsprekers, do ik seh’, dat dat de Gottlosen so wol gung. Jer. 12, 1. Hiob. 21, 7.
4. Denn se sünd in keen Dodes Gefahr, veelmehr staht se fast as en Pallast.
5. Se sünd nich in Unglück as anner Lüd un ward nich plagt as anner Minschen.
6. Darum mutt ehr Trotzen en köstlich Ding sin, un ehr Frevel mutt wol dahn heten.
7. Ehr Person makt sik breet as en fett’ Wanst, se doht All’, wat se sik denkt. Hiob. 15, 77.
8. Se makt Allns tonicht un red’ öwel darvun un red’ un lästert hoch herum.
9. Wat se red’, dat mutt vun’n Himmel raf red’ sin, wat se seggt, dat mutt gellen up Eern.
10. Darum fallt se de Janhagel to, dat löpt se to in Hupen, as Water.
11. Un sprekt: Wat schull GOtt na de fragen? Wat schull de Högste up de achten? Ps. 10, 11.
12. Süh’, dat sünd de Gottlosen, de sünd glückselig in de Welt un ward riek.
13. Schall dat denn umsunst sin, dat min Hart unsträflich leven deiht un ik min Hann in Unschuld waschen doh?
14. Un bün plagt däglich un min Straf is alle Morgen dar.
15. Ik harr ok binah so seggt, as se, awer süh, darmit harr ik verdammt all Din Kinner, de je west sünd.
16. Ik dach awer daröwer na, dat ik dat begriepen much, awer dat weer mi to swar.
17. Bet dat ik in GOtt Sin Hilligdom gung un up ehr End’ marken dä.
18. Awer Du settst se up dat Glittschrige un störtst se to Grund. Hiob. 21, 17.
19. Wo ward se so mit eens tonicht! Se gaht unner un nehmt en End’ mit Schrecken. Ps. 109, 13.
20. As en Drom, wenn Een upwaken deiht, so makst Du, HErr, ehr Bild in de Stadt verächtlich. Ps. 103, 16.
21. Awer dat deiht mi weh in Harten un stickt mi in min Neeren,
22. Dat ik mutt en Narr sin un nicks weeten un mutt as en Deerd sin vör Di.
23. Dennoch bliev ik ümmer bi Di, denn Du hollst mi bi min rechte Hand,
24. Du leitst mi na Din Rath, un nimmst mi toletzt mit Ehren an.
25. Wenn ik Di man hef, so frag ik nicks na Himmel un Eer.
26. Wenn mi ok Liev un Seel verschmachten deiht, so büst Du doch, GOtt, alltid min Hart sin Trost un min Deel. Klagel. 3, 24.
27. Denn süh, de vun Di wieken doht, ward umkamen, Du bringst um Alle, de gegen Di horen doht.
28. Awer dat is min Freud, dat ik mi to GOtt holen doh, un min Toversicht sett up den HErrn, HErrn, dat ik verkündige all Sin Dohn.
De 74. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun Asaph.
GOtt, warum verstötst Du uns so ganz un gar? Un büst so grimmig up de Schap vun Din Weid’!
2. Denk an Din Gemeen, de Du vun Öllers her erworben un Di to’n Arvdeel erlöst hest, an den Barg Zion, up den Du wahnen deihst.
3. Perr up se mit de Föt un stöt se ganz to Grund’. De Fiend hett Allns verdorben in dat Hilligdom. Jos. 10, 24.
4. Din Weddersakers brüllt in Din Hüser un sett ehr Götzen darin.
5. Man süht de Äx baben her blinken, as man in en Wald hauen deiht;
6. Un haut entwei alle sine Tafelwerke mit Biel un Hacken.
7. Se verbrennt Din Hilligdom, se enthilligt de Wahnung vun Din Namen bet up den Grund. 2. Kön. 25, 9. Ps. 83, 13.
8. Se sprekt in ehr Harten: Lat uns se plünnern! Se verbrennt all’ GOtt’s Hüser int Land.
9. Unse Teken seht wi nich un keen Prophet predigt mehr, un keen Lehrer lehrt uns mehr.
10. Ach, GOtt, wa lang schall de Weddersaker smähen un de Fiend Din Namen so ganz verlästern?
11. Warum treckst Du Din rechte Hand torügg? nimm desülvige vun Din Schot un verdarv se.
12. Awer GOtt is min König vun Öllers her, de all’ Help deiht, de uppe Eer geschüht. Ps. 68, 21.
13. Du deelst de See dörch Din Kraft un brickst de Draken ehr Köpp entwei int Water. 2. Mos. 14, 21. 15, 8.
14. Du sleist de Wallfisch ehre Köpp entwei un gifst se ton Eten an dat Volk in de Wüstenie.
15. Du letst herut quellen Born un Beek, Du letst verdrögen starke Ströme. Ps. 104, 10.
16. Dag un Nacht is Din; Du makst, dat beide, Sünn’ un Stern’, ehr gewissen Lop hebbt.
17. Du setst jeden Land sin Grenz, Summer un Winter makst Du.
18. So denk doch daran, dat de Fiend den HErrn smähen deiht, un en döhricht Volk Din Namen lästert.
19. Du wullst doch den Pöbel nich geven de Seel vun Din Turtelduven un de Hupen vun Din elenden Deerte nich so ganz vergeten. Ps. 9, 19.
20. Denk an den Bund, denn dat Land is allerwärts jämmerlich verheert un de Hüser sünd terreten.
21. Lat den Geringen nich mit Schann darvun gahn, denn de Armen un Elenden sprekt grot vun Din Namen.
22. Mak Di up, GOtt, un föhr Din Sak ut; denk an de Smach, de Di däglich vun de Dohren wedderfahrt. Jes. 49, 4.
23. Vergeet nich Din Fiende ehr Geschrigg; Din Weddersakers ehr Rasen ward je länger je gröter.
De 75. Psalm.
1. En Psalm un Leed vun Asaph, na de Melodie »verdarv nich«, vörtosingen.
2. Wi dankt Di, GOtt, wi dankt Di un verkündigt Din Wunner, dat Din Namen so neeg is. Ps. 9, 2.
3. Denn to sin Tid, so warr Ik recht richten.
4. Dat Land bewert un Alle, de darin wahnen doht, awer Ik hol sin Niepers fast. Sela. Joel. 2, 1.
5. Ik sprok to de Grotsprekers, sprekt nich vun mi so grot, un to de Gottlosen: Pucht nich up Gewalt.
6. Pucht nich so hoch up ju Gewalt, sprekt nich so halsstarrig,
7. Dat hett keen Noth, weder vun Upgang, noch vun Dalgang, noch vun dat Gebirg in de Wüstenie.
8. Denn GOtt is Richter, de Düssen lütt makt un den Annern uprichten deiht. 1. Sam. 2, 7.
9. Denn de HErr hett en Beker in de Hand un mit starken Wien vull inschenkt un schenkt ut densülvigen; awer de Gottlosen möt alle drinken un de Barm utsupen. Ps. 60, 5.
10. Ik awer will verkündigen ewiglich un lovsingen den GOtt Jacobs.
11. Un will all de Gottlosen ehr Gewalt terbreken, dat de Gerechten ehr Gewalt erhögt ward. v. 5.
De 76. Psalm.
1. En Psalmleed vun Asaph, up Saitenspeel vörtosingen.
2. GOtt is in Juda bekannt, in Israel is Sin Namen herrlich!
3. To Salem is Sin Telt un Sin Wahnung to Zion. Ps. 9, 12.
4. Darsülvst brekt He de Pielen vun den Bagen, Schild, Schwerdt un Striet entwei. Sela. Ps. 46, 10. Jes. 9, 4. 5.
5. Du büst herrlicher un mächtiger as de Bargen vull Rovgud.
6. De Stolten möt berovt warrn un inslapen un alle Krieger möt de Hann sinken laten.
7. Vun Din Schelln, GOtt Jacobs, sinkt in Slap beides, Peer un Wagen.
8. Du büst schrecklich. Wokeen kann vör Di stahn, wenn Du vertörnt büst? Ps. 90, 7.
9. Wenn Du dat Ordeel hörn letst vun Himmel, so verfehrt sik dat Eerdriek un ward still.
10. Wenn GOtt Sik upmaken deiht to richten, dat He helpen schall alle Elenden uppe Eerden. Sela. Jes. 34, 8. 13, 9.
11. Wenn Minschen gegen Di wüten doht, so leggst Du Ehr in, un wenn se noch mehr wütet, so büst Du ok noch rüst.
12. Doht Gelövnisse un betahlt se den HErrn, ju GOtt, Alle, de ji um Em her sünd, bringt Geschenke den schrecklichen GOtt,
13. De de Fürsten den Moth nehmen deiht un schrecklich is mank de Könige uppe Eer.
De 77. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph vör Jeduthun, vörtosingen. Ps. 62, 1.
2. Ik schrie mit min Stimm to GOtt, to GOtt schrie ik un He erhört mi.
3. In de Tied vun min Noth sök ik den HErrn, min Hand is des Nachts utreckt un lett nich na, denn min Seel will sik nich trösten laten. Ps. 86, 7.
4. Wenn ik bedrövt bün, so denk ik an GOtt, wenn min Hart in Angst is, to red ik. Sela. Ps. 18, 7.
5. Min Ogen hollst Du, dat se waken doht, ik bün so ohnmächtig, dat ik nich snacken kann.
6. Ik denk an de ole Tied, an de vörigen Jahrn. Ps. 143, 5. Jes. 51, 9.
7. Ik denk Nachts an min Harfenspeel un red mit min Hart, min Geist gruvelt. Ps. 4, 5.
8. Ward denn de HErr ewiglich verstöten un keen Gnad mehr bewiesen? Ps. 79, 5. 85, 6. Klagel. 3, 31.
9. Is dat denn ganz un gar ut mit Sin Gnad? Un hett de Tosag en End’?
10. Hett denn GOtt vergeten, gnädig to sin un Sin Barmhartigkeit vör Torn toslaten? Sela.
11. Awer doch sprok ik: Ik mutt dat lieden, den Högsten Sin rechte Hand kann Allns ännern. Ps. 16, 2.
12. Darum denk ik an den HErrn Sin Dahten, ja, ik denk an de vörigen Wunner. Ps. 71, 17.
13. Un red vun all Din Werke un sprek vun all Din Dohn.
14. GOtt, Din Weg is hillig. Wo is so en mächtigen GOtt, as Du, GOtt, büst?
15. Du büst de GOtt, de Wunner deiht. Du hest Din Macht bewiest mank de Völker. Ps. 98, 1.
16. Du hest Din Volk erlöst gewaltiglich, Jakob un Joseph sin Kinner. Sela.
17. De Waters segen Di, GOtt, de Waters segen Di un warn bang un de Deepen bewerten.
18. De dicken Wolken goten Water, de Wolken dunnerten, un de Strahlen fohrn daher. Ps. 29, 3.
19. Dat dunnerte in den Himmel, Din Blitze lüchten up den Eerdboden, dat Eerdriek rögte sik un bewerte darvun.
20. Din Weg weer in de See un Din Stieg in grote Waters un man spörte doch Din Fot nich.
21. Du föhrtest Din Volk as en Heerde Schap, dörch Moses un Aaron. 2. Mos. 12, 37. 14, 22.
De 78. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun Asaph.
Hör, min Volk, min Gesetz, neegt ju Ohren to de Red’ vun min Mund. Spr. 8, 5.
2. Ik will min Mund to Sprüche updohn un geheemnißvulle dunkle Reden ut ole Tied verkündigen. Ps. 49, 4. 5. Matth. 13, 35.
3. De wi hört hebbt un weten doht, un unse Vaders uns vertellt hebbt. Joel. 1, 3.
4. Dat wi dat nich verbargen schüllt vör ehr Kinner, de herna kamen doht, un verkündigen den HErrn Sin Ruhm, un Sin Macht un Sin Wunners, de He dahn hett.
5. He rich en Tügnis up in Jacob un gev en Gesetz in Israel, dat He unse Vaders befohl, ehr Kinner to lehren;
6. Up dat de Nakamen lernten un de Kinner, de noch schüllt geboren warrn, wenn se upkeemen, dat se ok ehr Kinner dat verkündigen dän;
7. Dat se up GOtt ehr Hoffnung setten dän un nich vergeten schüllt GOtt Sin Dahten un Sin Gebode holn,
8. Un nich worrn as ehr Vaders, en aftrünnige un ungehorsame Art, weke ehr Hart nich fast weer un ehr Geist nich tru an GOtt heel. 5. Mos. 32, 5. 6, 28.
9. As de Kinner vun Ephraim, de geharnischt den Bagen föhren dän, to de Tied vun den Striet affullen. Ps. 140, 8.
10. Se heeln den Bund mit GOtt nich un wulln nich in Sin Gesetz wandeln.
11. Un vergeten Sine Dahten un Sine Wunner, de He se dahn harr.
12. För ehr Vaders dä He Wunner in Egyptenland, in dat Feld Zoan.
13. He deel de See un leet se dar dörch gahn un sett dat Water as en Muer. 2. Mos. 14, 21. 22.
14. He leid’ se des Dags mit en Wolk un des Nachts mit en hell Füer. 2. Mos. 13, 21.
15. He spalt de Felsen in de Wüste apen un gev se Water de Masse to drinken. 2. Mos. 17, 6. Ps. 105, 41.
16. Un leet Beeke ut den Felsen fleeten, dat se dal fleeten dän as Waterströme.
17. Noch wieder sündigten se gegen Em, un vertörnten den Högsten in de Wüste,
18. Un versöchen GOtt in ehren Harten, dat se Spies förrern dän för ehre Seelen, 1. Cor. 10, 9. 4. Mos. 11, 4.
19. Un gegen GOtt reden un sproken: Ja, GOtt schull doch wol en Disch torecht maken künn’ in de Wüste.
20. Süh’, He hett wol den Felsen entwei slagen, dat de Waterstroms un Beeke sik darut ergoten, awer woans kann He Brod geven un Sin Volk Fleesch verschaffen?
21. As nu de HErr dat hören dä, war He falsch, un Füer gung an in Jacob un he war bös öwer Israel,
22. Dat se nich glöven dän an GOtt un up Sin Help nich höpten.
23. Un He gebo’ de Wolken darbaben un dä up de Döhr vun den Himmel,
24. Un leet dat Manna up se dal regen, to eten un gev se Himmelsbrod. 2. Mos. 16, 4. 14.
25. Se eten Engelbrod, He schick se Spies de Masse. Weish. 16, 20.
26. He leet weihen den Ostwind unner den Himmel un bewegt war dörch Sin Kraft de Südwind.
27. Un leet Fleesch up se regen as Stoff, un Vagel as Sand an de See.
28. Un leet se fallen merrn in ehr Lager allerwärts, wo se wahnen dän. 4. Mos. 11, 31.
29. Dar eten se un warn allto satt. He leet se ehr Lust büßen.
30. As se nu ehr Lust büßt harrn un noch darvun eten dän,
31. Dar keem GOtt Sin Torn öwer se un broch de Vörnehmsten mank ehr um un slog dal de Jünglinge vun Israel. 4. Mos. 11, 33.
32. Awer bi all dat sündigten se noch mehr un glövten nich an Sine Wunner. Ps. 106, 24.
33. Darum leet He se starven, dat se nicks kriegen dän un mussen ehr Levdag plagt sin.
34. Wenn He se würgen dä, söchten se Em un kehrten sik tiedig to GOtt.
35. Un dachen, dat GOtt ehr Hart is un GOtt, de Högste, ehr Erlöser wesen deiht. Ps. 19, 15.
36. Un hüchelten Em mit ehren Mund un logen Em mit ehr Tung wat vör.
37. Awer ehr Hart weer nich fast an Em un hollen nich tru an Sin Bund. Matth. 15, 8.
38. He awer weer barmhartig un vergev de Missedaht un vertilgte se nich un wende ok Sin Torn af un let nich Sin ganzen Grimm över se gahn.
39. Denn He bedach, dat se Fleesch sünd, en Wind, de darhen fahren deiht un nich wedder kummt.
40. Se vertörnten Em gar oft in de Wüste un makten Em unwillig in de öden Gegenden.
41. Se versöchten GOtt ümmer wedder un meisterten den Hilligen in Israel.
42. Se dachten nich an Sin Hand den Dag, as He se vun de Fiend erlösen dä.
43. As He denn Sin Teken in Egypten dahn harr un Sin Wunner in dat Land Zoan;
44. As He ehr Water in Blod wandeln dä, dat se ut ehr Beken nich drinken kunnen. 2. Mos. 7, 20.
45. As He bös Gewürm mank ehr schicken dä, de se freten un Poggen, de se to Grund richten dähn. 2. Mos. 8, 6. 24.
46. Un gev ehr Frücht an de Rupen un ehr Saat an de Heuschrecken.
47. As He ehr Wienstöck mit Hagel slog un ehr Mulbeerböm mit Frost; 2. Mos. 9, 25.
48. As He ehr Veeh slog mit Hagel un ehr Heerden mit Blitzen;
49. As He böse Engel mank se schick in Sin grimmigen Torn un leet se toven un wüthen un Leed dohn.
50. As He Sin Torn leet fortgahn un ehre Seelen vör den Dod nich schon’ un leet ehr Veeh an de Pest starven; 2. Mos. 9, 6. 9.
51. As He alle Erstgeburt in Egypten slog, de eersten Arven in Ham sin Hütten. 2. Mos. 12, 29.
52. Un leet Sin Volk uttrecken as Schap un föhr se as en Heerde in de Wüste. Ps. 77, 21.
53. Un He leid se seker, dat se nich bang to sin brukten, awer ehr Fiend bedeck de See. 2. Mos. 14, 19. 22. 27.
54. Un broch se in Sin hillig Grenz, to düssen Barg, den Sin rechte Hand erworben hett. Ps. 80, 16. 18.
55. Un verdreev vör se her de Völker un leet ehr dat Arfdeel utdeelen un leet in de Annern ehr Hütten dat Volk Israel wahnen. Ps. 44, 3.
56. Awer se versöchten un vertörnten GOtt, den Högsten, un heeln Sin Tügnisse nich;
57. Un fulln torügg un verachten Allns, as ehr Vaders un wenden sik torügg, gliek as en losen Bagen, Hos. 7, 16.
58. Un vertörnten Em mit ehr Hochmoth un reizten Em mit ehr Afgötter.
59. Un as GOtt dat hör, war He vertörnt un smeet Israel weg;
60. Dat He Sin Wahnung to Silo fahren leet, de Hütt, wo He mank de Minschen wahnen dä; 1. Sam. 4, 11.
61. Un gev ehr Macht in dat Gefängniß un ehr Herrlichkeit in de Hand vun ehr Fiend;
62. Un öwergev Sin Volk in dat Schwerdt, un war vertörnt öwer Sin Arfdeel.
63. Ehre jungen Lüd freet dat Füer un ehr Jungfern mussen ahn Friers blieven. Hiob. 1, 16.
64. Ehre Preesters fullen dörch dat Schwerdt un weern keen Wittfruens, de da weenen schulln. 1. Sam. 22, 17.
65. Un de HErr wak up, as Een, de slapen hett; as en Starken juchen deiht, de vun den Wien kummt.
66. Un slog Sin Fiend vun achtern un hung em ewig Schann an. 1. Sam. 5, 6.
67. Un smeet Josephs Hütt weg un wähl nich den Stamm Ephraim,
68. Sonnern wähl den Stamm Juda, den Barg Zion, weken He leef harr.
69. Un bu Sin Hilligdom hoch, as en Land, dat ewig fast stahn schall.
70. Un wähl Sin Knecht David un nehm em vun de Schapstallen; 1. Sam. 16, 11.
71. Vun de sögenden Schap hal He em, dat He Sin Volk Jacob weiden schull un Sin Arfdeel Israel. 2. Sam. 5, 2.
72. Un He weid se ok mit alle Tru un regeer se mit all Fliet.
De 79. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph.
HErr, Heiden sünd in Din Arfdeel fulln, de hebbt Din hilligen Tempel smutzig un ut Jerusalem en Steenhupen makt.
2. Se hebbt Din Knecht ehr Lieknams de Vageln unner den Himmel to freten geven un dat Fleesch vun Din Hilligen vun de Thiern int Land.
3. Se hebbt ehr Blod vergaten um Jerusalem rum as Water; un dar weer Nüms, de begraven dä.
4. Wi sünd uns Nawers en Smach warn, en Spott un Hohn för de, de um uns her sünd. Ps. 31, 12. 44, 14. 89, 42.
5. HErr, wa lang wullt Du so sehr törnen un Din Iver as Füer brennen laten? Ps. 77, 8. 85, 6.
6. Schütt Din Grimmigkeit up de Heiden, de Di nich kennt un up de Königrieke, de Din Namen nich anropen doht. Jer. 10, 25.
7. Denn se hebbt Jacob upfreten un sin Hüser umstött.
8. Denk nich an unse vörige Missedaht, erbarm Di bald öwer uns, denn wi sünd sehr dünn warn. Jes. 64, 9.
9. Help Du uns, GOtt, unse Helper, um Din Namen Sin Ehr willen, rett uns un vergif uns uns Sünd, um Din Namen willen!
10. Warum letst Du de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt? Lat mank de Heiden vör uns Ogen kund warrn de Rache vun Din Knechten ehr Blod, dat vergaten is. Ps. 42, 4. 115, 2. Joel. 2, 17.
11. Lat vör Di kamen de Gefangenen ehr Süfzen; hol na Din groten Arm den Dod sin Kinner ant Leben. Ps. 102, 21.
12. Un vergell uns Nawers söbenfältig in ehr Schot ehr Schimp, womit se Di, HErr, schänd hebbt.
13. Wi awer, Din Volk un Schap vun Din Weid dankt Di ewiglich un verkündigt Din Ruhm vun Geslecht to Geslecht. Ps. 100, 3.
De 80. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph, vun de Rosen, vörtosingen.
2. Du, Harr vun Israel hör, de Du Joseph höden deihst as de Schap; apenbar Di, de Du sitten deihst öwer Cherubim. 1. Sam. 4, 4. Ps. 99, 1.
3. Richt Din Gewalt up, de Du vör Ephraim, Benjamin un Manasse büst un kumm uns to Help.
4. GOtt, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund. 1. Mos. 32, 30. Ps. 31, 17.
5. HErr, GOtt Zebaoth, wa lang wullt Du törnen öwer dat Gebet vun Din Volk?
6. Du spiest se mit Thranenbrod un gifst se ut en grote Maat Thranen to drinken. Ps. 102, 10.
7. Du setst uns uns’ Nawers ton Striet un uns’ Fiende spott’ öwer uns.
8. GOtt Zebaoth, tröst uns un lat lüchten Din Angesicht, so ward wi wedder gesund.
9. Du hest en Wienstock ut Egypten halt un hest verdreven de Heiden un densülvigen plant. Mark. 12, 1.
10. Du hest vör em de Bahn makt un hest em laten inwotteln, dat he dat Land upfüllt hett.
11. Bargen sünd mit sin Schatten todeckt, un mit sin Ranken GOtt Sin Cedern.
12. Du hest sin Waßdom utbred bet an de See un sin Telgen bet an den Strom. 2. Mos. 23, 31.
13. Warum hest Du sin Tun entwei braken, dat em territt Allns, wat vör Di geiht? Ps. 89, 42. Jes. 5, 5. 6.
14. De willen Swien hebbt em tonicht wöhlt un de willen Thiern hebbt em affreten.
15. GOtt Zebaoth, wend’ Di doch um, kiek vun den Himmel un seh an un besök düssen Wienstock.
16. Un hol em in Bu, den Din rechte Hand plant hett un den Du Di fast utwählt hest. Ps. 78, 54.
17. Süh darin un schell, dat dat Brennen un Rieten en End’ nehm.
18. Lat Din Hand dat Volk vun Din rechte Hand beschützen un de Lüd, de Du Di fast utwählt hest;
19. So wüllt wi nich vun Di wieken. Lat uns leven, so wüllt wi Din Namen anropen.
20. HErr, GOtt Zebaoth, tröst uns, lat Din Angesicht lüchten, so ward wi wedder gesund.
De 81. Psalm.
1. Up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen vun Asaph.
2. Singt fröhlich GOtt, de unse Kraft is, jucht vör den GOtt Jacobs. Ps. 46, 2.
3. Nehmt de Psalmen un gevt her de Pauken, leefliche Harfen mit Psalters.
4. Blast bi den Niemaand de Basun up unse Loovhüttenfest. 5. Mos. 16, 13.
5. Denn dat is de Wies in Israel un en Recht vun den GOtt Jacobs.
6. Dat hett He ton Tügnis sett unner Joseph, as se ut Egypten trecken dän un fremde Spraken hört harrn.
7. As Ik ehr Schuller vun de Last licht makt harr un ehr Hann de Pött los warn.
8. As du Mi in de Noth anropen däst, hölp Ik di rut un erhör di, as di dat Wedder öwerfallen dä, un versöch di an dat Haderwater. Sela. 4. Mos. 20, 13.
9. Hör, Min Volk, Ik will mank di tügen; Israel, du schast Mi hören. Ps. 50, 7.
10. Dat mank Di keen anner GOtt si un du keen fremden GOtt anbeden deihst! 2. Mos. 20, 3.
11. Ik bün de HErr, din GOtt, de di ut Egyptenland föhrt hett. Mak din Mund wiet up, lat Mi em vull maken. 2. Mos. 20, 2.
12. Awer Min Volk gehorcht nich Min Stimm, un Israel will Mi nich.
13. So hef Ik se laten in ehr Hartens Dunkel, dat se wandelt na ehr Rath. Apost. 14, 16.
14. Wull Min Volk Mi gehorsam sin un Israel up Min Weg gahn; 5. Mos. 5, 29. 28, 1.
15. So wull Ik ehr Fiende bald dämpen un Min Hand gegen ehr Weddersakers wenden,
16. Un de den HErrn hassen doht, möt an Em fehlen, ehr Tied awer ward ewiglich duern.
17. Un Ik warr se mit den Weeten spiesen un mit Honnig ut den Felsen satt maken.
De 82. Psalm.
1. En Psalm vun Asaph.
GOtt steiht in GOtt Sin Gemeen un is Richter mank de Götter.
2. Wa lang wüllt ji unrecht richten un de Gottlosen ehr Person vörtrecken? Sela. 5. Mos. 1, 17.
3. Schafft Recht den Armen un den Waisen un helpt den Elenden un Bedörftigen to dat Recht. Jes. 1, 17.
4. Rett den Geringen un Armen un erlöst em ut de Gottlosen ehr Gewalt. Spr. 24, 11.
5. Awer se lat sik nich seggen un acht dat nich, se gaht ümmer hen int Düstern; darum möt alle Grundvesten ünner dat Land fallen.
6. Ik hef wol seggt: Ji sünd Götter un alltosamen den Högsten Sin Kinner. v. 1. Joh. 10, 34.
7. Awer ji ward starven as Minschen un as en Tyrann to Grund gahn. Ezech. 31, 14.
8. GOtt, mak Di up un richt dat Land, denn Du büst Arfherr öwer alle Heiden. Ps. 2, 8.
De 83. Psalm.
1. En Psalmleed vun Asaph.
2. GOtt swieg doch nich so still, GOtt hall doch nich so hinnen!
3. Denn süh, Din Fiende larmt, un de Di hassen doht, holt den Kopp hoch.
4. Se makt listige Ansläg gegen Din Volk un holt Rat wedder de, de vun Di beschützt ward.
5. Man her darmit, sprekt se, lat uns se utrodden, dat se keen Volk sünd un dat Nüms mehr an den Namen Israel denken deiht!
6. Denn se hebbt sik mit enanner verenigt un en Bund gegen Di makt.
7. De Hütten vun de Edomiter un Israeliten, vun de Moabiter un Hagariter,
8. Vun de Gebaliter, Ammoniter un Amalekiter, vun de Philister samt de in Tyrus;
9. Assur hett sik ok an se anslaten, un se helpt Lot sin Kinner. Sela.
10. Doh se as de Midianiter, as Sisera, as Jabin an de Bek Kison, Richt. 7, 22. 4, 15. 21.
11. De vertilgt warn bi Endor, un to Dreck up de Eer.
12. Mak ehr Fürsten as Oreb un Seeb, all ehr Öbbersten as Sebah un Zalmunna, Richt. 7, 25. 8, 21.
13. De dar seggt: Wi wüllt GOtt Sin Hüser erobern.
14. GOtt, mak se as en Krüsel, as Stoppeln vör den Wind.
15. As en Füer den Wold verbrennt, un as en Flamm de Bargen ansteken deiht:
16. So verfolg se mit Din Wedder un mak se bang mit Din Unwedder!
17. Mak ehr Gesichter vull vun Schann, dat se na Din Namen fragen möt!
18. Lat se sik schämen un ümmer mehr bang warrn, lat se to Schann warrn un umkamen. Ps. 6, 11. 35, 4.
19. So ward se erkennen, dat Du mit Din Namen alleen HErr, un de Welt ehr Högster heten deihst. Hos. 12, 6.
De 84. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korahs, up dat Musikinstrument Gittith vörtosingen.
2. Wa allerleevst sünd Din Wahnungen, HErr Zebaoth!
3. Min Seel lengt un sehnt sik na den HErrn Sin Vörhöv, min Lief un Seel freut sik in den lebendigen GOtt. Ps. 27, 4. Jes. 61, 10.
4. Denn de Vagel hett en Hus funnen un de Swölk ehr Nest, wo se Jungen heckt, nemlich Din Altars, HErr Zebaoth, min König un GOtt! Ps. 5, 3.
5. Glücklich sünd de, de in Din Hus wahnen un Di ümmerlos laven doht! Sela.
6. Glücklich sünd de Minschen, de Di för ehr Kraft holt un Di vun Harten nahwandeln doht. Ps. 18, 2. 3.
7. De dörch dat Jammerdahl gaht un dar Borns maken doht. Un de Lehrers ward mit veel Segen smückt.
8. Se gewinnt en Sieg na den annern, dat man sehen mutt, de rechte GOtt is to Zion.
9. HErr, GOtt Zebaoth, hör min Gebet; vernimm dat, GOtt Jacobs! Sela.
10. GOtt, unse Schild, seh doch to, seh an Din Gesalvten sin Riek’,
11. Denn en Dag in Din Vörhöv is beter, as sunst dusend. Ik will leever up de Svel sitten in min GOtt Sin Hus, as lang wahnen in de Gottlosen ehre Hütten.
12. Denn GOtt, de HErr, is Sünn un Schild, de HErr gift Gnad un Ehr, He ward nicks Gudes mangeln laten de Frommen.
13. HErr Zebaoth, de Minsch is wol an, de sik up Di verlaten deiht!
De 85. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korahs, vörtosingen.
2. HErr, Du büst vörmals gnädig west Din Land un hest de Gefangenen vun Jacob erlöst. Ps. 89, 50.
3. De Du vörmals de Missedaht Din Volk vergeven un all ehr Sünn bedeckt hest, Sela; Ps. 32, 1.
4. De Du vörmals all Din Torn uphaben un Di wend hest vun Din Torn sin Grimmigkeit;
5. Tröst uns, GOtt, unse HEiland un lat af vun Din Ungnad öwer uns!
6. Wullt Du denn ewiglich öwer uns törnen? un Din Torn för alle Tieden ümmer furt gahn laten?
7. Wullt Du uns nich wedder erquicken, dat sik Din Volk öwer Di freuen mag?
8. HErr, erwies uns Din Gnad un help uns.
9. Ach, dat ik hörn schull, dat GOtt, de HErr, reden dä, dat He Sin Volk Freden tosä un Sine Hilligen, up dat se nich up Dohrheit geraden.
10. Doch is ja Sin Help nah bi de, de Em fürchten doht, dat in unse Land Ehr wahnen schull;
11. Dat Gudheit un Truheit sik enanner bemöten, Gerechtigkeit un Freden sik küssen doht,
12. Dat Frucht up de Eer wassen un Gerechtigkeit vun’n Himmel sehn dä;
13. Dat uns de HErr ok wat Gudes doh, damit uns Land sin Frucht geven kann, 3. Mos. 26, 4. Ps. 67, 7.
14. Dat Gerechtigkeit dennoch vör Em blieven un in Swung gahn dä.
De 86. Psalm.
1. En Gebet vun David.
HErr, neeg Din Ohren un erhör mi, denn ik bün elend un arm. Ps. 88, 3.
2. Nimm min Seel in Acht, denn ik bün hillig. Help Du, min GOtt, Din Knecht, de sik up Di verlaten deiht.
3. HErr, wes’ mi gnädig, denn ik rop däglich to Di. Ps. 6, 3.
4. Mak Din Knecht sin Seel fröhlich, denn na Di, HErr, verlangt mi.
5. Denn Du, HErr, büst gud un gnädig, vun grote Gudheit för All de Di anropen doht. 2. Mos. 34, 6.
6. Hör, HErr, min Gebet un mark up de Stimm vun min Flehn.
7. In de Noth rop ik Di an, Du wullst mi erhören. Ps. 50, 15.
8. HErr, Keen is Di gliek mank de Götter, un Nüms is, de dohn kann, as Du. Ps. 71, 19.
9. Alle Heiden, de Du makt hest, ward kamen un vör Di anbeden, HErr, un Din Namen ehren,
10. Dat Du so grot büst un Wunner deihst un alleen GOtt büst.
11. Wies’ mi, HErr, Din Weg, dat ik wandeln doh in Din Wahrheit, erhol min Hart bi den Ewigen, dat ik Din Namen fürchten doh. Ps. 139, 24.
12. Ik dank Di, HErr, min GOtt, vun ganzen Harten un ehr Din Namen ewiglich. Ps. 9, 2.
13. Denn Din Gnad is grot öwer mi un hest min Seel rett ut de deepe Höll. Ps. 30, 4.
14. GOtt, de Stolten sett sik gegen mi un de Tyrannen ehr Hupen steiht mi na min Seel un hebbt Di nich vör Ogen. Ps. 54, 5.
15. Du awer, HErr GOtt, büst barmhartig un gnädig, geduldig un vun grote Gudheit un Truheit. v. 5. 2. Mos. 34, 6.
16. Wend Di to mi, wes’ mi gnädig, stärk Din Knecht mit Din Macht, un help Din Magd ehr Söhn! Ps. 116, 16.
17. Doh en Teken an mi, dat mi dat wol gah, dat de mi hassen doht, dat sehn un sik schamen möt, dat Du, HErr, mi bistahn un trösten deihst.
De 87. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Kinner Korah.
Se hett fasten Grund up de hilligen Bargen. Jes. 14, 32.
2. De HErr hett Zion sin Dohre leev öwer alle Wahnungen Jacobs.
3. Herrliche Dinge ward in di predigt, du, GOtt Sin Stadt! Sela.
4. Ik will predigen laten Rahab un Babel, dat se mi kennen schüllt. Süh, de Philister un Tyrer, samt de Mohren, ward dar geboren. Jes. 19, 19. 30, 7.
5. Man ward to Zion seggen, dat allerlei Lüd darin geboren ward un dat He, de Högste, se buen deiht.
6. De HErr ward predigen laten in allerhand Spraken, dat Enige vun se ok darin geboren ward. Sela.
7. Un de Sänger, as in Reigen, ward All in Di singen, een na den annern.
De 88. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Kinner Korah, vörtosingen, vun de Elenden ehr Swachheit. Ps. 109, 22.
En Unnerwiesung vun Heman, den Esrahiten.
2. HErr GOtt, min HEiland, ik schrieg Dag un Nacht to Di.
3. Lat min Gebet vör Di kamen, neeg Din Ohren to min Geschrig. Ps. 5, 2. 86, 1.
4. Denn min Seel is vull vun Jammer un min Leven is dicht bi de Höll. Klagel. 1, 5. 12. Hiob. 17, 1.
5. Ik bün achtet as de, de na de Höll rin kamt, ik bün as en Mann, de keen Help hett.
6. Ik ligg mank de Doden verlaten, as de, de se dodslagen hebbt, de in dat Graf liggen doht, an de Du nich mehr denkst un de vun Din Hand afsonnert sünd.
7. Du hest mi in de Kul dal leggt, in de Düsterniß un in de Deepe.
8. Din Grimmigkeit drückt mi un Du drängst mi mit all Din Flothen. Sela.
9. Min Frünn hest Du wiet vun mi weg dahn, Du hest mi vör se ton Gruel makt. Ik ligg gefangen un kann nich rutkamen.
10. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di.
11. Warrst Du denn mank de Doden Wunner dohn? Oder ward de Verstorvenen upstahn un Di danken? Sela.
12. Ward man in dat Grav vertellen Din Gnad, un Din Truheit int Verdarven?
13. Mögt denn Din Wunner in Düsterniß erkennt warrn? Oder Gerechtigkeit in dat Land, wo man an nicks denken deiht?
14. Awer ik schrieg to Di, HErr, un min Gebet kummt fröh vör Di.
15. Warum verstötst Du, HErr, min Seel un verbargst Din Angesicht vör mi? Ps. 13, 2.
16. Ik bün elend un ahnmächtig, dat ik so verstött bün, ik lied Din Schrecken, dat ik ganz verzagen doh.
17. Din Grimmigkeit geiht öwer mi, Din Schrecken drückt mi.
18. Se umgevt mi däglich as Water un umringt mi mit enanner. Ps. 22, 13.
19. Du makst, dat mine Frünn un Neegsten un mine Verwandte sik wiet vun mi af doht, um son Elend willen. Hiob. 30, 10.
De 89. Psalm.
1. En Unnerwiesung vun Ethan, den Esrahiten. Ps. 88, 1.
2. Ik will singen vun den HErrn Sin Gnad ewiglich un Sin Wahrheit verkündigen mit min Mund vun een Tied to de anner.
3. Un segg also: Dat een ewig Gnad ward upgahn, un ward Din Wahrheit trulich hollen in den Himmel.
4. Ik hef en Bund makt mit min Uterwählten, Ik hef David, min Knecht, toswaren: 2. Sam. 7, 12. 13. 1. Kön. 8, 20. Ps. 110, 4. Ps. 132, 11. Jes. 55, 3. Luk. 1, 32. Apost. 2, 30. 13, 34.
5. Ik will Di ewiglich Nakamen verschaffen un Din Stohl buen vun Geslecht to Geslecht. Sela. v. 30. Ps. 110, 4.
6. Un de Himmels ward, HErr, Dine Wunner priesen, un Din Wahrheit in de Gemeen vun de Hilligen.
7. Denn wokeen mag in de Wolken den HErrn glieken un den HErrn gliek sin mank de Götter ehr Söhns?
8. GOtt is allmächtig in de Hilligen ehr Versammlung un wunnerbar öwer Alle, de um Em her sünd.
9. HErr, GOtt Zebaoth, wokeen is as Du, en mächtige GOtt? un Din Wahrheit is um Di her. Ps. 115, 3.
10. Du büst HErr öwer de wille See, Du stillst sin Waggen, wenn se sik rögen doht. Matth. 8, 26.
11. Du sleist Rahab dod, Du terstreust Din Fiend mit Din starken Arm. Luk. 1, 51.
12. Himmel un Eer is Din, Du hest den Eerdborrn gründt un wat darin is. Ps. 24, 1.
13. Middernacht un Middag hest Du schafft; Thabor un Hermon jucht in Din Namen.
14. Du hest en gewaltigen Arm; stark is Din Hand un hoch is Din rechte Hand.
15. Gerechtigkeit un Gericht is Din Stohl sin Festung, Gnad un Wahrheit sünd vör Din Angesicht. Ps. 97, 2. 103, 6.
16. Glücklich is dat Volk, dat juchen kann! HErr, se ward in dat Licht vun Din Angesicht umhergahn;
17. Se ward öwer Din Namen däglich fröhlich un in Din Gerechtigkeit herrlich sien.
18. Denn Du büst de Schmuck vun ehr Kraft un dörch Din Gnad warrst Du uns Horn hoch maken. v. 25. Ps. 92, 11.
19. Denn de HErr is uns’ Schild un de Hillige in Israel is uns’ König.
20. Dartomal redst Du in en Gesicht to Din Hilligen un sprokst: Ik hef en Held upstahn laten, de helpen schall, Ik hef grot makt en Uterwählten ut dat Volk.
21. Ik hef fun’n min Knecht David, Ik hef em salvt mit min hillige Oel. 1. Sam. 16, 13.
22. Min Hand schall em ümmer bistahn un Min Arm schall em stark maken. Jes. 41, 10.
23. De Fiende schüllt em nich unner kriegen un de Ungerechten schüllt em nich dämpen.
24. Sonnern Ik will vör em sin Weddersakers slan un de em haßt, will Ik plagen.
25. Awer Min Wahrheit un Gnad schall bi em sin un sin Horn schall in Min Namen hoch makt warrn. v. 18.
26. Ik will sin Hand an de See leggen un sin rechte Hand an de Stroms. Ps. 72, 8.
27. He ward Mi nennen also: Du büst min Vader, min GOtt un Fels, de mi helpen deiht. 2. Sam. 7, 14.
28. Un Ik will em ton eersten Söhn maken, un ton Allerhöchsten mank de Könige up de Eer. Kol. 1, 15.
29. Ik will Min Gnad gegen em ewiglich bliven laten un Min Bund schall för em fast bliven.
30. Ik will em ewiglich Nakamen geven un sin Stohl stahn laten, so lang as de Himmel duert.
31. Wenn awer sin Kinner Min Gesetz verlaten un in Mine Rechte nich blieven doht,
32. Wenn se Min Ordnung enthilligt un min Gebote nich hollen doht,
33. So will Ik ehr Sünd mit de Rod to Hus bringen un ehr Missedaht mit Plagen;
34. Awer Min Gnad will Ik nich vun em wend’n un Min Wahrheit nich fehlen laten. Jes. 54, 10.
35. Ik will Min Bund nich enthilligen un nich ännern, wat ut Min Mund gahn is.
36. Ik hef eens swaren bi Min Hilligkeit: Ik will David nicks vörleegen;
37. Sin Samen schall ewig sin, un sin Thron vör Mi as de Sünn. 2. Sam. 7, 16. Ps. 72, 17.
38. As de Maand schall he ewiglich fast stahn un de Tüge in de Wolken is tru. Sela. 1. Mos. 9, 13.
39. Awer nu verstötst Du un smitst weg un büst bös up Din Gesalvten.
40. Du hest Din Knecht sin Bund to Schann makt un smitst sin Kron up de Eer.
41. Du ritst all sine Muren dal un letst sine Festungen tweibreken.
42. All, de vörbi gahn doht, rovt em ut, he is vör sin Nawers en Spott warn. Ps. 80, 13.
43. Sin Weddersakers ehr rechte Hand makst Du hoch un erfreust all sin Fiende.
44. Ok hest Du de Kraft vun sin Schwerdt wegnahmen un letst em nich siegen in de Striet.
45. Du hest sin Schönheit tonicht makt un stötst sin Stohl to Eer.
46. Du makst de Tied vun sin Jugend kleen un bedeckst em mit Hohn. Sela.
47. HErr, wa lang wullst Du Di so ganz versteken un Din Grimmigkeit as Füer brennen laten?
48. Gedenk, wa kort min Leven is. Warum wullst Du alle Minschen umsunst schaffen hebben? Ps. 90, 9. 10.
49. Wo is Jemand, de dar leven deiht un den Dod nich süht? De sin Seel retten deiht vun de Gewalt vun dat Graf.
50. HErr, wo is Din vörrige Gnad, de Du David toswaren hest in Din Wahrheit? Ps. 85, 2.
51. Denk, HErr, an Din Knecht ehr Smach, de ik in min Schoot drägen doh, vun so veele Völker.
52. Darmit Di, HErr, Dine Fiende slecht maken doht, darmit se slecht makt de Fotsporen vun Din Gesalvten.
53. Gelavet si de HErr ewiglich! Amen! Amen! Ps. 40, 17.
De 90. Psalm.
1. En Gebet vun den Mann Gottes, Moses.
2. HErr GOtt, Du büst uns’ Toflucht för immer. Eh denn de Bargen warn un de Eer un de Welt schaffen warn, büst Du, GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit! Spr. 8, 25. Jes. 43, 13.
3. De Du de Minschen letst starven un sprickst: Kamt wedder, Minschenkinner!
4. Denn dusend Jahr sünd vör Di as en Dag, de güstern vergahn is un as en Nachtwach!
5. Du letst se darhen fahren as en Strom un sünd as en Slap, gliek as en Gras, dat doch bald drög ward, Jes. 40, 6. 7.
6. Dat dar fröh blöhen deiht un bald welk ward un des Abends afmeiht ward un verdrögt. 1. Pet. 1, 24.
7. Dat makt Din Torn, dat wi so vergaht, un Din Grimmigkeit, dat wi so unversehens darhen möt. Ps. 76, 8. Nah. 1, 6.
8. Denn uns’ Missedaht stellst Du vör Di, uns’ Sünd, de wi nich kundig sünd in dat Licht vör Din Angesicht. Ps. 51, 11.
9. Darum fahrt all uns’ Dag’ darhen dörch Din Torn; wi bringt uns’ Jahre to as en Snak. Ps. 89, 48.
10. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen.
11. Wokeen glövt awer, dat Du so bös büst? Un wokeen is bang, vör düsse Din Grimmigkeit?
12. Lehr uns bedenken, dat wi starven möt, up dat wi klok ward. Ps. 39, 5.
13. HErr, kehr Di doch wedder to uns un wes’ Dine Knechte gnädig!
14. Füll uns fröh mit Din Gnad, so wüllt wi vun Di grotspreken un fröhlich sien uns’ Leven lang.
15. Mak uns nu wedder vergnögt, nadem Du uns so lang’ plagt hest, nadem wi so lang’ Unglück leeden hebbt.
16. Wies Dine Knecht Dine Werke un Din Ehr ehr Kinner.
17. Ja, HErr, uns’ GOtt, wes’ uns fründlich, un lat dat Wark vun uns Hann fortgahn, ja dat Wark vun uns Hann lat He fortgahn! Ps. 138, 8.
De 91. Psalm.
1. Wer unner den Högsten Sin Schirm sitten deiht un unner den Allmächtigen Sin Schatten blift,
2. De sprickt to den HErrn: Min Toversicht un min Burg, min GOtt, up den ik höpen doh.
3. Denn He rett mi vun den Jäger sin Strick un vun de böse Pest.
4. He ward di mit Sin Flünken bedecken un din Toversicht ward sien unner Sin Flünken. Sin Wahrheit is Schirm un Schild,
5. Dat du nich bang warrst vör dat Gruen vun de Nacht, vör de Pieln, de des Dags fleegen doht,
6. Vör de Pest, de in Düstern sliekt, vör de Sük, de up den Middag wüthen deiht.
7. Ob dusend fallt an din Siet un tein dusend an din rechte Hand, so ward dat di doch nich drapen.
8. Ja, du warrst mit din Ogen din Lust sehn un kieken, woans dat de Gottlosen utbetahlt ward.
9. Denn de HErr is din Toversicht, de Högste is din Toflucht.
10. Di ward nicks Övles tostöten un keen Plag ward nah an din Hütt kamen. Hiob. 5, 19.
11. Denn He hett Sin Engeln befahlen öwer di, dat se di behöden doht up all din Weg’. Matth. 4, 6. Luk. 4, 10. 16, 22.
12. Dat se di up Hann drägen un du din Fot nich an en Steen stöten deihst. Ps. 121, 3. Matth. 4, 6.
13. Up de Löwen un Oddern warrst du gahn un perren up de jungen Löwen un Draken.
14. He begehrt na Mi, so will Ik em ruthelpen, he kennt Min Namen, darum will Ik em stark maken.
15. He röpt Mi an, so will Ik em erhören; Ik bün bi em in de Noth, Ik will em rutrieten un to Ehr bringen. Jes. 41, 10.
16. Ik will em satt maken mit lang Leven un will em wiesen Min Heil.
De 92. Psalm.
1. En Psalmleed up den Sabbathdag.
2. Dat is en köstlich Ding, den HErrn danken un lovsingen Din Namen, Du Högster! Ps. 147, 1.
3. Des Morgens Din Gnad un des Nachts Din Wahrheit verkündigen. Ps. 89, 2.
4. Up de tein Saiten un Psalter, mit Spelen up de Harf. Ps. 144, 9.
5. Denn HErr, Du letst mi fröhlich singen vun Dine Werke un ik rühm din Hann ehr Wark.
6. HErr, wa sünd Dine Werke so grot! Dine Gedanken sünd so sehr deep! Ps. 104, 24. Jes. 55, 9.
7. En unvernünftigen Mann glövt dat nich, un en Narr acht nich up so wat.
8. De Gottlosen grönt as dat Gras un de Öveldoers blöht all, bet se vertilgt ward up ewig. Ps. 37, 2. 129, 6.
9. Awer Du, HErr, büst de Högste un blivst ewig. Ps. 97, 9.
10. Denn süh, Dine Fiende HErr, süh, Dine Fiende ward umkamen, un all, de Övel doht, möt utenanner jagt warrn.
11. Awer min Horn ward verhögt warrn, as dat Horn vun en Eenhorn, un ward mit frisch Oel insalvt warrn. Ps. 132, 17.
12. Un min Oog ward sin Lust sehen an mine Fiende, un min Ohr ward sin Lust hören an de Boshaftigen, de sik gegen mi setten doht. Ps. 91, 8.
13. De Gerechte ward grönen as en Palmbom, he ward wassen as en Ceder up den Libanon. Ps. 52, 10. Spr. 11, 28.
14. De plantet sünd in den HErrn Sin Hus, ward in uns’ GOtt Sin Vörhöf grönen. Jes. 61, 3.
15. Un wenn se ok old ward, ward se doch blöhn, fruchtbar un frisch sien. Ps. 1, 3.
16. Dat se verkündigen doht, dat de HErr so fromm is, min Fels, un is keen Unrecht an Em. Ps. 145, 17.
De 93. Psalm.
1. De HErr is König un herrlich smückt; de HErr is smückt un hett en Riek anfungen, so wiet de Welt is, un toricht, dat dat blieven schall. 2. Mos. 15, 18. Ps. 97, 1.
2. Vun jeher steiht Din Stohl fast; Du büst ewig. Ps. 102, 13. 25.
3. HErr, de Waterström erhevt sik, de Waterström hevt ehr Brusen, de Waterström hevt de Waggen. v. 4. Ps. 65, 8. Jes. 17, 12.
4. De Waterwogen in de See sünd grot un brust grulich, de HErr awer is noch gröter in de Höch. Ps. 92, 9.
5. Din Wort is en rechte Lehr. Hilligkeit is de Zier vun Din Hus ewiglich. Joh. 17, 17.
De 94. Psalm.
1. HErr GOtt, den de Rache tohört, GOtt, den de Rache tohört, lat Di sehn! Röm. 12, 19.
2. Hev Di, Du de Welt ehr Richter, vergell de Hochmödigen, wat se verdeent. Ps. 7, 12.
3. HErr, wa lang schüllt de Gottlosen, wa lang schüllt de Gottlosen prahlen!
4. Un so trotzig reden, un all, de Övel doht, sik rühmen?
5. HErr, se slagt Din Volk tonicht un plagt Din Arfdeel!
6. Wittfruens un Frömde bringt se um un makt de Waisen dod.
7. Un seggt: De HErr süht dat nich, un de GOtt Jacobs acht nich darup.
8. Markt doch, ji Narren mank dat Volk un ji Dohren, wann wüllt ji klok warrn? Ps. 92, 7. Spr. 8, 5.
9. De dat Ohr plant hett, schull de nich hören, de dat Oog makt hett, schull de nich sehn? Spr. 20, 12.
10. De de Heiden tüchtigt, schull de nich strafen? De de Minschen lehrt, wat se weeten doht.
11. Awer de HErr weet de Minschen ehr Gedanken, dat se Nicks sünd. 1. Cor. 3, 20.
12. Glücklich is, den Du, HErr, tüchtigen deihst un lehrst em dörch Din Gesetz. Spr. 3, 12. Ps. 25, 9.
13. Dat he Geduld hett, wenn dat slecht geiht, bet den Gottlosen dat Graf torecht makt ward.
14. Denn de HErr ward Sin Volk nich vun Sik stöten, noch Sin Arf verlaten.
15. Denn Recht mutt doch Recht blieven un dat ward alle fromme Harten tofallen.
16. Wokeen steiht bi mi gegen de Boshaftigen? Wokeen tred to mi gegen de Öweldoers? Ps. 27, 10.
17. Wenn de HErr mi nich helpen dä, so leeg min Seel schier in de Still.
18. Ik sprok: Min Fot is utgleden, awer Din Gnad, HErr, hett mi hollen. Ps. 73, 2. Ebr. 12, 13.
19. Ik harr veel Bedrövniß in min Hart, awer Dine Tröstungen makten min Seel vergnögt. 2. Cor. 1, 4. 5.
20. Du warrst ja niemals eens mit den schädlichen Stohl, de dat Gesetz öwel düden deiht. Jes. 10, 1.
21. Se rüst sik wedder den Gerechten sin Seel un verdammt unschüllig Blod.
22. Awer de HErr is min Schutz, min GOtt is min Toversicht sin Fels.
23. Un He ward se ehr Unrecht vergellen un ward se för ehr Bosheit vertilgen, de HErr, uns’ GOtt, ward se vertilgen. Ps. 55, 24.
De 95. Psalm.
1. Kamt her, lat uns den HErrn fröhlich singen un juchen den Fels vun uns’ Heil!
2. Lat uns mit Danken vör Sin Angesicht kamen un mit Psalmen vör Em juchen! Ps. 100, 2.
3. Denn de HErr is en groten GOtt un en groten König öwer alle Götter. Ps. 96, 4. 10. 145, 3.
4. Denn in Sin Hand is, wat de Eer bringen deiht, un de Högden vun de Bargen sünd ok Sin! Ps. 50, 10.
5. Sin is de See un He hett se makt un Sin Hann hebbt dat Dröge bereitet.
6. Kamt, lat uns anbeden, kneen un dalfallen vör den HErrn, de uns makt hett.
7. Denn He is uns’ GOtt un wi dat Volk vun Sin Weid un Schap vun Sin Heerd. Hüt, wenn ji Sin Stimm hörn doht, Ps. 100, 3. Ebr. 3, 7. 4, 7.
8. So verstockt ju Hart nich, as to Meriba geschag, as to Massa in de Wüste.
9. As ju Vaders Mi versöken, prüften, un Min Wark sehen dän. 2. Mos. 17, 2. 7. 4. Mos. 14, 22. Ebr. 3, 17.
10. Dat Ik veertig Jahr Möh harr mit düt Volk un sprok: Dat sünd Lüd, de ehr Hart ümmer den unrechten Weg will un de Min Weg nich lernen wöllt.
11. Dat Ik in Min Torn swören dä: Se schüllt nich to Min Ruh her kamen. 4. Mos. 14, 23. Ps. 106, 26. Ebr. 3, 18.
De 96. Psalm.
1. Singt den HErrn en nie Leed; singet den HErrn alle Welt. Ps. 98, 1.
2. Singt den HErrn un lavt Sin Namen, predigt een Dag na den annern Sin Heil. 1. Chron. 17, 23.
3. Vertellt mank de Heiden Sin Ehr, mank alle Völker Sin Wunner.
4. Denn de HErr is grot un hoch to laven, He is wunnerbar öwer alle Götter. Ps. 95, 3. Sir. 43, 31.
5. Denn all de Götter sünd Götzen, awer de HErr hett den Himmel makt. Jes. 41, 24. 29.
6. Dat steiht herrlich un prächtig vör Em, un dat geiht gewaltig un köstlich to in Sin Hilligdom.
7. Ji Völker, bringt her den HErrn, bringt her den HErrn Ehr un Macht. Ps. 29, 1.
8. Bringt her na den HErrn de Ehr för Sin Namen, bringt Geschenk un kamt in Sin Vörhöf, Ps. 138, 5.
9. Bedet an den HErrn in hilligen Smuck, lat alle Welt vör Em bang wesen. Ps. 29, 2.
10. Seggt mank de Heiden, dat de HErr König is un Sin Riek torecht makt hett so wiet as de Welt is, dat dat blieven schall, un de Völker recht richten deiht.