Evangelium St. Johannis.
Johann Bugenhagen translation
Dat 1. Kapitel.
1. To Anfang weer dat Wort, un dat Wort weer bi GOtt, un GOtt weer dat Wort. 1. Mos. 1, 1. 1. Joh. 1, 1. 2. 5, 20.
2. Datsülve weer to Anfang bi GOtt. Spr. 8, 22.
3. Alle Ding’ sünd dörch datsülve makt, un ahn datsülve is nicks makt, wat makt is. Ps. 33, 6. Kol. 1, 16. 17. Ebr. 1, 2.
4. In Em weer dat Leven, un dat Leven weer dat Licht för de Minschen. Joh. 5, 26. 12, 46.
5. Un dat Licht schient in de Düsternis, un de Düsternis hebbt dat nich begrepen. Joh. 8, 12. 9, 5. 12, 46.
6. Dar war en Minsch vun GOtt schickt, de Johannes heeten dä. Matth. 3, 1. Joh. 11, 10. Mark. 1, 2.
7. Desülve keem to’n Tügnis, dat he vun dat Licht tügen dä, up dat se all dörch Em glovten.
8. He weer nich dat Licht, sonnern dat he tüg vun dat Licht.
9. Dat weer dat wahrhaftige Licht, dat alle Minschen hell maken deiht, de in düsse Welt kamt.
10. Dat weer in de Welt, un de Welt is dörch datsülve makt; un de Welt kenn dat nich. 1. Mos. 1, 1. Ebr. 1, 2. Joh. 11, 3.
11. He keem in Sin Egendom, un Sin Lüd neemen Em nich up.
12. So veel Em awer upneemen, de gev He Macht, GOtt Sin Kinner to warrn, de an Sin Namen gloven dän. Röm. 8, 15. Gal. 3, 26.
13. Weke nich vun dat Geblöt, noch vun dat Fleesch sin Will, noch vun en Mann sin Will; sonnern vun GOtt gebarn sünd. 1. Joh. 5, 4. Jak. 1, 18.
14. Un dat Wort war Fleesch, un wahn ünner uns, un wi seegen Sin Herrlichkeit, en Herrlichkeit as vun den eengebornen Söhn vun den Vader, vull Gnad un Wahrheit. Jes. 7, 14. Matth. 1, 16. Luk. 1, 31. 2, 7. Jes. 40, 5. Matth. 17, 2. 2. Pet. 1, 16. 17. Jes. 60, 1.
15. Johannes tügt vun Em, röpt un sprickt: Düsse weer dat, vun Den Ik seggt hef: Na mi ward kamen, de vör mi west is, denn He weer fröher as ik. Matth. 3, 11. Mark. 1, 7.
16. Un vun Sin Füll hebbt wi all nahmen Gnad öwer Gnad. Kol. 1, 19. 2, 9.
17. Denn dat Gesetz is dörch Moses geven; de Gnad un Wahrheit is dörch JEsus Christus warn. 2. Mos. 20, 1.
18. Nüms hett GOtt jemals sehn. De eengeborne Söhn, de in den Vader Sin Schoot is, de hett uns dat verkünnigt. 2. Mos. 33, 20. 1. Joh. 4, 12. 1. Tim. 6, 16. Luk. 10, 22. Joh. 6, 46.
19. Un düt is Johannes sin Tügnis, as de Juden vun Jerusalem Presters un Leviten schicken dä’n, dat se em frogen: Wer büst Du?
20. Un he bekenn un leugne nich, un he bekenn: Ik bün nich Christus.
21. Un se frogen em: Wat denn? Büst du Elias? He sprok: Ik bün dat nich. Büst du en Prophet? Un he antwort: Nee. 5. Mos. 18, 15. Matth. 16, 14.
22. Do sproken se to em: Wat büst du denn? Up dat wi Antwort geven de, de uns schickt hebbt. Wat seggst du vun di sülvst?
23. He sprok: Ik bün de Stimm vun en, de in de Wüst röpt: »Makt den HErrn Sin Weg torecht;« as de Prophet Jesaias seggt hett. Jes. 40, 3. Matth. 3, 3. Mark. 1, 3.
24. Un de schickt weern, de weern vun de Pharisäers;
25. Un se frogen em, un sproken to em: Warum döffst du denn, wenn du nich Christus büst, noch Elias, noch en Prophet?
26. Johannes antwort se, un sprok: Ik döp ju mit Water; awer He is midden mank ju treden, den ji nich kennt. Matth. 3, 11. Mark. 1, 7. Luk. 3, 16.
27. De is dat, de na mi kamen ward, weke vör mi west is, för den ik nich weert bün, dat ik Sin Schohreemen uplösen doh.
28. Düt gescheeg to Bethabara up gündsiet vun den Jordan, wo Johannes döpen dä.
29. Den annern Dag süht Johannes JEsus to sik kamen, un sprickt: Süh, dat is GOtt Sin Lamm, dat de Welt ehr Sünden dregen deiht. 2. Mos. 12, 3.
30. Düsse is dat, vun Den ik seggt hef: Na mi kummt en Mann, de vör mi west is: denn He weer fröher as ik.
31. Un ik kenn Em nich; sonnern up dat He bekannt war in Israel, darum bün ik kamen to döpen mit Water.
32. Un Johannes tüg, un sprok: Ik seeg, dat de GEist rünner fahrn dä as en Duv vun den Himmel, un bleev up Em. Matth. 3, 16. Mark. 1, 10. Luk. 3, 21. 22.
33. Un ik kenn Em nich; awer de mi schicken dä to döpen mit Water, desülve sprok to mi: Öwer weken du sehn warrst den GEist rünner fahrn, un up em blieven, desülve is dat, de mit den hilligen GEist döpen deiht. Apost. 1, 5.
34. Un ik seeg dat, un tüg, dat düsse GOtt Sin Söhn is.
35. Den annern Dag stunn Johannes awermals dar, un twee vun sin Jüngers.
36. Un as he JEsus gahn seeg, sprok he: Süh, dat is GOtt Sin Lamm. 2. Mos. 12, 3.
37. Un twee vun sin Jüngers hörn em reden, un folgden JEsus na.
38. JEsus awer kehr sik um, un seeg se nafolgen, un sprok to se: Wat sökt ji? Se awer sproken to Em: Rabbi, (dat heet up dütsch: Meister), wo büst Du to Harbarg?
39. He sprok to se: Kamt un seht dat. Se keemen, un seegen dat, un bleeven densülven Dag bi Em. Dat weer awer um de teinte Stunn.
40. Een vun de twee, de vun Johannes hörn, un JEsus nafolgden, weer Andreas, Simon Petrus sin Broder. Matth. 4, 18.
41. Düsse funn toeerst sin Broder Simon, un sprickt to em: Wi hebbt den Messias funnen (dat heet up dütsch: de Gesalvde).
42. Un föhr em to JEsus. As JEsus em sehn dä, sprok He: Du büst Simon, Jonas sin Söhn, du schast Kephas heeten (dat heet up dütsch: en Fels). Matth. 16, 18.
43. An den annern Dag wull JEsus wedder na Galiläa gehn, un findt Philippus, un sprickt to em: Folg Mi na.
44. Philippus awer weer vun Bethsaida, ut Andreas un Petrus ehr Stadt.
45. Philippus findt Nathanael, un sprickt to em: Wi hebbt Den funnen, vun weken Moses in dat Gesetz, un de Propheten schreven hebbt, JEsus, Josephs Söhn vun Nazareth. 1. Mos. 49, 10. 5. Mos. 18, 18. Jes. 7, 14. 40, 11. 58, 2. Jer. 23, 5. Ez. 34, 23. Dan. 9, 24. Matth. 2, 23.
46. Un Nathanael sprok to em: Wat kann vun Nazareth Gudes kamen? Philippus sprickt to em: Kumm un seh dat.
47. JEsus seeg Nathanael to sik kamen, un sprickt vun em: Süh, en rechte Israelit, in den keen Falsch is. Ps. 32, 2.
48. Nathanael sprickt to Em: Woher kennst Du mi? JEsus antworte, un sprok: Bevör di Philippus ropen dä, as du ünner den Figenbom weerst, seeg Ik di.
49. Nathanael antworte, un sprickt to Em: Rabbi, Du büst GOtt Sin Söhn, Du büst de König vun Israel. Matth. 14, 33. 16, 16. Mark. 8, 29.
50. JEsus antworte un sprok to em: Du glövst, wiel Ik di seggt hef, dat Ik di ünner den Figenbom sehn hef; du warrst noch Gröteres as dat sehn.
51. Un sprickt to em: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju, vun nu an ward ji den Himmel apen sehn, un de Engeln GOttes up un dal fahrn up den Minschensöhn. 1. Mos. 28, 12.
Dat 2. Kapitel.
1. Un an den drütten Dag war en Hochtied to Kana in Galiläa; un JEsus Sin Moder weer ok dar.
2. JEsus awer un Sin Jüngers warn ok up de Hochtied beden.
3. Un as dar nich genog Wien weer, sprickt JEsus Sin Moder to Em: Se hebbt keen Wien.
4. JEsus sprickt to ehr: Wief, wat hef Ik mit di to dohn? Min Stunn is noch nich kamen. 2. Sam. 16, 10.
5. Sin Moder sprickt to de Deeners: Wat He ju seggt, dat doht. 1. Mos. 41, 55.
6. Dar weern awer söß steenern Waterfät sett, na den Gebruk vun de Juden ehr Reinigung; un in en jede gungen twee oder dree Emer vull. Mark. 7, 3.
7. JEsus sprickt to se: Füllt de Fät mit Water. Un se füllten se bet baben an.
8. Un He sprickt to se: Geet dat nu ut, un bringt dat den Schaffer. Un se brochten dat.
9. As awer de Schaffer den Wien, de Water west weer, pröven dä, un nich wuß, woher he keem, (de Deeners awer wußten dat, de dat Water ingaten harrn,) röpt de Schaffer den Brüdigam,
10. Un sprickt to em: Jedereen gift toeerst den guden Wien, un wenn se veel drunken hebbt denn den ringern; du hest den guden Wien bet nu beholn. 1. Mos. 43, 34. Hagg. 1, 6.
11. Dat is dat eerste Teken, dat JEsus dä, geschehn to Kana in Galiläa, un apenbar Sin Herrlichkeit. Un Sin Jüngers glövten an Em.
12. Darna trock He dal na Kapernaum, He, Sin Moder, Sin Bröder un Sin Jüngers, un bleven nich lang darsülvst.
13. Un de Juden ehr Ostern weer neeg bi, un JEsus trock up na Jerusalem.
14. Un funn in den Tempel sitten, de dar Ossen, Schap un Duven to Verkop harrn, un de Weslers. Matth. 21, 12. Mark. 11, 15.
15. Un He mak en Geißel ut Tauen, un dreev se all ut den Tempel rut, mitsamt de Schap un Ossen, un schütt de Weslers dat Geld weg, un stött de Dischen um;
16. Un sprok to de, weke de Duven to Verkop harrn: Dregt dat vun hier weg, un makt nich Min Vader Sin Hus to en Kopmannshus.
17. Sin Jüngers awer dachten daran, dat dar schreven steiht: De Iwer för Din Hus hett mi freten. Ps. 69, 10.
18. Do antworten nu de Juden, un sproken to Em: Wat wiest Du uns för en Teken, dat Du so wat dohn dörfst?
19. JEsus antworte un sprok to se: Terbrekt düssen Tempel, un an den drütten Dag will Ik em upbu’n. Matth. 26, 61. 27, 40. Mark. 14, 58. 15, 29.
20. Do sproken de Juden: Düsse Tempel is in sößunveertig Jahr upbu’t, un Du wullt em in dree Dag’ wedder upbu’n?
21. He awer sprok vun den Tempel vun Sin Lief. Kol. 2, 9.
22. As He nu upstahn weer vun de Doden, dachten Sin Jünger daran, dat He düt seggt harr, un se glövten de Schrift, un de Red, de JEsus seggt harr. Luk. 24, 8. Ps. 16, 10.
23. As He awer to Jerusalem weer in de Ostern up dat Fest, glövten veele an Sin Nam, as se de Teken sehn dän, de He dä.
24. Awer JEsus vertru Sik se nich an, denn He kenn se all.
25. Un bruk nich, dat jemand Tügnis geven dä, vun en Minsch; denn He wuß wol, wat in den Minschen weer. Ps. 10, 7.
Dat 3. Kapitel.
1. Dar weer awer en Minsch mank de Pharisäers, mit Namen Nikodemus, en Öbberste mank de Juden;
2. De keem to JEsus bi de Nacht, un sprok to Em: Meister, wi weet, dat Du büst en Lehrer vun GOtt kamen; denn Nüms kann de Teken dohn, de Du deihst, dat wes’ denn, dat GOtt mit em is.
3. JEsus antworte, un sprok to em: Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: Dat wes’ denn, dat jemand vun nien gebarn ward, so kann he GOtt Sin Riek nich sehn.
4. Nikodemus sprickt to Em: Woans kann en Minsch gebarn warrn, wenn he old is? Kann he ok wedder in sin Moder ehrn Lief gahn, un gebarn warrn?
5. JEsus antworte: Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: Dat wes’ denn, dat jemand gebarn ward ut dat Water un den GEist, so kann he nich in GOtt Sin Riek kamen. Ezech. 36, 25. 27. Eph. 5, 26. Ebr. 10, 22.
6. Wat vun dat Fleesch gebarn ward, dat is Fleesch, un wat vun den GEist gebarn ward, dat is Geist. 1. Mos. 5, 3. Röm. 3, 23.
7. Wunner di nich, dat Ik di seggt hef: Ji möt vun nien gebarn warrn.
8. De Wind weiht, wo he will, un du hörst sin Susen wol; awer du weest nich, vun woher he kummt, un wo he henfahrt. So is en jeder, de ut den GEist gebarn is. Ps. 135, 7. Pred. 11, 5.
9. Nikodemus antwort un sprok to Em: Wa mag so wat togahn? Ezech. 36, 26.
10. JEsus antwort un sprok to em: Büst du en Meister in Israel, un weest dat nich?
11. Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: Wi redt, dat wi weet, un tügt, dat wi sehn hebbt, un ji nehmt uns’ Tügnis nich an.
12. Glövt ji nich, wenn Ik ju vun irdische Dinge seggen doh; wa ward ji denn glöven, wenn Ik ju vun himmlische Dinge seggen war? Weish. 9, 16.
13. Un Nüms fahrt na den Himmel as alleen de, de vun den Himmel dal kamen is, nämlich de Minschensöhn, de in den Himmel is. Ps. 47, 6. Eph. 4, 9.
14. Un gliek as Moses in de Wüstenie en Slang verhögt hett, also mutt de Minschensöhn verhögt warrn. 4. Mos. 28, 8. 9.
15. Up dat all, de an Em glovt, nich verlarn ward, sonnern dat ewige Leven hebbt. Mark. 16, 16. Luk. 19, 10.
16. Also hett GOtt de Welt leef hatt, dat He Sin eengeborn Söhn geven hett, up dat alle, de an Em gloven doht, nich verlarn ward, sonnern dat ewige Leven hebbt. Röm. 5, 8. 8, 32. 1. Joh. 3, 16. 4, 9.
17. Denn GOtt hett Sin Söhn nich schickt in de Welt, dat He de Welt richten dä, sonnern dat de Welt dörch Em selig warrn schall.
18. Wer an Em glövt, de ward nich richt; wer awer nich glövt, de is all richt; denn he glövt nich an GOtt Sin eengeborn Söhn Sin Namen.
19. Dat is awer dat Gericht, dat dat Licht in de Welt kamen is; un de Minschen harrn de Düsternis mehr leef as dat Licht. Denn ehr Werke weern bös.
20. Wer Öwel deiht, de haßt dat Licht, un kummt nich an dat Licht, up dat sin Werke nich straft ward. Eph. 5, 13.
21. Wer awer de Wahrheit deiht, de kummt an dat Licht, dat sin Werke apenbar ward; denn se sünd in GOtt dahn. Eph. 5, 8. 9.
22. Darna keem JEsus un Sin Jüngers in dat jüdische Land, un He harr darsülvst Sin Wesen mit se un döff.
23. Johannes awer döff ok noch to Enon, neeg bi Salim; denn dar weer veel Water, un se keemen darhen, un leeten sik döpen. 1. Sam. 9, 4.
24. Denn Johannes weer noch in dat Stockhus leggt. Matth. 14, 3. Luk. 3, 19. 20.
25. Do keem en Frag up mank Johannes sin Jüngers un de Juden öwer de Reinigung;
26. Un se keemen to Johannes, un sproken to em: Meister, de bi di weer up de günd Siet vun den Jordan, vun den du tügt hest, süh, de döfft, un jedereen kummt to Em. Matth. 3, 13. 3, 11.
27. Johannes antwort, un sprok: En Minsch kann sik nicks nehmen, dat ward em denn geven vun den Himmel. Ebr. 5, 4.
28. Ji sülvst sünd min Tügen, dat Ik seggt hef: Ik bün nich Christus, sonnern bün vör Em her schickt.
29. Wer de Brut hett, de is de Brüdigam; de Fründ awer nun den Brüdigam steiht un hört Em to, un freut sik heel öwer den Brüdigam Sin Stimm. Düsse min Freud is nu erfüllt. Matth. 9, 15.
30. He mutt wassen, ik awer mutt afnehmen. 2. Sam. 3, 1.
31. De vun baben her kummt, is öwer Alle. Wer vun de Eer is, de is vun de Eer, un redt vun de Eer. De vun den Himmel kummt, de is öwer Alle,
32. Un gift Tügnis vun dat, wat he sehn un hört hett; un Sin Tügnis nimmt Nüms an.
33. Wer dat awer annimmt, de versegelt dat, dat GOtt wahrhaftig is.
34. Denn weken GOtt schickt hett, de redt GOtt Sin Wör; denn GOtt gift den GEist nich na dat Maat. Ps. 45, 3. 8.
35. De Vader hett den Söhn leef, un hett Em Allns in Sin Hand geven. Matth. 11, 27.
36. Wer an den Söhn glöven deiht, de hett dat ewige Leven. Wer den Söhn nich glöven deiht, de ward dat Leven nich sehn, sonnern GOtt Sin Torn blift öwer em. Mark. 16, 16. 1. Joh. 5, 10.
Dat 4. Kapitel.
1. As nu de HErr erfahrn dä, dat vör de Pharisäers kamen weer, dat JEsus mehr Jüngers mak un döpen dä, as Johannes,
2. (Obgliek JEsus sülvst nich döpen dä, sonnern Sin Jüngers);
3. Verleet He dat Land Judäa, un trock wedder na Galiläa.
4. He muß awer dörch Samaria reisen.
5. Do keem He in en Stadt vun Samaria, de heet Sichar, neeg bi dat Stück Land, dat Jakob sin Söhn Joseph geev. 1. Mos. 48, 22. Jes. 24, 32.
6. Dar weer awer darsülvst Jakob Sin Born. As nu JEsus möd weer vun de Reis’, sett He sik up den Born; un dat weer um de sößte Stunn.
7. Dar kummt en Fru vun Samaria, Water to haln. JEsus sprickt to ehr: Gif Mi to drinken.
8. Denn Sin Jüngers weern in de Stadt gahn, dat se Spies kofften.
9. Sprickt nu de samaritische Fru to Em: Wa biddest Du vun mi to drinken, do Du doch en Jud büst, un ik en samaritische Fru? Denn de Juden hebbt keen Gemeenschap mit de Samariters.
10. JEsus antworte un sprok to ehr: Wenn du GOtt Sin Gav kennen dä’st, un wer De is, de to di seggt: Gif Mi to drinken; du warst Em be’n, un He war di lebennig Water geven.
11. Sprickt to Em de Fru: HErr, hest Du doch nicks, wo Du mit utfülln kannst, un de Born is deep; woher hest Du denn lebennig Water?
12. Büst Du mehr, as unse Vader Jakob, de uns düssen Born geven hett; un he hett darut drunken, un sin Kinner, un sin Veh.
13. JEsus antworte, un sprok to ehr: Wer düt Water drinkt, de ward wedder döstig warrn,
14. Wer awer vun dat Water drinkt, dat Ik em geven doh, de ward ewiglich nich döstig warrn; sonnern dat Water, dat Ik em geven warr, dat ward in em en Born to dat Water warrn, dat in dat ewige Leven quellen deiht.
15. Sprickt de Fru to Em: HErr, gif mi düt Water, up dat ik nich döstig warr, dat ik nich herkamen muß, Water to haln.
16. JEsus sprickt to ehr: Gah hen, rop din Mann, un kumm her.
17. De Fru antwort, un sprok to Em: Ik hef keen Mann. JEsus sprickt to ehr: Du hest recht seggt: »Ik hef keen Mann.«
18. Fief Männer hest du hatt, un den du nu hest, de is nich din Mann. Dar hest du recht seggt.
19. De Fru sprickt to Em: HErr, ik seh, dat du en Prophet büst.
20. Unse Vaders hebbt up düssen Barg anbedt, un ji seggt, Jerusalem is de Stä, dar man anbeden schall. 5. Mos. 12, 5. 6. 11. 1. Kön. 8, 29. 9, 3.
21. JEsus sprickt to ehr: Fru, glöv mi, de Tied kummt, dat ji weder up düssen Barg, noch to Jerusalem ward den Vader anbeden.
22. Ji weet nich, wat ji anbeden doht; wi weet awer, wat wi anbeden doht; denn dat Heil kummt vun de Juden. 2. Kön. 17, 29. Jes. 2, 3. Luk. 24, 47.
23. Awer de Tied kummt, un is nu all, dat de wahrhaftigen Anbeder ward den Vader anbeden in den Geist un in de Wahrheit; denn de Vader will son hebben, de Em also anbedt.
24. GOtt is en GEist, un de Em anbedt, möt Em in den Geist un in de Wahrheit anbeden. 2. Cor. 3, 17.
25. Sprickt de Fru to Em: Ik weet, dat de Messias kummt, de dar Christus heeten deiht. Wenn Desülvige kamen ward, so ward He uns dat Allns verkünnigen.
26. JEsus sprickt to ehr: Ik bün dat, de mit di reden deiht.
27. Un öwer dat keemen Sin Jüngers, un se wunnerten sik, dat He mit de Fru spreken dä. Doch sprok Nüms: Wat fragst Du? oder: Wat redst Du mit ehr?
28. Do leet de Fru ehr Fatt stahn, un gung hen in de Stadt, un sprok to de Lüd:
29. Kamt, seht en Minsch, de mi seggt hett Allns, wat ik dahn hef, ob He nich Christus is?
30. Do gungen se ut de Stadt, un keemen to Em.
31. Ünnerdeß nödigten Em de Jüngers, un sproken: Rabbi, itt.
32. He awer sprok to se: Ik hef en Spies to eten, dar weet ji nicks vun. Ps. 19, 11.
33. Do sproken de Jüngers ünner enanner: Hett Em een wat to eten brocht?
34. JEsus sprickt to se: Min Spies is de, dat Ik Den Sin Willen doh, de Mi schickt hett, un vollbring Sin Wark. Ps. 40, 9. Joh. 17, 4.
35. Seggt ji nich sülvst: Dat sünd noch veer Monat, so kummt de Aarn? Seht, Ik segg ju: Hevt ju Ogen up, un kiekt in dat Feld; denn dat is all witt to de Aarn. Matth. 9, 37. Luk. 10, 2.
36. Un wer dar meihn deiht, de kriggt Lohn, un sammelt Frucht to dat ewige Leven, up dat sik tosamen freuen, de dar sei’t, un de dar meiht.
37. Denn hier is de Spruch wahr: Düsse sei’t, de annere meiht.
38. Ik hef ju schickt, to meihn, dat ji nich arbeidt hebbt; annere hebbt arbeidt, un ji sünd in ehr Arbeid kamen.
39. Dar glövten awer an Em veele vun de Samariters ut düsse Stadt, um de Fru ehr Red’ willen, de dar betüg: He hett mi seggt Allns, wat ik dahn hef.
40. As nu de Samariters to Em keemen, beden se Em, dat He bi se blieven dä, un He bleev twee Dag’ dar.
41. Un veel mehr glövten wegen Sin Wort.
42. Un sproken to de Fru: Wi glövt vun nu an nich um din Red’ willen, wi hebbt sülvst hört un insehn, dat düsse wahrlich is Christus, de Welt ehr HEiland.
43. Awer na twee Dag’ trock He ut vun dar, un trock na Galiläa. Matth. 4, 12.
44. Denn He Sülbn, JEsus, tüg, dat en Prophet bi em to Hus nicks gellen deiht. Matth. 13, 57. Mark. 6, 4.
45. As He nu na Galiläa keem, neemen Em de Galiläer up, de sehn harrn Allns, wat He to Jerusalem up dat Fest dahn harr. Denn se weern ok to dat Fest kamen.
46. Un JEsus keem awermals na Kana in Galiläa, wo He dat Water to Wien makt harr.
47. Un dar weer en Königschen, den sin Söhn leeg krank to Kapernaum. Düsse hör, dat JEsus keem ut Judäa na Galiläa, un gung hen to Em, un be’ Em, dat He hendal keem, un hölp sin Söhn; denn he weer dodkrank.
48. Un JEsus sprok to em: Wenn ji nich Teken un Wunner seht, so glövt ji nich. 1. Cor. 1, 22.
49. De Königsche sprok to Em: HErr, kumm hendal, bevör min Kind starven deiht.
50. JEsus sprickt to Em: Gah hen, din Söhn levt. De Minsch glöv dat Wort, dat JEsus to em seggen dä, un gung hen. 1. Kön. 17, 23.
51. Un as he hendal gung, keemen em sin Knechts in de Möt, verkünnigten em, un sproken: Din Kind levt.
52. Do forscht he vun se de Stunn, in weke dat beter mit em warn weer. Un se sproken to em: Güstern um de sövente Stunn verleet dat Fewer em.
53. Do mark de Vader, dat dat um de Stunn weer, in weke JEsus to em seggt harr: Din Söhn levt. Un he glöv mit sin ganze Hus.
54. Dat is nu dat anner Teken, dat JEsus dä, as He ut Judäa in Galiläa keem.
Dat 5. Kapitel.
1. Darna weer en Fest vun de Juden, un JEsus trock rup na Jerusalem.
2. Dar is awer to Jerusalem bi dat Schapdohr en Diek, de heet up Ebräisch Bethesda, un hett fief Vörhüs’,
3. In weke leegen veele Kranke, Blinde, Lahme, Jichtige; de tövten, bet sik dat Water bewegen dä.
4. Denn to sin Tied fahr en Engel dal in den Diek, un beweg dat Water. Weke nu as de eerste, nadem dat Water bewegt weer, rin stiegen dä, de war gesund, mit wat för en Sük he ok behaft weer.
5. Darsülvst weer awer en Minsch, de harr achtundörtig Jahr krank legen.
6. As JEsus em liggen seeg, un vernöm, dat he so lang legen harr, sprickt He to em: Wullt du gesund warrn?
7. De Kranke antwort Em: HErr, ik hef keen Minsch, de mi in den Diek laten deiht, wenn dat Water sik bewegt; un wenn ik kamen doh, so stiggt en anner vör mi rin.
8. JEsus sprickt to em: Stah up, nimm din Bett, un gah hen!
9. Un sogliek war de Minsch gesund, un neem sin Bett, un gung hen. Dat weer awer düsse Dag de Sabbat.
10. Do sproken de Juden to den, de gesund warn weer: Dat is hüt Sabbat, dat schickt sik nich för di, dat Bett to dregen. Jer. 17, 21. Luk. 6, 2.
11. He antwort se: De mi gesund makt hett, de sprok to mi: »Nimm din Bett, un gah hen!«
12. Do frogen se em: Wer is de Minsch, de to di seggt hett: »Nimm din Bett, un gah hen?«
13. De awer gesund warn weer, wuß nich, wer He weer; denn JEsus weer weg gahn, as so veel Volk an den Ort weer.
14. Darna funn em JEsus in den Tempel, un sprok to em: Süh to, du büst gesund warn; sündig vun nu an nich mehr, darmit di nich noch wat Slimmeres drapen deiht.
15. De Minsch gung hen, un verkünnig dat de Juden, dat JEsus dat weer, de em gesund makt harr.
16. Darum verfolgten de Juden JEsus un söchten Em dod to maken, dat He so wat dahn harr up den Sabbat.
17. JEsus awer antwort se: Min Vader wirkt bet to düsse Stunn, un Ik wirk ok.
18. Darum stellten Em de Juden nu veel mehr na, dat se Em dod makten, dat He nich alleen den Sabbat breken, sonnern ok seggen dä, dat GOtt Sin Vader weer, un Sik mit GOtt gliek maken dä.
19. Do antwort JEsus, un sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: De Söhn kann nicks vun Em Sülbn dohn, denn wat He süht den Vader dohn; denn wat desülve deiht, dat deiht gliekfalls ok de Söhn.
20. De Vader awer hett den Söhn leef, un wies’t Em Allns, wat He deiht, un ward Em noch gröttere Warke wiesen, dat ji ju wunnern ward.
21. Denn gliek as de Vader de Doden upwecken un lebennig maken deiht, so makt ok de Söhn lebennig, weke He will.
22. Denn de Vader richt Nüms, sonnern all Gericht hett He den Söhn öwergeven.
23. Up dat se all den Söhn ehrt, as se den Vader ehrt. Wer den Söhn nich ehrt, de ehrt ok den Vader nich, de Em schickt hett. 1. Joh. 2, 23.
24. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer Min Wort hörn deiht, un glövt Den, de Mi schickt hett, de hett dat ewige Leven, un kummt nich in dat Gericht, sonnern he is vun den Dod to dat Leven hendörch drungen. Joh. 3, 18. 36. Joh. 6, 40. 47. 8, 51. Röm. 8, 24. 1. Joh. 3, 14.
25. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Dar kummt de Stunn, un is nu all dar, dat de Doden ward GOtt Sin Söhn Sin Stimm hörn; un de se hörn ward, de ward leven. Joh. 11, 43. 44.
26. Denn gliek as de Vader dat Leven hett in Sik Sülbn, so hett He den Söhn geven to hebben dat Leven in Em Sülbn.
27. Un hett Em Macht geven, ok dat Gericht to holn, darum, dat He de Minschensöhn is.
28. Wunnert ju daröwer nich. Denn dar kummt de Stunn, in weke alle, de in de Dodenkulen sünd, ward Sin Stimm hörn;
29. Un ward hervör gahn, de dar Gudes dahn hebbt, to de Uperstahung to dat Leven, de awer Öwels dahn hebbt, to de Uperstahung to dat Gericht. Dan. 12, 2.
30. Ik kann nicks vun Mi Sülbn dohn. So as Ik hörn doh, so richt Ik, un Min Gericht is recht; denn Ik sök nich Min Willen, sonnern den Vader Sin Willen, de Mi schickt hett.
31. Wenn Ik vun Mi Sülbn tügen doh, so is Min Tügnis nich wahr.
32. En anner is dat, de vun Mi tügen deiht, un Ik weet, dat dat Tügnis wahr is, dat He vun Mi tügen deiht. Matth. 3, 17.
33. Ji hebbt henschickt to Johannes, un he tüg vun de Wahrheit.
34. Ik awer nehm nich Tügnis vun Minschen; sonnern düt segg Ik, darmit ji selig ward.
35. He weer en Licht, dat brennen un schienen deiht; ji awer wulln en lütte Wiel vergnögt sien vun sin Licht.
36. Ik awer hef en grötter Tügnis, as Johannes Sin Tügnis; denn de Warke, de Mi de Vader geven hett, dat Ik se vullenden doh, düsse Warke, de Ik doh, tügt vun Mi, dat Mi de Vader schickt hett. Joh. 1, 33. 3, 2. 7, 31.
37. Un de Vader, de Mi schickt hett, desülve hett vun Mi tügt. Ji hebbt niemals weder Sin Stimm hört, noch Sin Gestalt sehn; Matth. 3, 17.
38. Un Sin Wort hebbt ji nich in ju wahnen. Denn ji glövt Den nich, Den He schickt hett.
39. Sökt in de Schrift, denn ji meent, ji hebbt dat ewige Leven darin; un se is dat, de vun Mi tügen deiht. Jes. 34, 16. 1. Tim. 4, 13.
40. Un ji wüllt nich to Mi kamen, dat ji dat Leven hebbt.
41. Ik nehm keen Ehr vun de Minschen. Ebr. 5, 5. 1. Thess. 2, 6.
42. Awer Ik kenn ju, dat ji nich GOtt Sin Leev in ju hebbt.
43. Ik bün kamen in Min Vader Sin Nam, un ji nehmt Mi nich an. Wenn en anner in sin egen Nam kamen ward, den ward ji annehmen.
44. Wa künnt ji glöven, de ji Ehr vun enanner nehmen doht? Un de Ehr, de vun GOtt alleen is, sökt ji nich. Röm. 2, 29.
45. Ji schüllt nich meenen, dat Ik ju bi den Vader verklagen warr. Dar is een, de ju verklagen deiht, Moses, up den ji höpen doht. 5. Mos. 32, 1.
46. Wenn ji Moses glövt, so glövt ji Mi ok; denn he hett vun Mi schreven. 1. Mos. 3, 15. 22, 18. 49, 10.
47. Wenn ji awer sin Schriften nich glöven doht, wa ward ji denn Min Wort glöven?
Dat 6. Kapitel.
1. Darna fahr JEsus weg öwer den See an de Stadt Tiberias in Galiläa.
2. Un veel Volk trock Em na, dat se de Teken sehn dä’n, de He an de Kranken dä.
3. JEsus awer gung rup up en Barg, un sett Sik darsülvst mit Sin Jüngers.
4. Dat weer awer neeg bi Ostern, de Juden ehr Fest. 3. Mos. 23, 5.
5. Do hev JEsus Sin Ogen up, un seeg, dat veel Volk to Em keem, un sprickt to Philippus: Wo kopt wi Brod, dat düsse eten doht? Matth. 14, 15. Mark. 6, 34.
6. (Dat sä He awer, em to versöken; denn He wuß wol, wat He dohn wull.)
7. Philippus antwort Em: För twee hunnert Groschen Brod is nich genog mank se, dat jeder vun se en beten kriegen kann.
8. Sprickt to Em een vun Sin Jüngers, Andreas, Simon Petrus sin Broder:
9. Dar is en Jung, de hett fief Gastenbröd, un twee Fisch; awer wat is dat ünner so veele?
10. JEsus awer sprok: Makt, dat sik dat Volk lagern deiht. Dar weer awer veel Gras an den Ort. Do lagerten sik bi fief dusend Mann. Matth. 14, 19.
11. JEsus awer neem de Bröd, dankte, un geev se de Jüngers, de Jüngers awer de, de sik lagert harrn; des glieken ok vun de Fisch, so veel as se wulln.
12. As se awer satt weern, sprok He to Sin Jüngers: Sammelt de öwrigen Kröm, dat nicks umkamen deiht. Mark. 8, 8.
13. Do sammelten se, un makten twölf Körv vull mit Kröm vun de fief Gastenbröd, de öwrig bleven weern vun de, de eten harrn.
14. As nu de Minschen dat Teken seegen, dat JEsus dä, sproken se: Dat is wahrlich de Prophet, de in de Welt kamen schall.
15. As JEsus nu marken dä, dat se kamen warn, un Em griepen, dat se Em to’n König maken dä’n, mak He Sik awermals darvun up den Barg, He ganz alleen.
16. Up den Abend awer gungen de Jüngers dal an den See.
17. Un treden in dat Schipp, un keemen öwer den See na Kapernaum. Un dat weer all düster warn, un JEsus weer nich to se kamen. Matth. 14, 22. Mark. 6, 45.
18. Un de See war upwöhlt vun en groten Wind. Ps. 107, 25.
19. As se nu rudert harrn, bi fief un twintig oder dörtig Stadien, seegen se JEsus up den See darher gahn, un neeg an dat Schipp kamen; un se weern bang. Matth. 14, 25.
20. He awer sprok to se: Ik bün dat, wes’t nich bang.
21. Do wulln se Em in dat Schipp nehmen; un gliek darup weer dat Schipp an dat Land, dar se henföhrten.
22. An den annern Dag seeg dat Volk, dat up düsse Siet vun den See stunn, dat keen anner Schipp dar weer, as blot dat, dar Sin Jüngers inträ’n weern, un dat JEsus nich mit Sin Jüngers in dat Schipp trä’n weer, sonnern alleen Sin Jüngers weern wegföhrt.
23. Dar keemen awer anner Scheep vun Tiberias neeg to de Stä, dar se dat Brod eten harrn dörch den HErrn Sin Dankseggung.
24. As nu dat Volk sehn dä, dat JEsus dar nich weer, noch Sin Jüngers, treden se ok in de Scheep, un keemen na Kapernaum, un söchten JEsus.
25. Un as se Em funnen up de anner Siet vun den See, sproken se to Em: Rabbi, wannehr büst Du herkamen?
26. JEsus antworte se, un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju, ji sökt Mi nich darum, dat ji Teken sehn hebbt; sonnern dat ji vun dat Brod eten hebbt, un sünd satt warn.
27. Arbeit nich för dat Eten, dat vergänglich is, sonnern för dat, wat dar blift, in dat ewige Leven, weke ju de Minschensöhn geven ward; denn Em hett GOtt de Vader betügt.
28. Do sproken se to Em: Wat schüllt wi dohn, dat wi GOttes Wark makt?
29. JEsus antworte, un sprok to se: Dat is GOtt Sin Wark, dat ji an Den glöven doht, den He schickt hett. Eph. 1, 19. Phil. 1, 6. 1. Joh. 3, 23.
30. Do sproken se to Em: Wat deihst Du denn för en Teken, up dat wi seht, un glövt Di? Wat makst Du?
31. Unse Vaders hebbt Manna eten in de Wüste, as schreven steiht: He geev se Brod vun den Himmel to eten. 2. Mos. 16, 13. 14. Neh. 9, 15. Ps. 78, 24. Weish. 16, 20.
32. Do sprok JEsus to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Moses hett ju nich Brod vun den Himmel geven; sonnern Min Vader gift ju dat rechte Brod vun den Himmel.
33. Denn düt is GOtt Sin Brod, dat vun den Himmel kummt, un gift de Welt dat Leven.
34. Do sproken se to Em: HErr, gif uns jümmer so’n Brod.
35. JEsus awer sprok: Ik bün dat Levensbrod. Wer to Mi kummt, de ward nich hungern, un wer an Mi glövt, de ward nümmermehr döstig. Jes. 55, 1. Sir. 24, 28. Joh. 4, 14. 7, 37.
36. Awer Ik hef ju dat seggt, dat ji Mi sehn hebbt, un glövt doch nich.
37. Allns, wat Mi Min Vader geven deiht, dat kummt to Mi; un wer to Mi kummt, den war Ik nich rut stöten.
38. Denn Ik bün vun den Himmel kamen, nich, dat Ik Min Willen doh, sonnern Den Sin, de Mi schickt hett.
39. Dat is awer den Vader Sin Will, de Mi schickt hett, dat Ik nicks verleern doh vun Allns, dat He Mi geven hett, sonnern dat Ik dat upwecken doh up den jüngsten Dag.
40. Dat is awer Den Sin Will, de Mi schickt hett, dat, wer den Söhn süht, un glövt an Em, dat ewige Leven hebben schall; un Ik war em upwecken up den jüngsten Dag. Luk. 14, 14.
41. Do murrten de Juden daröwer, dat He sä: »Ik bün dat Brod, dat vun den Himmel kamen is.«
42. Un sproken: Is düsse nich JEsus, Joseph sin Söhn, den Sin Vader un Moder wi kennen doht? Wa sprickt He denn: »Ik bün vun den Himmel kamen?« Luk. 4, 22.
43. JEsus antworte, un sprok to se: Murrt nich ünner enanner.
44. Nüms kann to Mi kamen, dat wes’ denn, dat em trecken deiht de Vader, de Mi schickt hett, un Ik warr em upwecken up den jüngsten Dag. Jer. 31, 3.
45. Dar steiht schreven in de Propheten: »Se ward alle vun GOtt ünnerwies’t sien.« Wer dat nu hört vun den Vader, un lehrt dat, de kummt to Mi. Jes. 54, 13. Jer. 31, 33.
46. Nich, dat jemand den Vader sehn hett, ahn de vun den Vader is, de hett den Vader sehn.
47. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer an Mi glöven deiht, de hett dat ewige Leven.
48. Ik bün dat Levensbrod.
49. Ju Vaders hebbt Manna eten in de Wüstenie, un sünd storven. 2. Mos. 16, 15. 4. Mos. 11, 7. Ps. 78, 24. 1. Cor. 10, 5.
50. Düt is dat Brod, dat vun den Himmel kamen deiht, up dat, wer darvun itt, nich starvt.
51. Ik bün dat lebennige Brod, vun den Himmel kamen. Wer vun düt Brod eten ward, de ward leven in Ewigkeit. Un dat Brod, dat Ik geven warr, is Min Fleesch, dat Ik geven warr för de Welt ehr Leven. Ebr. 10, 5. 10.
52. Do streden de Juden ünner enanner, un sproken: Woans kann düsse uns Sin Fleesch to eten geven?
53. JEsus sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ward ji nich eten den Minschensöhn Sin Fleesch, un drinken Sin Blot, so hebbt ji keen Leven in ju.
54. Wer Min Fleesch eten deiht, un drinkt Min Blot, de hett dat ewige Leven, un Ik warr em an den jüngsten Dag upwecken.
55. Denn Min Fleesch is de rechte Spies, un Min Blot is de rechte Drunk.
56. Wer Min Fleesch eten deiht, un drinkt Min Blot, de blift in Mi, un Ik in em. Joh. 15, 4. 1. Joh. 3, 24. 4, 13.
57. So as Mi schickt hett de lebennige Vader, un Ik leven doh den Vader Sin wegen; so, wer Mi eten deiht, desülvige ward ok leven um Mint willen.
58. Düt is dat Brod, dat vun den Himmel kamen is, nich as ju Vaders hebbt Manna eten, un sünd storven. Wer düt Brod eten deiht, de ward leven in Ewigkeit.
59. Düt sä He in de Schol, as He lehrn dä to Kapernaum.
60. Veele nu vun Sin Jüngers, de dat hörn, sproken: Dat is en harte Red’, wokeen kann de hörn?
61. As JEsus awer bi Sik Sülbn marken dä, dat Sin Jüngers daröwer murrten, sprok He to se: Nehmt ji daran Anstot?
62. Wa will dat warrn, wenn ji sehn ward den Minschensöhn upfahrn darhen, wo He fröher weer? Joh. 3, 13. Mark. 16, 19. Luk. 24, 51. Eph. 4, 8.
63. De Geist is dat, de dar lebennig maken deiht, dat Fleesch is nicks nütz. De Wör’, de Ik reden doh, de sünd Geist un sünd Leven. 2. Cor. 3, 6.
64. Awer dar sünd weke mank ju, de glövt nich. Denn JEsus wuß vun Anfang wol, weke nich glöven dä’n, un wer Em verraden war.
65. Un He sprok: Darum hef Ik ju seggt: Nüms kann to Mi kamen, wenn em dat nich vun Min Vader geven is.
66. Vun dar an gungen veele vun Sin Jüngers torügg, un wannelten nich mehr mit Em.
67. Do sprok JEsus to de Twölf: Wüllt ji ok weggahn?
68. Do antwort Em Simon Petrus: HErr, wohen schüllt wi gahn? Du hest Wör’ vun dat ewige Leven; Joh. 6, 63. Matth. 7, 29. Apost. 5, 20.
69. Un wi hebbt glövt un insehn, dat Du büst Christus, den lebennigen GOtt Sin Söhn. Joh. 1, 49. 11, 27. Matth. 16, 16. Mark. 8, 29.
70. JEsus antwort em: Hef Ik nich twölf vun ju erwählt? un een vun ju is en Düvel. Luk. 6, 13. Joh. 8, 44.
71. He sprok awer vun Judas Simon Ischarioth. Düsse hett Em naher verraden, un weer een vun de Twölf.
Dat 7. Kapitel.
1. Darna trock JEsus umher in Galiläa; denn He wull nich in Judäa umher trecken, darum, dat de Juden Em na dat Leven stahn dä’n.
2. Dar weer awer in Korten de Juden ehr Fest, de Loofhütten. 3. Mos. 23, 34.
3. Do sproken Sin Bröder to Em: Vertreck vun hier, un gah öwer na Judäa, up dat ok Din Jüngers sehn de Warke, de Du deihst. Matth. 12, 46. Mark. 3, 31. Apost. 1, 14.
4. Wer frie up den Plan sien will, de handelt nich heemli. Deihst Du so wat, so apenbar Di vör de Welt.
5. Denn ok Sin Bröder glövten nich an Em. Ps. 69, 9.
6. Do sprickt JEsus to se: Min Tied is noch nich kamen; ju Tied awer is alltied.
7. De Welt kann ju nich hassen; Mi awer haßt se, denn Ik tüg vun se, dat ehr Warke bös sünd.
8. Gaht ji rup up düt Fest. Ik will noch nich rupgahn up düt Fest; denn Min Tied is noch nich erfüllt.
9. As He awer düt to se seggt harr, blev He in Galiläa.
10. As awer Sin Bröder rup gahn weern, do gung He ok rup to dat Fest, nich apenbar, sonnern ganz heemli.
11. Do söchten Em de Juden up dat Fest, un sproken: Wo is De?
12. Un dar weer en grot Mummeln öwer Em mank dat Volk. Enige sproken: He is fromm. De annern awer sproken: Nee, sonnern He verföhrt dat Volk. Joh. 9, 16. 10, 19. Matth. 21, 46.
13. Nüms awer sprok frie vun Em, wiel se bang weern vör de Juden. Joh. 9, 22. 12, 42. 19, 38.
14. Awer merrn in dat Fest gung JEsus rup in den Tempel, un lehr.
15. Un de Juden wunnerten sik, un sproken: Wa kann Düsse de Schrift, da He se doch nich lehrt hett? Matth. 13, 54. Mark. 6, 3.
16. JEsus antwort se, un sprok: Min Lehr is nich Min, sonnern Den Sin, de Mi schickt hett.
17. Wenn jemand will Den Sin Willn dohn, de ward wies warrn, ob düsse Lehr vun GOtt is, oder ob Ik vun Mi Sülbn reden doh. Joh. 3, 21. 8, 31. 32. 47.
18. Wer vun sik sülbn reden deiht, de söcht sin egen Ehr; wer awer Den Sin Ehr söcht, De em schickt hett, de is wahrhaftig, un keen Ungerechtigkeit is an em. Joh. 5, 41.
19. Hett ju nich Moses dat Gesetz geven? Un Nüms mank ju deiht dat Gesetz? Warum sökt ji Mi dod to maken? 2. Mos. 24, 3. 4. Apost. 7, 53.
20. Dat Volk antwort, un sprok: Du hest den Düvel; wer söcht Di dod to maken? Joh. 8, 48. 52.
21. JEsus antwort, un sprok: En eenzig Wark hef Ik dahn, un dat wunnert ju alle.
22. Moses hett ju darum de Besniedung geven, nich, dat se vun Moses kummt, sonnern vun de Vaders; doch besniedt ji den Minsch an den Sabbat. 1. Mos. 17, 10.
23. Wenn en Minsch de Besniedung annimmt an den Sabbat, up dat Moses sin Gesetz nich braken war, sünd ji denn fünsch up Mi, dat Ik den ganzen Minsch hef an den Sabbat gesund makt? Joh. 5, 9.
24. Richt nich na dat Ansehn, sonnern richt en recht Gericht. 5. Mos. 1, 16. 17.
25. Do sproken enige vun Jerusalem: Is dat nich De, den se söchten dod to maken?
26. Un süh dar, He sprickt frie, un se seggt Em nicks. Erkennt unse Öbbersten nu seker, dat He gewiß Christus is?
27. Doch wi weet, wo Düsse her is; wenn awer Christus kamen ward, ward Nüms weten, wo He her is.
28. Do reep JEsus in den Tempel, lehr, un sprok: Ja, ji kennt Mi, un weet, wo Ik her bün; un vun Mi Sülbn bün Ik nich kamen, sonnern dar is en Wahrhaftigen, de Mi schickt hett, weken ji nich kennen doht.
29. Ik kenn Em awer; denn Ik bün vun Em, un He hett Mi schickt. Joh. 8, 55. Matth. 11, 27.
30. Do söchten se Em to griepen; awer Nüms lä de Hand an Em, denn Sin Stunn weer noch nich kamen. Joh. 8, 20. Luk. 22, 53.
31. Awer veele mank dat Volk glövten an Em, un sproken: Wenn Christus kamen ward, ward He ok mehr Teken dohn, as Düsse deiht? Joh. 8, 30. 20, 30. 31. 21, 25.
32. Un dat keem vör de Pharisäers, dat dat Volk so wat vun Em munkel. Do schickten de Pharisäers un Hohenpresters Knechts ut, dat se Em griepen dän.
33. Do sprok JEsus to se: Ik bün noch en lüttje Wiel bi ju, un denn gah Ik hen to Den, de Mi schickt hett.
34. Ji ward Mi söken, un nich finn; un dar, wo Ik bün, künnt ji nich henkamen. Joh. 8, 21.
35. Do sproken de Juden unner enanner: Wo will Düsse hengahn, dat wi Em nich finn schüllt? Will He mank de Griechen gahn, de hier un dar verstreut wahnt, un de Griechen lehrn?
36. Wat is dat för en Red, dat He seggt: »Ji ward Mi söken, un nich finn; un wo Ik bün, dar künnt ji nich henkamen?«
37. Awer an den letzten Dag vun dat Fest, de am herrlichsten weer, trä JEsus up, reep un sprok: Wer dar döstig is, de schall to Mi kamen, un drinken. 3. Mos. 23, 36.
38. Wer an Mi glöven deiht, as de Schrift seggt, vun den sin Lief ward Stroms vun lebennig Water fleeten. Jes. 44, 3. Joel. 3, 1.
39. Dat sä He awer vun den GEist, weken de kriegen schulln, de an Em glöven dän; denn de heilige GEist weer noch nich dar, denn JEsus weer noch nich verklärt.
40. Veele nu vun dat Volk, de düsse Red hörn dän, sproken: Düsse is wahrlich de Prophet. 5. Mos. 18, 15.
41. De annern sproken: Dat is Christus. Enige awer sproken: Schall Christus ut Galiläa kamen? Joh. 1, 46.
42. Sprickt nich de Schrift vun David sin Samen, un ut den Flecken Bethlehem, wo David weer, schall Christus kamen? Ps. 132, 11. Mich. 5, 1. Matth. 2, 5. 6. 22, 42.
43. Up düsse Wies’ war en Striet mank dat Volk öwer Em.
44. Dar wulln Em awer weke griepen, awer Nüms lä de Hand an Em.
45. De Knechts keemen to de Hohenpresters un Pharisäers. Un de sproken to se: Warum hebbt ji Em nich brocht?
46. De Knechts antworten: Dar hett nie en Minsch so redt, as düsse Minsch. Matth. 7, 28.
47. Do antworten se de Pharisäers: Sünd ji ok verföhrt?
48. Glövt ok irgend en Öbberste oder Pharisäer an Em?
49. Sonnern dat Volk, dat nicks vun dat Gesetz weten deiht, is verflucht.
50. Sprickt to se Nikodemus, de bi de Nacht to Em kamen weer, weke een mank se weer:
51. Richtet unse Gesetz ok en Minsch, bevör man Em verhören un erkennen deiht, wat he deiht? 2. Mos. 23, 1. 3. Mos. 19, 15. 5. Mos. 17, 8. 19, 15.
52. Se antworten un sproken to Em: Büst du ok en Galiläer? Sök un süh to, ut Galiläa steiht keen Prophet up.
53. Un en jeder gung also to Hus.
Dat 8. Kapitel.
1. JEsus awer gung an den Ölbarg.
2. Un fröh an den Morgen keem He wedder in den Tempel, un all dat Volk keem to Em; un He sett Sik, un lehr se.
3. Awer de Schriftgelehrten un Pharisäers brochten en Fru to Em, de bi Ehebrekerie fat kregen weer, un stelln se in de Merr hen.
4. Un sproken to Em: Meister, düsse Fru is to fat kregen up frische Dat in Ehebrekerie;
5. Moses awer hett uns in dat Gesetz befahln, so een to steenigen, wat seggst Du? 3. Mos. 20, 10. 5. Mos. 22, 22. Ezech. 16, 38. 40.
6. Dat sproken se awer, Em to versöken, up dat se en Sak wedder Em harrn. Awer JEsus buck Sik dal un schrev mit den Finger up de Eer.
7. As se nu bibleven, Em to fragen, rich He Sik up, un sprok to se: Wer mank ju ahn Sünn is, de smiet den eersten Steen up se. Röm. 2, 1.
8. Un buck Sik wedder dal, un schrev up de Eer.
9. As se awer dat hörn dä’n, gungen se rut (vun ehr Geweten öwerföhrt) een na den anner, vun de Öllsten an bet to de Geringsten. Un JEsus war alleen laten, un de Fru in de Merr stahn. Röm. 2, 22.
10. JEsus awer rich Sik up, un as He Nüms sehn dä, as de Fru, sprok He to ehr: Fru, wo sünd se, din Verklägers? Hett di Nüms verdammt?
11. Se awer sprok: HErr, Nüms. JEsus awer sprok: So verdamm Ik di ok nich; gah hen, un sündig vun nu an nich mehr. Luk. 9, 56. Joh. 5, 14.
12. Do redt JEsus awermals to se, un sprok: Ik bün de Welt ehr Licht; wer Mi nafolgt, de ward nich wanneln in Düsternis, sonnern ward dat Licht vun dat Leven hebben. Jes. 9, 2. 42, 6. 7. 49, 6. Joh. 1, 5. 9.
13. Do sproken de Pharisäers to Em: Du tügst vun Di Sülbn; Din Tügnis is nich wahr.
14. JEsus antwort, un sprok to se: Wenn Ik vun Mi Sülbn tügen war, so is Min Tügnis wahr; denn Ik weet, vun wo Ik kamen bün, un wohen Ik gahn doh; ji awer weet nich, vun wo Ik kamen bün, un wo Ik hengahn doh.
15. Ji richtet na dat Fleesch, Ik richt Nüms.
16. Wenn Ik awer richten doh, so is Min Ordel recht, denn Ik bün nich alleen; sonnern Ik un de Vader, de Mi schickt hett.
17. Ok steiht in ju Gesetz schreven, dat twee Minschen ehr Tügnis wahr is. 5. Mos. 17, 6. 19, 15. Matth. 18, 16. 2. Cor. 13, 1. Ebr. 10, 28.
18. Ik bün dat, de Ik vun Mi Sülbn tügen doh, un de Vader, de Mi schickt hett, tügt ok vun Mi.
19. Do sproken se to Em: Wo is Din Vader? JEsus antwort: Ji kennt weder Mi, noch Min Vader: wenn ji Mi kennen dä’n, so warn ji ok Min Vader kennen.
20. Düsse Wör’ sprok JEsus an den Gotteskasten, as He in den Tempel lehrn dä, un Nüms greep Em, denn Sin Stunn weer noch nich kamen. Joh. 7, 30. Luk. 22, 53.
21. Do sprok JEsus nochmals to se: Ik gah weg, un ji ward Mi söken, un in ju Sünde starven; wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen.
22. Do sproken de Juden: Will He Sik denn Sülbn umbringen, wiel He sprickt: »Wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen?«
23. Un He sprok to se: Ji sünd vun ünnen her, Ik bün vun baben her; ji sünd vun düsse Welt, Ik bün nich vun düsse Welt.
24. So hef Ik ju seggt, dat ji starven ward in ju Sünden; denn wenn ji nich glöven doht, dat Ik dat bün, so ward ji starven in ju Sünden. Mark. 16, 16.
25. Do sproken se to Em: Wer büst Du denn? Un JEsus sprok to se: Grad dat, wat Ik vun Anfang an to ju seggt hef.
26. Ik hef veel vun ju to reden un to richten; awer de Mi schickt hett, is wahrhaftig, un wat Ik vun Em hört hef, dat red Ik vör de Welt.
27. Se verstunnen awer nich, dat He se vun den Vader seggen dä.
28. Do sprok JEsus to se: Wenn ji den Minschensöhn erhöhen ward, denn ward ji erkennen, dat Ik dat bün, un nicks vun Mi Sülbn doh, sonnern, as Mi Min Vader lehrt hett, so red Ik.
29. Un de Mi schickt hett, is mit Mi. De Vader lett Mi nich alleen; denn Ik doh ümmer, wat Em gefallen deiht.
30. As He düt reden dä, glövten veele an Em.
31. Do sprok nu JEsus to de Juden, de an Em glöven dä’n: Wenn ji blieven ward in Min Red, so sünd ji Min rechte Jüngers; Joh. 7, 17. 15, 10. 14.
32. Un ward de Wahrheit erkenn, un de Wahrheit ward ju frie maken.
33. Do antworten se Em: Wi sünd Abraham sin Samen, un sünd niemals jemand sin Knechts west; wa seggst Du denn: »Ji schüllt frie warrn?«
34. JEsus antwort se, un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer Sünn deiht, de is de Sünn ehr Knecht. Röm. 6, 16. 20. 2. Pet. 2, 19. 1. Joh. 3, 8.
35. De Knecht awer blift nich ewiglich in dat Hus; de Söhn blift ewiglich. 1. Mos. 21, 10.
36. Wenn ju de Söhn nu frie maken deiht, so sünd ji recht frie. Röm. 6, 18. 22. 1. Cor. 7, 22. Gal. 5, 1.
37. Ik weet wol, dat ji Abraham sin Samen sünd; awer ji sökt Mi dod to maken, denn Min Red gefallt ju nich. Matth. 3, 9.
38. Ik red, wat Ik vun Min Vader sehn hef; so doht ji, wat ji vun ju Vader sehn hebbt.
39. Se antworten, un sproken to Em: Abraham is uns’ Vader. Sprickt JEsus to se: Wenn ji Abraham sin Kinner weern, so dän ji Abraham sin Warke. Matth. 3, 9. Luk. 3, 8.
40. Nu awer sökt ji Mi dod to maken: so en Minsch, de Ik ju de Wahrheit seggt hef, de Ik vun GOtt hört hef; dat hett Abraham nich dahn. Ps. 10, 9. Ps. 119, 151. 160.
41. Ji doht ju Vader sin Warke. Do sproken se to Em: Wi sünd nich unehelich gebarn; wi hebbt en Vader, GOtt.
42. JEsus sprok to se: Wenn GOtt ju Vader weer, so warn ji Mi leef hebben: denn Ik bün nich vun Mi Sülbn kamen, sonnern He hett Mi schickt.
43. Warum kennt ji denn Min Sprak nich? Denn ji künnt ja Min Wort nich hörn.
44. Ji sünd vun den Vader, den Düvel, un na ju Vader sin Lust wüllt ji dohn. Desülve is en Mörder vun Anfang her, un is nich bestahn in de Wahrheit; denn de Wahrheit is nich in em. Wenn he Lögen reden deiht, so redt he vun sin egen; denn he is en Lögner, un en Vader to de Lögen. 1. Joh. 3, 8. 1. Mos. 3, 4. Ps. 17, 4. 2. Pet. 2, 4. Jud. v. 6. 1. Kön. 22, 22.
45. Mi awer, wiel Ik de Wahrheit seggen doh, glövt ji nich.
46. Wer mank ju kann Mi en Sünn nawiesen? Wenn Ik ju awer de Wahrheit seggen doh, warum glövt ji Mi nich? Jes. 53, 9. 2. Cor. 5, 21. 1. Pet. 2, 22.
47. Wer vun GOtt is, de hört GOtt Sin Wort: darum hört ji nich, denn ji sünd nich vun GOtt. Joh. 10, 27. 1. Joh. 4, 6.
48. Do antworten de Juden, un sproken to Em: Hebbt wi nich recht, dat Du en Samariter büst, un hest den Düvel?
49. JEsus antwort: Ik hef keen Düvel, sonnern Ik ehr Min Vader, un ji verunehrt Mi.
50. Ik sök nich Min Ehr; dar is awer Een, de se söken un richten deiht. Joh. 5, 30. 41.
51. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn jemand Min Wort holn ward, de ward den Dod nich sehn up ewig. Joh. 6, 40. 47.
52. Do sproken de Juden to Em: Nu erkennt wi, dat Du den Düvel hest. Abraham is storven, un de Propheten, un Du sprickst: Wenn jemand Min Wort holn deiht, de ward den Dod nich smecken up ewig?
53. Büst Du mehr as uns’ Vader Abraham, de storven is? un de Propheten sünd ok storven. Wat makst Du ut Di Sülbn?
54. JEsus antwort: Wenn Ik Mi Sülbn ehrn doh, so is Min Ehr nicks. Dar is awer Min Vader, de Mi ehrn deiht, vun Den ji seggt, He is ju GOtt;
55. Un kennt Em nich. Ik awer kenn Em, un wenn Ik seggen war: Ik kenn Em nich, so war Ik en Lögner gliek as ji sünd. Awer Ik kenn Em, un hol Sin Wort. Joh. 7, 28.
56. Abraham, ju Vader, war froh, dat he Min Dag sehn schull, un he seeg em, un freu sik.
57. Do sproken de Juden to Em: Du büst noch keen föftig Jahr old, un hest Abraham sehn?
58. JEsus sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Bevör denn Abraham war, bün Ik.
59. Do neemen se Steen up, dat se na Em smieten dän. Awer JEsus gung se ut den Weg, un gung to den Tempel rut. Joh. 10, 31. Luk. 4, 30.
Dat 9. Kapitel.
1. Un JEsus gung vöröwer, un seeg een, de blind gebarn weer.
2. Un Sin Jüngers frogen Em, un sproken: Meister, wer hett sündigt, düsse, oder sin Öllern, dat he is blind gebarn? Luk. 13, 2.
3. JEsus antwort: Dar hett weder düsse sündigt, noch sin Öllern; sonnern dat GOtt Sin Warke an em apenbar warn.
4. Ik mutt Den Sin Warke dohn, de Mi schickt hett, so lang dat Dag is; dar kummt de Nacht, wo Nüms arbeiden kann.
5. Wiel Ik bün in de Welt, bün Ik de Welt ehr Licht.
6. As He düt seggt harr, spieg He up de Eer, un mak en Dreck ut Spie, un smeer den Dreck up den Blinden sin Ogen.
7. Un sprok to Em: Gah hen na den Diek Siloah (dat is up dütsch: een, de utschickt is), un wasch di. Do gung he hen, un wusch sik, un keem, un kunn sehn. Neh. 3, 15.
8. De Nawers, un de em vörher sehn harrn, dat he en Bettler weer, sproken: Is düsse nich, de dar sitten un betteln dä? Apost. 3, 2. 10.
9. Weke sproken: »Dat is he«; weke awer: »He süht em ähnlich.« He sülbn awer sprok: Ik bün dat.
10. Do sproken se to em: Woans sünd din Ogen updahn?
11. He antwort, un sprok: De Minsch, de JEsus heeten deiht, mak en Dreck, un smeer em up min Ogen, un sprok: Gah hen na den Diek Siloah, un wasch di. Ik gung hen, un wusch mi, un kunn sehn.
12. Do sproken se to em: Wo is He? He sprok: Ik weet nich.
13. Do föhrn se den, de tovör blind weer, to de Pharisäers.
14. (Dat weer awer Sabbat, as JEsus den Dreck mak, un sin Ogen apen maken dä.)
15. Do frogen se em nochmals, ok de Pharisäers, woans he weer sehend warn? He sprok to se: Dreck lä He mi up de Ogen, un ik wusch mi, un ik kann nu sehn.
16. Do sproken weke vun de Pharisäers: De Minsch is nich vun GOtt, wiel He den Sabbat nich holn deiht. De annern awer sproken: Wa kann en sündig Minsch so’n Teken dohn? Un dar war en Striederie mank se.
17. Se sproken nochmals to den Blinden: Wat seggst du vun Em, dat He din Ogen updahn hett? He awer sprok: He is en Prophet.
18. De Juden glövten nich vun em, dat he blind west, un sehend warn weer, bet dat se reepen de Öllern to den, de sehend warn weer,
19. Frogen se, un sproken: Is dat ju Söhn, vun den ji seggen doht, he is blind gebarn? Wa kann he denn nu sehn?
20. Sin Öllern antworten se, un sproken: Wi weet, dat düsse unse Söhn is, un dat he blind gebarn is.
21. Wa he nu awer sehn kann, weet wi nich, oder wer em hett sin Ogen updahn, weet wi ok nich. He is old genog, fragt em, lat em sülbn för sik reden.
22. Düt sä’n sin Öllern, denn se weern bang vör de Juden. Denn de Juden harrn sik all vereenigt, wenn jemand Em för Christus bekennen dä, dat de in den Bann dahn war. Joh. 7, 13. 12, 42.
23. Darum sproken sin Öllern: He is old nog, fragt em.
24. Do reepen se to’n annern Mal den Minsch, de blind west weer, un sproken to em: Gif GOtt de Ehr. Wi weet, dat düsse Minsch en Sünder is. Jes. 7, 19.
25. He antwort, un sprok: Is He en Sünder, dat weet ik nich; eens weet ik wol, dat ik blind weer, un kann nu sehn.
26. Do sproken se nochmals to em: Wat dä He di? Woans dä He din Ogen apen?
27. He antwort se: Ik hef ju dat all seggt; hebbt ji dat nich hört? Wat wüllt ji dat noch mal hörn? Wüllt ji ok Sin Jüngers warrn?
28. Do fluchten se em, un sproken: Du büst Sin Jünger; wi awer sünd Moses Sin Jüngers.
29. Wi weet, dat GOtt mit Moses redt hett; vun düssen awer weet wi nich, vun wo He her is.
30. De Minsch antwort, un sprok: Dat is en wunnerlich Ding, dat ji nich weten doht, wo He her is, un He hett doch min Ogen updahn.
31. Wi weet awer, dat GOtt de Sünders nich hörn deiht, sonnern wenn jemand gottsfürchtig is, un deiht Sin Willen, den hört He. Hiob. 27, 9. 35, 13. Ps. 66, 18. Spr. 15, 29. 28, 9. Jes. 1, 15.
32. Vun de Welt an is dat nich hört, dat jemand een, de blind up de Welt kamen is, de Ogen updahn hett.
33. Weer düsse nich vun GOtt, He kunn nicks dohn.
34. Se antworten un sproken to em: Du büst ganz in Sünden gebarn, un lehrst uns? Un se stötten em rut.
35. Dat keem vör JEsus, dat se em rut stött harrn. Un as He em finden dä, sprok He to em: Glövst du an GOtt Sin Söhn?
36. He antwort un sprok: HErr, wokeen is dat, up dat ik an Em glöven doh?
37. JEsus sprok to em: Du hest Em sehn, un De mit di reden deiht, De is dat.
38. He awer sprok: »HErr, Ik glöv«; un be’ Em an.
39. Un JEsus sprok: Ik bün to dat Gericht up düsse Welt kamen, up dat, de dar nich seht, ward sehn künnen, un de dar seht, blind ward. Matth. 13, 13.
40. Un düt hörten weke vun de Pharisäers, de bi Em weern, un sproken: Sünd wi denn ok blind? 2. Kön. 17, 9.
41. JEsus sprok to se: Wern ji blind, so harrn ji keen Sünde; nu ji awer sprekt: »Wi künnt sehn,« blift ju Sünde.
Dat 10. Kapitel.
1. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer nich to de Döhr rin geiht na den Schapstall, sonnern stiggt annerswo rin, de is en Deef un en Mörder.
2. De awer to de Döhr rin geiht, de is en Harr to de Schap.
3. Vör em makt de Döhrwächters de Döhr apen, un de Schap hört sin Stimm, un he röpt sin Schap mit Namen, un föhrt se rut. Jes. 43, 1.
4. Un wenn he sin Schap hett utlaten, geiht he vör se her, un de Schap folgt em na, denn se kennt sin Stimm.
5. En Fremden awer folgt se nich na, sonnern lopt vun em; denn se kennt den Fremden sin Stimm nich.
6. Düssen Spruch sä JEsus to se; se verstunnen awer nich, wat dat weer, wat He to se seggen dä.
7. Do sprok JEsus wedder to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ik bün de Döhr to de Schap.
8. Alle, de vör Mi kamen sünd, dat sünd Deev un Mörders west; awer de Schap hebbt up se nich hört. Jes. 23, 3.
9. Ik bün de Döhr, wenn jemand dörch Mi ingahn deiht, de ward selig warrn, un ward rin- un rutgahn, un Weid’ finden.
10. En Deef kummt nich, denn dat he stehlen, wörgen un umbringen deiht.
11. Ik bün kamen, dat se dat Leven un vull up hebben schüllt. Ps. 23, 1. Jes. 40, 11.
12. Ik bün en gude Harr. En gude Harr lett sin Leven för de Schap. En, de meed is awer, de nich Harr is, den de Schap nich tohört, süht den Wolf kamen, un verlett de Schap, un löpt weg; un de Wolf gript de Schap, un jagt se utenanner. Ps. 23, 1. Ps. 80, 2. Jes. 40, 11. Ezech. 44, 11-23. 37, 24. 1. Pet. 2, 25.
13. De awer, de meed is, löpt weg; denn he is meed, un kümmert sik nich um de Schap.
14. Ik bün en gude Harr, un kenn de Minigen, un bün bekannt bi de Minigen. 1. Tim. 2, 19.
15. So as Mi Min Vader kennen deiht, un Ik kenn den Vader. Un Ik lat Min Leven för de Schap.
16. Un Ik hef noch anner Schap, de sünd nich ut düssen Stall. Un desülven mutt Ik herföhrn, un se ward Min Stimm hörn, un ward een Heer un een Harr warrn. Ezech. 37, 23. Mich. 2, 12. Apost. 2, 39.
17. Darum hett Min Vader Mi leef, dat Ik Min Leven laten doh, up dat Ik dat wedder nehm.
18. Nüms nimmt dat vun Mi, sonnern Ik lat dat vun Mi Sülbn. Ik hef Macht, dat to laten, un dat wedder to nehmen. So’n Gebot hef Ik kregen vun Min Vader.
19. Do war awermals en Striet mank de Juden um düsse Wör’.
20. Veele mank se sproken: He hett den Düvel, un is unsinnig; wat hört ji Em an?
21. De annern sproken: Dat sünd nich Wör’ vun en Besetenen; kann de Düvel ok de Blinden ehr Ogen updohn?
22. Dar weer awer dat Fest to dat Andenken an de Tempel-Inweihung to Jerusalem, un dat weer Winter.
23. Un JEsus gung umher in den Tempel, in Salomo sin Vörhus. 1. Kön. 6, 3.
24. Do keemen de Juden um Em rum, un sproken to Em: Wa lang höllst Du uns’ Seelen up? Büst Du Christus, so segg uns dat frie herut.
25. JEsus antwort se: Ik hef ju dat seggt, un ji glövt nich. De Warke, de Ik doh in Min Vader Sin Namen, de gevt Tügnis vun Mi.
26. Awer ji glövt nich; denn ji sünd Min Schap nich, as Ik ju seggt hef.
27. Denn Min Schap hört Min Stimm, un Ik kenn se, un se folgt Mi.
28. Un Ik gef se dat ewige Leven; un se ward ni un nümmer umkamen, un Nüms ward se Mi ut Min Hand rieten.
29. De Vader, de se Mi geven hett, is grötter as Allns; un Nüms kann se ut Min Vader Sin Hand rieten.
30. Ik un de Vader sünd een.
31. Do neemen de Juden awermals Steen up, dat se Em steenigen dä’n.
32. JEsus antwort se: Ik hef gude Warke bi ju dahn, vun Min Vader; wegen wat för en Wark mank düsse steenigt ji Mi?
33. De Juden antworten Em, un sproken: Wegen dat gude Wark steenigt wi Di nich, sonnern wegen de Gotteslästerung, un dat Du en Minsch büst, un makst Di Sülbn to en GOtt.
34. JEsus antwort se: Steiht nich schreven in ju Gesetz: »Ik hef seggt: Ji sünd Götter?« Ps. 82, 6.
35. Wenn He de »Götter« nennen deiht, to weke dat Wort GOttes gescheeg; un de Schrift kann doch nich braken warrn:
36. Sprekt ji denn to Den, den de Vader hilligt un in de Welt schickt hett: »Du lästerst GOtt,« darum, dat Ik segg: »Ik bün GOtt Sin Söhn?«
37. Doh Ik Min Vader Sin Warke nich, so glövt Mi nich.
38. Doh Ik se awer, so glövt doch de Warke, wenn ji Mi nich glöven wüllt, up dat ji erkennen un glöven doht, dat de Vader in Mi is, un Ik in Em.
39. Se söchten awermals Em to griepen, awer He entgung se ut ehr Hann,
40. Un trock wedder hen up de anner Siet vun den Jordan an den Ort, dar Johannes vörher döfft harr, un bleev dar.
41. Un veele keemen to Em, un sproken: Johannes dä keen Teken; awer Allns, wat Johannes vun düssen seggt hett, dat is wahr.
42. Un Veele vun de, de dar weern, glövten an Em.
Dat 11. Kapitel.
1. Dar leeg awer een krank, mit Namen Lazarus, vun Bethanien, in den Flecken vun Maria un ehr Swester Martha.
2. (Maria awer weer de, de den HErrn salvt harr mit Salv, un Sin Föt afdrögt mit ehr Haar, desülve ehr Broder Lazarus leeg krank.) Matth. 26, 7.
3. Do schickten sin Schwestern to Em, un leeten Em seggen: HErr, süh, den Du leef hest, de liggt krank.
4. As JEsus dat hörn dä, sprok He: De Krankheit is nich to den Dod, sonnern to GOtt Sin Ehr, dat de Söhn GOttes dardörch ehrt ward.
5. JEsus awer harr Martha leef, un ehr Swester, un Lazarus.
6. As He nu hörn dä, dat he krank weer, bleev He twee Dag’ an den Ort, wo He weer.
7. Darna sprickt He to Sin Jüngers: Lat uns wedder na Judäa trecken.
8. Sin Jüngers sproken to Em: Meister, damals wulln de Juden Di steenigen, un Du wullt wedder darhen trecken?
9. JEsus antwort: Sünd nich an den Dag twölf Stunn? Wer bi Dag wanneln deiht, de stött sik nich; denn he süht de Welt ehr Licht. Joh. 9, 4. Luk. 13, 32.
10. Wer awer bi de Nacht wanneln deiht, de stött sik: denn dar is keen Licht in em. Joh. 12, 35.
11. Düt sä He, un darna sprickt He to se: Lazarus, uns’ Fründ, slöppt; awer Ik gah hen, dat Ik em upwecken doh. Matth. 9, 24.
12. Do sproken Sin Jüngers: HErr, slöppt he, so ward dat beter mit em.
13. JEsus awer sä vun sin Dod; se meenten awer, He sprok vun den natürlichen Slap.
14. Do sä JEsus se dat frie rut: Lazarus is storven;
15. Un Ik bün froh wegen ju, dat Ik nich dar west bün, up dat ji glöven doht; awer lat uns to em gahn.
16. Do sprok Thomas, de dar nömt is Tweschen, to de Jüngers: Lat uns mitgahn, dat wi mit Em starven doht.
17. Do keem JEsus, un funn em, dat he all veer Dag’ in dat Graf legen harr.
18. (Bethanien awer weer neeg bi Jerusalem, bi föftein Stadien.)
19. Un veele Juden weern to Martha un Maria kamen, se to trösten öwer ehrn Broder.
20. As Martha nu hörn dä, dat JEsus keem, geiht se Em in de Möt; Maria awer bleev to Hus sitten.
21. Do sprok Martha to JEsus: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven;
22. Awer Ik weet ok noch, dat, wat Du beden deihst vun GOtt, dat ward Di GOtt geven.
23. JEsus sprickt to ehr: Din Broder schall upstahn.
24. Martha sprickt to Em: Ik weet wol, dat he upstahn ward in de Uperstahung an den jüngsten Dag. Joh. 5, 29. 6, 40. Luk. 14, 14.
25. JEsus sprickt to ehr: Ik bün de Uperstahung un dat Leven. Wer an Mi glövt, de ward leven, wenn he ok starvt.
26. Un wer dar leven un an Mi glöven deiht, de ward nümmermehr starven. Glövst du dat?
27. Se sprickt to Em: HErr, ja, ik glöv, dat Du büst Christus, GOtt Sin Söhn, de in de Welt kamen is. Joh. 6, 69.
28. Un as se dat seggt harr, gung se hen, un reep ehr Swester Maria heemlich, un sprok: De Meister is dar, un röppt di.
29. As se dat hörn dä, stunn se flink up, un keem to Em.
30. Denn JEsus weer noch nich in den Flecken kamen, sonnern weer noch an den Ort, wo Em Martha in de Möt kamen weer.
31. De Juden, de bi ehr in dat Hus weern, un se trösten dä’n, as se seegen, dat Maria flink upstunn un rut gung, folgden se ehr na, un sproken: Se geiht na dat Graf, dat se dar weenen deiht.
32. As nu Maria keem darhen, wo JEsus weer, un Em sehn dä, full se to Sin Föt, un sprok to Em: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven.
33. As JEsus se weenen seeg, un de Juden ok weenen, de mit ehr keemen, war He heel bewegt in Sin GEist, un heel trurig,
34. Un sprok: Wo hebbt ji em henleggt? Se sproken to Em: HErr, kumm un seh dat.
35. Un JEsus gungen de Ogen öwer. Luk. 19, 41.
36. Do sproken de Juden: Süh, wa hett He em so leef hatt!
37. Weke awer mank se sproken: He hett den Blinden de Ogen updahn, kunn He denn nich maken, dat ok düsse nich starven dä?
38. JEsus awer war nochmals bewegt in Sik Sülbn, un keem to dat Graf. Dat weer awer en Kluft, un en Steen darup leggt. Matth. 27, 60.
39. JEsus sprok: Nehmt den Steen af. Sprickt to Em Martha, den Doden sin Swester: HErr, he stinkt all, denn he hett veer Dag’ legen.
40. JEsus sprickt to ehr: Hef Ik di nich seggt, wenn du glöven warst, schullst du GOtt Sin Herrlichkeit sehn? Röm. 6, 4.
41. Do neemen se den Steen af, wo de Dode liggen dä. JEsus awer hev Sin Ogen up, un sprok: Vader, Ik dank Di, dat Du Mi erhört hest; Mark. 7, 34.
42. Doch Ik weet, dat Du Mi ümmer hörn deihst; sonnern wegen dat Volk, dat umher steiht, segg Ik dat, up dat se glöven doht, dat Du Mi schickt hest. Joh. 12, 30.
43. As He dat seggt harr, reep He lud: Lazarus, kumm rut!
44. Un de Dode keem rut, bun’n mit Liekendöker, an Föt un Hann, un sin Gesicht todeckt mit en Sweetdok. JEsus sprickt to se: Lös’t em dat up, un lat em gahn.
45. Veele nu vun de Juden, de to Maria kamen weern, un seegen, wat JEsus dä, glövten an Em.
46. Weke awer vun se gungen hen to de Pharisäers, un sä’n se, wat JEsus dahn harr.
47. Do versammelten de Hohenpresters un de Pharisäers en Rat, un sproken: Wat doht wi? Düsse Minsch deiht veele Teken. Matth. 26, 3. Luk. 22, 2.
48. Lat wi Em so, so ward alle an Em glöven. So kamt denn de Römer, un nehmt uns Land un Lüd.
49. Een awer mank se, Kaiphas, de düt Jahr Hoheprester weer, sprok to se: Ji weet nicks,
50. Bedenkt ok nicks; dat is uns beter, en Minsch kummt um för dat Volk, as dat dat ganze Volk verdarven deiht.
51. Düt awer sprok he nich vun sik sülbn; sonnern, wiel dat he düt Jahr Hoheprester weer, prophezeih he. Denn JEsus schull starven för dat Volk,
52. Un nich för dat Volk alleen; sonnern dat He GOtt Sin Kinner, weke terstreut weern, tosamen broch. Joh. 10, 16. Eph. 2, 16.
53. Vun den Dag an beraden se, woans se Em dod maken wulln.
54. JEsus awer gung nich mehr frie umher mank de Juden, sonnern gung weg in en Gegend neeg bi de Wüste in en Stadt mit Namen Ephraim, un harr dar Sin Wesen mit Sin Jüngers.
55. Dar weer awer neeg de Juden ehr Ostern; un dar gungen veele rup ut de Gegend vör Ostern na Jerusalem, dat se sik vun ehr Sünn rein maken dä’n. 2. Chron. 30, 17.
56. Dar stunnen se, un frogen na JEsus, un sproken mit enanner in den Tempel: Wat meent ji, dat He nich kummt up dat Fest?
57. Awer de Hohenpresters un de Pharisäers harrn en Gebot utgahn laten, wenn jemand wuß, wo He weer, dat he dat angeben dä, up dat se Em greepen.
Dat 12. Kapitel.
1. Söß Dag’ vör Ostern keem JEsus na Bethanien, wo Lazarus weer, de Verstorbene, den JEsus upweckt harr vun de Doden. Matth. 26, 6. Mark. 14, 3.
2. Darsülbst maken se Em en Abendmahltied, un Martha wahr up, Lazarus awer weer een vun de, de mit Em to Disch sitten dän.
3. Do neem Maria en Pund Salv vun unverfälscht, köstlich Nardenöl, un salv JEsus Sin Föt, un drög mit ehr Haar Sin Föt; dat Hus awer war vull vun den Geruch vun de Salv. Mark. 14, 3.
4. Do sprok een vun Sin Jüngers, Judas, Simon sin Söhn, Ischariothes, de Em naher verraden dä: Matth. 26, 8.
5. Warum is düsse Salv nich verkofft för dree hunnert Groschen, un de Armen geven?
6. Dat sä he awer nich, dat he wat na de Armen fragen dä; sonnern he weer en Deef, un harr den Büdel, un drog, wat geven war.
7. Do sprok JEsus: Lat se mit Freden; düt hett se uphaben to den Dag vun Min Begräbnis.
8. Denn Arme hebbt ji all Tied bi ju; awer Mi hebbt ji nich all Tied. 5. Mos. 15, 11. Matth. 26, 11.
9. Do kreeg veel Volk vun de Juden to weeten, dat He dar weer, un keemen, nich alleen um JEsus willen, sonnern dat se ok Lazarus sehn dän, den He vun de Doden upweckt harr.
10. Awer de Hohenpresters trachten darna, dat se ok Lazarus dod maken dän.
11. Denn um sin willen gungen veele Juden hen, un glövten an JEsus.
12. As an den annern Dag veel Volk, dat up dat Fest kamen weer, hör, dat JEsus na Jerusalem kamen wull, Matth. 21, 8. Mark. 11, 8.
13. Neemen se Palmtwiegen, un gungen rut Em in de Möt, un schreegen: Hosianna! Gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Namen, en König vun Israel! Ps. 118, 25. 26. Matth. 23, 39. Mark. 11, 8. 9. Luk. 19, 37. 38.
14. JEsus awer kreeg en jungen Esel, un He rei’ darup; as denn schreven steiht: Matth. 21, 7.
15. »Wes’ nich bang, du Dochter Zion, süh, din König kummt reden up en Eselsfahlen.« Zach. 9, 9. Jes. 62, 11. Matth. 21, 5.
16. Düt verstunn awer Sin Jüngers vörher nich; sonnern as JEsus verklärt war, do dachten se daran, dat düt vun Em schreven weer, un se Em düt dahn harrn.
17. Dat Volk awer, dat mit Em weer, as He Lazarus ut dat Graf reep, un em vun de Doden upwecken dä, pries lud de Dath.
18. Darum gung Em ok dat Volk in de Möt, as se hörn dän, dat He son Teken dahn harr.
19. De Pharisäers awer sproken unner enanner: Ji seht, dat ji nicks utrichten doht, süh, alle Welt löppt Em na.
20. Dar weern awer enige Griechen mank de, de rup kamen weern, dat se anbeden dän up dat Fest. 1. Kön. 8, 41.
21. De treden to Philippus, de vun Bethsaida ut Galiläa weer, beden em, un sproken: Herr, wi wulln JEsus geern sehn.
22. Philippus kummt, un seggt dat Andreas, un Philippus un Andreas sän dat wieder to JEsus.
23. JEsus awer antwort se, un sprok: De Tied is kamen, dat de Minschensöhn verklärt ward.
24. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn dat Weetenkorn nich in de Eer fallt, un starven deiht, so blift dat alleen; wenn dat awer starven deiht, so bringt dat veele Korns. 1. Cor. 15, 36. 37.
25. Wer sin Leven leef hett, de ward dat verleern; un wer sin Leven up düsse Welt hassen deiht, de ward dat erholn to dat ewige Leven. Matth. 10, 39. Luk. 17, 33.
26. Wer Mi deenen will, de folg Mi na; un wo Ik bün, dar schall Min Deener ok sien. Un wer Mi deenen ward, den ward Min Vader ehrn. Joh. 14, 3. 1. Sam. 2, 30.
27. Nu is Min Seel trurig. Un wat schall Ik seggen? Vader, help Mi ut düsse Stunn? Doch darum bün Ik in düsse Stunn kamen. Matth. 26, 38.
28. Vader, verherrlich Din Nam. Do keem en Stimm vun den Himmel: »Ik hef Em verherrlicht, un will Em nochmal herrlich maken.«
29. Do sprok dat Volk, dat darbi stunn un tohörn dä: Dat dunnert. De annern sproken: Dar sprickt en Engel mit Em.
30. JEsus antwort un sprok: Düsse Stimm is nich um Min willen geschehn, sonnern um ju willen.
31. Nu geiht dat Gericht öwer de Welt; nu ward de Fürst vun düsse Welt rutstött warrn.
32. Un Ik, wenn Ik verhögt warr vun de Eer, so will Ik se all to Mi trecken.
33. Dat sä He awer, um antodüden, wat för en Dod He starven war.
34. Do antwort Em dat Volk: Wi hebbt hört in dat Gesetz, dat Christus ewiglich blieven deiht, un wa seggst Du denn: »De Minschensöhn mutt verhögt warrn?« Wer is düsse Minschensöhn? Ps. 110, 4.
35. Do sprok JEsus to se: Dat Licht is noch en lütten Ogenblick bi ju. Wannelt, so lang as ji dat Licht hebbt, dat ju de Düsternis nich öwerfalln deiht. Wer in de Düsternis wannelt, de weet nich, wo he hengeiht. Joh. 1, 9. 8, 12. 11, 10.
36. Glövt an dat Licht, wiel ji dat hebbt, up dat ji Kinner vun dat Licht sünd. Eph. 5, 9.
37. Düt sprok JEsus un gung weg, un versteek Sik vör se. Un obgliek He son Teken vör se dä, glövten se doch nich an Em.
38. Up dat erfüllt war de Spruch vun den Prophet Jesaias, den he seggt: »HErr, wer glövt unse Predigt? Un wen is den HErrn Sin Arm apenbart?« Jes. 53, 1. Röm. 10, 16.
39. Darum kunn’ se nich glöven, denn Jesaias seggt awermals: Jes. 6, 9. 10. Luk. 8, 10.
40. »He hett ehr Ogen blind makt, un ehr Hart verstockt, dat se mit de Ogen nich seht, noch mit dat Hart verstahn doht, un sik bekehrn, un Ik se helpen doh.«
41. Düt sä Jesaias, as he Sin Herrlichkeit seeg, un vun Em reden dä. Jes. 6, 1.
42. Doch veele vun de Öbbersten glövten an Em; awer wegen de Pharisäers bekennten se dat nich, up dat se nich in den Bann dahn warn.
43. Denn se harrn leever de Ehr bi de Minschen, as de Ehr bi GOtt.
44. JEsus awer reep un sprok: Wer an Mi glöven deiht, de glövt nich an Mi, sonnern an Den, de Mi schickt hett. 1. Pet. 1, 21.
45. Un wer Mi süht, de süht den, de Mi schickt hett.
46. Ik bün kamen in de Welt, as en Licht, up dat, wer an Mi glöven deiht, nich in Düsternis blift.
47. Un wer Min Wör’ hört, un nich glöven deiht, den warr Ik nich richten; denn Ik bün nich kamen, dat Ik de Welt richt, sonnern, dat Ik de Welt selig maken doh.
48. Wer Mi verachten, un Min Wör’ nich upnehmen deiht, de hett all, de em richten deiht; dat Wort, dat Ik spraken hef, dat ward em richten an den jüngsten Dag.
49. Denn Ik hef nich vun Mi Sülbn spraken; sonnern de Vader, de Mi schickt hett, de hett Mi en Gebot geven, wat Ik dohn un reden schall.
50. Un Ik weet, dat Sin Gebot is dat ewige Leven. Darum, wat Ik reden doh, dat red Ik so, as Mi de Vader seggt hett.
Dat 13. Kapitel.
1. Vör dat Osterfest awer, as JEsus erkennen dä, dat Sin Tied kamen weer, dat He ut düsse Welt gahn dä to den Vader, gliek as He de Sinen leef harr, de in de Welt weern, so harr He se leef bet an dat Enn. Matth. 26. Mark. 14, 1. Luk. 22, 1.
2. Un na dat Abend-Eten, as all de Düvel harr den Judas Simonis Ischarioth in dat Hart geven, dat he Em verraden schull,
3. Wuß JEsus, dat Em de Vader Allns in Sin Hann geven harr, un dat He vun GOtt kamen weer, un to GOtt gung:
4. Stunn He up vun dat Abend-Eten, lä Sin Kleder af, un neem en Schört, un bun se um.
5. Darna got He Water in en Schaal, fung an, de Jüngers ehr Föt to waschen, un drög se mit de Schört af, de He um harr.
6. Do keem He to Simon Petrus; un de sprok to Em: HErr, schust Du min Föt waschen?
7. JEsus antwort un sprok to em: Wat Ik doh, dat weest du nu nich; du warrst dat awer naher erfahren.
8. Do sprok Petrus: Nie un nümmer schast Du mi de Föt waschen. JEsus antwort em: War Ik di nich waschen, so hest du keen Deel an Mi.
9. Sprickt to Em Simon Petrus: HErr, nich de Föt alleen, sonnern ok de Hann un den Kopp.
10. Sprickt JEsus to em: Wer wuschen is, de brukt nicks, as de Föt to waschen, sonnern he is ganz rein. Un ji sünd rein; awer nich alle. Joh. 15, 3.
11. Denn He wuß Sin Verräder wol, darum sprok He: Ji sünd nich alle rein.
12. As He nu ehr Föt wuschen harr, neem He Sin Kleder, un sett Sik wedder dal, un sprok awermals to se: Weet ji, wat Ik ju dahn hef?
13. Ji nennt Mi Meister un HErr, un seggt recht daran; denn Ik bün dat ok. Matth. 23, 8. 10.
14. Wenn nu Ik, ju HErr un Meister, ju de Föt wuschen hef: so schüllt ji ju ok ünner enanner de Föt waschen.
15. En Bispil hef Ik ju geven, dat ji doht, as Ik ju dahn hef. 1. Pet. 2, 21. 1. Joh. 2, 6.
16. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: De Knecht is nich grötter as sin Herr, noch de Apostel grötter, as de em schickt hett. Joh. 15, 20. Matth. 10, 24.
17. Wenn ji düt nu weten doht, selig sünd ji, wenn ji dat doht.
18. Nich segg Ik vun ju all. Ik weet, weke Ik utwählt hef. Sonnern dat de Schrift erfüllt ward: »De Min Brod eten deiht, de perrt Mi mit de Föt.« Ps. 41, 10.
19. Ik segg ju dat nu, bevör dat geschehn deiht, up dat ji glöven doht, wenn dat geschehn is, dat Ik dat bün.
20. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer den upnehmen deiht, den Ik em schicken warr, de nimmt Mi up; wer Mi awer upnehmen deiht, de nimmt Den up, de Mi schickt hett. Matth. 10, 40. Luk. 9, 48. 10, 16. 1. Thess. 4, 8.
21. As JEsus düt seggt harr, war He trurig in den Geist, un tüg un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Een mank ju ward Mi verraden. Matth. 26, 20. 21.
22. Do seegen sik de Jüngers ünner enanner an, un se warn unruhig, vun weken He reden dä.
23. Dar weer awer een mank Sin Jüngers, de to Disch sitten dä an JEsus Sin Bost, den JEsus leef harr.
24. Den wink Simon Petrus, dat he utforschen schull, wokeen dat weer, vun den He seggt harr.
25. Denn desülve leeg an JEsus Sin Bost, un he sprok to Em: HErr, wokeen is dat?
26. JEsus antwort: De is dat, den Ik den Happen Brod instippen un geven doh. Un He stipp den Happen in, un geev em Judas Simonis Ischarioth. Matth. 26, 23.
27. Un na den Happen fahr de Düvel in em. Do sprok JEsus to em: Wat du deihst, dat doh bald.
28. Dat awer wuß Nüms an den Disch, woför He em dat seggen dä.
29. Weke meenten, wiel Judas den Büdel harr, dat JEsus to em spreken dä: »Koop, wat uns nödig is up dat Fest;« oder, dat he de Armen wat geven schull.
30. As he nu den Happen nahmen harr, gung he gliek rut. Un dat weer Nacht.
31. As he awer rut gahn weer, sprok JEsus: Nu is de Minschensöhn verklärt, un GOtt is verklärt in Em.
32. Is GOtt verklärt in Em, so ward Em ok GOtt verklären in Em Sülbn, un ward Em bald verklären. Joh. 12, 23. 17, 1.
33. Leeve Kinner, Ik bün noch en lütte Wiel bi ju. Ji ward Mi söken; un, as Ik to de Juden seggen dä, wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen. Joh. 7, 34. 8, 21.
34. Un Ik segg ju nu: En nie Gebot gev Ik ju, dat ji ju ünner enanner leef hebben doht, as Ik ju leef hatt hef, up dat ok ji ju enanner leef hebbt. Mark. 12, 31.
35. Darbi ward jedereen erkenn, dat ji Min Jüngers sünd, wenn ji Leev ünner enanner hebbt.
36. Sprickt Simon Petrus to Em: HErr, wo geihst Du hen? JEsus antwort em: Wo Ik hengahn doh, darhen kannst du Mi düt Mal nich folgen; awer du warrst Mi naher mal folgen. Joh. 7, 43. 21, 18. 19.
37. Petrus sprickt to Em: HErr, warum kann Ik Di düt Mal nich folgen? Ik will min Leven för Di laten.
38. JEsus antwort em: Schust du din Leven för Mi laten? Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: De Hahn ward nich kreihn, bet du Mi dree Mal verleugnet hest. Mark. 14, 30. 72. Luk. 22, 34.
Dat 14. Kapitel.
1. Un He sprok to Sin Jüngers: Ju Hart mutt nich bang warrn. Glövt ji an GOtt, so glövt ji ok an Mi.
2. In Min Vader Sin Hus sünd veele Wahnungen. Wenn dat nich so weer, war Ik ju seggen: Ik gah hen, ju de Stä fardig to maken.
3. Un wenn Ik ok hengahn doh, ju de Stä fardig to maken, will Ik doch wedder kamen, un ju to Mi nehmen, up dat ji sünd, wo Ik bün. Joh. 12, 26. 17, 24.
4. Un wo Ik hengahn doh, dat weet ji, un den Weg weet ji ok.
5. Sprickt to Em Thomas: HErr, wi weet nich, wo Du hengeihst, un wa künnt wi den Weg weten?
6. JEsus sprickt to em: Ik bün de Weg un de Wahrheit un dat Leven; Nüms kummt to den Vader, denn dörch Mi. Ebr. 9, 8. Eph. 2, 18. 3, 12. Ebr. 7, 25. 10, 19. 2. Cor. 3, 4. 1. Pet. 1, 21.
7. Wenn ji Mi kenn dän, so müssen ji ok Min Vader kenn. Un vun nu an kennt ji Em, un hebbt Em sehn.
8. Sprickt to Em Philippus: HErr, wies’ uns den Vader, so sünd wi tofreden.
9. JEsus sprickt to Em: So lang bün Ik bi ju, un du kennst Mi nich? Philippus, wer Mi sehn deiht, de süht den Vader. Wat sprickst Du denn: »Wies’ uns den Vader?«
10. Glövst du nich, dat Ik in den Vader bün, un de Vader in Mi is? De Wör’, de Ik to ju reden doh, de red Ik nich vun Mi Sülbn. De Vader awer, de in Mi wahn deiht, de deiht de Warke.
11. Glövt Mi, dat Ik in den Vader bün, un de Vader in Mi is, wo nich, so glövt doch wegen de Warke.
12. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer an Mi glöven deiht, de ward de Warke ok dohn, de Ik doh, un ward grötter, as düsse, dohn, denn Ik gah to den Vader.
13. Un wat ji beden ward in Min Nam, dat will Ik dohn, up dat de Vader ehrt ward in den Söhn. Mark. 11, 24.
14. Wat ji beden ward in Min Nam, dat will Ik dohn.
15. Hebbt ji Mi leef, so holt Min Gebote. Joh. 15, 10. 1. Joh. 5, 3.
16. Un Ik will den Vader beden, un He schall ju en annern Tröster geven, dat He bi ju blift up ewig,
17. Den GEist vun de Wahrheit, den de Welt nich kriegen kann; denn se süht Em nich, un kennt Em nich. Ji awer kennt Em; denn He blift bi ju, un ward in ju wesen. Weish. 1, 5. Joh. 7, 39.
18. Ik will ju nich Waisen sien laten; Ik kam to ju. Jer. 51, 5.
19. Dat is noch en lütte Wiel, so ward Mi de Welt nich mehr sehn. Ji awer schüllt Mi sehn; denn Ik lev, un ji schüllt ok leven.
20. An densülven Dag ward ji insehn, dat Ik in Min Vader bün, un ji in Mi, un Ik in ju. Joh. 17, 21. 22.
21. Wer Min Gebote hett, un se holn deiht, de is dat, de Mi leef hett. Wer Mi awer leef hett, de ward vun Min Vader leevt warrn, un Ik war em leef hebben, un Mi em apenbarn. Sir. 12, 18.
22. Sprickt to Em Judas, nich de Ischarioth: HErr, wat is dat, dat Du uns Di wullt apenbarn, un nich de Welt?
23. JEsus antwort, un sprok to em: Wer Mi leef hett, de ward Min Wort holn, un Min Vader ward em leef hebben, un Wi ward to em kamen un Wahnung bi em nehmen. v. 21. Joh. 13, 34. Spr. 8, 17. Eph. 3, 17.
24. Wer awer Mi nich leef hett, de hällt Min Wör’ nich. Un dat Wort, dat ji hörn doht, is nich Min, sonnern den Vader Sin, de Mi schickt hett.
25. Düt hef Ik to ju redt, wiel Ik bi ju west bün.
26. Awer de Tröster, de heilige GEist, den Min Vader schicken ward in Min Nam, de ward ju dat Allns lehrn, un ju erinnern an all dat, wat Ik ju seggt hef.
27. Den Freden lat Ik ju, Min Freden gev Ik ju. Nich gev Ik ju, as de Welt geven deiht. Ju Hart verfehr sik nich, un wes’ nich bang. Phil. 4, 7.
28. Ji hebbt hört, dat Ik ju seggt hef: »Ik gah hen, un kam wedder to ju.« Wenn ji Mi leef harrn, so harrn ji ju freut, dat Ik seggt hef: »Ik gah to den Vader;« denn de Vader is grötter as Ik.
29. Un nu hef Ik ju dat seggt, bevör dat geschehn deiht, up dat, wenn dat nu geschehn ward, dat ji glöven doht.
30. Ik warr vun nu an nich mehr veel mit ju reden, denn dar kummt de Fürst vun düsse Welt, un findt nicks an Mi.
31. Awer, up dat de Welt erkennen deiht, dat Ik den Vader leef hef, un dat Ik so doh, as Mi de Vader gebaden hett, staht up, un lat uns vun hier gahn. Joh. 10, 18.
Dat 15. Kapitel.
1. Ik bün de wahre Wienstock, un Min Vader is de Wiengarner.
2. En jede Wienrev an Mi, de nich Frucht bringt, ward He wegnehmen; un en jede, de Frucht bringt, ward He rein maken, dat se mehr Frucht bringen deiht.
3. Ji sünd nu rein um dat Wort willen, dat Ik to ju seggt hef.
4. Blievt in Mi, un Ik bliev in ju. Gliek as de Wienrev keen Frucht bringen kann vun sik sülbn, wenn se nich an den Wienstock blift; also ok ji nich, wenn ji nich in Mi blieven doht.
5. Ik bün de Wienstock, ji sünd de Wienreven. Wer in Mi blieven deiht, un Ik in em, de bringt veel Frucht; denn ahn Mi künnt ji nicks dohn. 2. Cor. 3, 5.
6. Wer nich in Mi blieven deiht, de ward wegsmeten, gliek as en Wienrev, un verdrögt, un man sammelt se, un smitt se in dat Füer, un mutt brennen. Matth. 3, 10.
7. Wenn ji in Mi blieven doht, un Min Wort in ju, so ward ji beden, wat ji wüllt, un dat ward ju warrn. Mark. 11, 24.