Dat Psalmbok vun David. (continued 3)

11. Himmel freu di, un Eer wes’ fröhlich, lat de See brusen un wat darin is. Jes. 49, 13.

12. Lat dat Feld fröhlich sin un Allns, wat darup is, un lat grotspreken alle Böm in den Wold, Ps. 132, 9.

13. Vör den HErrn, denn He kummt, denn He kummt, to richten dat Eerdriek. He ward den Eerdborr richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Sin Wahrheit.

De 97. Psalm.

1. De HErr is König, daröwer lat dat Eerdriek sik freuen un de Inseln fröhlich sien, so veel vun ehr sünd. 2. Mos. 15, 18.

2. Wolken un Dunkel sünd um Em her, Gerechtigkeit un Gericht is de Festung vun Sin Stohl. Ps. 89, 15.

3. Füer geiht vör Em her un stekt Sine Fiende rund rum an. Ebr. 12, 29.

4. Sine Blitze lücht up den Eerdborr, dat Eerdriek süht dat un ward bang. Ps. 77, 17. Nah. 1, 5.

5. Bargen smöllt as Wass vör den HErrn, vör den Herrscher öwer den ganzen Eerdborr. Jes. 24, 18.

6. De Himmel verkündigt Sin Gerechtigkeit un alle Völker seht Sin Ehr. Ps. 19, 2.

7. Schamen möt sik All, de de Bilder deenen doht un sik mit de Götzen rühmt. Bed’t Em an, all ji Götter! 2. Mos. 20, 4. Ebr. 1, 6.

8. Zion hört dat un is froh; un de Döchter vun Juda sünd fröhlich, HErr, öwer Din Regiment.

9. Denn Du, HErr, büst de Högste in alle Lannen, Du büst veel gröter, as alle Götter. Ps. 92, 9.

10. De ji den HErrn lev hebbt, hass’t dat Böse. De HErr bewahrt Sine Hilligen ehr Seelen, vun de Gottlosen ehr Hand ward He se retten. Amos. 5, 14. 15.

11. Den Gerechten mutt dat Licht ümmer wedder upgahn, un Freud de frommen Harten. Ps. 18, 29. 112, 4.

12. Ji Gerechten, freut jug vun den HErrn un dankt Em un pries’t Sin Hilligkeit! Ps. 32, 11. 33, 1. 30, 5.

De 98. Psalm.

1. En Psalm.

Singt den HErrn en nie Leed, denn He deiht Wunner. He siegt mit Sin rechte Hand un mit Sin hilligen Arm. Ps. 96, 1. Jes. 51, 9.

2. De HErr lett Sin Heil verkündigen, vör de Völker lett He Sin Gerechtigkeit apenbaren.

3. He denkt an Sin Gnad un Wahrheit för dat Hus Israel. De End vun alle Welt süht unse GOtt Sin Heil. Jes. 52, 10.

4. Juchet vör den HErrn, alle Welt, singt, pries’t un lavt,

5. Lavt den HErrn mit Harpen, mit Harpen un mit Psalmen,

6. Mit Trompeten un Basunen, juchet vör den HErrn, den König!

7. Lat de See brusen un wat darin is, de Eerdborrn un de darup wahnt. Ps. 96, 11.

8. De Waterström sünd vergnögt un alle Bargen schüllt fröhlich sin,

9. Vör den HErrn; denn He kummt, dat Eerdriek to richten. He ward den Eerdborrn richten mit Gerechtigkeit un de Völker mit Recht. Ps. 9, 9. 50, 3. 96, 13.

De 99. Psalm.

1. De HErr is König, darum bevt de Völker; He sitt up Cherubim, darum rögt sik de Welt. Ps. 93, 1. 80, 1. 2. Sam. 4, 4.

2. De HErr is grot to Zion un hoch öwer alle Völker. Ps. 48, 2.

3. Lat uns danken Din groten un wunderbarlichen Namen, de da hillig is.

4. In düssen König sin Riek hett man dat Recht leef. Du gifst Frömmigkeit, Du schaffst Gericht un Gerechtigkeit in Jacob. Jes. 9, 7.

5. Erhevt den HErrn, unsen GOtt, bedt an to Sin Fotschemel, denn He is hillig. Jes. 6, 3.

6. Moses un Aaron mank Sin Presters un Samuel mank de, de Sin Namen anropt, se repen an den HErrn un He erhör se. 2. Mos. 14, 15.

7. He red mit se dörch en Wolkensul; se heeln Sine Tügnisse un Gebote, de He se geven dä.

8. HErr, Du büst uns’ GOtt, Du erhörst se, Du GOtt vergifst se un strafst ehr Dohn.

9. Sprekt grot vun den HErrn, unsen GOtt, un bedt an up Sin hilligen Barg, denn de HErr, uns’ GOtt, is hillig. Ps. 3, 5.

De 100. Psalm.

1. En Dankpsalm.

Juchet den HErrn, alle Welt! Ps. 66, 2. 117, 1.

2. Deent den HErrn mit Freuden. Kamt vör Sin Angesicht mit fröhlichen Sang. Ps. 2, 11. 95, 2.

3. Erkennt, dat de HErr GOtt is! He hett uns makt un nich wi sülvst, to Sin Volk un to Schap up Sin Weid! Ps. 95, 7.

4. Gaht to Sine Dohre in mit Danken, to Sin Vörhöf mit Laven. Dankt Em, lavt Sin Namen!

5. Denn de HErr is fründlich un Sin Gnad duert ewig, un Sin Wahrheit up ewig. Ps. 117, 2.

De 101. Psalm.

En Psalm vun David.

1. Vun Gnad un Wahrheit will ik singen un Di, HErr, Lof seggen.

2. Ik handel vörsichtig un redlich bi de, de mi tohört, un wandel trulich in min Hus.

3. Ik nehm mi keen böse Sak vör. Ik haß den Övertreder un lat em nich bi mi blieven.

4. En verkehrt Hart mutt vun mi wieken, den Bösen lied ik nich. Ps. 6, 9.

5. De sin Neegsten heemlich verleumden deiht, den vertilg ik. Ik mag den nich, de stolte Geberden un hogen Moth hett. Ps. 15, 3.

6. Min Ogen seht na de Truen int Land, dat se bi mi wahnen doht, un ik hef geern fromme Deener.

7. Falsche Lüd hol ik nich in min Hus, de Lögner gedeiht bi mi nich. Spr. 13, 5.

8. Fröh vertilg ik alle Gottlosen int Land, dat ik all de, de Unrecht doht, utrott ut den HErrn Sin Stadt.

De 102. Psalm.

1. En Gebet vun den Elenden, wenn he bedrövt is un sin Klag vör den HErrn utschütten deiht.

2. HErr, hör min Gebet un lat min Schrien to Di kamen. Ps. 5, 2. 17, 1.

3. Verbarg Din Angesicht nich vör mi in de Noth, neeg Din Ohren to mi; wenn ik Di anropen doh, so erhör mi bald! Ps. 13, 2.

4. Denn min Dag’ sünd vergahn as en Rook, un min Knaken sünd verbrennt as en Brand.

5. Min Hart is slan un verdrögt as Gras, dat ik ok vergeten doh, min Brod to eten.

6. Min Gebeen klevt an min Fleesch vör Hulen un Süfzen.

7. Ik bün gliek as en Rohrdommel in de Wüstenie, ik bün gliek as en Steenul in de terstörten Städte.

8. Ik wak un bün as en eensam Vagel up dat Dack.

9. Däglich lacht mi mine Fiende ut un de öwer mi spotten doht, swört bi mi.

10. Denn ik eet Asch as Brod un misch min Gedränk mit Weenen, Hiob. 3, 24. Ps. 80, 6.

11. Vör Din Drauen un Din Torn, dat Du mi upbört un wedder up de Eer stött hest.

12. Min Dag’ sünd darhen as en Schatten un ik verdorr as Gras. Ps. 90, 5. Hiob. 14, 2.

13. Du awer, HErr, blivst ewiglich un Din Gedächtniß för un för.

14. Du wullest Di upmaken un öwer Zion erbarmen, denn dat is Tied, dat Du se gnädig büst, un de Stunn is kamen.

15. Denn Din Knechten wüllt geern, dat se bu’t war un sehn geern, dat ehr Steen un Kalk toricht war; Ps. 51, 20.

16. Dat de Heiden den HErrn Sin Namen fürchten doht, un alle Könige up de Eer Din Ehr;

17. Dat de HErr Zion bu’t un Sik sehn leet in Sin Ehr.

18. He kehrt sik to de Verlatenen ehr Gebet un versmäht ehr Gebet nich.

19. Dat ward schreven up de Nakamen, un dat Volk, dat eerst erschaffen warrn schall, ward den HErrn laven.

20. Denn He süht vun Sin hillige Högde un de HErr süht vun den Himmel up de Eer, Ps. 14, 2.

21. Dat He den Gefangenen sin Aechsen hört un los mak den Dod sin Kinner;

22. Up dat se to Zion predigen den HErrn Sin Namen un Sin Lof to Jerusalem.

23. Wenn de Völker tosamen kamt un de Königrieke, den HErrn to deenen.

24. He demödigt up den Weg min Kraft, He verkörrt min Dag’.

25. Ik segg: Min HErr, nimm mi nich weg in de Hälfte vun mine Dag’! Dine Jahr duert vun Ewigkeit to Ewigkeit. Ps. 61, 7.

26. Du hest vördem den Grund to de Eer leggt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann. Ps. 89, 12. Ebr. 1, 10.

27. Se ward vergahn, awer Du blifst. Se ward all old warrn as en Gewand, se ward verwandelt as en Kleed, wenn Du se verwandeln warrst,

28. Du awer blifst, as Du büst un Dine Jahr nehmt keen Enn!

29. Din Knechten ehr Kinner ward blieven un ehr Samen ward vör Di gedeihn. Ps. 69, 37.

De 103. Psalm.

1. En Psalm vun David.

Lav den HErrn, min Seel, un wat in mi is Sin hilligen Namen. Ps. 104, 1. 35.

2. Lav den HErrn, min Seel, un vergeet nich, wat He di Gudes dahn hett.

3. De di all din Sünn vergeven un all dine Gebreken heel maken deiht. Ps. 6, 3. 147, 3.

4. De din Leven vun dat Verdarven erlöst, de di krönen deiht mit Gnad un Barmhartigkeit. Ps. 5, 13.

5. De din Mund fröhlich makt, so dat du wedder jung warrst as en Adler. Hiob. 33, 25. Jes. 40, 31.

6. De HErr schafft Gerechtigkeit un Recht för Alle, de Unrecht lieden doht. Ps. 99, 4.

7. He hett Moses Sin Weg weten laten, de Kinner Israel Sin Dohn.

8. Barmhartig un gnädig is de HErr, geduldig un vun grote Gudheit. 2. Mos. 34, 6. Ps. 86, 5.

9. He ward uns nich ümmer unse Sünn vörholn, noch up ewig se uns nadragen. Jes. 57, 16.

10. He handelt nich mit uns na unse Sünden un vergellt uns nich na unse Missedaht.

11. Denn so hoch de Himmel öwer de Eer is, lett He Sin Gnad mächtig sien öwer de, de Em fürchten doht.

12. So wiet de Morgen vun den Abend af is, lett He unse Övertredung vun uns feern sien.

13. As sik en Vader öwer sine Kinner erbarmen deiht, so erbarmt Sik de HErr öwer de, de Em fürchten doht.

14. Denn He weet, wat vör en Wes’wark wi sünd, He denkt daran, dat wi Dreck sünd. Hiob. 10, 9.

15. En Minsch is in sin Leven as Gras, he blöht as en Blom up dat Feld; 1. Pet. 1, 24.

16. Wenn de Wind daröwer weiht, so is se nich mehr da, un ehr Stell kennt se nich mehr. Ps. 37, 10.

17. De HErr Sin Gnad awer duert vun Ewigkeit to Ewigkeit öwer de, de Em fürchten doht, un Sin Gerechtigkeit up Kinneskind, Klagel. 3, 22. Luk. 1, 50.

18. Bi de, de Sin Bund holt un an Sine Gebote denkt, dat se darna doht.

19. De HErr hett Sin Stohl in den Himmel upstellt, un Sin Königriek herrscht öwer Allns. Ps. 9, 8.

20. Lavt, ji Engel, den HErrn, ji starke Helden, de ji Sin Befehl utrichten doht, dat man hör de Stimm vun Sin Wort. Dan. 7, 10.

21. Lavt den HErrn, all Sin Heerscharen, Sin Deener, de ji Sin Willen doht! Joel. 2, 11.

22. Lavt den HErrn, all Sine Werke, an alle Orten vun Sin Herrschaft! Lav den HErrn, min Seel!

De 104. Psalm.

1. Lav den HErrn, min Seel! HErr, min GOtt, Du büst öwer de Maaten herrlich, Du büst schön un prächtig kleedt. Ps. 103, 1. 22.

2. Licht is Din Kleed, dat Du anhest; Du bredst den Himmel ut as en Teppich; 1. Joh. 1, 5. Jes. 40, 22. 44, 24.

3. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water; Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken. 1. Mos. 1, 7. Ps. 33, 7.

4. De Du Din Engel to Wind’n maken deihst un Din Deener to Füerflammen; Ebr. 1, 7.

5. De Du dat Eerdriek gründen deihst up sin Grundfest, dat dat blift ümmer un ewig.

6. Mit de Deep bedeckst Du dat, as mit en Kleed un Water staht öwer de Bargen.

7. Awer vun Din Schell’n lopt se weg, vun Din Dunner fahrt se darhen. Hiob. 37, 4. 5. Ps. 18, 14. 15.

8. De Bargen gaht hoch hervör un de Breden sett sik dal na den Ort, den Du se gründt hest.

9. Du hest en Grenz sett, daröwer kamt se nich un möt nich wedder dat Eerdriek bedecken. 1. Mos. 1, 9.

10. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. Ps. 74, 15.

11. Dat alle Thiern up dat Feld drinkt un dat Wild sin Döst löschen doh.

12. An desülvigen sitt de Vageln unner den Himmel un singt mank de Twiegen.

13. Du makst de Bargen vun baben heraf natt, Du makst dat Land vull Frücht, de Du schaffen deihst. Ps. 65, 11.

14. Du letst Gras wassen för dat Veeh un Saat, de Minschen to Nutz, dat Du Brod ut de Eer bringen deihst. 5. Mos. 11, 15. Ps. 147, 8. Sir. 38, 4.

15. Un dat de Wien den Minschen sin Hart erfreuen deiht un sin Gestalt schön ward vun Oel, un dat Brod den Minschen sin Hart stärken deiht.

16. Dat den HErrn Sine Böm vull Saft staht, de Cedern vun Libanon, de He plant hett.

17. Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms.

18. De hogen Bargen sünd de Gemsen ehr Toflucht un de Steenklüfte de Kaninken ehr.

19. Du makst den Maand, dat Jahr darna to delen, de Sünn weet ehr Unnergang.

20. Du makst Düsterniß, dat dat Nacht ward, denn rögt sik alle willen Thiern.

21. De jungen Löwen, de da brüllt na den Rov un ehr Spies sökt vun GOtt.

22. Wenn awer de Sünn upgahn deiht, makt se sik darvun un leggt sik in ehr Kulen. Hiob. 37, 8.

23. So geiht denn de Minsch ut an sin Arbeit un an sin Ackerwark bet an den Abend.

24. HErr, wa sünd Dine Werke so grot un veel! Du hest se all wieslich anordnet un de Eer is vull vun Din Göder. Ps. 92, 6.

25. De See, de so grot un wiet is, dar wimmelt dat ahn Tall, beide, grote un lütte Deerter.

26. Darsülvst gaht de Scheep, dar sünd Wallfisch, de Du makt hest, dat se darin speelt.

27. Dat tövt Allns up Di, dat Du se Spies geven deihst to sin Tid. Ps. 145, 15.

28. Wenn Du se geven deihst, so sammelt se, wenn Du Din Hand updeihst, so ward se mit Göder satt makt.

29. Verbargst Du Din Angesicht, so ward se bang, nimmst Du ehr Athem weg, so vergaht se un ward wedder to Eer.

30. Letst Du Din Athem ut, so ward se schafft, un Du makst de Eer ehr Gestalt nie.

31. Den HErrn Sin Ehr is ewig, de HErr hett en Wolgefallen an Sine Werke. Weish. 11, 25.

32. He kiekt de Eer an, so bewert se, He röhrt de Bargen an, so rokt se. Ps. 144, 5.

33. Ik will den HErrn singen min Levenlang un min GOtt laven, so lang ik bün. Ps. 63, 5.

34. Min Red mutt Em wolgefallen. Ik freu mi öwer den HErrn.

35. De Sünner möt all warrn uppe Eer un de Gottlosen nich mehr sin. Lav den HErrn, min Seel! Halleluja! Ps. 7, 10.

De 105. Psalm.

1. Dankt den HErrn un predigt Sin Namen, verkündigt Sin Dohn mank de Völker; Jes. 12, 4.

2. Singt vun Em un lavt Em, red’t vun all Sine Wunner;

3. Pries’t Sin hilligen Namen, de ehr Hart freu sik, de den HErrn söken doht;

4. Fragt na den HErrn un na Sin Macht, sökt Sin Angesicht allerwärts; Ps. 27, 8.

5. Denkt an Sine Wunnerwerke, de He dahn hett, an Sine Wunner un an Sin Wort;

6. Ji, Samen vun Abraham, Sin Knecht, ji Kinner vun Jacob, Sin Uterwählten!

7. He is de HErr, unse GOtt, He richt in alle Welt.

8. He denkt ewiglich an Sin Bund un dat Wort, dat He verheten up veele Dusend för un för.

9. Den He makt hett mit Abraham un an den Eed mit Isaak;

10. Un stell datsülvige Jacob to en Recht un Israel ton ewigen Bund;

11. Un sprok: Di will Ik dat Land Canaan geven, dat Los vun ju Arfdeel;

12. As se wenig un gering weern un Fremde darin.

13. Un se trocken vun Volk to Volk, vun een Königriek to en anner Volk. 1. Mos. 12, 1. 13, 18.

14. He leet keen Minsch se Schaden dohn un straft Könige wegen se. 1. Mos. 20, 3-7.

15. Rögt Mine Gesalvten nich an un doht Mine Propheten keen Leed an.

16. Un He leet en dühre Tid in dat Land kamen un nehm allen Vörrath vun Brod weg. 1. Mos. 41, 54.

17. He schick en Mann vör se her; Joseph ward ton Knecht verkofft. 1. Mos. 37, 28.

18. Se dwungen sin Föt in den Stock, Sin Lief muß in Isen liggen. 1. Mos. 39, 20.

19. Bet dat Sin Wort keem un den HErrn Sin Red em dörchlüterte.

20. Dar schick de König hen un leet em los geven, de HErr öwer Völker befohl, em rut to laten. 1. Mos. 41, 14.

21. He sett em ton HErrn öwer sin Hus, ton Herrscher öwer all sin Göder. 1. Mos. 41, 40.

22. Dat He sine Fürsten unnerwiesen dä na sine Wies un sin Öllsten Wiesheit lehren dä.

23. Un Israel trock in Egypten un Jacob ward en Frömde in Ham sin Land. 1. Mos. 46, 1.

24. Un He leet Sin Volk stark wassen un makt se mächtiger, as ehre Fiende. 2. Mos. 1, 7. 12.

25. He verkehrte jene ehr Hart, dat se sin Volk gram warn un dachten, Sin Knechten mit List to dämpen. 2. Mos. 1, 10. Weish. 17, 2.

26. He schick Sin Knecht Moses, Aaron, den He harr utwählt. 4. Mos. 3, 10.

27. Desülvigen dähn ehr Teken mank ehr un Sine Wunner in Ham sin Land. 2. Mos. 7, 10. Ps. 106, 22.

28. He leet Düsterniß kamen un makt dat dunkel, un weern nich ungehorsam Sin Wort.

29. He verwandel ehr Water in Blod un makt ehr Fisch dod. 2. Mos. 7, 20.

30. Ehr Land wimmelt vun Poggen, in ehr König sin Kamern. 2. Mos. 8, 6.

31. He sprok: Dar kam Gewörm, Lüs in all ehr Grenzen. Ps. 78, 45.

32. He gev se Hagel as Regen, Füerflammen in ehr Land;

33. Un slog ehr Wienstöck un Fiegenböm un brok de Böm in ehr Grenz entwei.

34. He sprok: Do kemen Heuschrecken un Käfer ahn Tall.

35. Un de freten all dat Gras in ehr Land un freten de Frücht up dat Feld.

36. Un slog all Eerstgebort in Egypten, all ehr eersten Arven. 2. Mos. 12, 29.

37. Un föhr se ut mit Sülver un Gold un weer keen Gebreklige mank ehr Stämm. 2. Mos. 12, 35.

38. Egypten weer froh, dat se uttrecken dähn, denn ehr Furcht weer up se fullen.

39. He bred en Wolk ut as en Dek un en Füer des Nachts to lüchten. 2. Mos. 13, 21.

40. Se bed’n, da leet He Wachteln kamen un He makt se satt mit Himmelsbrod. 2. Mos. 16, 13. Joh. 6, 31.

41. He mak den Felsen apen, da floten Water ut, dat Beek in de dröge Wüste lopen dähn. 2. Mos. 17, 6.

42. Denn He dach an Sin hillig Wort, dat He to Abraham, Sin Knecht, red harr. 1. Mos. 22, 16.

43. Also föhr He Sin Volk ut mit Freuden, un Sin Uterwählten mit Juchen;

44. Un gev se de Heiden ehr Länder, dat se de Völker ehr Göder innehmen dähn, Jes. 1, 1. 3. 4. 6.

45. Up dat se hollen schüllt Sin Rechte un Sin Gesetze bewahren. Halleluja!

De 106. Psalm.

1. Halleluja.

Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewig. Ps. 107, 1.

2. Wokeen kann den HErrn Sine groten Dahten utreden un all Sin Lof priesen? 2. Mos. 15, 1.

3. Glückselig sünd de, de dat Gebot holt un alle Tieden Recht doht! Spr. 19, 16.

4. HErr, denk an mi, na de Gnad, de Du Din Volk verspraken hest; bewies uns Din Help! Neh. 5, 19. 13, 31.

5. Dat wi sehn mögt Dine Uterwählten ehr Wolfahrt un uns freuen, dat dat Din Volk so wol geiht un uns rühmen mit Din Arvdeel.

6. Wi hebbt sündigt samt uns Vaders, wi hebbt övel handelt un sünd gottlos west. Klagel. 3, 42. Dan. 9, 5.

7. Uns Vaders in Egypten wulln Dine Wunner nich verstahn, se dachen nich an Din grote Gnad un weern ungehorsam an de See, nemlich an de Schilfsee.

8. He hülp se awer um Sin Namen wegen, dat He Sin Macht bewiesen schull.

9. Un He scholl de Schilfsee, do warr he drög un föhr se dörch de Deep, as in en Wüst. 2. Mos. 14, 21.

10. Un hölp se vun den sin Hand, de se hassen dä, un erlös se vun den Fiend sin Hand. Luk. 1, 71.

11. Un de Waters versöpen ehr Weddersakers, dat nich een öwer bleev. 2. Mos. 4, 28. 4. Mos. 21, 35. 2. Mos. 8, 31. Joh. 8, 22.

12. Da glövten se an Sin Wort un sungen Sin Lof.

13. Awer se vergeten bald Sin Wark, se tövten nich up Sin Rath.

14. Un se warn lüstern in de Wüstenie un versöchten GOtt in de Wildnis. 4. Mos. 11, 4.

15. He awer gev se ehr Bed un schick se genog, bet se darvör ekeln dä.

16. Un se empörten sik gegen Moses in dat Lager, gegen Aaron, den HErrn Sin Hilligen. 2. Mos. 16, 2. 17, 3.

17. De Eer dä sik up un slok Dathan över un deck de Abiram sin Hupen to. 4. Mos. 16, 31.

18. Un Füer warr unner ehren Hupen ansteken, de Flamm’ verbrenn de Gottlosen. 4. Mos. 16, 35.

19. Se makten en Kalv in Horeb un beeden an dat gaten Bild. 2. Mos. 32, 4.

20. Un verwandelten ehr Ehr in en Bild vun en Ossen, de Gras freet. Röm. 1, 23.

21. Se vergeten GOtt, ehr HEiland, de so grote Dinge in Egypten dahn harr,

22. Wunner in Ham sin Land un gruliche Daten an de Schilfsee.

23. Un He sprok, He wull se vertilgen, wenn nich Moses, Sin Uterwählte, den Riß uphollen harr, Sin Grimmigkeit aftowenden, up dat He se nich ganz verdarven dä. 2. Mos. 32, 10. 4. Mos. 14, 11-12. Ezech. 13, 5.

24. Un se verachteten dat leeve Land, se glovten Sin Wort nich. 4. Mos. 14, 2.

25. Se murrten in ehr Hütten, se gehorchten den HErrn Sin Stimm nich.

26. Un He heev up Sin Hand gegen se, dat He se dalslagen dä in de Wüstenie. 4. Mos. 14, 23.

27. Un ehr Samen mank de Heiden smieten un se in de Länder verstreuen dä.

28. Un se hungen sik an de Baal-Peor un eten vun de doden Götzen ehr Opfer. 4. Mos. 25, 3.

29. Un vertörnten Em mit ehr Dohn; dar keem ok de Plag mank se.

30. Da trä Pinehas hento un mak de Sak eben, da war de Plag afwehrt, 4. Mos. 25, 7.

31. Un warr em rekent to Gerechtigkeit vun Geslecht to Geslecht ewiglich. 1. Mos. 15, 6.

32. Un se vertörnten Em an dat Strietwater un gungen Moses bös to Lief. 2. Mos. 17, 3.

33. Denn se bedrövten em dat Hart, so dat em etliche Wör’ entfohrten.

34. Ok vertilgten se de Völker nich, as se doch de HErr befahlen harr; 5. Mos. 7, 1. 2. 12, 2. 3.

35. Sonnern se mengten sik mank de Heiden un lehrten de ehr Dohn,

36. Un deenten ehr Götzen, de gerahten ehr ton Argerniß.

37. Un se opferten ehr Söhns un Döchter de Düvels, 3. Mos. 18, 21.

38. Un vergoten unschuldig Blod, ehr Söhns un ehr Döchter ehr Blod, de se de Götzen vun Canaan opfern dähn, dat dat Land mit Blodschulden bedeckt ward;

39. Un makten sik unrein mit ehr Werke un dreven Horeri mit ehr Dohn.

40. Do ergrimm den HErrn Sin Torn öwer Sin Volk un kreg en Gruel an Sin Arf. Richt. 2, 14.

41. Un gev se in de Heiden ehr Hand, dat öwer se herrschen dähn, de ehr gram weern.

42. Un ehr Fiende makten se bang un warn kleen makt unner ehr Hann.

43. He rett se veelmals, awer se vertörnten Em mit ehr Vörnehmen un warn wenig wegen ehr Missedaht.

44. Un He seeg ehr Noth, as He ehr Klag hören dä,

45. Un dach an Sin Bund, de He mit se makt harr un dat gereute Em na Sin grote Gnad;

46. Un leet se to Barmhartigkeit kamen vör Alle, de se fungen harrn.

47. Help uns, HErr, uns GOtt, un bring uns tosamen ut de Heiden, dat wi danken Din hilligen Namen un rühmen Din Lof. 5. Mos. 30, 3.

48. Gelavt si de HErr, Israel GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit un alle Welt segg: Amen! Halleluja! Ps. 72, 18.

De 107. Psalm.

1. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewiglich! Ps. 106, 1.

2. So schüllt seggen de, de erlöst sünd dörch den HErrn, de He ut de Noth erlöst hett.

3. Un de He ut de Länner tosamen bröcht hett, vun Upgang, vun Dalgang, vun Norden un vun de See;

4. De irr gahn dän in de Wüstenie, up ungebahnte Weg’ un funnen keen Stadt, wo se wahnen kunnen.

5. Hungrig un döstig un ehr Seel verkamen;

6. Un se to den HErrn reepen in ehr Noth un He se rett ut ehr Angst. Ps. 22, 6.

7. Un He föhr se en richtigen Weg, dat se gahn dähn na de Stadt, wo se wahnen kunnen;

8. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht,

9. Dat He de döstigen Seelen satt makt un füllt de hungrige Seel mit Gudes. Luk. 1, 53.

10. De da sitten mussen in Düsterniß un Dodesschatten, fungen Twang un Isen.

11. Dewiel dat se GOtt Sin Gebote ungehorsam west weern un den Högsten Sin Gesetz schänd harrn;

12. Darum muß ehr Hart mit Unglück plagt warrn, dat se dar liggen dän un Nüms se hülp;

13. Un se to den HErrn ropen dän in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst.

14. Un se ut de Düsterniß un dat Dunkel föhr un ehr Bann entwei rieten dä:

15. De schüllt den HErrn danken för Sin Gnad un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht,

16. Dat He iserne Döhren entwei brickt un iserne Riegel tweisleiht.

17. De Narren, de plagt ward wegen ehr Övertredung un wegen ehr Sünn,

18. Dat se ekel vör alle Spies un warn dodkrank. Sir. 38, 15.

19. Un se to den HErrn reepen in ehr Noth un He se helpen dä ut ehr Angst. v. 13. Luk. 17, 13.

20. He schick Sin Wort un mak se gesund un rett se, dat se nich storven; Weish. 16, 12.

21. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht,

22. Un Dank opfern un vertellen Sine Werke mit Freuden. Ps. 50, 14. 116, 17.

23. De mit Scheep up de See fahren dän un ehr Handel up grote Waters dreven;

24. De den HErrn Sine Werke erfahren hebbt un Sine Wunner in de See,

25. Wenn He spreken un en Stormwind upregen dä, de de Wellen upwöhl, Jon. 1, 4.

26. Un fohren up na den Himmel un fohren in den Afgrund, dat ehr Seel vör Angst verzagen dä,

27. Dat se danzten un wackelten as en bedrunken Kerl un wussen keen Rath mehr,

28. Un se to den HErrn schregen in ehr Noth un He se ut ehr Angst föhr, v. 13. 19. Matth. 8, 25.

29. Un He mak dat Unwedder still, dat de Waggen sik leggen dän,

30. Un se vergnögt warn, dat dat still warn weer un He se to Land bröch na ehr Wunsch:

31. De schüllt den HErrn danken för Sin Gudheit un för Sine Wunner, de He an de Minschenkinner deiht,

32. Un Em in de Gemeen priesen un bi de Olen laven.

33. He makt Beeke drög un lett Waterquellen utdrögen, 1. Kön. 17, 7.

34. Dat en fruchtbar Land nicks dregen dä wegen ehr Bosheit, de darin wahnen dä.

35. He makt de Wüstenie to en Waterpol un in dat dröge Land makt He Waterquellen;

36. Un de Hungrigen sett He darhen, dat se en Stadt gründen dän, wo se wahnen kunnen,

37. Un de Ackers beseien un Wienbarge planten kunnen, de alle Jahr Frucht brochten;

38. Un He segen se, dat se sik vermehrten un gev se veel Veeh.

39. Darna würn se dal drückt un swach makt vun de Bösen, de se dwungen un unner kregen harrn,

40. Un Verachtung wür up de Fürsten utschüdd, dat Allns dösig un wüst weer; Hiob. 12, 21. Jes. 40, 23.

41. Awer He schützt de Armen vör dat Elend un sin Geslecht vermehrt He as en Schapheer.

42. All düt ward de Frommen sehn un sik freun, un alle Bosheit ward dat Mul stoppt warrn. Hiob. 22, 19.

43. Wokeen is klok un behollt düt? So warn se marken, wa veel Woldaht de HErr erwiesen deiht.

De 108. Psalm.

1. En Psalmleed vun David.

2. GOtt, dat is min rechte Ernst, ik will singen un dichten, min Ehr ok. Ps. 16, 9.

3. Wol up, Psalter un Harpen! Ik will fröh up sin.

4. Ik will Di danken, HErr, mank de Völker, ik will Di Lof singen mank de Lüd. Ps. 57, 10.

5. Denn Din Gnad geiht so wiet de Himmel is un Din Wahrheit so wiet de Wolken gaht. Ps. 36, 6.

6. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Lann.

7. Up dat Dine leeven Frünn frie ward. Help mit Din rechte Hand un erhör mi. Ps. 60, 7.

8. GOtt redt in Sin Hilligdom, daröwer bün ik vergnögt un will Sichem deelen un den Grund Succoth afmeten.

9. Gilead is min, Manasse is ok min un Ephraim is min Kopp sin Macht, Juda is min Scepter,

10. Moab is min Waschfatt, ik will min Schoh öwer Edom utstrecken, öwer de Philister will ik juchen.

11. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen hett mi bröcht bet Edom? Ps. 60, 11.

12. Hest Du dat nich dahn, GOtt, de Du uns wegstöten un nich mit unse Heer uttrecken deihst?

13. Schaff uns Bistand in de Noth, denn Minschenhülp is nicks nütz. Ps. 146, 3. 4.

14. Mit GOtt wüllt wi Dahten dohn; He ward unse Fiende dal pedden. 2. Sam. 22, 30. Ps. 18, 30.

De 109. Psalm.

1. En Psalm vun David, vörtosingen.

GOtt, den ik priesen doh, wes’ nich still!

2. Denn se hebbt ehr gottlos un falsch Mul gegen mi updahn un redt gegen mi mit falsche Tungen;

3. Un se redt giftig gegen mi allerwegen un striet gegen mi ahn Orsak.

4. Darför, dat ik se leef hebben doh, sünd se gegen mi; ik awer bä.

5. Se bewiest mi Bös för Gut un Haß för Leev. Ps. 35, 12.

6. Sett Gottlose öwer em, un de Satan mutt stahn to sin rechte Hand.

7. Wer sik vun desülvigen lehren lett, den sin Leven mutt gottlos sin un sin Gebet mutt Sünn sin.

8. Sin Dag’ möt wenig warrn, un sin Amt mutt en Anner kriegen. Apost. 1, 20.

9. Sin Kinner möt Waisen warrn un sin Wief en Wittfru.

10. Sin Kinner möt in de Irr gahn un bedeln un söken, as de verdorven sünd.

11. De Wucherer schall utsugen Allns, wat he hett, un Fremde möt sin Göder plünnern.

12. Un Nüms mutt em wat Gudes dohn, un Nüms erbarmt sik öwer sin Waisen.

13. Sin Nakamen möt utrodt warrn, ehr Nam mutt in dat anner Glid vertilgt warrn. Ps. 21, 11.

14. An sin Vaders ehr Missedaht mutt dacht warn vör den HErrn un sin Moder ehr Sünn mutt nich utdahn warrn. 2. Mos. 20, 5.

15. De HErr mutt se niemals ut de Ogen laten, un ehr Gedächtniß mutt utrodt warrn uppe Eer.

16. Darum dat he so gar keen Barmhartigkeit harr, sonnern den Elenden un Armen un den Bedrövten verfolgen dä, dat he em dod maken schull.

17. Un he wull den Fluch hebben, de ward ok öwer em kamen, he wull den Segen nich, so ward de ok wiet vun em blieven.

18. Un he trock den Fluch an, as sin Hemd, un de is na em rin gahn, as Water un as Oel in sin Knaken;

19. So ward he em as en Kleed, dat he anhett, un as en Gördel, den he um den Lief dregen deiht.

20. All düt schall de wedderfahren vun den HErrn, de mi towedder sünd un Böses gegen min Seel reden doht.

21. Awer Du, HErr, HErr, wes’ Du mit mi wegen Din Namen, denn Din Gnad is min Trost, rett mi doch!

22. Denn ik bün arm un elend, min Hart is tweislagen in mi. Ps. 40, 18.

23. Ik fahr darhen as en Schatten, de verdreven ward, un ward weg jagt as de Heuschrecken. Hiob. 14, 2. Ps. 144, 4.

24. Min Knee sünd swach vun Fasten un min Fleesch is mager un hett keen Fett. Ps. 31, 11.

25. Un ik mutt ehr Spott sin; wenn se mi seht, schüddelt se ehr Köpp. Mat. 27, 39.

26. Stah mi bi, HErr, min GOtt, help mi na Din Gnad,

27. Dat se markt, dat düt Din Hand is, dat Du, HErr, so wat deihst.

28. Flucht se, so segen Du. Sett se sik gegen mi, so möt se to Schann warrn, awer Din Knecht mutt sik freuen. 1. Cor. 4, 12.

29. Min Weddersakers möt mit Schimp antrocken warrn un mit ehr Schann bekleedt warrn, as mit en Rock. Ps. 35, 26.

30. Ik will den HErrn veel danken mit min Mund un vun Em grotspreken mank Veele. Ps. 22, 23.

31. Denn He steiht to de rechte Hand vun den Armen, dat He em helpen deiht vun de, de sin Leven verurdeelt. Ps. 16, 8.

De 110. Psalm.

1. En Psalm vun David.

De HErr sprok to min HErrn: Sett di to min rechte Hand, bet ik din Fiende to din Schemel vör din Föt leggen doh. Mat. 22, 44. Ebr. 10, 12.

2. De HErr ward dat Scepter vun din Riek schicken vun Zion. Herrsch mank dine Fiende.

3. Na din Sieg ward din Volk di willig opfern in hilligen Smuck. Din Kinner ward di geboren as de Dau ut dat Morgenroth. Ps. 29, 2. Mich. 5, 6.

4. De HErr hett swaren un dat ward Em nich gerüen: Du büst en Preester ewiglich, na Melchisedek sin Art. Ps. 89, 4. Ebr. 5, 6. 6, 20. 7, 17.

5. De HErr to din rechte Hand ward de Könige an den Dag vun Sin Torn entweibreken.

6. He ward richten mank de Heiden, He ward grote Slachten sla’n, He ward den Böwersten öwer grote Landen vergahn laten. Jes. 3, 13. 14.

7. He ward drinken vun de Beek up den Weg, darum ward He den Kopp hoch holn. Ps. 69, 2. 3. Joh. 18, 11.

De 111. Psalm.

1. Halleluja.

Ik dank den HErrn vun ganzen Harten in de Frommen ehr Rath un in de Gemeen.

2. Grot sünd den HErrn Sin Werke, wer up se achten deiht, de hett veel Lust daran. Ps. 104, 24.

3. Wat He ordnen deiht, dat is lövlich un herrlich, un Sin Gerechtigkeit blift up ewig.

4. He hett en Gedächtniß stift vun Sine Wunner, de gnädige un barmhartige HErr. Luk. 22, 19.

5. He gift Spies an de, de Em fürchten doht, He denkt ewig an Sin Bund. Ps. 34, 10. 37, 19.

6. He lett verkündigen Sin gewaltigen Dahten an Sin Volk, dat He se de Heiden ehr Arfdeel geven deiht.

7. Sin Hann ehr Warke sünd Wahrheit un Recht, all Sin Gebote sünd rechtschaffen.

8. Se ward erholn ümmer un ewig un geschehn trulich un redlich.

9. He schickt Sin Volk en Erlösung, He versprickt, dat Sin Bund up ewig blieven schall, hillig un herrlich is Sin Nam. Luk. 1, 49.

10. De Furcht vör den HErrn is de Anfang vun de Wiesheit, dat is en gude Klokheit; wer darna deiht, den sin Lof blift up ewig. Hiob. 28, 28. Spr. 1, 7. 9, 10. Sir. 1, 16.

De 112. Psalm.

1. Halleluja.

Glücklich is, de den HErrn fürchten deiht, de grote Lust hett to Sine Gebote. Ps. 1, 1. 2.

2. Den sin Geslecht ward gewaltig sin up de Eer, de Frommen ehr Geslecht ward segent sin. Spr. 20, 7.

3. Riekdom un Överflot ward in ehr Hus sin un ehr Gerechtigkeit blift ewiglich. Ps. 34, 10.

4. De Frommen geiht dat Licht up in dat Düster vun den Gnädigen, Barmhartigen un Gerechten. Jes. 58, 8.

5. Glücklich is de Mann, de barmhartig is un geern lehnen deiht un sin Saken so vullföhrt, dat he Nüms Unrecht deiht. Spr. 14, 21.

6. Denn he ward ewiglich blieven, de Gerechte ward to keen Tid vergeten.

7. Wenn en Plag kamen will, so is he nich bang, sin Hart is nich bang un höpt up den HErrn. Sir. 34, 16.

8. Sin Hart is getrost un nich bang, bet he sin Lust an sine Fiend’ köhlen deiht. Ps. 91, 8.

9. He streut ut un gift de Armen, sin Gerechtigkeit blift ewiglich, sin Horn ward mit Ehren hoch holn warrn. 2. Cor. 9, 9.

10. De Gottlosen ward dat sehn un dat ward em verdreeten, sin Tähn ward he tosamen bieten un vergahn. Denn wat de Gottlosen geern wüllt, dat is verlaren. Ps. 35, 16.

De 113. Psalm.

1. Halleluja.

Lavt ji den HErrn, Sin Knechte, lavt den HErrn Sin Namen!

2. Gelavt si den HErrn Sin Namen, vun nu an bet in Ewigkeit.

3. Vun de Sünn ehr Upgang bet to ehr Dalgang, si den HErrn Sin Namen hoch lavt! Mal. 1, 11.

4. De HErr is hoch öwer alle Heiden, Sin Ehr geiht, so wiet de Himmel is.

5. Wokeen is, as de HErr, uns GOtt? De Sik so hoch sett hett, 2. Mos. 15, 11. Ps. 86, 8. Jes. 57, 15.

6. Un up dat Lütte süht in den Himmel un uppe Eer; Luk. 1, 48.

7. De den Lütten uprichten deiht vun de Eer un den Armen ut den Dreck in de Höch treckt, 1. Mos. 41, 40. 41.

8. Dat He em hen setten deiht blangen bi de Fürsten, bi de Fürsten vun Sin Volk;

9. De de Unfruchtbare int Hus wahnen lett, up dat se en fröhliche Kinnermoder ward. Halleluja! 1. Mos. 21, 2. 1. Sam. 1, 20. Luk. 1, 57.

De 114. Psalm.

1. As Israel ut Egypten trock, Jacob sin Hus vun dat fremde Volk; 2. Mos. 12, 41.

2. Dar war Juda sin Hilligdom, Israel sin Herrschaft.

3. De See ward dat gewahr un mak sik darvun, de Jordan dreiht sik rückwarts. Jos. 3, 13. 16.

4. De Bargen hüppten as de Lämmer, de lütten Bargen as de jungen Schap. Ps. 68, 17.

5. Wat weer di denn, du See, as du di darvun maken däst? Un di, du Jordan, dat du di rückwarts dreihen däst?

6. Ji Bargen, dat ji hüppen dän, as de Lämmer, ji lütten Bargen as de jungen Schap?

7. Vör den HErrn bewer de Eer, vör Jacob sin GOtt, 2. Mos. 19, 18.

8. De den Fels in en Waterflot wandeln dä un de Steen in Waterborns. 2. Mos. 17, 6.

De 115. Psalm.

1. Nich uns, HErr, nich uns, sonnern Din Namen gif Ehr, wegen Din Gnad un Wahrheit!

2. Warum schüllt de Heiden seggen: Wo is nu ehr GOtt?

3. Awer uns GOtt is in den Himmel, He kann schaffen, wat He will. Ps. 135, 6.

4. De ehr Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. Ps. 135, 15.

5. Se hebbt Müler un redt nich; se hebbt Ogen un seht nich; Weish. 15, 15.

6. Se hebbt Ohren un hört nich; se hebbt Näsen un rükt nich;

7. Se hebbt Hann un griept nich; Föt hebbt se un gaht nich, un snackt nich dörch ehr Hals. Hab. 2, 19.

8. De se maken doht, sünd grad ebenso un All, de up se höpen doht. Weish. 14, 9.

9. Awer lat Israel up den HErrn höpen, de is sin Hülp un Schild.

10. Lat Aaron sin Hus up den HErrn höpen; de is ehr Hülp un Schild.

11. De den HErrn fürchten doht, höpt up den HErrn; de is ehr Hülp un Schild.

12. De HErr denkt an uns un segent uns, He segent Israel sin Hus, He segent Aaron sin Hus;

13. He segent de, de den HErrn fürchten doht, beide, Lütt un Grot.

14. Lat den HErrn jug segen mehr un mehr, jug un ju Kinner.

15. Ji sied den HErrn, de Himmel un Eer makt hett, Sin Gesegnete. 1. Mos. 26, 29.

16. De Himmel is öwerall den HErrn Sin, awer de Eer hett He de Minschenkinner geven.

17. De Doden ward Di, HErr, nich laven, noch de, de dal fahren doht in de Ruh; Ps. 6, 6. Jes. 38, 18.

18. Sonnern wi lavt den HErrn vun nu bet in Ewigkeit. Halleluja.

De 116. Psalm.

1. Dat is mi leef, dat de HErr min Stimm un min Flehn hörn deiht.

2. Dat He Sin Ohr to mi neegt, darum will ik min Leven lang Em anropen,

3. De Dod sin Bann harrn mi umgeven un Angst vör de Höll harr mi drapen. Ik keem in Jammer un Noth. v. 8. Ps. 18, 5. 6. 2. Sam. 22, 5.

4. Awer ik reep den HErrn Sin Namen an: O, HErr, rett min Seel.

5. De HErr is gnädig un gerecht un uns GOtt is barmhartig.

6. De HErr behöd de Eenfoltigen. Wenn ik unnerliggen doh, so helpt He mi.

7. Wes’ nu wedder tofreden, min Seel, denn de HErr deiht di luter Gudes. Ps. 42, 6. 12.

8. Denn Du hest min Seel ut den Dod reten, min Oog vun de Thranen, min Fot vun utglieden.

9. Ik will umhergahn vör den HErrn in de Lebendigen ehr Land. 1. Mos. 17, 1.

10. Ik glöv, darum red ik. Ik warr awer veel plagt. Röm. 10, 10.

11. Ik sprok in min Vertwieflung: Alle Minschen sünd Lögners. Röm. 3, 4.

12. Woans schall ik den HErrn vergellen all Sin Woldaht, de He an mi deiht? Tob. 12, 2. 5. 7.

13. Ik will den Beker vull Hülp nehmen un den HErrn Sin Namen predigen.

14. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. Ps. 22, 26.

15. Sin Hilligen ehr Dod ward hoch hollen vör den HErrn.

16. O, HErr, ik bün Din Knecht; ik bün Din Knecht, Din Magd ehr Söhn. Du hest min Bann entwei reten.

17. Di will ik Dank opfern un den HErrn Sin Namen predigen. Hos. 14, 3.

18. Ik will min Gelövniß den HErrn betalen vör all Sin Volk. Ps. 50, 14. Jon. 2, 10.

19. In de Höf, an den HErrn Sin Hus, in di, Jerusalem. Halleluja.

De 117. Psalm.

1. Lavt den HErrn, alle Heiden! Priest Em, alle Völker!

2. Denn Sin Gnad is öwer uns mächtig un Sin Wahrheit blift öwer uns in Ewigkeit! Halleluja! Ps. 100, 5. 2. Mos. 34, 6.

De 118. Psalm.

1. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad besteiht up ewig. Ps. 107, 1.

2. Lat Israel nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig. Ps. 115, 12. 13.

3. Lat nu Aaron sin Hus seggen: Sin Gnad besteiht up ewig!

4. Lat de, de den HErrn fürchten doht, nu seggen: Sin Gnad besteiht up ewig.

5. In de Angst reep ik den HErrn an, un de HErr erhör mi un tröst mi. Jes. 26, 16.

6. De HErr is mit mi, darum bün ik nich bang, wat künnt mi Minschen dohn? Ps. 56, 5.

7. De HErr is mit mi, mi to helpen, un ik will min Lust sehn an mine Fiende. Ps. 54, 9.

8. Dat is gud up den HErrn to truen un sik nich verlaten up Minschen. Ps. 108, 12.

9. Dat is gud up den HErrn truen un sik nich verlaten up Fürsten.

10. Alle Heiden umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen.

11. Se umgevt mi allerwegen, awer in den HErrn will ik se tonicht hauen. Ps. 17, 11.

12. Se umgevt mi as Immen, se sünd utgahn as en Füer mank Dorns, awer in den HErrn Sin Namen will ik se tonicht hauen. 5. Mos. 1, 44.

13. Se stöt mi, dat ik fallen schall, awer de HErr helpt mi.

14. De HErr is min Macht un min Psalm un min Heil. 2. Mos. 15, 2. Jes. 12, 2.

15. Man singt mit Freuden vun’n Sieg in de Gerechten ehr Hütten: Den HErrn Sin rechte Hand behollt den Sieg.

16. Den HErrn Sine Rechte sünd hoch makt, den HErrn Sine Rechte behollt den Sieg.

17. Ik warr nich starven, sonnern leven un den HErrn Sin Wark verkündigen.

18. De HErr tüchtigt mi wol, awer He gift mi nich in den Dod.

19. Makt mi apen de Dohre vun de Gerechtigkeit, dat ik darin gahn un den HErrn danken doh. Jes. 26, 2.

20. Dat is den HErrn Sin Dohr, de Gerechten ward darin gahn.

21. Ik dank Di, dat Du mi demödigt hest un mi helpen deihst. Ps. 119, 71.

22. De Steen, de de Bulüd wegsmeten hebbt, de is ton Ecksteen warn. Matth. 21, 42.

23. Vun den HErrn is dat geschehn un is en Wunner vör unse Ogen,

24. Düt is de Dag, den de HErr maken deiht, lat uns vergnögt un fröhlich darin sin. Offenb. 19, 7.

25. O, HErr, help, o HErr, lat wol gelingen! Joh. 12, 13.

26. Gelavt si de, de do kummt in den HErrn Sin Namen! Wi segent ju, de ju vun den HErrn Sin Hus sünd.

27. De HErr is GOtt, de uns hell maken deiht. Smückt dat Fest mit Maibusch bet an de Hörner vun den Altar!

28. Du büst min GOtt un ik dank Di; min GOtt, ik will Di lofpriesen.

29. Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gudheit duert up ewig. Ps. 136, 1. 26.

De 119. Psalm.

1. Glücklich sünd de, de uprichtig in ehr Wandel leven, de in den HErrn Sin Gesetz blieven doht. Ps. 1, 1. 2. 112, 1.

2. Glücklich sünd de, de Sin Tügnisse hollen, de Em vun ganzen Harten söken doht.

3. Denn weke up Sin Weg wandelt, de doht nicks Böses.

4. Du hest befahlen, ivrig to erfüllen Din Befehle.

5. O, dat min Leven Din Rechte mit ganzen Ernst holn dä!

6. Wenn ik up Dine Gebote alleen seh, so warr ik nich to Schann.

7. Ik dank Di vun ganzen Harten, dat Du mi lehrst de Gerechtsame vun Din Gerechtigkeit.

8. Din Recht will ik holn, verlat mi nümmermehr.

9. Woans ward en Jüngling sin Weg ahn Sünd’ gahn? Wenn he sik na Din Wort holn deiht.

10. Ik sök Di vun ganzen Harten, lat mi nich irr gahn vun Dine Gebode.

11. Ik behol Din Wort in min Hart, up dat ik nich gegen Di sündigen doh.

12. Lavt siest Du, HErr! Lehr mi Dine Rechte! v. 26. 64. 68.

13. Ik will mit min Lippen vertelln all de Rechte vun Din Mund.

14. Ik freu mi öwer Din Tügnisse ehren Weg, as öwer allerhand Riekdom.

15. Ik red wat Du befahln hest un seh up Dine Weg’.

16. Ik hef Lust to Dine Rechte un vergeet Din Wort nich.

17. Doh Gudes Din Knecht, darmit ik leven un Din Wort holn doh.

18. Mak mine Ogen apen, dat ik seh de Wunner an Din Gesetz.

19. Ik bün en Gast up de Eer, verbarg Dine Gebote nich vör mi. Ps. 39, 13.

20. Min Seel is termalmt alletied vör Verlangen na Dine Rechte.

21. Du schellst de Stolten, verflucht sünd, de Dine Gebote nich holn doht. Jer. 11, 3.

22. Wend vun mi Smach un Verachtung, denn ik hol Din Tügnisse.

23. De Fürsten sitt ok un redt gegen mi, awer Din Knecht redt vun Dine Rechte. Ps. 2, 2.

24. Ik hef Lust to Dine Tügnisse, de sünd mine Rathgever.

25. Min Seel liggt in den Dreck, erquick mi na Din Wort.

26. Ik vertell min Weg’ un Du erhörst mi, lehr mi Dine Rechte.

27. Unnerwies mi den Weg vun Dine Befehle, so will ik reden vun Dine Wunner. Ps. 105, 2.

28. Ik gräm mi, dat mi dat Hart versmachten deiht, stärk mi na Din Wort.

29. Wend vun mi den falschen Weg un günn mi Din Gesetz.

30. Ik hef de Wahrheit ehren Weg wählt, Din Rechte hef ik vör mi stellt.

31. Ik hang an Dine Tügnisse; HErr, lat mi nich to Schann warrn.

32. Wenn Du min Hart trösten deihst, so lop ik den Weg vun Dine Gebote.

33. Wies mi, HErr, den Weg vun Din Rechte, dat ik se bewahr bet an dat End.

34. Unnerwies mi, dat ik bewahr Din Gesetz un dat ik dat hol vun ganzen Harten.

35. Föhr mi up den Stieg vun Dine Gebote, denn ik hef Lust darto.

36. Neeg min Hart to Dine Tügnisse un nich to den Giez.

37. Wend mine Ogen af, dat se nich seht na unnütze Lehr, sonnern erquick mi up Din Weg.

38. Lat Din Knecht Din Gebot seker för Din Wort holn, up dat ik Di fürchten doh.

39. Wend vun mi den Schimp, den ik fürchten doh, denn Dine Rechte sünd leeflich.

40. Süh, ik hef Verlangen na Dine Befehle, erquick mi mit Din Gerechtigkeit.

41. HErr, lat mi Din Gnad wedderfahrn, Din Hülp na Din Wort.

42. Dat ik antworden kann de, de mi verlästern doht, denn ik verlat mi up Din Wort. Ps. 42, 4. 11.

43. Un nimm jo nich vun min Mund dat Wort vun de Wahrheit, denn ik höp up Dine Rechte. Jer. 15, 16.

44. Ik will Din Gesetz holn allerwegens, ümmer un ewig.

45. Un ik gah fröhlich min Weg, denn ik sök Dine Befehle.

46. Ik red vun Dine Tügnisse vör Königs un scham mi nich. Matth. 10, 18. Röm. 1, 16.

47. Un hef Lust an Dine Gebote un de sünd mi leef.

48. Un bör min Hann up to Dine Gebode, de mi leef sünd un red vun Dine Rechte.

49. Denk an dat Wort, dat Du to Din Knecht spraken hest, worup Du mi höpen letst.

50. Dat is min Trost in min Elend; denn Din Wort erquickt mi. Ps. 19, 8.

51. De Hochfahrigen hebbt ehr Spott an mi, doch wiek ik nich vun Din Gesetz. 5. Mos. 17, 11.

52. HErr, wenn ik daran denk, woans Du vun de Welt her richt hest, so warr ik tröst.

53. Ik bün Füer un Flammen öwer de Gottlosen, de vun Din Gesetz afgaht.

54. Dine Rechte sünd min Leed in dat Hus vun min Wallfahrt.

55. HErr, ik denk des Nachts an Din Namen un hol Din Gesetz.

56. Dat is min Schatz, dat ik Din Befehl holn doh.

57. Ik hef seggt, HErr, dat schall min Arfdeel sin, dat ik Din Wort holn doh.

58. Ik fleh vör Din Angesicht vun ganzen Harten, wes’ mi gnädig na Din Wort. Ps. 123, 3.

59. Ik seh mine Weg’ wol an un kehr min Föt na Dine Tügnisse.

60. Ik il’ un lat nich na, Dine Gebode to holn.

61. De Gottlosen ehr Hup berovt mi, awer ik verget Din Gesetz nich.

62. Midden in de Nacht stah ik up, Di to danken för Din Gerechtigkeit ehr Rechte. Ps. 42, 9.

63. Ik hol mi to de, de Di fürchten un Din Befehl holn doht.

64. HErr, de Eer is vull vun Din Gudheit; lehr mi Dine Gerechtsame. Ps. 33, 5.

65. Du deihst Din Knecht Gudes, HErr, na Din Wort.

66. Lehr mi guden Sinn un Wetenschaft, denn ik glov an Dine Gebote.

67. Ehr ik demödigt war, hef ik irrt, nu awer hol ik Din Wort.

68. Du büst gnädig un fründlich, lehr mi Dine Gerechtsame.

69. De Hochfarigen denkt sik Lögen öwer mi up, awer ik hol vun ganzen Harten Din Befehle. v. 78. 85.

70. Ehr Hart is dick as Smeer, ik awer hef Lust an Din Gesetz.

71. Dat is mi leef, dat Du mi demödigt hest, dat ik Din Rechte lehrn doh.

72. Din Mund sin Gesetz is mi leever as veel dusend Stück Gold un Sülver. Ps. 19, 11.

73. Din Hand hett mi makt un toricht, nu unnerwies mi, dat ik Dine Gebote lehr. Hiob. 10, 8.

74. De Di fürchten doht, seht mi un freut sik, denn ik höp up Din Wort.

75. HErr, ik weet, dat Dine Gerichte recht sünd un heft mi trulich demödigt.

76. Din Gnad mutt min Trost sin, as Du Din Knecht toseggt hest.

77. Lat mi Din Barmhartigkeit wedderfahrn, up dat ik lev’, denn ik hef Lust to Din Gesetz.

78. Ach, dat de Hochfarigen mussen to Schann warrn, de mi mit Lögen dal drückt, ik awer will reden vun Dine Befehle. v. 85. 86.

79. Ach, dat sik mussen to mi holn, de Di fürchten doht un Dine Tügnisse kennt.

80. Min Hart blift rechtschaffen in Dine Rechte, up dat ik nich to Schann warr.

81. Min Seel verlangt na Din Heil, ik höp up Din Wort. 1. Mos. 49, 18.

82. Min Ogen sehnt sik na Din Wort un seggt: Wannehr tröst Du mi?

83. Denn ik bün as en Hut in den Rok, Dine Rechte vergeet ik nich.

84. Wa lang schall Din Knecht töven? Wannehr wullt Du Gericht holn öwer mine Pienigers? Offenb. 6, 10.

85. De Stolten gravt mi Kulen, awer nich na Din Gesetz.

86. Dine Gebote sünd de reine Wahrheit. Se verfolgt mi mit Lögen, help mi! Joh. 17, 17.

87. Se hebbt mi binah uppe Eer umbrocht, awer ik verlat Dine Befehle nich.

88. Erquick mi dörch Din Gnad, dat ik hol Din Mund sine Tügnisse.

89. HErr, Din Wort blift up ewig, so wiet de Himmel is. Jes. 40, 8.

90. Din Wahrheit duert up alle Tieden. Du hest de Eer toricht, un se blift stahn. Ps. 89, 12.

91. Dat geiht däglich na Din Wort, denn allns mutt Di deenen.

92. Wenn Din Gesetz nich min Trost west weer, so weer ik vergahn in min Elend. v. 43. Jer. 15, 16.

93. Ik will Dine Befehle nie un nümmer vergeten, denn Du erquickst mi darmit.

94. Ik bün Din, help mi, denn ik sök Dine Befehle.

95. De Gottlosen luert up mi, dat se mi umbringen doht, ik awer mark up Din Tügnisse. Ps. 37, 32.

96. Ik hef dat End vun alle Ding sehn, awer Din Gebot blift.

97. Wa leef hef ik doch Din Gesetz. Däglich red ik darvun. Ps. 1, 2.

98. Du makst mi mit Din Gebot wieser as mine Fiende sünd, denn dat is ewig min Schatz. 5. Mos. 4, 8.

99. Ik bün gelehrter as all mine Lehrers, denn Dine Tügnisse sünd min Red.

100. Ik bün klöker as de Olen, denn ik hol Dine Befehle.

101. Ik hol min Fot af vun alle bösen Weg’, dat ik Din Wort hol.

102. Ik wiek nich vun Dine Rechte, denn Du lehrst mi.

103. Din Wort is söter för min Mund as Honnig. Ps. 19, 11.

104. Din Wort makt mi klok, darum haß ik alle falschen Weg’.

105. Din Wort is min Fot sin Lücht un en Licht up min Weg. Spr. 6, 23.

106. Ik swör un will dat holn, dat ik Din Gerechtigkeit ehr Rechte holn will.

107. Ik bün heel demödigt, HErr, erquick mi na Din Wort. v. 67. 71.

108. Lat Di gefalln, HErr, min Mund sin friwillig Opfer un lehr mi Dine Rechte! Ps. 19, 15.

109. Ik dreg min Seel ümmer in min Hand un ik verget Din Gesetz nich. Richt. 12, 3.

110. De Gottlosen leggt mi Fallen, ik awer irr nich vun Din Gebot. Ps. 140, 6. 142, 4.

111. Dine Tügnisse sünd min ewig Arfdeel, denn se sünd min Hart sin Vergnögen.

112. Ik neeg min Hart, to dohn na Dine Rechte ümmer un ewig.

113. Ik haß de Twiefelsüchtigen un hef Din Gesetz leef. Ps. 31, 7.

114. Du büst min Schirm un Schild, ik höp up Din Wort.

115. Lat mi tofreden, ji Boshaftigen, ik will min GOtt Sine Gebote holn.

116. Erhol mi dörch Din Wort, dat ik leven doh un lat mi nich to Schann warrn öwer min Höpen. Ps. 25, 2. 3.

117. Mak mi stark, up dat ik gesund warr, so will ik ümmer min Lust hebben an Dine Rechte. v. 70. 143. Röm. 7, 22.

118. Du peddst Alle in den Grund, de gegen Dine Rechte fehlen doht, denn ehr Bedregeri is nicks as Lögen.

119. Du smittst alle Gottlosen uppe Eer weg as Slacken, darum hef ik Dine Tügnisse leef.

120. Ik fürcht mi vör Di, dat mi de Hut gruselt un bün bang vör Dine Rechte.

121. Ik hol öwer dat Recht un Gerechtigkeit, öwergif mi nich an de, de mi Gewalt andohn wüllt. 2. Sam. 8, 15.

122. Nimm Du Din Knecht in Schutz un tröst em, dat mi de Stolten nich Gewalt andoht.

123. Min Ogen verlangt na Din Heil un an Din Gerechtigkeit ehr Wort.

124. Handel mit Din Knecht na Din Gnad un lehr mi Dine Rechte.

125. Ik bün Din Knecht, unnerwies mi, dat ik Dine Tügnisse erkenn.

126. Dat is Tied, dat de HErr wat deiht, se hebbt Din Gesetz entwei reten.

127. Darum hef ik Din Gebot mehr leef as Gold un as fin Gold.

128. Darum hol ik stracks all Dine Befehle, ik haß alln falschen Weg. Ps. 26, 5.

129. Dine Tügnisse sünd wunnerbar, darum bewahrt min Seel se.

130. Wenn Din Wort apenbar ward, so makt dat de Eenfoldigen fröhlich un klok. Ps. 19, 8.

131. Ik doh min Mund apen un begehr Dine Gebode, denn mi verlangt darna.

132. Wend Di to mi un wes’ mi gnädig, as Du bi de to dohn plegst, de Din Namen leef hebbt.

133. Lat min Gang gewiß sin in Din Wort un lat keen Unrecht öwer mi de Oewerhand kriegen.

134. Mak mi fri vun de Minschen ehre Frevel, so will ik holn Dine Befehle.

135. Lat Din Angesicht lüchten öwer Din Knecht un lehr mi Dine Rechte. 4. Mos. 6, 25.

136. Ut min Ogen flütt Water, darvör dat man Din Gesetz nich holn deiht.

137. HErr, Du büst gerecht un Din Wort is recht.

138. Du hest Din Gerechtigkeit ehre Tügnisse un de Wahrheit streng anbefahlen.

139. Ik hef mi binah to Dod ivert, dat mine Weddersakers Din Wör’ vergeten doht. Ps. 69, 10.

140. Din Wort is gud reinigt un Din Knecht hett dat leef.

141. Ik bün gering un veracht, ik verget awer nich Din Befehl.

142. Din Gerechtigkeit is en ewig Gerechtigkeit, un Din Gesetz is Wahrheit.

143. Angst un Noth hebbt mi drapen, ik hef awer Lust an Dine Gebode.

144. De Gerechtigkeit von Dine Tügnisse is ewig, unnerwies mi, so lev ik.

145. Ik reep vun ganzen Harten, erhör mi, HErr, dat ik Dine Rechte höden doh.

146. Ik reep to Di, help mi, dat ik Dine Tügnisse bewahren doh.

147. Ik kam fröh un schrie; up Din Wort höp ik.

148. Ik wak fröh up, dat ik reden doh vun Din Wort.

149. Hör min Stimm na Din Gnad; HErr erquick mi na Dine Rechte.

150. Mine boshaften Verfolgers wöllt mi to Kleed un sünd wiet af vun Din Gesetz.

151. HErr, Du büst dicht bi un Din Gebote sünd luter Wahrheit.

152. Lang awer weet ik, dat Du Dine Tügnisse up ewig fast sett hest.

153. Süh min Elend un rett mi, help mi ut, denn ik verget Din Gesetz nich.

154. Föhr min Sak un erlös mi, erquick mi dörch Din Wort.

155. Dat Heil is wiet vun de Gottlosen, denn se acht Dine Rechte nich.

156. HErr, Din Barmhartigkeit is grot, erquick mi na Dine Rechte. Klagel. 3, 22. 23.

157. Mine Verfolgers un Weddersakers sünd veel, ik wiek awer nich vun Dine Tügnisse.

158. Ik seh de Verächters un dat deiht mi weh, dat se Din Wort nich holt.

159. Süh, ik hef Dine Befehle leef; HErr, erquick mi na Din Gnad.

160. Din Wort is nicks as Wahrheit, all Din Gerechtigkeit ehr Rechte duert up ewig. Joh. 17, 17.

161. De Fürsten verfolgt mi ahn Orsak un min Hart fürchtet sik öwer Din Wör’. Jes. 66, 2.

162. Ik freu mi öwer Din Wort, as Een, de in Krieg groten Rov kriegen deiht.

163. Lögen bün ik gram un mi grut darvör, awer Din Gesetz hef ik leef.

164. Ik lav Di an den Dag söben Mal wegen dat Recht vun Din Gerechtigkeit.

165. Groten Freden hebbt, de Din Gesetz leef hebbt, un se ward sik nich stöten.

166. HErr, ik töv up Din Heil un doh na Dine Gebote. 1. Mos. 49, 18.

167. Min Seel hollt Dine Tügnisse un hett se veel leef.

168. Ik hol Dine Befehle un Dine Tügnisse, denn all mine Weg’ sünd klar vör Din Angesicht. Ps. 18, 22.

169. HErr, lat min Klag vör Di kamen, unnerwies mi na Din Wort.

170. Lat min Flehn vör Di kamen, rett mi na Din Wort.

171. Mine Lippen schüllt vun Di grotspreken, wenn Du mi Dine Rechte lehren deihst.

172. Min Tung schall ehr Gespräk hebben öwer Din Wort, denn all Dine Gebode sünd recht. Spr. 6, 22.

173. Lat Din Hand mi bistahn, denn ik hef erwählt Dine Befehle.

174. HErr, mi verlangt na Din Heil un hef Lust an Din Gesetz.

175. Lat min Seel leven, dat se Di lavt un Dine Rechte mi helpen.

176. Ik bün as en verirrt un verlaren Schap; sök Din Knecht; denn ik verget Dine Gebode nich.

De 120. Psalm.

1. En Leed up den Weg na Jerusalem.

Ik reep to den HErrn in min Noth un He erhör mi.

2. HErr, rett min Seel vun dat Lögenmul un vun de falsche Tung’.

3. Wat kann de falsche Tung di dohn? Un wat kann se utrichten?

4. Se is as en Starken sine scharpen Pieln, as Füer in de Wachholders.

5. Weh mi, dat ik en Fremden bün mank Mesech, ik mutt wahnen mank Kedar sine Hütten. Hohel. 1, 5.

6. Dat ward min Seel to veel, to wahnen bi de, de den Freden hassen doht. Jes. 48, 22. 57, 21.

7. Ik hol Freden, awer wenn ik reden doh, fangt se Striet an.

De 121. Psalm.

1. En Leed up den Weg na Jerusalem.

Ik slah mine Ogen up to de Bargen, vun weke mi Hülp kamen deiht. Ps. 123, 1.

2. Min Hülp kummt vun den HErrn, de Himmel un Eer makt hett.

3. He ward din Fot nich utglieden laten, un de di behöden deiht, slöpt nich.

4. Süh, de Wächter öwer Israel slöpt un slummert nich. Hiob. 7, 20.

5. De HErr behödt di, de HErr is din Schatten öwer din rechte Hand,

6. Dat di bi Dag de Sünn, noch de Maand bi Nacht nich steken deiht. Weish. 18, 3.

7. De HErr behöde di vör all Öwel, He behöd din Seel!

8. De HErr behöde din Utgang un Ingang vun nu an bet in Ewigkeit!

De 122. Psalm.

1. En Leed up den Weg na Jerusalem vun David.

Ik freu mi öwer dat, wat to mi seggt is, dat wi in den HErrn Sin Hus gahn schüllt.

2. Un dat uns’ Föt stahn ward in dine Dohre, Jerusalem.

3. Jerusalem is so bu’t, dat se en Stadt sin schall, wo man tosamen kummt. 2. Chron. 6, 6.

4. Wo de Stämme rup gahn schüllt, nemlich den HErrn Sin Stämm, to predigen vör dat Volk Israel, to danken to Ehren vun den HErrn Sin Namen.

5. Denn dar hebbt se Stöhl to Gericht hensett, de Richtstohl vun David sin Hus.

6. Wünscht Jerusalem Glück! Dat mutt gut gahn de, weke di leef hebbt. Zach. 4, 7.

7. Dar mutt Freden sin inwennig in din Muern un Glück in Din Palläste.

8. Wegen mine Bröder un Frünn will ik di Freden wünschen.

9. Wegen den HErrn uns’ GOtt Sin Hus will ik din Bestes söken.

De 123. Psalm.

1. En Leed up den Weg na Jerusalem.

Ik slah min Ogen up Di, de Du in den Himmel sitten deihst.

2. Süh, woans de Knechts ehr Ogen up de Hann vun ehr Herren kiekt, woans de Deerns ehre Ogen up de Hann vun ehre Fruens kiekt, so kiekt unse Ogen up den HErrn, unsen GOtt, bet He uns gnädig warrn deiht.

3. Wes’ uns gnädig, HErr, wes’ uns gnädig, denn wi sünd heel vull Verachtung.

4. Heel vull is uns’ Seel vun de Stolten ehr Spott un vun de Hoffärtigen ehr Verachtung. Weish. 5, 3.

De 124. Psalm.

1. En Leed vun David up de Weg na Jerusalem.

Wo de HErr nich bi uns weer, so segg Israel,

2. Wo de HErr nich bi uns weer, wenn de Minschen sik gegen uns setten doht,

3. So freten se uns bi lebendigen Lief up, wenn ehr Torn öwer uns ergrimmen dä,

4. So war dat Water uns versupen, Ström warn öwer uns Seel gahn.

5. Dat wilde Water war öwer uns Seel gahn.

6. Gelavt si de HErr, dat He uns nich gift ton Rov in ehre Tähn.

7. Uns’ Seel is entkamen, as en Vagel vun den Vagelfanger sin Strick, de Strick is reten un wi sünd los. Spr. 6, 5.

8. Uns Hülp steiht in den HErrn Sin Namen, de Himmel un Eer makt hett. Ps. 121, 2.

De 125. Psalm.

1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.

De up den HErrn höpt, ward nich falln, sonnern ewig blieven, as de Barg Zion. Ps. 21, 8.

2. Um Jerusalem rum sünd Bargen un de HErr is um Sin Volk her, vun nu an bet in Ewigkeit. Ps. 34, 8.

3. Denn de Gottlosen ehr Scepter ward nich blieven öwer den lütten Hupen vun Gerechte, up dat de Gerechten ehr Hand nich utstrecken doht to Ungerechtigkeit.

4. HErr, doh Gudes de guden un frommen Harten! Ps. 112, 4.

5. De awer afwiekt up ehre krummen Weg’ ward de HErr wegdrieven mit de Öweldoers, awer lat Freden sin öwer Israel! Gal. 6, 16.

De 126. Psalm.

1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.

Wenn de HErr de Gefangenen vun Zion fri maken ward, so ward wi sien as de Drömers. Ps. 14, 7.

2. Denn ward uns’ Mund vull Lachen un uns’ Tung vull Juchen. Denn ward man seggen mank de Heiden: De HErr hett Grotes an se dahn.

3. De HErr hett Grotes an uns dahn, daröwer sünd wi fröhlich. Luk. 1, 49.

4. HErr, hev up uns Gefängnis, as Du de Waters na Middag to utdrögen deihst.

5. De mit Thranen seien doht, ward mit Freuden aarn’. Matth. 5, 4.

6. Se gaht hen un weent un dregt gode Saat un kamt mit Freuden un bringt ehr Garven.

De 127. Psalm.

1. En Staffel-Leed vun Salomon.

Wenn de HErr nich dat Hus bu’t, so arbeit de darin wahnen doht umsunst. Wenn de HErr nich de Stadt behöden deiht, wakt de Wächter umsunst.

2. Dat is umsunst, dat ji fröh upstaht un herna lang sitt un ju Brod mit Sorgen eten doht, denn Sine Frünn gift He dat in den Slap. Ezech. 12, 19.

3. Süh, Kinner sünd den HErrn Sin Gav un Lievesfrucht is en Geschenk vun Em. 1. Mos. 33, 5.

4. As de Piel in den Helden sin Hand so geraht de lütten Jungs.

5. Glückselig is de Mann, de sin Pielkober vull darvun hett; de ward nich to Schann, wenn se mit ehre Fiende in dat Dohr handeln doht.

De 128. Psalm.

1. En Leed up de Reis’ up Jerusalem.

Glückselig is de Mann, de den HErrn fürchten un up Sin Weg gahn deiht.

2. Du warrst di nährn vun din Hann ehr Arbeit, glückselig büst du, du hest dat gut.

3. Din Fru ward sien as en fruchtbar Wienstock um din Hus rum, din Kinner as de Telgens vun en Ölbom um din Disch rum.

4. Süh, so ward segent de Mann, de den HErrn fürchten deiht.

5. De HErr ward di segen ut Zion, dat du sehn deihst dat Glück vun Jerusalem din Leven lang,

6. Un sehn deihst din Kinner ehre Kinner. Fred öwer Israel! Ps. 125, 5.

De 129. Psalm.

1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.

Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, so segg Israel,

2. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, awer se sünd mi nich öwer warn.

3. De Plögers hebbt up min Rügg plögt un ehr Föhren lank trocken. Jes. 50, 6. 51, 23.

4. De HErr, de gerecht is, hett de Gottlosen ehr Strängen afsträngt.

5. Ach, hat doch mussen to Schanden warrn un torüggwies’t Alle, de Zion bös sünd. Ps. 6, 11.

6. Ach dat se doch mussen sien as dat Gras up dat Dack, verdrögt, ehr man dat utritt!

7. Vun weke de Meier sin Hand nich vull makt noch de Garbenbinner sin Arm.

8. Un de vörbi gahn doht nich spreken: Den HErrn Sin Segen si öwer ju, wi segent ju in den HErrn Sin Nam!

De 130. Psalm.

1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.

Ut de Deepe, HErr, rop ik to Di.

2. HErr, hör min Stimm, lat Din Ohren marken up de Stimm vun min Flehn! Ps. 5, 2. 102, 2.

3. So Du wullt, HErr, Sünn toreken, HErr, wokeen ward bestahn?

4. Denn bi Di is de Vergebung, dat man Di fürchten schall. Jes. 55, 7.

5. Ik töv up den HErrn, min Seel tövt, un ik höp up Sin Wort. Ps. 27, 14.

6. Min Seel tövt up den HErrn vun een Morgenwach bet to de anner.

7. Lat Israel up den HErrn höpen, denn bi den HErrn is de Gnad un veel Erlösung bi Em,

8. Un He ward Israel erlösen ut all sin Sünd. Jer. 31, 11.

De 131. Psalm.

1. En Leed vun David in högern Chor.

HErr, min Hart is nich hochdragen un mine Ogen sünd nich upreten un ik wad nich umher in grote Saken, de mi to hoch sünd.

2. Wenn ik min Seel nich ruhig un still maken dä, so war min Seel afwöhnt, as en Kind vun sin Moder afwöhnt ward.

3. Israel, höp up den HErrn, vun nu an bet in Ewigkeit!

De 132. Psalm.

1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.

Denk, HErr, an David un all sin Lieden.

2. De den HErrn swören dä un den Mächtigen in Jakob tolavte:

3. Ik will nich in dat Telt vun min Hus gahn, noch mi up dat Lager vun min Bett leggen,

4. Ik will mine Ogen nich slapen laten, noch mine Ogenleder drusen, Spr. 6, 4.

5. Bet dat ik en Stell finnen doh för den HErrn to en Wahnung vun den Mächtigen vun Jakob. Apost. 7, 46.

6. Süh, wi hört vun se in Ephrata, wi hebbt se funnen up dat Feld an dat Holt.

7. Wi wüllt in Sin Wahnung gahn un anbeden vör Sin Fotschemel. Ps. 95, 6. 99, 5.

8. HErr, mak Di up to Din Ruh hen, Du un de Lad vun Din Kraft. 4. Mos. 10, 35.

9. Lat Din Presters antrecken Gerechtigkeit un Dine Hilligen sik freun. Ps. 32, 11.

10. Nimm nich weg Din Gesalvten Sin Regiment wegen Din Knecht David.

11. De HErr hett David en richtigen Eed swarn, darvun ward He nich laten: Ik will di up din Stohl setten de Nakamen vun din Lief. Ps. 89, 4.

12. Ward din Kinner min Bund holn un min Tügnis, dat ik se lehrn warr, so schüllt ok ehr Kinner sitten up din Stohl ewig.

13. Denn de HErr hett Zion erwählt un hett Lust dar to wahnen.

14. Dar is min Ruh ewig, hier will ik wahnen, denn dat gefallt mi hier gut.

15. Ik will ehr Spies segen un ehr Armen Brod genog geven.

16. Ehr Presters will Ik mit Heil ankleden un ehre Hilligen schüllt fröhlich sien.

17. Dar schall upgahn David sin Herrschaft; ik hef min Gesalvten en Lücht torecht makt. Luk. 1, 69. Ps. 112, 9.

18. Sin Fiende will Ik mit Schand bekleden, awer öwer em schall sin Kron lüchten. Ps. 35, 26. Weish. 5, 17.

De 133. Psalm.

1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.

Süh, wa fien un leevlich is dat, wenn Bröder eendrächtig bi enanner wahnen doht. Sir. 25, 3. Röm. 15, 5.

2. As de köstliche Balsam is, de vun Aaron sin Kopp dal flütt in sin ganzen Bart, de dal flütt in sin Kled. 2. Mos. 29, 7.

3. As de Dau, de vun Hermon dal fallt up de Barg Zion. Denn dar versprickt de HErr Segen un Leven ümmer un ewig.

De 134. Psalm.

1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.

Süh, lavt den HErrn, all den HErrn Sin Knechts, de ji staht Nachts in den HErrn Sin Hus!

2. Hevt ju Hann up in dat Hilligdom un lavt den HErrn.

3. De HErr, de Himmel un Eer makt hett, segen di ut Zion.

De 135. Psalm.

1. Halleluja.

Lavt den HErrn Sin Nam, lavt ji, den HErrn Sin Knechts,

2. De ji stahn doht in den HErrn Sin Hus, in de Vörhöf vun unsen GOtt Sin Hus.

3. Lavt den HErrn, denn de HErr is fründlich, singt Sin Namen Lov, denn He is leevlich.

4. Denn de HErr hett Sik Jakob utwählt, Israel to Sin Egendom.

5. Denn ik weet, dat de HErr grot is un uns’ HErr öwer alle Götter. 2. Mos. 15, 11. Ps. 86, 8. 89, 7.

6. Allns wat He will, dat deiht He in den Himmel, uppe Eer, in de See un in alle Deepen. Weish. 12, 18. Luk. 1, 37.

7. De de Wolken lett upgahn vun dat End vun de Eer, de de Blitz mitsamt den Regen makt, de den Wind ut heemliche Ort kamen lett. Jer. 10, 13.

8. De de Eerstgeburt slog in Egypten, beide vun de Minschen un vun dat Veh. 2. Mos. 12, 19.

9. Un lett Sin Teken un Wunner kamen öwer di, Egyptenland, öwer Pharao un all sine Knechts.

10. De veele Völker slog un dod maken dä mächtige Könige. Ps. 136, 18.

11. Sihon, den König vun de Amoriter un Og, den König to Basan un alle Königrieke in Kanaan. 4. Mos. 21, 21. 24. Ps. 136, 19. 20.

12. Un gev ehr Land to en Arvdeel, to en Arvdeel an Sin Volk Israel. Joh. 11, 23. 12, 6.

13. HErr, Din Nam besteiht up ewig, Din Gedächtniß, HErr, duert up alle Tieden. Ps. 102, 13.

14. Denn de HErr ward Sin Volk richten un Sine Knechts gnädig sien.

15. De Heiden ehre Götzen sünd Sülver un Gold, vun Minschenhann makt. Ps. 115, 4. Weish. 14, 8.

16. Se hebbt Müler un snackt nich, se hebbt Ogen un seht nich.

17. Se hebbt Ohren un hört nich, ok is keen Athem in ehr Mund.

18. De, weke se makt, sünd se gliek; ja, All de up se höpt. Jes. 42, 17.

19. Lat dat Hus Israel den HErrn laven, lavt den HErrn, ji vun Aaron sin Hus;

20. Ji vun Levy sin Hus, lavt den HErrn, de ji den HErrn fürchten doht, lavt den HErrn!

21. Lavt sie de HErr ut Zion, de to Jerusalem wahnen deiht! Halleluja!

De 136. Psalm.

1. Danket den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gudheit besteiht up ewig. Ps. 106, 1.

2. Dankt den GOtt, de öwer alle Götter is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

3. Dankt den HErrn, de öwer alle HErrn is, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

4. De grote Wunner deiht alleen, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ps. 72, 18.

5. De de Himmel mit Verstand makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 1. Mos. 1, 6.

6. De de Eer up dat Water utbredt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 1. Mos. 1, 1. 7. 9.

7. De grote Lichter makt hett, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 1. Mos. 1, 14.

8. De Sünn, den Dag vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ps. 74, 16. 17.

9. Den Maand un de Steern, de Nacht vörtostahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Sir. 43, 9. 10.

10. De Egypten slog an ehr Eerstgeburt denn Sin Gudheit besteiht up ewig;

11. Un föhr Israel rut, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 2. Mos. 12, 41.

12. Dörch mächtig Hand un utgereckten Arm, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

13. De dat Schilfmeer in twe Deel delen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 2. Mos. 14, 21. Neh. 9, 11.

14. Un leet Israel dar dörch gahn, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

15. De Pharao un sin Heer in dat Schilfmeer stöten dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 2. Mos. 14, 26.

16. De Sin Volk dörch de Wüstenie föhrn dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

17. De grote Könige slagen dä, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

18. Un mächtige Könige umbroch, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. Ps. 135, 10.

19. Sihon, den König vun de Amoriter, denn Sin Gudheit besteiht up ewig. 4. Mos. 21, 34. 35.

20. Un Og, den König to Basan, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

21. Un gev ehr Land to en Arvdeel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

22. To en Arvdeel an Sin Knecht Israel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

23. Denn He dach an uns, as wi unnerdrückt weern; denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

24. Un erlös uns vun uns Fiend; denn Sin Gnad besteiht up ewig.

25. De alle Kreatur wat to eten gift, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

26. Dankt den GOtt vun den Himmel, denn Sin Gudheit besteiht up ewig.

De 137. Psalm.

1. Un de Waterlöp to Babel seten wi un weenten, wenn wi an Zion dachen.

2. Uns Harpen hungen wi an de Wieden, de darin weern.

3. Denn dar heeten uns singen, de uns gefangen holln, un in uns Hulen, fröhlich sien: Min Leeve, singt uns en Leed vun Zion!

4. Woans schüllt wi den HErrn Sin Leed singen in dat fremde Land?

5. Verget ik di, Jerusalem, so ward min Rechte mi vergeten. Jer. 51, 50.

6. Min Tung mutt an min Gagel kleven, wa ik nich an di denken doh, wa ik nich lat Jerusalem min höchste Freud sien. Ezech. 3, 26.

7. HErr, denk an Edom sin Kinner up den Dag vun Jerusalem, de dar seggt: Rein af, rein af, bet up ehren Grund!

8. Du verstörte Dochter Babel, wol den, de di vergellen deiht, as du uns dahn hest. Jes. 13, 19.

9. Wol den, de din lütten Kinner nimmt un se an den Steen dod sleiht! Jes. 13, 16. Offenb. 2, 22.

De 138. Psalm.

1. Vun David.

Ik dank Di vun ganzen Harten, vör de Götter will ik Di lofsingen. Ps. 9, 2.

2. Ik will anbeden in Din hilligen Tempel, un Din Namen danken för Din Gudheit un Truheit, denn Du hest Din Nam öwer Allns herrlich makt dörch Din Wort.

3. Wenn ik Di anropen doh, so erhör mi un gif min Seel grote Kraft.

4. Alle Könige up de Eer dankt Di, dat se hört dat Wort vun Din Mund, Ps. 68, 32. 33.

5. Un singt up den HErrn Sin Weg, dat den HErrn Sin Ehr grot is.

6. Denn de HErr is hoch un süht up dat Lüdde un kennt den Hohfarigen vun fern. Ps. 113, 5.

7. Wenn ik midden in de Angst umhergahn doh, so erquickst Du mi un streckst Din Hand öwer mine Fiende ehr Torn un helpst mi mit Din rechte Hand. Luk. 7, 11.

8. De HErr ward en Enn darmit maken um minetwillen. HErr, Din Gnad is ewig. Dine Hann ehr Wark wullst Du nich laten. Ps. 52, 3. 90, 17. Luk. 1, 15.

De 139. Psalm.

1. En Psalm vun David, vörtosingen.

HErr, Du forschest mi ut un kennst mi. v. 23. Ps. 7, 10.

2. Ik mag sitten oder stahn, so weest Du dat, Du versteihst mine Gedanken vun feern. Jer. 17, 10.

3. Ik mag gahn oder liggen, so büst Du um mi un sühst all mine Weg’.

4. Denn süh, dar is keen Wort up min Tung, dat Du, HErr, nich allns weten deihst.

5. Du schaffst dat, wat ik tovör oder naher doh un hollst Din Hand baben öwer mi. 2. Mos. 33, 12.

6. Son Kenntnis is mi to wunnerlich un to hoch, ik kann dat nich begriepen.

7. Wo schall ik hengahn vör Din GEist? Un wo schall ik mi henflüchten vör Din Angesicht?

8. Fohr ik ton Himmel, so büst Du dar, makt ik min Bett in dat Dodenriek, süh, so büst Du ok dar. Amos. 9, 2.

9. Nehm ik Flüchten vun dat Morgenroth un bliev ik an dat üterste Enn vun de See, Jon. 1, 3.

10. So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn.

11. Wenn ik spreken dä: Düsternis schall mi bedecken, so mutt de Nacht ok Licht um mi sien. Hiob. 34, 22.

12. Denn bi Di is ok Düsternis nich düster; un de Nacht schient as de Dag, Düsternis is as dat Licht. Jak. 1, 17.

13. Denn Du hest mine Neeren in Din Gewalt, Du weerst öwer mi in min Mutter ehr Lief.

14. Ik dank Di darför, dat ik wunnerbarlich schaffen bün, wunnerbarlich sünd Dine Warke, dat erkennt min Seel wol. Hiob. 10, 8. Ps. 119, 73.

15. Mine Gebeene weern Di nich verborgen, as ik in Stillen makt word, as min Wesen bildt war in de unnersten Deele vun de Eer.

16. Dine Ogen seegen mi, as ik noch ahn Gestalt weer, un weern alle Dag’ in Din Bok schreven, de noch warrn schulln, obschonst keen eenzig vun ehr dar weer. Hiob. 14, 5.

17. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! Jes. 55, 9.

18. Schull ik se telln, so war vun se mehr sien, as Sand. Wenn ik upwak, bün ik noch bi Di.

19. Ach, GOtt, mak doch de Gottlosen dod un lat de Blodgierigen vun mi wieken!

20. Denn se redt vun Di schändlich un Dine Fiende erhevt sik ahn Orsak.

21. Ik haß ja de, de Di haßt, HErr, un dat verdrütt mi vun se, dat se sik gegen Di upsett. Ps. 101, 3.

22. Ik haß se mit rechten Eernst, darum sünd se mi fiend.

23. Dörchgründ mi, GOtt, un erfahr min Hart, probeer mi ut erfahr, woans ik dat menen doh.

24. Un seh, ob ik up bösen Weg bün un leit mi up ewigen Weg. Ps. 25, 4.

De 140. Psalm.

1. En Psalm vun David, vörtosingen.

2. Errett mi, HErr, vun de bösen Minschen, behöd mi vör de frevelhaften Lüd. Ps. 43, 1. 142, 7.

3. De Böses denkt in ehr Harten un up jeden Dag Krieg anfangt.

4. Se makt ehr Tung scharp, as en Slang. Otterngift is unner ehre Lippen. Sela.

5. Bewahr mi, HErr, vör de Gottlosen ehre Hann, behöd mi vör de frevelhaften Lüd, de min Tritt umstöten wüllt.

6. De Hohfarigen leggt mi Falln un bredt mi Seils ut to en Nett un stellt mi Falln in den Weg. Sela. Ps. 119, 10. 141, 9.

7. Ik awer segg to den HErrn: Du büst min GOtt; HErr, hör de Stimm vun min Flehn! Ps. 22, 11.

8. HErr, HErr, min starke Hülp, Du bedeckst min Kopp to de Tied vun den Striet. Ps. 78, 9.

9. HErr, lat den GOttlosen nich sin Willen, stärk sin Mothwillen nich, se muchen sik to grot maken. Sela.

10. Dat Unglück, öwer dat mine Fiende sik beraden, mutt up ehr Kopp falln. Ps. 7, 17.

11. He ward Kahlen öwer se smieten, He ward se mit Füer deep in de Eer slan, dat se nümmer upstahn doht.

12. En bös Mul ward keen Glück hebben up de Eer, en frevelhafte böse Minsch ward wegjagt un to Grunn richtet ward.

13. Denn ik weet, dat de HErr den Elenden sin Sak un de Armen ehr Recht utföhrn ward.

14. Ok ward de Rechtfardigen Din Nam danken un de Frommen ward vör Din Angesicht blieven.

De 141. Psalm.

1. En Psalm vun David.

HErr, ik rop to Di, il’ to mi! Hör min Stimm, wenn ik Di anropen doh. Ps. 40, 14.

2. Min Gebet mög vör Di wat dögen, as en Rookopfer, un dat Upheven vun min Hann, as en Abendopfer. 2. Mos. 9, 29.

3. HErr, behöd min Mund un bewahr mine Lippen.

4. Neeg min Hart nich up wat Böses, en gottlos Wesen to föhrn mit de Öweldoers, dat ik nich eet vun dat wat de geern mögt. Ps. 119, 36. 112.

5. Lat den Gerechten mi fründlich slagen un mi strafen; dat ward mi so wol dohn as en Balsam up min Kopp, denn ik bä ümmer, dat se mi keen Schaden doht.

6. Ehr Lehrer möt heraf stött warrn öwer en Fels, denn ward man min Lehr hörn, dat se leevlich is.

7. Unse Knaken sünd verstreut bet na dat Dodenriek hen, as wenn Een dat Land uprieten un upwöhlen deiht.

8. Denn up Di, HErr, HErr, seht min Ogen, ik tru up Di, verstöt min Seel nich. Ps. 132, 2.

9. Bewahr mi vör den Strick, den se mi leggt hebbt, un vör de Öweldoers ehr Fall. Ps. 140, 6.

10. De Gottlosen möt in ehr egen Nett falln mit enanner, ik awer ümmer vörbi gahn. Ps. 7, 16.

De 142. Psalm.

1. En Unnerwiesung vun David to beden, as he in de Höhl weer.

2. Ik schrie to den HErrn mit min Stimm; ik fleh to den HErrn mit min Stimm;

3. Ik schüdd min Red vör Em ut un lat vör Em min Noth kund warrn.

4. Wenn min Geist in Ängsten is, so nimmst Du Di mi an. Se leggt mi Slingen up den Weg, wo ik gahn doh. Ps. 138, 7. 140, 6.

5. Kiek to de rechte Hand un süh, Nüms will di kennen. Ik kann nich weglopen, nüms nimmt sik min Seel an.

6. HErr, to Di schrie ik un segg: Du büst min Toversicht, min Deel in dat Land vun de Lebendigen. Ps. 91, 2.

7. Mark up min Klag, denn ik warr veel plagt; errett mi vun mine Verfolgers, denn se sünd mi to mächtig.

8. Föhr min Seel ut dat Stockhus, dat ik Din Namen danken kann. De Rechtfardigen ward sik um mi sammeln, wenn Du mi Gudes deihst. Ps. 25, 17.

De 143. Psalm.

1. En Psalm vun David.

HErr, erhör min Gebet, hör min Flehn wegen Din Wahrheit, erhör mi vun wegen Din Gerechtigkeit. Ps. 5, 2.

2. Un gah nich in dat Gericht mit Din Knecht, denn vör Di is keen lebendig Minsch gerecht. Ps. 119, 124. Spr. 20. 9.

3. Denn de Fiend verfolgt min Seel un sleit min Leven dal, he leggt mi in de Düsternis, as de Doden, de lang dod sünd. Klagel. 3, 6.

4. Un min Geist is in mi ängstigt, min Hart is mi in min Lief vertehrt.

5. Ik denk an de vörigen Tieden, ik red vun all Dine Dahten un segg vun Din Hann ehr Wark. Ps. 77, 6.

6. Ik bred mine Hann ut to Di, min Seel is döstig na Di, as en drög Land. Sela. Ps. 63, 2.

7. HErr, erhör mi bald, min Geist vergeiht, verstek Din Antlitz nich vör mi, dat ik nich liek ward de, de in de Kul fahrt. Ps. 28, 1.

8. Lat mi fröh hörn Din Gnad, denn ik höp up Di. Doh mi kund Din Weg, up den ik gahn schall, denn mi verlangt na Di.

9. Rett mi, GOtt, vör mine Fiende; bi Di schul ik mi vör se.

10. Lehr mi dohn na Din Wolgefalln, denn Du büst min GOtt, lat Din guden GEist mi föhrn up eben Bahn.

11. HErr, erquick mi wegen Din Nam, föhr min Seel ut de Noth wegen Din Gerechtigkeit.

12. Un mak mine Fiende tonicht wegen Din Gudheit un bring All de um, de min Seel bang makt; denn ik bün Din Knecht.

De 144. Psalm.

1. En Psalm vun David.

Lavt si de HErr, min Hort, de mine Hann strieden un mine Füst Krieg föhrn lehrt. 2. Sam. 22, 35.

2. Min Gudheit un min Borg, min Schutz un min Retter, min Schild, up den ik truen doh, de min Volk unner mi dwingt. Ps. 18, 2.

3. HErr, wat is de Minsch, dat Du so veel up em holn deihst? Un dat Minschenkind, dat Du em so achten deihst? Ps. 8, 5.

4. Is doch de Minsch as nicks, sin Tied fahrt darhen as en Schatten. Hiob. 14, 2.

5. HErr, mak Din Himmel sied un fahr dal, griep de Bargen an, das se roken doht. Ps. 104, 32.

6. Lat dat blitzen un jag se ut enanner, scheet Dine Strahlen un mak se bang;

7. Streck Din Hand vun de Högde ut un erlös mi un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand.

8. Weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Ps. 36, 4.

9. GOtt, ik will Di en nie Leed singen, ik will Di spelen up de Psalter vun tein Saiten, Ps. 32, 2. 3.

10. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. Spr. 21, 31.

11. Erlös mi ok un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand, weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch.

12. Dat uns Söhns upwasst in ehr Jugend as de Planten, un uns’ Döchter as de uthauen Ecksteens an en Palast;

13. Un dat uns’ Kamern vull sien mögt, hat se rut geven künnt een Vörrath na den annern, dat uns’ Schap dregt dusend un hunnert dusend up uns’ Dörpschaften,

14. Dat uns’ Ossen veel arbeit, dat keen Schaden, keen Verlust noch Klag up unse Straten sie.

15. Glückselig dat Volk, dat dat so geiht. Awer glückselig dat Volk, dat sin GOtt de HErr is! Ps. 33, 12.

De 145. Psalm.

1. En Lofgesang vun David.

Ik will Di hoch heven, min GOtt, Du König un Din Nam laven ümmer un ewiglich. Ps. 34, 4. 69, 31.

2. Ik will Di däglich laven un Din Nam priesen ümmer un ewig.

3. De HErr is grot un heel veel to priesen un Sin Gröt is unutspreklich. Ps. 95, 3.

4. Kinneskinner ward Dine Warke priesen un vun Din Gewalt vertelln.

5. Ik will reden vun Din herrlich schöne Pracht un vun Dine Wunner; Ps. 71, 17. 143, 5.

6. Dat man schall reden vun Din herrlichen Dahten un dat man vertell Din Herrlichkeit;

7. Dat man Din grote Gnad priesen un öwer Din Gerechtigkeit juchen deiht.

8. Gnädig un barmhartig is de HErr, geduldig un öwer de Maaten gud. 2. Mos. 34, 6.

9. De HErr is öwer de Maaten gud gegen Alle un erbarmt Sik öwer all Sine Warke. Röm. 11, 32.

10. All Dine Warke, HErr, schüllt Di danken un Dine Hilligen vun Di grotspreken.

11. Un de Ehr vun Din Königriek priesen un vun Din Gewalt vertelln,

12. Dat de Minschenkinner Din Gewalt kennen lehrt un de Ehr vun Din Königriek Sin Pracht.

13. Din Riek is en ewig Riek un Din Herrschaft duert för alle Tieden. Ps. 10, 16.

14. De HErr hollt Alle, de falln doht, un richt Alle up, de dal slagen sünd. Ps. 146, 8. Luk. 1, 52.

15. Alle Ogen tövt up Di un Du gifst se wat to eten wenn’t Tied is. Ps. 104, 27. 136, 25.

16. Du makst Din Hand up un makst Allns satt, wat leven deit, mit Wolgefalln.

17. De HErr is gerecht in all Sine Weg’ un hillig in all Sine Warke. 5. Mos. 32, 4.

18. De HErr is neg bi All, de Em anropen doht, bi All, de Em mit Eernst anropt.

19. He deiht, wat de Gottesfürchtigen begehrt un hört ehr Schrien un helpt se. Spr. 10, 24.

20. De HErr behödet All, de Em leef hebbt un ward alle Gottlosen tonicht maken.

21. Min Mund schall den HErrn Sin Lof vertelln un all Fleesch schall laven Sin hilligen Namen ümmer un ewig.

De 146. Psalm.

1. Halleluja.

Lav den HErrn, min Seel!

2. Ik will den HErrn laven so lang ik leven doh un min GOtt Psalmen singen so lang ik hier bün. Ps. 18, 3.

3. Verlat jug nich up Fürsten, se sünd Minschen, de künnt ja nich helpen. Ps. 118, 8. 9. Jer. 17, 5.

4. Denn den Minschen sin Geist mutt weg un he mutt wedder to Eer warrn; denn sünd all sine Ansläg verlaren. 1. Mos. 3, 19. Pred. 12, 7.

5. Glückselig is de, den sin Hülp de GOtt Jakobs is, den sin Hoffnung up den HErrn sin GOtt steiht, Spr. 16, 20.

6. De Himmel, Eer, See un Allns wat darin is, makt hett, de Gloven holn deiht ewiglich; Apost. 14, 15. Ps. 33, 4.

7. De Recht schaffen deiht för de, de Gewalt lieden doht, de de Hungrigen satt makt. De HErr makt de Gefangenen los.

8. De HErr makt de Blinden sehn. De HErr richt de up, de dal sla’n sünd. De HErr hett de Gerechten leef.

9. De HErr behödet de Utländers un Waisen un unnerhöllt de Wittfruens un lett de Gottlosen ehr Weg afsied gahn. 2. Mos. 22, 21.

10. De HErr is König up ewig, Din GOtt, Zion, för alle Tieden. Halleluja! Ps. 93, 1.

De 147. Psalm.

1. Lavt den HErrn; denn unsen GOtt laven, dat is en köstlich Ding; son Lof is leeflich un schön. Ps. 92, 2.

2. De HErr bu’t Jerusalem un bringt tosamen de ut Israel Wegjagten.

3. He heelt de, de en braken Hart hebbt, un verbindet ehr Wehdag. 2. Mos. 15, 26. Ps. 6, 3. Jes. 61, 1.

4. He tellt de Steerns un nennt se all mit Namen. Jes. 30, 26.

5. Uns’ HErr is grot un vun grot Kraft un dat is unbegrieplich, so as he regeern deiht. Ps. 135, 5. 145, 3.

6. De HErr richt up de Elendigen un stött de Gottlosen dal. Ps. 146, 8.

7. Singt een na den anner den HErrn mit Danken un lavt unsen GOtt mit Harpen; Ps. 34, 1.

8. De den Himmel mit Wolken todecken deiht un Regen up de Eer gift, de Gras up de Bargen wassen lett,

9. De dat Veh sin Foder gift, de jungen Raven, de Em anropen doht.

10. He hett keen Lust an dat Peerd sin Kraft, noch Gefalln an jemand sin Been. Spr. 21, 31.

11. De HErr hett Gefalln an de, de Em fürchten doht, de up Sin Gudheit höpt.

12. Pries, Jerusalem, den HErrn, lav Zion, Din GOtt! Ps. 146, 10.

13. Denn He makt fast de Riegel vun Dine Dohre un segent Dine Kinner darin.

14. He schafft Freden an Dine Grenzen un makt di mit den besten Weeten satt.

15. He schickt Sin Red up de Eer, Sin Wort löpt flink.