PUNICORUM (continued 2)

395

Felix heu! nemorum, et vitæ laudandus opacæ,

Si sua per patrios tenuisset spicula saltus!

Hunc miseratus adest infesto vulnere Ladmus.

393. Dives agri ut ap. Virg. Æn. X, 563. —famæ negatus, famæ virtutis sibi comparandæ occasione, ob privatam, quam agebat, vitam, destitutus. —394. Bella feris agitabat, venatui operam dabat, Draken. proprie de bello feris inferendo cogitabat, vel bella feris movebat, inferebat.

395. vitæ opacæ, quæ in nemoribus et venando transigebatur, ut quies o. ap. Stat. Silv. III, 5, 17. Cellar. interpretatur privatam, a strepitu bellico remotam.

397. infesto vulnere, telo, quo vulnus infligitur. ut II, 92; V, 251. Sed vid. Heyne ad Virg. Æneid lib. II, v. 529, p. 274, T. II nost. edit. Ed.

Cui sævum adridens; «Narrabis Hamilcaris umbris

Hanc, inquit, dextram, quæ jam post funera vulgi

400

Hannibalem vobis comitem dabit:» et ferit alte

Insurgens gladio cristatæ cassidis æra,

Perque ipsum tegimen crepitantia dissipat ossa.

398. sævum adridens, δεινὸν ἐπιμειδήσας, vel μειδιόων, adject. pro adverbio. Vid. App. μειδιόων βλοσυροῖσι προσώπασι Hom. Il. η, 212, laudatus a D. Heins. —Idem victoris sarcasmus IV, 288 sq.; V, 561 sq.; XI, 258. Præter Homerum Silio præivit Virg. Æn. II, 547 sq.; IX, 742; X, 829 seq.; XI, 688 seq., ubi vid. Cerda. Conf. Zinzerl. ad Val. Fl. IV, 313 et sup. ad v. 383. —399. post funera, stragem, cædem, vulgi, militum gregariorum, ut IV, 266, 267. Sic λαὸς ap. Hom., et populus, II, 579. —400, 401. alte Insurgens, ἐπερείδων Hom. vel ἀνασχόμενος sc. τὴν χεῖρα Il. γ, 362. Conf. Virg. Æn. XI, 697, et XII, 902. —cassidis cristatæ, Κόρυθος ἱπποδασείης. tegimen capitis, galeam. —402. ossa crepitantia, quæ perfracta sonant, IV, 380.

Tum frontem Chremes intonsam umbrante capillo

Septus, et horrentes effingens crine galeros;

405

Tum Masulus, crudaque virens ad bella senecta

Karthalo, non pavidus fetas mulcere leænas;

404. horrentes effingens crine galeros, crines formans in speciem galeri, quum tot cincinnis implicati essent, ut galero similes viderentur. Male itaque Dausq. ex h.l. efficit, galerum nativam quoque comam, non semper adscititiam esse, quod jam monuere Drak., et Gronov. Obss. IV, 18. —405. cruda virens senecta, ex Virg. Æ. VI, 304. —crudus, ὠμὸς, proprie, non coctus, mollitus, corruptos, fractus et debilitatus, vel annis, ut h.l. et III, 386; V, 569; XII, 348, vel voluptatibus, ut III, 303, hinc et rudis, durus, asper III, 514, crudelis, ut ὠμὸν πρᾶγμα seu βούλευμα, et terribilis VII, 113, fortis V, 423; X, 98; XIII, 224, et malis insuperabilis IV, 35. —Cf. II, 439; III, 289; XVI, 236. —406. mulcere, domare. —fetas, non gravidas intelligo; sed enixas, quæ jam pepererunt (ut ap. Virg. Æn. VIII, 630. Ecl. I, 5 al.) et amori iterum indulgent: tum enim sævissimas esse eas, notum vel ex Virg. Ge. III, 245 sq.

Flumineaque urna cælatus Bagrada parmam;

Et vastæ Nasamon Syrtis populator Hyempsal,

Audax in fluctu laceras raptare carinas;

410

Una omnes dextraque cadunt iraque peremti.

407. Imitat. Virg. Æn. VII, 792. In Bagradæ clipeo expressus sui nominis fluvius (vel urna potius, ejus emblema), ubi forte patria ejus, vel unde originem duxit; ut in heroum scutis, eorum origo et imago, vel historia majorum rerumque ab his et a toto olim populo præclare gestarum, adumbrari solebat. Conf. II, 158; IV, 153; VIII, 385 sq. (ubi Drak. hæc exempla jam excitavit), X, 175; XIV, 212; XVII, 397. De Bagrada fl. vid. ad VI, 140 seq. —cœlatus parmam urna fluminea, durior formula pro, parmam gerens, in qua urna, fluvii emblema, sculpta erat; Ern. —408. Nasamones, adcolæ Syrtis vastæ h. majoris, ex navium captarum spoliis ditescentes. Vid. Plin. V, 5; VII, 2; Lucan. IX, 438 sq., 891; Herodot. II, 32; IV, 172, 183. —409. Audax raptare, θρασὺς ἁρπάζειν.

Nec non serpentem diro exarmare veneno

Doctus Athyr, tactuque graves sopire chelydros,

Ac dubiam admoto sobolem explorare ceraste.

411. exarmare veneno, ut contra armare v. dixit Virg. Æn. IX, 773. —412. chelydros graves, h. gravi fœtore, ut ap. Virg. Ge. III, 415, ubi lectio vulgaris ex h.l. firmari potest. Vid. ibi Heyne. —tactu sopire; nam præter carmina, etiam manuum tactu serpentes domare et sopire solebant ἐπῳδοὶ, vel ἀσπιδοθῆραι et ὀφιοδιῶκται. Conf. III, 302; V, 354; VIII, 498 sq. Heyne ad Virg. Æn. VII, 753 seq. et de utroque modo angues domandi, ut de arte ὀφιοδήκτοις medendi, Plin. VII, 2; Cels. XXVII, 5; Lucan. IX, 891 sq. 922 sq. (ubi de Marmaridarum Psyllis, ut inf. III, 302, agitur) Strab. XIII, p. 588; Gell. IX, 2; XVI, 11; Gronov. Obss. II, 1; Heins. ad Ovid. A. A. II, 102. —413. Afri et inpr. Psylli, genuinam sobolem ab adulterina, admotis anguibus, dignoscere et explorare, δοκιμάζειν, solent. «Mos Psyllis liberos genitos protinus objiciendi sævissimis serpentibus, eoque genere pudicitiam conjugum experiendi, non profugientibus adulterino sanguine natos serpentibus,» Plin. VII, 2. «Psylli quum arbitrantur, suppositum aliquem esse in stirpe, ei admovent, ut pungat, colubram. Quum pupugerit, si de genere sit, vivere: si non sit, mori.» Varro ap. Priscian. VII, 2; Cf. Lucan. IX, 891 sq. inpr. 906 sq. Solin. c. 27, p. 52; Tzetz. Chil. IV, hist. 135, v. 339; Ælian. Hist. Anim. I, 57, et Dio. LI, p. 453, qui posterior præter alia memorat, serpentes veste puerorum tacta continuo marcescere. Poetam h.l. agnoscas in variandis serpentum nominibus.

Tu quoque fatidicis Garamanticus adcola lucis,

415

Insignis flexo galeam per tempora cornu,

Heu! frustra reditum sortes tibi sæpe locutas

Mentitumque Jovem increpitans, occumbis, Iarbas.

Et jam corporibus cumulatus creverat agger,

Perfusæque atra fumabant cæde ruinæ.

414. Ad Iarbam militem traducta, quæ de Iarba, rege Numidiæ, Jovis Hammonis f., nota sunt vel ex II, 59 sq. VIII, 54 sq.; Virg. Æ. IV, 36, 196 seq.; Justin. XVIII, 6. al. —fatidicis lucis, in quibus oraculum Jovis Hammonis, de quo vid. III, 10, 673 sq. —Garamanticus, Libycus; vel Silio, ut aliis, laxior est geographia. Nam Garamantes longe ab hoc oraculo in Marmarica remoti erant, et vel inter Æthiopiam et Gætuliam, vel in extrema Africæ parte ultra Gætuliam, colebant. Septemtrionales autem diversi ab australibus, qui non nisi 20 dierum iter ab Ammoniis aberant. Vid. Plin. V, 4. Herodot. IV, 174, 183. Cl. Schlichthorst. Geogr. Afric. Herod. p. 7, 140, 155. Garamanticus pro Garamantice, ut ditissimus V, 260 al. —415. Galeam cornibus arietinis, insigni Jovis Hammonis, ornatam habebat, ut ipse ille deus, IX, 298; et ap. Diod. III, 73; et Nabis, ejus sacerdos, inf. XV, 682; regesque Macedonum post Alexandrum M., qui ejusdem dei filius haberi cupiebat, de quo vid. Spanhem. de Usu et P. Num. Diss. V, p. 346 sqq. Notus enim veterum mos, vel patriam et originem, vel illustria majorum facta exprimendi ejusmodi ornamentis, seu clipei, ut sup. v. 407 (ubi vid. not.), seu galeæ, ut II, 157; V, 79; Liv. XXVII, 33; Stat. Th. VII, 279; Herodian. I, 14, quæ loca Drak. ad XV, 682 excitavit. Nec minus nota res est, Jovi Hammoni, ut et Baccho, Pani aliisque, fluviorum inprimis, numinibus cornua, ad vim majestatemque declarandam apta, tribui: quæ idea priscis temporibus, quibus homines pelle serina vestium loco utebantur, orta et a Macedonum regibus renovata est. Vid. Lessing. Laoc. c. 8, p. 95, c. 9, p. 103; Broukh. ad Prop. III, 15, 19, 30, ad Tibull. II, 1, 3; Jani ad Horat. Od. II, 19, 30. —416. Oraculum mendax frustra incusabat. —sortes, κλῆρος, oraculum, quoniam oracula olim etiam per sortes, ψήφους, edebantur.

419. Cædes δεινῶς, depingitur. —cæde, sanguine, ut φόνος pro αἷμα. —Perfusæ cæde, adspersæ sanguine. Ern., exponit, mixtæ et confusæ cadaveribus, quod usui loquendi minus convenit.

420

Tum ductorem avido clamore in prælia poscit

Fulmineus ceu Spartanis latratibus actus,

Quum silvam occursu venantum perdidit, hirto

Horrescit sætis dorso, et postrema capessit

Prælia, canentem mandens aper ore cruorem,

425

Jamque gemit geminans contra venabula dentem.

420. ductorem Hannibalem poscit Murrus in prælia, ad singulare certamen provocat, more heroum. —421. Splendida comparatio, concinnata ad exemplum Virg. Æ. X, 707, 718, ubi vid. Heyne. —Fulmineus solemne apri et inpr. ejus dentium epitheton, quod nonnulli ab exertis utrimque dentibus, fulminis cuspides referentibus, repetunt; alii, qui ad Ovid. Met. VIII, 289, provocant, ab ardente et calido oris adflatu; alii vero inde, quod, ut fulmina non in rectum, sed in obliquum feruntur, sic et aper obliquo latrantes dissipat ictu, ut utar verbis Ovid. Met. VIII, 344; unde σῦς δοχμὸς et λικριφὸς αΐξας apud Hom. Il. μ, 148 et Odyss. τ, 451. Sed poetis fulminea potius dicuntur, quæcumque instar fulminis cum impetu ruunt, et tam terrorem incutiunt, quam omnia contundunt et necant, v.c. ira, XI, 99; juvenis, IX, 393; ductor, XVII, 549; Scipiadæ fulmina gentis et belli, VII, 106; Lucret. III, 1049; Virg. Æn. VI, 843; IX, 812; fulmen Carthaginis Hannibal, XV, 667; fulmina belli milites Pœnorum, VII, 223; patria fulmina, XV, 408; fulmen linguæ, VIII, 412; f. verborum Cic. ad Div. IX, 21, quo teste Orat. c. 9, Periclem fulgere et tonare dixit Aristoph. Conf. Virg. Ge. IV, 561; ἀστεροπῇ ἐναλίγκιος Hom. Il. ν, 242; πρηστὴρ κεραύνιος al. —Spartani canes præstantius genus. Conf. II, 689; III, 295, et Heyne ad Virg. Ge. III, 345 et 405. —422. perdidit silvam, h. securitatem et latebras in silva, spemque in ea positam; vel viam et reditum in silvam. Sic perdere terga, XIII, 171; p. fugam, viam fugæ amittere Martial. de Spect. XI, 2. —423. Horrescit sætis dorso; nam aprorum sætæ erigi solent, si ad pugnam se expediunt. Φρίξας εὖ λοφίην Hom. Od. τ, 446. Conf. Stat. Th. II, 129, XI, 531; Virg. Æn. X, 711, ubi vid. Heyne. Horrere autem, ut semel moneamus, poetis dicuntur, quæ erecta sunt, seu eminent v.c. segetes, arma, pili ac sætæ, (quæ in subito frigore et pavore, vel in ira vehementiore eriguntur) omniaque ea, quibus aspera est et squalida superficies, non lævor ac nitor. Sic et φρίσσειν, v.c. κάπρος φρίσσει τρίχας, seu ἐθείραις, λήϊον, vel ἄρουρα φρίσσει σταχύεσσιν, μάχη ἐγχείῃσι, etc. ap. Hesiod. Scut. 171, 391; Hom. Il. ν, 339, 473, ψ, 599 al. Conf. Heyne ad Virg. Æn. X, 237; nostræ Collect. Vol. IV, p. 122. et VII, 86. Ed.

At parte ex alia qua se insperata juventus

Extulerat portis, ceu spicula nulla manusque

Vim ferre exitiumve queant, permixtus utrisque

Hannibal agminibus passim furit et quatit ensem,

430

Cantato nuper senior quem fecerat igni

Litore ab Hesperidum Temisus; qui carmine pollens

Fidebat magica ferrum crudescere lingua:

426. insperata, ex insperato, contra spem et opinionem. —430. Cantato, incantato, carmine incenso, magico, vid. ad v. 96, et VIII, 497; conf. Prop. IV, 5, 13; Ovid. Am. II, 5, 38 et Met. VII, 98. —431. Litore ab Hesperidum, ut sacerdos illa magici sacri, sup. v. 101, et ap. Virg. Æn. IV, 484. De Hesperidum hortis vid. Heyne ad Virg. l.c. ad Apollod. p. 406 seq. et Comm. de Theog. Hes. in Cer. v. 11, et Cl. Hermann. Mythol. T. I, p. 402. Conf. III, 282 sq.; IV, 638; VI, 184. —432. crudescere, crudius, sævius, et hinc nocentius et efficacius fieri.

Quantus Bistoniis late Gradivus in oris

Belligero rapitur curru, telumque coruscans,

435

Titanum quo pulsa cohors, flagrantia bella

Cornipedum adflatu tonat, et stridoribus axis.

433. Comparatio desumta a Virg. Æn. XII, 331 seq. ubi vid. Heyne. —Quantus, h. tantum furit H., quantum. —Bistoniis oris, Thracia, (vid. Plin. IV, 11) propria sede Martis. Conf. IV, 433; Hom. Od. θ, 361; Virg. Æn. III, 13, 35. Claud. in Rufin. I, 334 sq. De curru Martis conf. IV, 432 sq. et Heyne ad Virg. Æn. VIII, 433. —434. telum coruscans, vibrans, πάλλων δοῦρα Hom. Il. γ, 19, ε, 495. Ἄρης στιβαρὸν δόρυ κραδαίνων Anacr. XLV, 9. —435. Titanum pro Gigantum, quos seriores inpr. poetæ confundere solent. Conf. Claud. Gigantom. 75 sq. —bella flagrantia, vehementia et acria, vel ardentia quæ cum ardore geruntur, ut flag. comitia dixit Plin. H. N. Præf. —436. adflatu, anhelitu.

Jamque Hostum, Rutulumque Pholum, ingentemque Metiscum,

Jam Lygdum, Duriumque simul, flavumque Galæsum,

Et geminos, Chromin atque Gyan, demiserat umbris;

437. Notus est poetarum mos, non numerum, sed nomina occisorum hostium recensendi, quod ad vim ornatumque narrationis, et ad animum lectoris in eam intendendum plurimum facit. —438. Flavus, ut ξανθὸς, solenne epitheton virorum fortium et heroum, quos et pulchritudo decebat, unde iis ξανθὸς τρίχας, seu ξανθὴν κόμην tribui notum vel ex Hom. Il. α, 197; β, 642; γ, 284; Od. ν, 399. flavus Achilles dicitur Claud. Paneg. VIII, 556. Hinc forte et flaua coma Bellonæ inf. V, 220, ut ξανθὰ Γλαυκῶπις Pind. Nem. X, 13. Flavi autem crines veteribus non minus ac nobis placebant, unde flava Phyllis et Chloe, flavus Ganymedes etc. ap. Horat. Od. II, 4, 14; III, 9, 19; IV, 4, 4, ξανθὰς μὲν ἀνήψατο χερσὶν ἐθείρας Medea ap. Apollon. VIII, 828. Conf. inf. III, 402, IV, 200. —439. demittere umbris, Orco, et hinc doctius neci, vel leto, ut X, 137; XI, 142; XII, 468; XIII, 459; poetis dicitur pro d. ad umbras, vel manes, ut IV, 342; XV, 470, ψυχὰς ἄϊδι πρόϊαψεν Hom. Il. α, 3, h. εἰς ἄϊδα, vel Ἄϊδος, Ἅδου δῶμα, οἶκον ἴαψε, seu ἔπεμψε ut Il. φ, 48, h. ἐφόνευσε. Conf. Intpp. ad Virg. Æn. II, 85, 398, IX, 527; XII, 884.

440

Daunum etiam, grata quo non spectatior alter

Voce movere fora, atque orando fingere mentes,

Nec legum custos sollertior, aspera telis

Dicta admiscentem: «Quænam te, Pœne, paternæ

Huc adigunt Furiæ? non hæc Sidonia tecta

445

Feminea fabricata manu, pretiove parata,

Exsulibusve datum dimensis litus arenis;

Fundamenta Deum Romanaque fœdera cernis.»

441. movere fora, judices. —orando causas, agendo, dicendo. —fingere ut πλάσσειν, propr. ex luto, vel cera aliquid formare; hinc id. qd. formare, docere, et h.l. flectere, movere mentes, ut ap. Cic. Brut. 38 et inpr. Legg. III, 40. Cf. Burm. ad Petron. 117, et, quos N. Heins. et Drak. laudarunt, Virg. Æn. VI, 80; Grat. 105; Stat. Silv. V, 3, 192, et Val. Fl. V, 534 ubi Burm. hærebat. Sic et formare, XI, 452, ubi Drak. contulit Hor. Od. I, 10, 3, ej. Sat. I, 4, 122, et Epist. II, i, 128 al. Vid. Græv. ad Justin. XX, 4. —443. Imitat. Virg. Æn. IX, 601 sq. —444. non hæc Sidonia tecta, etc., hæc urbs, quam obpugnas, non est Carthago, a femina, Didone, condita. Conf. sup. v. 24 sq. —445. pretio parata, conf. I, 24. —447. Fundamenta Deum, urbem, cujus fundam. Deus, Hercules, jecit. Vid ad v. 273. —Romana fœdera urbem fœderatam Romanorum.

Ast illum, toto jactantem talia campo,

Ingenti raptum nisu, medioque virorum

450

Avulsum inter tela globo, et post terga revinctum,

Hannibal ad pœnam lentæ mandaverat iræ.

Increpitansque suos inferri signa jubebat;

Perque ipsos cædis cumulos, stragemque jacentum

Monstrabat furibundus iter, cunctosque ciebat

455

Nomine, et in prædas stantem dabat inprobus urbem.

451. lentæ iræ mandaverat, ut lonqa morte necabat ap. Virg. Æn. VIII, 488.

452. Increpitans vid. ad v. 181. —453. cædis, occisorum, ut VI, 603; VII, 614. —454, 455. cunctos ciebat nomine, nam quod Drak. jam monuit, magnum habet momentum ad animos militum duci conciliandos eosque ad virtutem incitandos, si quisque se duci, qui pro meritis omnes, vel præmiis, vel pœnis adficere potest, notum videt et ab eo nominatim adpellatur. Conf. IX, 245 seq. Lucan. VII, 286 sq. Heyne et Cerda ad Virg. Æn. XI, 731; XII, 758. Heins. ad Claud. Cons. Hon. VI, 255, et Burm. ad Val. Fl. IV, 649. —455. stantem, adhuc salvam, urbem militibus ad prædam proposuit. Conf. Liv. XXI, 11.

Sed postquam a trepidis adlatum, fervere partem

Diversam Marte infausto, Murroque secundos

Hunc Superos tribuisse diem, ruit ocius amens

Lymphato cursu, atque ingentes deserit actus.

456. Similis locus est Virg, Æn. IX, 691 sq. —adlatum, nuncius adlatus, nunciatum, ut, XII, 338. —a trepidis, ab iis, qui formidinis pleni festinabant. —fervere Marte, ut ap. Virg. Æn. VIII, 676. —457, 458. secundos, faventes. —458. ruit ocius amens Lymphato cursu, oratio turget. Conf. VII, 357; VIII, 153; XII, 545; Virg. Æn. VII, 377. —459. Lymphatus, νυμφόληπτος, h. ὁ τῇ Νύμφῃ λαμβάνεται, qui ob Nympham et quodcumque aliud numen, sive conspectum, sive iratum, furore conripitur; hinc terrore aliquo divinitus injecto perturbatus, vel simpl. perterritus, et, ut h.l., insanus. Cf. Cuper. Obss. III, 12, et Burm. ad Val. Fl. III, 46. —459. ingentes actus, res alia parte gestas et v. 426, 455 memoratas.

460

Letiferum nutant fulgentes vertice cristæ:

Crine ut flammifero terret fera regna cometes,

Sanguineum spargens ignem; vomit atra rubentes

Fax cælo radios, ac sæva luce coruscum

Scintillat sidus, terrisque extrema minatur.

460. Δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν, Hom. Il. γ, 337 et al. —Letiferum conf. ad v. 398. —Vim comparationis, quam Silius sublegit Maroni, Æn. X, 270, 275, nonnulli in cursu, propensione, aut prolapsione, alii vero (quibus favet locus Virg. ubi vid. Heyne) in fulgore cristarum ac cometæ, et Drak. denique in eo positam putat, quod, quemadmodum cometæ adparitio pestem, famem aliaque mala humano generi portendere atque inmittere credebatur, ita quoque terribilis adspectus Hannibalis cristarumque in capite ejus nutantium, quæ ipso motu impetum ejus iramque declarabant, letiferum Saguntinis terrorem incuteret. Confer VIII, 636; Virg. Ge. I, 488; Plin. II, 25; Sueton. Ner. c. 36, et Claud. 46; Tibull. II, 5, 71; Cic. de N. D. II, 5; Lucan. I, 526 sq. Tac. Ann. XIV, 22; XV, 47; Val. Fl. V, 370 sq. ubi vid. Burm. —461. Crine, vid. sup. ad v. 358. —fera regna, h. barbaros incultosque populos, physicæ rationis ignaros. —462. vomit, emittit. —atra, tristis, perniciosa, terribilis, ut mox sæva luce et dirum lumen. —463. Fax poetis dicitur ignis, inpr. cometæ et stellarum, v.c. Virg. Æn. II, 694; Val. Fl. l.c. Sen. Octav. 232. —464. extrema sc. mala.

465

Præcipiti dant tela viam, dant signa, virique;

Atque ambæ trepidant acies: jacit igneus hastæ

Dirum lumen apex, ac late fulgurat umbo.

467. apex, eminentia, summa pars v.c. galeæ, λοφός, conus ap. Virg. Æn. X, 270; XII, 492, h.l. hastæ, h. cuspis, αἰχμὴ, ἐπιδορατὶς, ἀκωκή.

Talis ubi Ægæo surgente ad sidera ponto

Per longum vasto Cori cum murmure fluctus

470

Suspensum in terras portat mare, frigida nautis

Corda tremunt: sonat ille procul, flatuque tumescens

Curvatis pavidas transmittit Cycladas undis.

468. Quemadmodum fluctus, per longum, in alto, procul a litore, ubi frangitur, vento tumescens (qui nautis Hulle vel Surf. dicitur), ingenti cura impetu sonituque in litus fertur; sic Hannibal magno armorum strepitu, procul audito, præceps in hostes ruit. Conf. Lichtenberg. V. Cl. Magasin für d. physik T. II, P. III, p. 38. Egregia comparatio, repetita inf. IV, 243 seqq. et VIII, 428, 429, quam tamen Silius non minus debet Virg. Ge. III, 236 seqq. coll. Æn. VII, 528 sq. XII, 365 sqq. hic autem Hom. Il. δ, 422 seqq. (ubi vid. Koppen) coll. ν, 795, 799. Possis etiam vim ejus in terrore militum et nautarum quærere; sed ornatus tum minus placet. —Ægæum mare cum dilectu positum, quoniam tam propter insulas, Cycladas inprimis, et interjecta vada, scopulos ac promontoria periculosissimum, quam ob aquilones, vehementer in eo spirantes, procellosissimum est. Conf. Heyne ad Virg. Æn. XII, 366. —469. Corus, seu caurus, ἀργέστης, Nordwest, ventus vehementior. vid. Heyne ad Virg. Ge. III, 278; Plin. XVIII, 34. —470. Suspensum mare id. qd. mox unda curvata, alias sinuata, h. tumida, in altum sublata, ut XV, 154, κῦμα κυρτωθὲν Hom. Od. λ, 243, vel κυρτὸν Il. δ, 426, et ν, 799. Conf. VV. DD. ad Virg. Ge. IV, 361, et Æn. III, 564; Burm. ad Val. Fl. I, 615, et Drak. ad h.l. ubi laudat Nonn. Dion. VI, 127 (Βορείοθεν ἀγκύλον ὕδωρ); Ovid. Met. XI, 505; XV, 508; Stat. Th. V, 384; XI, 437, et Avien. Descr. Orb. v. 296. —471. sonat ille procul, sæpe si plura milliara abest. —flatuque tumescens, nonnunquam ad altitudinem XX pedum. —472. pavidas, quarum incolæ pavidi sunt ob æstum maris. —transmittit, transit, ut IV, 345; VIII, 551 al. Conf. Virg. Æn. IV, 154.

Non cuncta e muris unum incessentia tela,

Fumantesque ante ora faces, non saxa per artem

475

Tormentis excussa tenent: ut tegmina primum

Fulgentis galeæ conspexit, et arma cruento

Inter solem auro rutilantia, turbidus infit:

475. tenent, retinent. —tegmina galeæ, propr. capitis, ipsa Murri galea. —476. cruento, cruore adsperso, vel rubro, ut ap. Virg. Ge. I, 306. —477. turbidus infit, verba Maroniana Æn. XII, 10. —turbidus, ταραχθεὶς, seu τεταραγμένος, turbatus, commotus, ira furens. Conf. Heyne ad Virg. Æn. IX, 57; X, 648, 763; XI, 742, et inf. II, 529.

«En, qui res Libycas, inceptaque tanta retardet,

Romani Murrus belli mora! Fœdera, faxo,

480

Jam noscas, quid vana queant, et vester Iberus.

478. Amara irrisio Murri et fœderis, a Romanis cum Hasdrubale renovati, quo libertas Saguntinorum pacta, et Iberus finis utriusque imperii constitutus. Vid. Duker. ad Flor. II, 6, et sup. ad v. 294. —479. belli mora (quæ verba vs. præc. explicantur) ut ap. Virg. Æn. X, 428, ubi vid. Heyne. Mora, is qui moratur, ut principium, princeps, vel is, unde quid principium ducit; spes is, qui sperat; palma is, de quo victoria restat reportanda; imperium imperator, quæ comparavit Drak. ad VIII, 33; XV, 749; XVI, 504, 507. Conf. Intpp. ad Val. Fl. I, 23. —480. quid queant, quantum apud me valeant, quam vim habeant. —vester Iberus, qui vobis favet, quoniam nobis per pacta non licet, eum transire. Conf. ad I, 118 et IV, 648; Barthius Adv. VII, 15, hæc notat: «Quomodo vester, qui ab iis contemnebatur? an Iberum dicit modo a Murro in pugna occisum, ut vester sit, quem ad urbem vestrum concidi posse speratis?» Sed vid. Gronov. Obss. IV, 18.

Fer tecum castamque fidem servataque jura:

Deceptos mihi linque Deos.» Cui talia Murrus:

«Exoptatus ades! mens olim prælia poscit,

Speque tui flagrat capitis: fer debita fraudum

485

Præmia, et Italiam tellure inquire sub ima.

Longum in Dardanios fines iter, atque nivalem

Pyrenen, Alpesque tibi mea dextera donat.»

481. Castus, purus a vitiis, sanctus, inviolabilis, ut ἁγνὸς pro ὅσιος, unde fides casta, quæ sancta dicitur, II, 479; sacra, XIII, 281, et alma, h. venerabilis, Cic. Off. III, 29. Hinc castus etiam est fidus, qui fidem servat, III, 1, et XVII, 131 ubi Drak. monet, castum obponi perfido, vel perjuro, v.c. apud Cic. pro Rosc. Com. c. 7. Conf. Ernesti Clav. Cic. et ad Tac. Germ. c. 40. —Fer tecum, tibi habe. —servata jura, religionem in pacis legibus servandis. Inpia verba, sed ab heroum et Hannibalis animo (vid. sup. v. 56, 58) non aliena. —482. Deceptos Deos, per quos pejeravimus, ut VI, 693, unde mox fraudum pro perjurio. —483. olim, jamdudum. —484. Spe tui capitis, h. te occidendi. —485. Conf. Virg. Æneid. lib. X, v. 650, p. 164, T. IV, nost. edit. Ed.

486. Similis sarcasmus in Homero et Marone passim obvius. Conf. II, 325. —487. donat, h. condonat, remittit, (erspart) laborem hos montes transeundi, et per eos in fines Dardanios, h. Italiæ contendendi. Vid. Ind. et cfr. II, 325; Gronov. Obss. III, 23; Jani ad Horat. Od. III, 3, 33; Heins. ad Ovid. A. A. III, 85; Burm. ad Val. Flacc. I, 473; quosque Drak. ad h.l. et ad XV, 603, citavit; Sen. Œd. 1001; Lucan. IV, 764; VI, 58; IX, 1091. Val. Flacc. II, 473; Stat. Th. VII, 557; Ovid. ex Ponto II, 7, 51; Liv. VIII, 35; Græv. ad Cic. Ep. ad Div. V, 4; Gronov. ad Sen. Med. 1015, et Phœniss. 235, 456.

Hæc inter cernens subeuntem comminus hostem,

Præruptumque loci fidum sibi, conripit ingens

490

Aggere convulso saxum, et nitentis in ora

Devolvit, pronoque silex ruit incitus ictu.

Subsedit duro concussus fragmine muri.

488. subeuntem ex loco inferiori. —489. fidum v. ad IV, 24. —490. nitentis, enitentis Hannibalis, conantis adscendere. —491. prono ictu, ex loco superiore. —492. Subsedit, ὑφιζάνει, delitui sub clipeo; vel potius decidit, delapsus est. Id non memorant historici.

Tum pudor adcendit mentem, nec conscia fallit

Virtus pressa loco; frendens luctatur, et ægro

495

Scandit in adversam per saxa vetantia nisu.

493. Sunt fere verba Virg. Æn. V, 455, et XII, 666 seqq. —conscia Virtus, conscientia virtutis. —fallit, destituit eum. —494. pressa loco, obpressa, victa iniquitate loci. —ægro, ob vulnus —495. vetantia, obstantia, adscensu difficilia.

Sed postquam propior vicino lumine fulsit,

Et tota se mole tulit, velut incita clausum

Agmina Pœnorum cingant, et cuncta paventem

Castra premant, lato Murrus caligat in hoste.

496. Subita animi perturbatio ingensque terror, propiore hostis adcessu, Murro injectus omnia in Hannibale augent, ut fortior subito majorque adpareat, et Murrus caligat, ἀμβλυώττει, occæcatur, tantam repente oculis caliginem pavore obfusum sentit, ut universo Pænorum exercitu cinctus sibi videatur. Caligant oculi vicini luminis fulgore. Conf. XIV, 89, et ad II, 299. —lumine, splendore armorum. Sed cf. Virg. Æn. I, 588. —497. tota se mole tulit, ut ap. Virg. Æn. III, 655; V, 373 et inpr. VIII, 199 ad quæ loca vid. Heyne, et Burm. ad Val. Flacc. VI, 104. —499. hostis latus, πλατύνωτος, ευρύνωτος, cujus humeri sunt lati, ὤμοι εὐρέες, quales decent heroem, qui ἀνὴρ πελώριος ἠΰς τε μέγας τε esse solet. Vid. Ind. v. latus et ingens, Intpp. ad Virg. Æn. I, 589; VI, 413; Clark. ad Hom. Il. γ, 226 et Drak. ad h.l. Sed h.l. hostis latus esse, qui Murro paventi geminatus quasi videbatur. Conf. Virg. Æn. IV, 470, ibique Heyne. Quod proprie ad insaniam spectat, poeta ad terrorem transtulit.

500

Mille simul dextræ, densusque micare videtur

Ensis, et innumeræ nutare in casside cristæ.

Conclamant utrimque acies, ceu tota Saguntos

Igne micet: trahit instanti languentia leto

Membra pavens Murrus, supremaque vota capessit:

505

«Conditor Alcide, cujus vestigia sacra

Incolimus, terræ minitantem averte procellam,

Si tua non segni defenso mœnia dextra.»

503. Conf. Virg. Æn. III, 140.— 505. Conditor Sagunti. Vid. sup. ad v. 273. —vestigia, locum, in quo ejus vestigia sunt. —sacra, divina, Dei. Cf. ad VII, 9. —506. terræ minitantem averte procellam, ut ap. Virg. Æn. III, 620.

Dumque orat cæloque adtollit lumina supplex;

«Cerne, ait, an nostris longe Tirynthius ausis

510

Justius adfuerit: ni displicet æmula virtus,

Haud me dissimilem, Alcide, primoribus annis

Agnosces, invicte, tuis: fer numen amicum;

Et, Trojæ quondam primis memorate ruinis,

Dexter ades Phrygiæ delenti stirpis alumnos.»

509. ait scil. Hannibal, per ludibrium ejusdem Herculis auxilium implorans, cui se comparare solebat. Vid. Liv. XXI, 41, inf. II, 356; IV, 4 al. —512. fer numen, h. auxilium, ut ap. Virg. Æn. I, 666 (conf. V.L. ad v. 93), vel præsta te mihi propitium. —amicum, benignum, ut contra male amicum ap. Virg. Æn. II, 735. —513. Trojæ quondam primis memorate ruinis. Res satis nota, vel ex Hom. Il. ε, 638 seqq. Ovid. Met. XI, 194 sq. et Apollod. II, 6, iv. Conf. sup. ad v. 43. —514. Dexter, propitius, ades, fer opem mihi, populum Romanum Trojana stirpe oriundum delenti, evertere conanti. Conf. ad v. 14.

515

Sic Pœnus, pressumque ira simul exigit ensem,

Qua capuli statuere moræ; teloque relato

Horrida labentis perfunditur arma cruore.

Ilicet ingenti casu turbata juventus

Procurrit: nota arma viri corpusque superbo

520

Victori spoliare negant: coit aucta vicissim

Hortando manus, et glomerata mole feruntur.

515. pressum, inpressum, exigit, pro simpl. transadigit, sc. in Murri corpus. Conf. ad v. 307 et 383. —516. Qua, quatenus, quousque, moræ capuli, (ut m. loricæ, et clipei ap. Virg. Æn. X, 485 et XII, 541) —statuere, voluere, jussere, permisere. Conf. Burm. ad Grat. 110. —relato, extracto ex vulnere.

518. Si quem splendor quidam orationis et audacior spiritus delectat, eum hic locus inprimis tenebit, quo singula instar miraculorum aucta verbis, inpr. Junonis adparentis machinatio, quæ in Hannibalis favorem facta est. Ern. —ingenti casu, gravi malo, vel morte ingentis, magni viri. —520. negant, vetant, inpediunt. —521. feruntur, φέρονται, inruunt. —mole, multitudine.

Hinc saxis galea, hinc clipeus sonat æreus hastis;

Incessunt sudibus, librataque pondera plumbi

Certatim jaciunt: decisæ vertice cristæ,

525

Dereptumqum decus nutantum in cæde jubarum:

Jamque agitur largus per membra fluentia sudor,

Et stant loricæ squamis horrentia tela;

Nec requies, tegimenve datur mutare sub ictu.

Genua labant, fessique humeri gestamina laxant.

522. Hæc adumbrata ex Marone, qui Turnum simili periculo exponit, Æn. IX, 806 sqq. ubi vid. Heyne. —525. cæde, sanguine, ut φόνος. —526. fluentia, pro fluens. Cf. Virg. Æn. III, 626. —527. horrentia vid. ad v. 422. —528. tegimen pectoris, h. loricam, telis ubique transfixam. —mutare cum alia adhuc integra, non datur, conceditur.

529. gestamina, θώρηκα, ὃν φορέεσκε. Conf. Virg. Æn. III, 286.

530

Tum creber, penitusque trahens suspiria, sicco

Fumat ab ore vapor, nisuque elisus anhelo

Auditur gemitus, fractumque in casside murmur.

Mente adversa domat, gaudetque nitescere duris

Virtutem, et decoris pretio discrimina pensat.

530. Non muliebriter suspirat et gemit Hannibal, quod putat Ern., sed immani labore, cui fortiter omnibusque animi viribus resistit, obpressus, suspiria, anhelitum gemitumque de alto pectore ducit, quod ab herois dignitate animique magnitudine non abhorret. Neque tamen diffiteor hanc displicere mihi orationis luxuriem, qua Silius exornavit verba Virg. Æn. IX, 812, 814. —creber, crebro. —531. ab ore sicco, sitiente, ἀφ᾽ αὑαλέων στομάτων ap. Callim. H. in Cer. v. 6. Conf. Virg. Æn. V, 199; IX, 812 sq. —nisu elisus anhelo, vix et difficulter editus. —532. fractum in casside murmur, sonus cassidis fractæ, vel potius sonitus non continuus, modo fortior, modo remissior. Conf. Heyne ad Virg. Ge. IV, 72, et Stat. Theb. X, 323.

533. domat, superat, fortiter ferendo. —gaudet, animum recipit reputans etc. —534. decoris pretio discrimina pensat, ex gloriæ magnitudine pericula æstimat; pericula laude, quæ inde redundare possit, ponderat, et cum ea confert, ut adversa secundis, et nova maleficia veteribus pensare dixit Liv. XXVII, 40; et XXXVII, 1. Huic mentis constantiæ et herois dignitati gemitus male convenire videtur. Sed cf. Hom. φ, 272 sqq. Val. Fl. V, 311 al.

535

Hic subitus scisso densa inter nubila cælo

Erupit quatiens terram fragor; et super ipsas

Bis Pater intonuit geminato fulmine pugnas.

535. Jupiter, fœderis rupti vindex, triste Pœnis dat augurium, et lanceam, (tragulam apud Liv. XXI, 7.) quasi de cælo missam, ita dirigit, ut Hannibal ea saucietur. Egregium phantasma et commentum poetæ, quod ad nobilitandum vulnus Hannibali inflictum, magnumque hujus rei momentum declarandum, et hinc ad animos legentium excitandos permultum valet. Conf. Liv. l.c. —scisso vid. ad I, 135. Sic findi ap. Liv. XXI, 1, et in sacris quoque libris σχιζόμενοι οὐρανοὶ Marc. I, 10, οὐρανοὶ ἀνεῴχθησαν Matth. III, 26. Conf. Hard. ad Plin. lib. II, 26, et Heins. ad Ovid. Fast. III, 371. —densa inter nubila, triste augurium, ut lætum, cælo sereno. Cf. Virg. Æn. VII, 141. Αἴσιον δ᾽ ἐπί οἱ Κρονίων Ζεὺς πατὴρ ἔκλαγξε βροντὰν; Pind. Pyth. IV, 40 sqq. 343 sq.

Inde inter nubes ventorum turbine cœco

Ultrix injusti vibravit lancea belli,

540

Ac femine adverso librata cuspide sedit.

538. turbine cœco Conf. V, 401, et Virg. Æn. XII, 320. —539. lancea vibravit scil. se, h. vibrata est, passive, absolute et intransit. ut passim. vid. Ind. Sic et advertere sup. v. 288, ubi vid. V.L. convertit, IX, 645, ubi Drak. monet, similiter dici vertit Liv. II, 62; V, 18, 49. Claud. in Eutrop. I, 251: præcipitavere Liv. V, 18: mutans Tac. Ann. XII, 29: effringet inf. I, 647. Ita quoque μεταβάλλειν ap. Aristot. παρακινήσαντα ap. Aristoph. in Βατραχ. et κεύθει ap. Sophocl. in Œd: Tyr. quos laudavit D. Heins. ad h.l. ut ναίω, ναιετάω aliaque omittam. Conf. Duker. ad Liv. III, 6. Cortii Exc. VI, ad Sallust. b. Jug. c. 85; Ernesti clav. Cic. vid. vibrare et convertere, Heins. et Heyne ad Virg. Æn. I, 104; II, 208; X, 857. VV. DD. ad Hor. Od. IV, 10, 5, et Burm. ad Petron. c. 47. —540. sedit hasta, vulnus, etc. vid. Ind. et Heins. ad Ovid. Met. lib. XV, vers. 162. Burman. ad Lucanum lib. I, vers. 31.

Tarpeiæ rupes, Superisque habitabile saxum;

Et vos, virginea lucentes semper in ara,

Laomedonteæ Trojana altaria flammæ;

Heu! quantum vobis fallacis imagine teli

545

Promisere Dei? propius si pressa furenti

Hasta foret, clausæ starent mortalibus Alpes,

Nec, Trasymene, tuis nunc Allia cederet undis.

541. Vobis, o Romani, quanta nunc spes adfulgebat, evitandi clades, a Pœno olim adcipiendas? —541. Tarpeiæ rupes, plur. pro sing. ut II, 33; VII, 56; VIII, 341; XI, 267. —Superis, a Jove, Junone et Minerva, habitabile, dignum quod habitetur, vel habitatum: saxum Tarpeium, scilicet mons Capitolinus. —542. ara virginea, virginis, Vestæ. —543. flammæ Laomedonteæ, Trojanæ, ignis et sacra Vestæ, quæ Æneas, capta Troja, secum in Italiam abduxisse credebatur. Cf. V, 82; XIII, 620, et Heyne Exc. IX, Virg. Æn. II. —En insignem tautologiam luxuriamque poetæ, qui Laomedonteæ et Trojana, aram et altaria jungit. —544. fallacis, quod Saguntinorum spes fefellit, quia Pœnum non necavit. —545. propius, altius; pressa, inpressa, infixa. —546. starent, essent, seu forent. —Alpes, via per A., quam post Herculem primus hominum munivit. —547. Nec Trasymenus lacus nobilior clade Romanorum factus esset, quam Allia, parvus fl. de quo vid. Heyne Exc. VIII, ad Virg. Æ. VII, 717. Clades Alliensis satis nota vel ex Liv. V, 37 sq.

Sed Juno, adspectans Pyrenes vertice celsæ

Nava rudimenta, et primos in Marte calores,

550

Ut videt impressum conjecta cuspide vulnus,

Advolat, obscura circumdata nube, per auras,

Et validam duris evellit ab ossibus hastam.

548. In hunc locum omnino transferri possunt, quæ disputavit Heyne ad Virg. Æn. IX, 802; XII, 134, et inpr. in Exc. ad Æn. IX, 638, unde adparebit, Silium etiam vitia Maronis imitari. —549. calores, ardorem bellandi, primos conatus juvenis ferventis animo.

Ille tegit clipeo fusum per membra cruorem,

Tardaque paulatim et dubio vestigia nisu

555

Alternata trahens, aversus ab aggere cedit.

554. vestigia, pedem, Alternata trahens, ὀλίγον γόνυ γουνὸς ἀμείβων, Hom. Il. Λ, 546. Conf. Virg. Æn. IX, 797, XII, 386 et Val. Fl. II, 93 ubi vid. Burm. —nisu, vi. Cf. Ind.

Nox tandem optatis terras pontumque tenebris

Condidit, et pugnas erepta luce diremit.

At duræ invigilant mentes, molemque reponunt

Noctis opus: clausos acuunt extrema pericli,

560

Et fractis rebus violentior ultima virtus.

558. Saguntinos per noctem urbem, quantum potuerint, muniisse murosque refecisse, apte ad miserationem singulatim tradit poeta; Livius vero XXI, 8 et 11, per aliquot dies quietem Saguntinis ab certaminibus datam esse, quam sententiam Silius inf. v. 581, 583, expressit. Ern. —mentes duræ sunt, vel obduratæ, pertinaces, obfirmatæ, quæ flecti non poterant, et in fide erga Romanos obstinate manebant (ut ap. Val. Fl. IV, 175, ubi Burm.), vel induratæ ad bellum, laborem et quævis mala ferenda, ut III, 161; VIII, 516, 608, et ap. Virg. Ge. II, 170 et Æ. III, 94, V, 730; Liv. XXVII, 48 (Ligures durum in armis genus); Hor. Od. II, 12, 11; Ovid. Trist. V, 5, 51. Conf. inf. ad VI, 308. —molem, muros, et aggerem, ut v. 579. —reponunt, reficiunt, iterum exstruunt; nam ponere est condere. Vid. sup. ad v. 24, et Heins. ad Ovid. Fast. II, 63. —559. Vis desperationis exprimitur, ut X, 218 sq. et ap. Stat. Th. VII, 699. —acuunt, ad virtutem strenuamque urbis defensionem adcendunt. Cf. ad v. 113.

Hinc puer, invalidique senes, hinc femina ferre

Certat opem in dubiis miserando nava labori,

Saxaque mananti subvectat vulnere miles.

561. Verba Maroniana, Æn. XII, 131 seq. quem locum ex Hom. Il. Σ 514, 515, adumbratum suspicor. Ceterum singula h.l. ad miserationem faciendam apta sunt. —562. in dubiis rebus, in ancipiti fortuna belli et ambiguo rerum exitu.

Jam Patribus clarisque senum sua munia curæ:

565

Concurrunt, lectosque viros hortantur, et orant,

Defessis subeant rebus, revocentque salutem,

Et Latia extremis inplorent casibus arma.

564. clari senum, gr. pro clari senes, h. γέροντες ἀριστῆες, Hom. Il. β, 404. —565. Amplificavit brevem narrationem Liv. XXI, 6 et 7. Proprie homines sunt defessi, seu fessi rebus adversis, vel simpl. fessi (cf. Ind. et Virg. Æn. II, 285; Horat. Od. II, 4, 11) qui malis, longaque inprimis obpugnatione et diuturno bello premuntur, viribusque exhauriuntur, ut ap. Virg. Æn. I, 157, 178; II, 109. Deinde ipsæ calamitates poetis res fessæ dicuntur v.c. II, 492; X, 275, et Virg. Æn. III, 145. Nam rebus h.l. sexto casu positum putare, paulo durius videtur. —566. subeant defessis rebus, auxilio, ut ap. Plin. II, 7. Vespasianus fessis rebus subveniens. —567. Latia arma, auxilium Romanorum.

«Ite citi, remis velisque inpellite puppim,

Saucia dum castris clausa est fera: tempore Martis

570

Utendum est rapto, et grassandum ad clara periclis.

Ite citi, deflete fidem murosque ruentes,

Antiquaque domo meliora arcessite fata.

Mandati summa est: dum stat, remeate, Saguntos.»

569. fera δεινῶς Hannibal dicitur, ut Libycus leo, VII, 401, ubi vid. not. Conf. v. 638. —tempore rapto, quod properanter præterit, vel simpliciter raptim, festinanter utendum, vel denique, quæ ratio ceteris præstat, commodum tempus adripiendum, occasio amplectenda est, ut contra tempus amittere. Cf. VII, 531, et Virg. Æn. XI, 459. Rapere, seu corripere et carpere, Græce ἁρπάζειν, viam, iter, fugam, gradum, gressus, urbem, castra, letum, dies, tempus, campum, pugnam, poetis est raptim facere, seu perficere, et adcelerare, vel celeriter occupare et in usum suum convertere. Vid. Ind. et quæ loca adposuit Drak. Jos. Iscan. b. Troj. V, 358, cum tempore rapto Imperiale tonans, etc. (ubi v. Dresem.) et Lucan. X, 507, «Cæsar semper feliciter usus præcipiti cursu bellorum et tempore rapto.» Conf. Heins. et Burm. ad Val. Flacc. II, 252, et ad Ovid. Epist. XIX, 74; Gronov. ad Liv. VI, 23. —570. ad clara, ἔνδοξα, claritatem nominis, ad gloriam, grassandum, omni studio contendendum est: ut ire periclis ad decus, IV, 36, at ad gloriam virtutis via grassari ap. Sallust. b. Jug. c. I.

571. deflete, etc. tristem eorum sortem exponite. —572. Antiqua domo, Roma, vel ex Latio, unde Rutuli Ardeates coloniam Saguntum deduxere. Vid. ad v. 291, domus, patria, ut II, 75, et X, 95, ubi Drak. laudat Cerdam ad Virg. Æ. VIII, 114.

Ast illi celerant, qua proxima litora, gressum,

575

Et fugiunt tumido per spumea cærula velo.

Pellebat somnos Tithoni roscida conjux,

Ac rutilus primis sonipes hinnitibus altos

Adflarat montes, roseasque movebat habenas.

577. rutilus sonipes, equi Auroræ, cui non minus ac soli noctique equi et currus tribuuntur. —578. Adflarat montes, locutio Virg. Ge. I, 250, ubi vid. Heyne. —roseas habenas. Nota est Ἠὼς ῥοδοδάκτυλος, seu ῥοδόπηχυς (Hom. Il. α, 477. Theocrit. II, 148) h. pulchra, pulchritudine, more poetarum, per aliquam ejus partem, colorem roseum, expressa. Vid. ad VII, 448.

Jam celsa e muris exstructa mole juventus

580

Clausam nocturnis ostentat turribus urbem.

Rerum omnes pendent actus, et milite mæsto

Laxata obsidio, ac pugnandi substitit ardor,

Inque ducem versæ tanto discrimine curæ.

580. nocturnis, noctu exstructis.

581. Pendere, ut hærere, intermitti, desinere, differri, v.c. ap. Virg. Æn. IV, 88. —Rerum actus, obsidio. Poeta ante oculos habuit Liv. XXI, 8, sed eamdem sententiam triplici modo expressit.

Interea Rutulis longinqua per æquora vectis

585

Herculei ponto cœpere exsistere colles,

Et nebulosa jugis adtollere saxa Monœci.

584. Rutulis, Saguntinis. Cf. ad v. 291 sq. —585. Rupes et promont. cum portu et templo Herculis Monœci, Μονοίκου λιμὴν, in Liguria erat, prope mare mediterr., ubi nunc Monaco est, inter Nicæam (Nizzam) et Genuam vid. Strab. IV, p. 139, 140, et VV. DD. ad Virg. Æn. VI, 831. Plin. III, 5, et Lucan. I, 405 sqq. —585. exsistere, emergere, in conspectum repente venire, et hinc eminere, conspici, ut exstare, surgere, exsurgere, erigi, et h.l. adtollere se, de montibus, etc. Conf. Heins. et Burm. ad Ovid. Met. II, 264. Drak. ad Liv. XXV, 21, et, a quo hos jam laudatos video, Ernesti clav. Cic. —586. Nebulosus, νεφώδης, altus.

Thracius hos Boreas scopulos inmitia regna

Solus habet, semperque rigens nunc litora pulsat,

Nunc ipsas alis plangit stridentibus Alpes;

590

Atque ubi se terris glaciali fundit ab Arcto,

Haud ulli contra fiducia surgere vento.

587. Egregia aquilonis pictura, in cujus singulis partibus summum πάθος et exquisitiores imagines effulgent, quæ tamen in vss. 593, 594, nimis audaces videri possunt. —Boreas h.l. Thracius, ut VII, 570, Odrysius, X, 11, Hæmonius, (quæ vox tam ad Thraciam, quam ad Thessaliam spectat, quoniam Hæmus mons utramque dividit) et Virg. Æ. XII, 365, Edonus dicitur exemplo Græcorum; quibus Thracia, ἀνέμων οἰκητήριον, a septemtrione est. Cf. VV. DD. ad Hesiod. Ἔργα v. 507; Hom. Il. Ι, 5; Hor. Od. I, 25, 11; IV, 12, 11, Epod. XIII, 3. Burm. ad Val. I, 611; VI, 340, et inpr. Spanhem. ad Callim. H. in Dian. v. 114, et in Del. v. 26 et 65. —588. Solus regna habet, non solus ibi flat, sed regnat, h. quam maxime sævit. cf. Lucan. I, 406 sqq. —589. Alas, velocitatis exprimendæ causa, ventis, ut VIII, 478 fulmini, a poetis adsignari, nota res est. —591. Nullus ventorum audet, cum eo pugnare. Conf. VII, 556 sq.

Vorticibus torquet rapidis mare, fractaque anhelant

Æquora, et injecto conduntur gurgite montes:

Jamque volans Rhenum Rhodanumque in nubila tollit.

595

Hunc postquam Boreæ dirum evasere furorem,

Alternos mæsti casus bellique marisque,

Et dubium rerum eventum sermone volutant.

592. anhelant exquisite pro sonant. Conf. ad III, 471. —fracta æquora, ad scopulos adlisa et repercussa. —594. Rhenum Rhodanumque, fluctus in iis. Nomina fluviorum ad ornatum spectant.

595. Disserunt inter se de discrimine urbis et eventu belli; quæ apte inventa est oratio hominum, patriam urbem desperatam et obsidione pressam relinquentium; Ern. —596. Alternos, alterne, ἀμοιβαίως. —597. Verba Virg. Æn. VI, 157.

«O patria! o Fidei domus inclyta, quo tua nunc sunt

Fata loco? sacræne manent in collibus arces?

600

An cinis, heu Superi! tanto de nomine restat?

Ferte leves auras, flatusque ciete secundos,

Si nondum insultat templorum Pœnicus ignis

Culminibus, Latiæque valent subcurrere classes.»

598. Fides a Saguntinis præ reliquis diis culta. Nam, ut Livii verbis utar, fidem socialem usque ad perniciem suam coluerunt; et Florus II, 6, eorum urbem fidei erga Romanos magnum quidem, sed triste monumentum adpellat. Conf. ad II, 479. —quo sunt Fata loco, ut ap. Virg. Æn. II, 322; IX, 723. —599. arces vid. ad v. 7. —sacræ conf. ad v. 505.

601. Conf. Virg. Æn. III, 529, ibique Heyne.

Talibus inlacrimant noctemque diemque querelis,

605

Donec Laurentes puppis defertur ad oras,

Qua pater, adceptis Anienis ditior undis,

In pontum flavo descendit gurgite Thybris.

605. Laurentes, Italiæ, vel Laurenti, urbis Latii, haud procul ab Ostia, ubi Tiberis in mare Inferum, seu Tyrrhenum influit. Vid. ad v. 110. —606. patres, quod prisco sermone honoris, reverentiæ, amoris religionisque vocabulum fuit, dicuntur Dii, reges et fluvii majores. Cf. V.L. ad III, 126, et VV. DD. ad Virg. Æn. I, 155. Val. Fl. I, 11, et Petron. c. 41. —Anio, seu Anien, hod. Teverone, ditior u. V. Burm. ad Val. Fl. IV, 720. —607. flavo v. Heins. ad Ovid. Met. XIV, 447, et Jani ad Hor. Od. I, 2, 13.

Hinc consanguineæ subeunt jam mœnia Romæ.

Concilium vocat augustum, castaque beatos

610

Paupertate Patres, ac nomina parta triumphis

Consul, et æquantem Superos virtute Senatum.

608. consanguineæ, ob communem originem. Cf. v. 655 et 671.

609. Præclara priscæ Romanorum simplicitatis, frugalitatis virtutisque descriptio, cui comparentur suavissima loca Hor. Od. I, 12, 33 seqq. II, 5, 10, 20. Juven. XIV, 160 seq. Ovid. Fast I, 197 sq. et Propert. IV, 1, quibus locis vetus simplicitas potissimum nos delectat eo, quod cum magnificentia elegantiaque serioris ævi comparatur. —Admodum languere hunc locum censet vir doctus in N. Allgem. deutsch. Bibl. T. VIII, P. II, p. 418. Suffecisset sane simpl. memorasse, senatum a consulibus coactum esse. Sed quis ita poetam quasi in ordinem coget, et quis obfendetur imagine, in quam ille facile incidere poterat, quæque lectores tam jucundis adficit sensibus? —casta beatos Paupertate Patres cf. VI, 633, et Virg. Æn. VIII, 105. —beatos, felices, vel etiam divites et contentos re modica, non lauta, ut μάκαρες ap. Hesiod. Ἐργ. 549, vel μακάριοι et εὐδαίμονες. Conf. mox v. 615. Cuper. Obss. III, 1; Heins. ad Ovid. Amor. I, 15, 34, et, quos Drak. citavit, Varr. L. L. V, p. 24 et Claud. Cons. Olyb. et Prob. v. 46. —casta, integra et pura a scelere, paucis juste paratis contenta, nec divitiis per malas artes inhians. —610. Paupertas h. loco, non inopia est, sed fortuna mediocris, quæ nec lauta, nec tenuis et despecta est, vita simplex sine quæstus opumque cupiditate, Sen. Ep. 87 «Paupertas est, non quæ pauca possidet, sed quæ multa non possidet.» Conf. Jani ad Hor. Od. I, 1, 18, et, quos Drak. laudat, Lucan. X, 151; Hor. Serm. VI, 71; Val. Max. IV, 8, 2. (Fabius paupertatem inopia mutavit) et Broukh. ad Tibull. I, i, 3, et 5. —nomina parta triumphis, viros triumphis claros, abstr. pro concr. vid. App. Capitolinos, Torquatos, Corvinos, Coriolanos, Fidenatas, Messalas, qui tum temporis cognominibus inclaruerant, indicari observant Dausq. et Drak.

Facta animosa viros, et recti sacra cupido

Adtollunt, hirtæque togæ, neglectaque mensa,

Dexteraque a curvis capulo non segnis aratris;

615

Exiguo faciles, et opum non indiga corda,

Ad parvos curru remeabant sæpe penates.

613. Adtollunt, claros et venerabiles reddunt. —hirtæ togæ, v. V.L. —neglecta mensa, frugalis, qualis M. Curii Dentati, Q. Ælii Tuberonis et aliorum fuit, de quibus vid. Juven XI, 78 seqq. Val. Max. IV, 3, et Aurel. Vict. de vir. ill. c. 33. —614. Dextera per aratrum non segnis, inutilis facta capulo, ad gladii usum, ad bellum. Conf. loc. sim. VIII, 398, et Claud. in Eutrop. II, 395. —Exemplo sunt C. Atilius Serranus et L. Quinctius Cincinnatus, de quibus vid. Virg. Æn. VI, 845; Liv. III, 26; Plin. XVIII, 3 seu 4. Alios laudat Sen. Ep. 86, et Flor, I, 11. —615. Exiguo faciles, qui tenuem victum, facilem paratu, parabilem habent, qui facile inveniunt pauca, quæ ad vitam sustentandam necessaria sunt, ut fere priscis introitu facilis, V, 52, et victu facilem ap. Virg. Æn. I, 445, ubi vid. Heyne in Var. Lect. et in Exc. XIV. Possint etiam faciles esse contenti: nam facilis dicitur argilla, seu cera, quæ fingi et tractari potest; (v.c. Tibull. I, 1, 40, ubi vid. Heyne) unde ad hominem transfertur, qui facile flectitur, qui εὐκίνητος est, commodus, comis, humanus, et hinc contentus, αὐτάρκης, ut difficilis est inexorabilis, durus, pertinax, morosus; ἀργαλέος, δύσκολος, δυσχερὴς, χαλεπός. Sic fere εὔκολοι ταῖς διαίταις ap. Plut. et contentus vivere parvo ap. Tibull. I, 1, 25. Nisi malis accipere, ut facilis soli XV, 718; periculis, XII, 464; morti ap. Lucan. IV, 506; injuriæ ap. Quintil. Decl. I, 16, et inanibus ap. Tac. Ann. II, 27, ut innuantur ad fortunam mediocrem, cui adsueti sunt, perferendam idonei. —Exiguum et parvum dicitur res modica, fortuna mediocris, v.c. Virg. Ge. II, 472 (exiguo adsueta juventus) et Æn. VI, 844; IX, 607. Tibull. l.c. et Horat. Od. II, 16, xiii. —616. parvos penates, humiles ædiculas, casas, in quibus et parva Penatium signa: Cf. VII, 173; Heins. ad Ovid. Metam. VIII, 637; Bentl. ad Hor. Ep. I, 7, 58, et VV.DD. ad Virg. Æn. VIII, 543. —curru sc. triumphali, sententia Marsi, Cell. et N. Heins. vid. ad III, 614; Drak. convenientius esse videtur, currus intelligere, quibus senatores, rure evocati, in curiam venerint, et inde domum redierint, unde sellæ curules ortæ. Sed poeta expressit Liv. III, 68; «præda parta, agro ex hoste capto, pleni fortunarum gloriæque simul publicæ, simul privatæ, triumphantes domum ad Penates redibatis.» Præclare autem parvos penates obposuit currui.

In foribus sacris, primoque in limine templi

Captivi currus, belli decus, armaque rapta

Pugnantum ducibus, sævæque in Marte secures,

620

Perfossi clipei, et servantia tela cruorem,

Claustraque portarum pendent: hic Punica bella,

Ægates cernas, fusaque per æquora classe

Exactam ponto Libyen testantia rostra:

617. In templis olim senatus haberi, legatique excipi solebant. Cf. Intpp. Virg. Æn. I, 505 sq. et VII, 192 seq. inf. VI, 454; XI, 72; Cic. Cat. I, 13; II, 6; III, 9. Legatis plerumque extra urbem, in æde Martis, seu Bellonæ, seu Apollinis senatus dabatur. —templum etiam dicitur omnis locus inauguratus et sanctus, et proprio is, quem augures certo ritu capiunt: hinc tribunal, rostra et curia. Cf. Liv. I, 30; XXXVII, 52, 53; XLI, 15, et Ernesti clav. Cicer. voc. templum. Ceterum Silius h.l. ante oculos habuit Virg. Æn. VII, 170 sq. inpr. v. 183, 186, ubi vid. Cerda et Heyne. Conf. etiam Perizon. Anim. hist. c. 7. —621. Punica bella, Ægates, spolia ex b. Punico I, pugna ad Ægates insulas finito; Cell. Ægates Punica bella Drak. putabat esse prœlium cum Pœnis ad Ægates commissum, cujus pictura in foribus templi dedicata fuerit. Sic bellum et Gr. πόλεμος passim occurrunt. Vid. Ill. Harles. ad Ovid. Trist. V, 10, 26. Cort. ad Sallust. b. Cat. c. 9, et Casaub. ad Polyb. p. 147, ed. Gronov. Sed bella etiam pro bellum, et hoc proprie adcipi potest, more poetarum, qui generali notione præmissa, specialem, quæ illam explicet, adjiciunt. —Verba Punica bella et Ægates non de pictura intellexerim, sed de tropæis et rostris navium, quorum adspectus victoriæ illius memoriam instauraverit; Ern. Recte opinor. —623. Exactam ponto Libyen, Pœnos in mari profligatos, et omnibus insulis, quotquot inter Italiam et Siciliam sunt, excedere jussos. Conf. Polyb. I, 62 et 63, 624, 626. Historia notissima vel ex Liv. V, 34, 49, et Flor. I, 13; cf. IV, 150 sq.

Hic galeæ Senonum, pensatique inprobus auri

625

Arbiter ensis inest, Gallisque ex arce fugatis

Arma revertentis pompa gestata Camilli:

Hic spolia Æacidæ, hic Epirotica signa,

Et Ligurum horrentes coni, parmæque relatæ

Hispana de gente rudes, Alpinaque gæsa.

624. pensati inprobus Arbiter, iniquo ponderi explendo adjectus. Conf. Liv. V, 48 ext. —626. pompa, triumpho. Vid. Liv. V, 49. —627. Hic versus ad Pyrrhum, Epiri regem, a Pyrrho, seu Neoptolemo, Achillis filio, Æaci pronepote, et regni Epirotici conditore, genus paternum, ab Hercule maternum ducentem, (unde Æacides, dicitur Cic. de Div. II, 56; Off. I, 13. Ep. ad Div. IX, 25.) referendus videtur. Sed Æacides etiam esse possit Perses, seu Perseus, ultimus Macedoniæ rex, a L. Æmilio Paulo, qui LXX urbes Epiri una die solo æquavit, in triumpho ductus, et ab eodem Achille, Æaci nepote, oriundus. Conf. ad XV, 291 seq. Prop. IV, ii, 39, et inpr. Heyne ad Virg. Æn. VI, 840. —628. Liguria (nunc Genua et Lucca) varia cum Romanis bella, quæ Livius pluribus locis et Noris. Cenot. Pis. Diss. I, 1, copiose descripserunt, gessit, ut et Hispania; sed neutra ante b. Punici II tempora: unde Silius tempora turbasse, et forte Ligures cum Gallis Insubribus confudisse censendus est, æque ac Florus II, 3; cujus historia de rebus bellisque adversus Ligures non multo post belli Punici I finem gestis impeditissima est, et ad seriora tempora spectare videtur, quibus Fulvium, Bæbium et Postumium, quibus Floro, Livio aliisque testibus Ligures vicere, Consules fuisse constat. —parmæ rudes, informes, vel nulla pictura et cælatura ornatæ, ut p. alba et pura, ap. Virg. Æn. IX, 548, et XI, 711, ad quæ loca vid. Heyne. An sunt scuta, ex coriis tantum, sine ferro, confecta, ut minoris essent ponderis, qualibus Numidæ utebantur? Vid. Sallust. b. Jug. c. 94 pr. et Suid. πάρμαι, δερμάτινοι θυρεοὶ παρά Καρχηδονίοις. Utrumque infra ad III, 234, jam laudavit Dausq. qui h.l. verba Strab. III, p. 106 (ubi ἀσπίδιον Lusitanorum, quod sine fibulis, aut ansis erat, describitur) adposuit et hæc notavit: «Ubi Romani hactenus Hispanos debellarunt? Suspicio est, Hispanos fuisse in auxiliis Pænorum b. Punico I, devictosque in Sicilia. Sed quomodo rudes parmæ? Suspicio est fuisse tectas corio ἀδεψήτω: nisi iis carere subsidiis est, parmam esse rudem, et erudito expertove bellatori sat commodam, quo inclino.» —629. Alpina gæsa sumsit ex Virg. Æn. VIII, 661, 662, ubi v. Intpp. Alpina Cell. putabat esse, ex arboribus Alpinis, ut durioribus, confecta; Dausq. erepta Senonibus in obsidione Capitolii, aut Celtis, quos b. Punico I, in Pœnorum castris stipendia fecisse, Appianus in Libycis tradit; Drak. erepta Gallis Insubribus, Alpium adcolis, et a Romanis tempore inter b. Punicum I, et II, devictis. Vid. Flor. II, 3 et 4. —gæsa etiam Afris tribuuntur ap. Liv. XXVI, 6, et inf. II, 444 (ubi Drak. notat, his locis vulgatam lect. Polluc. VII, 156, vindicari posse) sed plerumque Gallis, vel Hispanis. V. Barth. ad Stat. Th. IV, 64.

630

Sed postquam clades patefecit et horrida bella

Orantum squalor, præsens adstare Sagunti

Ante oculos visa est extrema precantis imago.

Tum senior mæsto Sicoris sic incipit ore:

631. Orantum squalor, h. legati squalentes, seu squalidi. Squalorem et sordes tam reorum, quam lugentium et supplicantium, ad miserationem movendam pertinere, vel tironibus nota res est. Cf. v. 673, 674. —632. extrema, humillimis verbis, vel opem in extremis suis rebus.

«Sacrata gens clara fide, quam rite fatentur

635

Marte satam populi ferro parere subacti,

Ne crede emensos levia ob discrimina pontum.

634. Oratio gravissima, et ad vim malorum declarandam mentesque miseratione permovendas aptissima. —fide sacrata, sacra et inviolata; vel templo Fidei publice sacrato.

Vidimus obsessam patriam, murosque trementes:

Et, quem insana freta, aut cœtus genuere ferarum,

Vidimus Hannibalem: procul his a mœnibus, oro,

640

Arcete, o Superi, nostroque in Marte tenete

Fatiferæ juvenem dextræ: qua mole sonantes

Exigit ille trabes? et quantus crescit in armis?

638. Similiter Dido de Ænea ap. Virg. Æn. IV, 366 sq. Cf. sup. v. 569. —insana vid. ad v. 101 et 252. —640. Verba generosa, et ad benevolentiam adliciendam idonea! —tenete, h. detinete, ut XI, 450, ubi plura exempla congessit Drak. —641. Fatiferæ, ut II, 116, et fatalis II, 400, θανατηφόρου. Conveniunt fere verba Virg. Æn. XI, 283, 284. —mole, vi; vel quam magnas. —642. quantus crescit ut XII, 719. —crescit in armis, semper majora audet, Schmid. Sed poeta ad ea, quæ sup. v. 496 sqq. dixerat, respexit, vel sensus est: quanto major videtur in armis, si arma cepit, seu in bello. Cf. V.L.

Trans juga Pyrenes, medium indignatus Hiberum,

Excivit Calpen, et mersos Syrtis arenis

645

Molitur populos, majoraque mœnia quærit.

Spumeus hic, medio qui surgit ab æquore, fluctus,

Si prohibere piget, vestras effringet in urbes.

643. Ferocissimas gentes sibi conciliavit: quod sortem nostram adgravat. —Iberum superavit, et extra terminos egressus est, indignatus, fluvium esse medium inter Pœnorum et Rom. imperium, et utriusque finem. Conf. ad v. 294. —644. Excivit in bellum adversus Romanos Calpen, Hispanos, fretum Herculeum adcolentes. —mersos, obrutos, fortius quam habitantes. —645. Molitur, parat, movet, excitat ad bellum. Nam moliri de omni motu, opere, aut conatu usurpatur. Vid. Ind. et ad VII, 264. —majora, quam Saguntina, mœnia quærit, ad spem Romæ expugnandæ adspirat, et hujus rei occasionem quærit.

646. Conf. Senec. Med. v. 393 sq. —medio qui surgit ab æquore, qualem poeta descripsit sup. v. 468 sq. —647. effringet vid. ad v. 539. Æstuantis instar fluctus in Italiam inruet, nisi mature cœptis ejus obviam iveritis.

An tanti pretium motus, ruptique per enses

Fœderis, hoc juveni, jurata in bella ruenti,

650

Creditis, ut statuat superatæ jura Sagunto?

Ocius ite, viri, et nascentem exstinguite flammam,

Ne seræ redeant post aucta pericula curæ.

649. jurata bella conf. sup. v. 118. —650. statuat jura, leges det.

652. Ne sero et frustra ad propulsandum periculum adnitamini, si nimis creverit.

Quamquam o! si nullus terror, non obruta jam nunc

Semina fumarent belli: vestræne Sagunto

655

Spernendum consanguineam protendere dextram?

Omnis Hiber, omnis rapidis fera Gallia turmis,

Omnis ab æstifero sitiens Libys inminet axe.

653. Quod si vobis quoque nihil metuendum esset, et si belli, vobis inminentis, flamma non jam erumpere quasi e cineribus inciperet: nonne fœderis religio originisque similitudo vos ad opem nobis ferendam incitare debet? —Quamquam o! ut ap. Virg. Æn. V, 195, et XI, 415.

656. Tota nunc Hispania, Gallia et Africa vestro imperio exitioque inminet. —657. sitiens, commune epitheton populorum æstifero axi, h. calidiori cælo subjectorum: v.c. ap. Virg. Ecl. I, 65; et Ge. IV, 425.

Per vos culta diu Rutulæ primordia gentis,

Laurentemque Larem, et genetricis pignora Trojæ,

660

Conservate pios, qui permutare coacti

Acrisioneis Tirynthia culmina muris.

658. vos scil. oramus (quod in hac precum formula sæpius omitti, docent exempla, in V.L. laudata) per sacra communia, quæ diu coluistis, et nos Saguntum ex Italia nobiscum deduximus. Conf. mox v. 666 sqq. —primordia, communem originem, a Rutulis ductam. —culta diu, quæ diu vobis quasi sacra fuit et venerabilis. An primordia sunt sacra arcana et antiqua, ut initia et μυστήρια? Cf. Tac. German. c. 39. —Rutulæ gentis, cf. sup. v. 291 sq. Dausq. nota est hæc: «culta sc. ab Ardeatibus, Saguntinorum patribus, qui templo Veneris, quod erat Latio commune, præfuerunt, teste Strab. V, p. 160.» —Primordia gentis Rutulæ de primis conditoribus, Ænea inprimis, unde et Rutuli, Ardeates, et ipsi Saguntini coloni; Ern. Sed quomodo Rutuli ab Ænea oriundi? —659. Hæc ad Penates et Palladium, quæ Æneas Troja abstulisse credebatur, spectare videntur; nisi pignora Trojæ æternum forte ignem Vestæ innuunt. Cf. Heyne Exc. IX ad Virg. Æn. II. —Laurentemque, Italum, larem, ut Pergameum larem dixit Virg. Æ. V, 744, ubi vid. Heyne. Cf. sup. ad v. 110. —pignora imperii æterni. —genetricis, unde originem ducitis. —660. Conservate, adjuvate pios et fideles socios vestros. —qui permutare coacti, etc. Cf. mox v. 667 et sup. ad v. 291 sq. —661. Acrisionei muri, Ardea, Sagunti μητρόπολις (v. 291 sq.), quæ a Danae, Acrisii, regis Argivorum, filia vulgo condita putabatur. Vid. Heyne ad Virg. Æn. VII, 409-412 in V.L. et ibid. in Exc. VII. —Tirynthia culmina, mœnia Saguntina, ab Hercule exstructa.

Vos etiam Zanclen Siculi contra arma tyranni

Juvisse egregium; vos et Campana tueri

Mœnia, depulso Samnitum robore, dignum

665

Sigeis duxistis avis. Vetus incola Dauni,

Testor vos, fontes et stagna arcana Numici,

Quum felix nimium dimitteret Ardea pubem,

Sacra domumque ferens, et avi penetralia Turni,

Ultra Pyrenen Laurentia nomina duxi.

670

Cur, ut decisa atque avulsa a corpore membra,

Despiciar, vesterque luat cur fœdera sanguis?»

662. Zancle, vetustissimum Siciliæ opp. (Herodot. VII, 164) a Messeniis ex Peloponneso, teste Strab. VI, p. 178 et 185 sqq. conditum, vel certe amplificatum, et ab Anaxila, Rheginorum tyranno, ex Messene oriundo, nova colonia auctum (Thucyd. VI, 1); unde Messanæ, hod. Messinæ, nomen adcepit. Seriori ævo Mamertini, populus Campaniæ, quam olim Opici, Opsci, seu Osci, vetus Ausonum gens, incoluere (de quo vid. Heyne in Exc. VIII ad Virg. Æn. VII, 732), Messanam occuparunt, quocirca civitas Mamertina vocatur Cic. Verr. II, 5. Conf. inf. XIV, 194 sqq. Priscum nomen a situ loci et curvitate litoris, seu portus, falcis formam referentis, (nam ζάγκλη, seu ζάγκλον, in lingua Siculorum τὸ δρέπανον, falcem significat) Thuc. VI, p. 413; Ovid. Fast. IV, 474, et alii repetunt, sed Silius XIV, 48 sq. inde, quod falx Saturni, qua Cæli patris pudenda amputasse fingitur, ibi abjecta et inventa fuerit. Cf. Macrob. Sat. I, 8, extr. Prior ratio hunc mythum peperisse videtur, qui propter Siciliæ fertilitatem facile priscorum hominum animis subnasci potuit. Saturnus enim, quem fabulæ antiquissimum Latii regem faciunt, ab initio nihil aliud, quam almæ naturæ vitæque mitioris, cujus initia agriculturæ, sationi messique debentur, symbolum fuit. Ceterum hæc urbs belli Punici I causa fuit, ope Romanorum a Mamertinis adversus Hieronem, Siculum tyrannum, et Pœnos, inplorata ac præstita. Vid. Polyb. I, 8-11. —663. egregium duxistis; non tam egregium, quam utile potius et necessarium; de quo vid. Polyb. I, 10 sq. —Campana mœnia, h. Capuam, a Samnitibus dolo occupatam. Vid. Liv. IV, 37; VII, 38 sqq.; Flor. I, 16. —664, 665. dignum Sigeis avis, communi origine, a Trojanis ducta: nam Sigeum, Σίγειον, promont. Trojæ; unde Romanus etiam IX, 203, Sigeus dicitur. —665. Ego et ipse non peregrinus, sed, ut Mamertini et Campani, Italus origine, vel Rutulus, vetus incola Dauni, ab Ardea oriundus. Vid. ad v. 291. Sicoris, princeps legatorum, personam Saguntinorum sustinet, unde v. 669 non ita intelligendus est, quasi ipse coloniam Ardeatium Saguntum deduxerit. Cf. v. 671. Testatur Numicum, seu Numicium, Latii fl. inter Lavinium et Laurentum, quia in finibus Rutulorum defluit, ejusque nomini religio aliqua inest. —666. fontes et stagna arcana Numici, h. sancta, sacra ἱερὰ, quoniam Anna Perenna et Æneas in eo interiisse, et tanquam numina, habitare credebantur. Cf. ad VIII, 28 sqq. et inpr. Heyne in Exe. III, et in not. ad Virg. Æn. VII, 150, 242, 797, et ad Tibull. II, v, 43. —667. Cf. sup. v. 291 sq. —668. Sacra videtur genus esse, cui, ut ap. Virg. Æn. II, 293 et 320, species subjunguntur, domus et avi penetralia Turni, h. sacra domestica et publica, Penates privati et publici. Sacra ferens, cf. II, 604, et Heyne ad Virg. Æn. VI, 810. —avi, prisci. —Turni, pro Ardea, ut Dauni, v. 665. —penetralia signa, ut XIII, 62, h. penates, ut dii penetrales ap. Senec. Œd. 265, et Phœniss. 340. —669. Laurentia nomina, Latinos.

671. vester sanguis, Saguntini, consanguinei vestri (cf. v. 608 et 655), vobis cognati et ejusdem originis, ut III, 97; VIII, 405; et XI, 177; ubi plura exempla desideranti suppeditabit Drak. —luat fœdera ut ap. Virg. Æ. XII, 695... me verius unum Pro vobis fœdus luere, etc. —Sensus h.l. est: cur Saguntini (vester sanguis, v. not.), pœnas dent Pœnis, et deleantur propter fœdus vobiscum ictum? et cur id tam patienter feretis? —vestrique tuam cur fœdera sanguis, emend. vir doctus in N. Allgem. deutsch. Bibl. T. VIII, P. II, pag. 418. Sed quo sensu hæc ab eo capta sint verba, vel capi queant, vix habeo dicere.

Tandem, ut finitæ voces, miserabile visu!

Submissi palmas, lacerato tegmine vestis,

Adfigunt proni squalentia corpora terræ.

675

Inde agitant consulta Patres, curasque fatigant.

673. Submittere, ut ἀνιέναι et ἀναπέμπειν, sursum mittere, emittere, tollere. Vid. Ind. et Burm. ad Petron. c. 127; et ad Val. Fl. III, 528; Passerat. ad Prop. I, ii, 9. —Submissi palmas, græce pro palmis submissis, h. sublatis. —674. squalentia corpora, cf. ad v. 211 et 631.

675. curas fatigant, h. fatim, crebro, agunt, agitant; ut μοχθεῖν ὕπνον, δεσμὸν, κήδεσι, etc. ap. Hom. Il. κ, 106, et al. cf. ad v. 63. Proprie curæ nos fatigant et vexant, vel curis nos fatigamus. Sed exquisitius nos curas fatigare dicimur, ut exercere curas, XI, 374, et sitim supra 260.

Lentulus, ut cernens adcensæ tecta Sagunti,

Poscendum pœnæ juvenem, celerique negantis

Exuri bello Carthaginis arva jubebat.

676. Cf. Liv. XXI, 6. Nomina Patrum, qui diversarum sententiarum auctores fuerant, poeta addidit, et cum delectu posuit. —ut cernens, etc., præclare de ferventis animi viro. —677. Poscendum pœnæ, ad pœnam, ut petere pœnæ Hann. II, 29, et alibi simpliciter poscere, deposcere, exposcere. —negantis, recusantis eum tradere.

At Fabius, cauta speculator mente futuri,

680

Nec lætus dubiis, parcusque lacessere Martem,

Et melior clauso bellum producere ferro,

Prima super tantis rebus pensanda: ducisne

Ceperit arma foror, Patres an signa moveri

Censuerint; mittique viros, qui exacta reportent.

679. Q. Fabii Maximi artem bellandi et cognomen Cunctatoris poeta variis modis expressit. —680. Non lætus dubiis, periculo inminente. —lacessere Martem, ut pugnam et bella ap. Virg. Æn. V, 429; X, 10, (ubi vid. Heyne) et XI, 254, —681. melior, peritior belli caute gerendi. —684. Censuerint voc. propr. de Patribus, ut II, 375; VII, 513; XI, 565. —exacta reportent, ut exacta referre apud Virgilium Æn. I, 309.

685

Providus hæc, ritu vatis, fundebat ab alto

Pectore præmeditans Fabius surgentia bella.

Ut sæpe, e celsa grandævus puppe magister,

Prospiciens signis venturum in carbasa Corum,

Summo jamdudum substringit lintea malo.

685. ritu vatis, Conferunt Liv. XXX, 28, ubi pariter de Fabio, «Locum nimirum, non periculum, mutatum, cujus tantæ dimicationis vatem, qui nuper decessisset, Q. Fabium haud frustra canere solitum, graviorem in sua terra futurum hostem Hannibalem, quam in alia fuisset.»

687 sqq. Fabius ingeniose cum perito et cauto navis gubernatore comparatur, ut Flaminius cum inperito inf. IV, 713 seq. Conf. II, 289 seqq. —grandævus, adeoque usu peritus; epith. cum delectu positum. Hanc venustam comparationem infra etiam invenies lib. II, vers. 289: «Ut, qui stelligero speculatur sidera cælo, Venturam pelagi rabiem, Corique futura Prædicit miseris haud vanus flamina nautis.» Cf. etiam Quintil. Instit. Orat. lib. XII, c. XI, «Hos ille formabit tanquam eloquentiæ parens, et ut vetus gubernator litora et portus, et quæ tempestatum signa, quid secundis flatibus, quid adversis ratis poscat, docebit.» —688. Corum, vid. ad vers. 469. —689. substringit lintea malo, ut ap. Martial. XII, 29, quo sensu stricta carbasa deducere dixit Lucan. II, 697, et contrahere vela Hor. Od. II, x, 23. Conf. supra ad vers. 358.

690

Sed lacrimæ, atque ira mixtus dolor inpulit omnes

Præcipitare latens fatum: lectique Senatu,

Qui ductorem adeant: si perstet surdus in armis

Pactorum, vertant inde ad Carthaginis arces;

Nec Divum oblitis indicere bella morentur.

691. Præcipitare fatum, vid. ad IV, 731. —692. ductorem Pœnum. —surdus pactorum, ad pacta, fœdus nil curans, pro nihilo ducens, ut s. votorum, X, 554. —693. vertant se, vel iter. Cf. ad v. 539. —arces ut sup. v. 7. —694. oblitis Divum, quos scil. fœderis testes fecerint, adeoque Pœnis perjuris.

Liber I: Variæ Lectiones

3. Karthago Drak. ubivis, auctore N. Heinsio, edidit. Sed in numis, inscriptt. et marmoribus orthographia variat, neque auctoritas eorum tanta est, ut certa inde scribendi regula repeti, literaque K, quæ solis Græcis relinquenda videtur, Romanis obtrudi possit. Præterea in iisdem non passim modo Kanna, kastitas, kaput, kalumnia, karina, arka, evokatus, Volkanus, Parkarum, merkator et dedikaverunt, sed sæpissime etiam karus, karissimus, Kalendæ et Kæso vel K legimus, quam tamen scribendi rationem, si duo posteriora exceperis verba, nemo facile imitandam putet. Alii Kartago vel Cartago sine adspiratione, ut in quibusdam inscriptt. reperitur, scribendum præcipiunt. Vera autem veterum pronunciatio parum nobis nota est; quocirca nihil certi et in quibus tuto adquiescere possis, statuere licet, semperque lubricum in talibus judicium esse debet. Vid. tamen Cic. Orat. c. 48. —9. patrum potius scribendum videtur, ut pacta majorum, non Senatus, intelligantur. —11. placitam, h. quæ tam Pœnis quam Romanis placuit, et de cujus conditionibus inter utramque partem convenit, ex libris scriptis restituere Modius et N. Heins. cf. Intpp. ad Virg. Æn. IV, 38 et inpr. X, 15. Gronov. Gust. ad Stat. Th. VII, 190. Heins. ad Ovid. Epist. XIX, 208 et Æn. I, 37. Vulgo placidam editur, prob. Dausq.; sed placidam pacem propr. turbari, placitam autem, h. pactam, sancitam, conventam, rumpi monet Drak. cf. III, 416. —13. periclum suspicabatur N. Heins., motus auctoritate Mureti et Gron., qui in optimis membrr. Livii XXI, 1 (vid. not.), propius periculum, non periculo, ut vulgo editur, invenerunt. Vulgaris quoque lectio ex ant. scriptura periclô vel periclom facile nasci potuit. Sed quoniam propior et proximus apud Silium plerumque tertio, non, ut ap. alios (vid Manut. ad Sallust. B. C. 11, et Gron. ad Liv. XXII, 40), quarto casui junguntur, nihil mutandum censet Drak. Huc adcedit, quod poeta orationem non variare tantum potuisse, sed, quia mox datum sequitur, ut κακοφωνίαν vitaret, etiam debuisse videtur. Cave tamen provoces ad auctoritatem Virg. Æn. VIII, 556, ubi vid. Heyne. —14. Quîs, pro queis, Col. et Ox. cum priscis edd. unde ubivis illud revocavit Drak., qui laudat Broukh. ad Prop. II, 10, 47, et Intpp. ad Virg. Æn. I, 95.

19. superumque tacite et invitis libris edidit Cl. Lefeb. Male!

24. solum pro locos Nicander, quem Asulanus aliique secuti sunt, primus refinxit, haud dubie, quod jam Drak. monnit, ex Virg. Æn. I, 367, quasi poetam dedeceret orationem variare. —25. litora ubivis pro littora, auctoribus N. Heins. et Drak., edendum curavi, etsi origo hujus voc. prorsus ignota est, quod tironum causa moneo, ne fidem habeant Lipsio, qui a litando, vel, quod magis dissuadeo, Lefeb. ad h.l. qui λίτος, litus, a λειόω, vel potius, quam nusquam reperire memini, ant. forma λίω, lævigo, complano, pavio, descendere putat. De origine ac propria vi voc. litus vid. Ernesti ad Sueton. Tiber. c. 40. —27. Mycenen, non Mycenem, Oxon. et priscæ edd. —28. sedem pro gentem primus edidit Nicander, et post cum Aldus aliique. Male! —36. agmine Parm. magnæ Col. —37. terra Put. quod N. Heinsio adridebat et receptum est a Lefeb. coll. XIII, 865, XVI, 50, in fragm. restit. et Virg. Ecl. I, 12. Drak. vulgatum firmat ex III, 174, et XVII, 357.

39. Voces Punicas, Hannibal, Hamilcar, Hasdrubal, Hannon, Hammon, cum adspirat. scribere jubent, auctoritate c. Col. et numorum moti, N. Heins. et Drak. probb. Cellar. Orthogr. lat. p. 109 sqq. ed. Ill. Harles., Corte ad Sallust. B. Jug. 5, p. 431 et Cl. Heusing. ad Corn. Nep. Hamilc. c. 1, quos secutus sum, etsi auctoritas fere par est, et Græci adspirat. respuere solent, ut in vocc. Ἀδρίακος, Ἀδρίας et Ἰβηρία, in quibus nihilo secius eam retinui, præeunte Drak., qui tamen harena quoque et harundo scribendum esse, minus mihi persuasit. Vid. ad v. 54, 145, et VIII, 440. —40. tum e scriptis recte, puto, restituere Heinsii, quoniam sententia sic melius procedit: quæ pro tum ex Rom. 2, in contextum recepit Lefeb. Vulgo cum. —41. haud inscia Col. et Ox. cum priscis edd. haud nescia Gryph., Ascens. al. aut inscia Put. venientum nescia Mars. Nut. al. —43. Interrogationis notam, vulgo post Dardaniam, et in sqq. verss. positam, recte delevit N. Heins. —46. capient. Tel. tibi, scil. Ticino, corrig. Grot. et Gronov. Obss. II, 9, ed. prior. Nam in poster. sententiam mutavit et jam ante in gustu ad Stat. Th. V, 579 monuerat, τὸ mihi h.l. eleganter παρέλκειν. Sic et tibi, nobis, vobis in omnibus fere linguis orationi inseruntur, ut plus ei vitæ vigorisque concilient. Drak. laudat Virg. Æ. V, 391; Liv. præf. med.; Stat. Th. VIII, 671; Claud. Cons. Hon. VI, 470; Serv. ad Virg. Ge. I, 45; Manut. ad Cic. Ep. ad fam. IX, 2; Heins. ad Claud. bell. Gild. 47; Broukh. ad Tibull. I, 4, 47; Burm. ad Petron. cap. CI, et Vechner. Hellenol. I, 6; cf. App. Sed præferenda videtur ratio N. Heins., qui τὸ mihi ad retrofluat refert, ut sit dat. comm., quia Romanis infesta Juno. —49. Thrasymenus ubivis scripsit Drak. et eo duce Lefeb. Alii Thrasumenus, Trasimenus, Trasumenus, Romani et Græci in hac voce scribenda parum sibi constant. Ταρσιμένην, non Θρασιμένην λίμνην exhibent omnes antt. libri Polyb. III, 82, teste Cl. Schweigh. Τρασυμένη dicitur Strab. V, p. 157, quem secutus sum. —54. Hadriaci, non Adriaci, Col. et lapp. prob. Drak. v. ad v. 39. Broukh. ad Prop. I, 6, 1. Cellar. Geogr. T. I, L. II, 9, et Intpp. ad Hor. Od. I, 3, 15, 16, 4.

56. sinistræ primæ edd. —57. exsuperans Ox. et Put. cum Med. Vulgo exuberans, perperam et adversante metro. Cf. Virg. Æ. XII, 19. Ovid. Trist. IV, 4, 2. Exsuperabat astu et Pœnos et hostes. Cf. v. 188, et Polyb. X, 30, Drak. æquis R. 2. —59. penitisque conj. Voss. in marg. libri sui. —60. his super, h. insuper, præterea, ἐπὶ τούτοις, scripti cum edd. Marsi, Junt. Ald. Nut. Gryph. et Ascens. conf. VIII, 21, 652; XI, 142; XII, 407; XIV, 333; Virg. Æn. I, 29; IX, 274; XI, 685; insuper ed. Ven. an. 1504 et aliæ, prob. Dausq. hic super R. 2, Parm. et Med. —61. paternum malebat N. Heins. refrag. Drak., qui monet, Hannonem, non Hamilcarem, ad Ægates ins. superatum esse. Ægades, seu Ægadas scribendum esse putabat Cluver. Sicil. ant. II, 15, p. 419, repugn. metro et melioribus libris. —62. detergere, h. detrahere, abolere ignominiam fœderis, ut ap. Claud. Eutrop. II, 10, et Gunther Ligur. I, 123 (ubi vid. Rittershus.); VII, 380, olim conj. N. Heins. sed postea damnavit. —63. et cladum, duo vett. libri, nescio qui, prob. et recip. Lefeb. coll. v. 41, et VIII, 26. Sed non opus est, vulgatam sollicitare, quæ potius exquisitior est. —64. nocturno nisu. h. ὁρμῇ, quæ in somnis a dormientibus fit, et Virg. Æn. XII, 910 conatus dicitur, h.l. et II, 621, emend. D. Heins. ingeniose; sed frustra in contextum recepit Cell. —66. ad limina scripti, quibus favent Gloss. vett., Virg. Æn. IX, 648, et Appul. Met. II, p. 241, ed Basil. in-8 ubi vid. Beroald. Vulgo ad lumina, h. de nocte, adcensis et inlatis luminibus, ut ita famuli, clamore Hannibalis territi, lumina intulisse dicantur, monente Drak. coll. Hor. Ep. II, 2, 97. Prop. III, 6, 1, et Burm. ad Petron. CIII. Dausq. perperam λυχνούχους s. λυχνάπτας intelligit.

71. Hunc versum a Silii elegantia abhorrere gravique interpolationis suspicione laborare censebat N. Heins. Sed vellem rationes hujus judicii adjecisset. Vid. not. tandem Ox. et Put. cum Parm. et Med. quod recep. Lefeb. cui vox emphatica videtur. —74. famulis Nut. famulum Asc. —75. Belidæ quidam libri impressi. —78. primaque Put. non male: primas voces, teste Lefeb., vetus unus, nescio quis. —80. sevit Ox. Vulgo, sævit.

81. Vulgo Elysæ, et pessime Elisæ. Sed Ἔλισσα dicitur, cf. Heins. ad Virg. Æ. IV, 335; ad Ovid. Ep. VII, 1, et Claud. laud. Seren. v. 147. —84. cælique arcebant lucida templa, formula Lucret. II, 1037, conj. P. Scriverius, a Vossio ad marg. libri sui laudatus. Male: nisi sacrum v. 81, cum Dausq. per templum, ἱερὸν, exponendum statuas, quod tamen non magis probandum videtur. —85. curis mortalibus, h. vita misera, qualis solet esse hominum, qui inde ægri et miseri Maroni, δειλοὶ et ὀϊζυροὶ βροτοὶ Hom. Od. δ, 197; λ, 19, Il. ν, 566 dicuntur. Sed suspicor fere poetam scripsisse curis mordacibus, ab amore scil. profectis, quæ Græcis θυμοβόροι, θυμοδακεῖς, ἀνίαι θυμοφθόροι, Callim. Fragm. 131, coll. Bentl., et γυιοκόροι, vel potius ex emendat. Cel. Ruhnken. γυωβόροι μελεδῶνες Hesiodo Ἔργ. 66, vocantur. cf. ad VII, 271. Quidquid tamen legas, sensus est, se tristi vita hic liberaverat, morte sibi conscita; non vero, in secretum hujus sacelli olim, h. nonnunquam secesserat, ut a curis humanis, imperii inprimis, animum abduceret, ut interpretatur vir doctus in Annal. liter. senens. (All. Lit. Zeit. 1789, N. 262, p. 551.) Nam poeta addit, ut perhibent, et respexit ad Virg. Æn. IV, 529 sq. inpr. 652, conf. inf. VIII, 128 sq. Curas Didoni amor Æneæ injecerat. —86. mœsto non mœstæ, omnes scripti, prob. N. Heins. ad h.l., ad Claud. Cons. Hon. VI, 379 et Val. Fl. II, 466 ubi inpr. conf. Burm. Uterque multis exemplis docet, statuas et imagines, summa arte elaboratas, sæpe a poetis ita laudari, ut eas quasi vivere ac spirare, et tam lætitiæ, quam mœroris indicia prodere dicant. Id vero alienum ab h.l., ubi nulla tristitiæ causa est. Vid. not. —90. Vulgg. Sichæo. Sed vid. Heyne ad Virg. Æn. I, 343. —93. crinem effusa, ut ap. Virg. Æ. IV, 509, refingerem, si ubivis elegantias venari mihi placeret. —Æthnææ Ox. prob. Barth. Adv. VII, 15; XXI, 8. Alii Etneæ, et, non male, Ætnææ h. Siculæ. Ætneæ Med. et Antw. a. 1566. Ennææ Asc. Dausq. Cell. al. prob. Gron. Diatr. Stat. c. 59. Gr. Ἔννα. Sed Hennææ auctoritate numorum et prisc. membrr. defendunt Drak. ad h.l., Heins. ad Claud. R. Pros. I, 121; Salmas. ad Solin. p. 77; Spanhem. de V. et P. N. p. 906 et ad Callim. in Cer. 15; Jac. Gronov. Diss. Epist. in Liv. p. 31. Henneæ scribit Lefeb cui vox Punica videtur: nomina suspic. D. Heins. ut ad πολυωνυμίαν deorum referatur, refragg. Dausq. et Drak. Huic conjecturæ, quæ et nobis in mentem venit, favet locus Virg. Æn. IV, 508 sq. vid. ibi Heyne et ad Æn. VII, 337; it. Spanhem. ad Callim. in Dian. v. 7. Sed ex vulgata lectione eadem exsculpi potest sententia, si meminerimus, numen poetis primum voluntatem ejusque indicium, monitum et oraculum, deinde potentiam ac majestatem, vel opem et tutelam Dei, hinc vero ipsum deum, et denique ejus vel naturam, vel nomen quoque ac titulum dici. Vid. Heyne ad Virg. Æn. I, 8, 133, 666; II, 123; III, 372; IV, 611; V, 56; VII, 119; VIII, 78; IX, 661; XI, 232. —96. inaccensi Ox. Parm. Med. al. conf. Heins. ad Claud. R. Pros. I, 225. Intpp. ad Sueton. Tib. 14, et Burm. de Jove Fulgerat. c. 9. Vulgo in accensis, vel et accensi —101. expalluit Gryph. aras conj. D. Heins. quoniam ad aras hæc gesta sunt vid. II, 425 sq. et Liv. XXI, 1. Sed vulgatam, tam venustam lectionem, a librariis profectam esse, quis sibi persuadebit? —102. exspersaque suspic. N. Heins. coll. Virg. Æn. III, 625. Sed ita ipsos auctores vett., non librarios corrigere videbimur. —103. carmine Ox. Vulgo cardine.

106. recidiva, ut ap. Virg., Ox. Put. Parm. Med. Junt. Ald. Gryph. Nut. rediviva, Bas. Ascens. al. prob. Dausq. redeviva R. 2, conf. ad X, 257. —108. patriâ Put. Sed reliqui libri vulgatam tuentur, et sic aurium quoque fastidio occurritur. —109. Hæc tua laus, si, nate, velis, conj. D. Heins. velim malebat N. Heins. cui adstipulatur Drak. ut sit hiatus et cæsura, propter quam litera m producatur, si non absorbeatur. Vid. Broukh. ad Tibull. I, 5, 33, et ad Prop. II, 12, 1, 23, 101. Sed vulgata loco non movenda et poetico etiam sermone dignior videtur, modo ita exponatur: Si mihi forsan ipsi hanc patriæ ignominiam ulcisci per ætatem non licuerit; utinam velis, cupias, optes, postules, nate, ut hæc gloria tibi sit propria, tibi soli reservetur! Præter Heins. Drak. et Broukhus. etiam Oudend. ad Lucan. V, 526, putabat, ecthlipsi neglecta, literam m nonnunquam propter cæsuram produci, non elidi. Sed Schrader in emendatt. libro p. 136, 137 docet nihil simile Grammaticos, præstantiores quidem, tradere, atque adeo loca, quibus viri docti se tueantur, aut suspecta esse, aut perspicue mendosa.

113. haud mollia dicta, h. dura, irata, minacia, conj. Burm. et e R. 1, recepit Lefeb. coll. Virg. Ge. III, 41, et. Æn. IX, 804. Sed vulgata exquisitior. conf. v. 175. Sic et seria dictu ap. Horat. Art. P. 107. —mirabile dictu etc. —114. competat et conferet in antt. edd. —117. Non c. abstulerint Alp., T. s. Hanc mentem: juro etc. refinxit Nicander in Junt. ed., unde Ald. Gryph. aliasque occupavit. —121. Spirantis, non spirantes, Col. ἀρχαϊκῶς, unde recepi. —122. Hunc versum præcedentis glossam esse, ingeniose suspicatur vir doctus, ad v. 85 laudatus. Sed poeta forte ne quidquam, ut solet, intactum relinqueret, etiam τὸ consulit ex Virg. Æn. IV, 64, petiit et amplificavit, ut sensus sit: animam victimæ, quum jam in eo esset, ut aufugeret, extis raptim inspectis, vel properanter in extis, consulit. Hæc quidem verba salvo sensu abesse poterant: sed ejusmodi loca in luxuriantis, nec satis castigati ingenii poeta, qualis Silius est, ubivis occurrunt.

123. vetustæ scripti cum R. 3. Parm. Med. Vulgatum vetusto exquisitius videri potest. Sed poetæ epitheta a substant. sejungere, et librarii ea proximo voc. adcommodare solent. —126. fragrantes Oxon. manifestus error librarr., judicio Drak., non nostro. Sic agros olentes cædem dixit Lucan. VII, 821, τοῦ φόνου ὄζοντας Theophr. H. P. III, c. ult. stagnantes conj. N. Heins. Possis et fumantes, vel cum Drak. ex Virg. Æn. VI, 87, spumantes, et quot non alia? tentare. —128. Calpes R. 1. —129. crepitantia suspic. N. Heins. ut sonus incendii adumbretur. Ita legi posse concedimus: sed poetam quoque sic revera scripsisse, quo pignore contendas? Verendum potius, ne Silio elegantia aliqua, quam aut repudiavit, aut non recordatus est, obtrudatur: quod si satis secum reputassent Heinsii, Bentleii, Scaligeri aliique, quorum acumen ingenii admiramur, cautius criticam exercuissent. —133. tulerat R. 3. Parm. Med. Junt. Ald. Gryph. al. tulerit aliæ. —134. quianam conj. N. Heins. coll. Virg. Æn. V, 13; X, 6, non improb. Drak. unde recepit Lefeb. Sed vid. ad v. 129. —135. ignibus malebat Drak. ex Virg. Æn. I, 90. Sed cur Silium in imitatores servum pecus reponere lubet? —140. arcano in pectore R. 1. —141. Calpenque, Parm. non Calpemque. —143. Occubuit Put. R. 3. Parm. Sed vulgatum occumbit forte non deserendum erat, quoniam fert præcedit; nisi id ipsum corrigendi occasionem præbuit. —145. Hiberus et Hiberia, ut in monum. antt., ubivis scripsit Drak. Gr. Ἰβηρία. —146. furiis Col. fatis Ox. Put. et antt. edd. quod minus poeticam dignitatem spirat. spatiis Dausq. Cell. al. —147. duci recte, opinor, corrig. N. Heins. et ex duobus antt. libris (qui sint, nescio) recepit Lefeb. iræ... feritas, quum Silius secundos casus maxime amet, emend. N. Heins. qui et vulgatam distinct. feritas, erat asper mutavit. —149. en! metui ex libro ant., nescio quo, recepit Lefeb. —152. Togum emend. Reines. Epist. 35 ad Rupert. et in Comm. ad Class. I. Inscr. 191. Sed vid. mox v. 155. —153. suffossum antt. edd. Sed conf. v. 165. —156. ululatur invitis libris edidit Lefeb. Recte, puto; etsi vulgata ferri, et forte puncto post Hiberis sublato adjuvari potest. —162. Quadripedem e R. 2, recepit Lefeb. nec est, cur improbet aliquis. vid. Burm. et Heyne ad Virg. Æn. XI, 614 et 875. —166. Deformem leti in scriptis, h. deformatum et dehonestatum propter (ἕνεκα) fœdum et infame mortis genus. conf. Heins. ad Val. Fl. III, 342. Vulgg. D. lateri etc. D. lacerum Nut. letho R. 3. Parm. lœto Med. —167. Dilectus quædam edd. Male! conf. XVI, 68. Virg. Æn. VII, 640, et Val. Fl. III, 342. pernixque scripti, R. 3. Parm. Med. irrupit Ox. R. 3. Parm. Vulgo pernix irrumpit. —170. ruunt tormenta parare frustra emend. N. Heins. et pluribus illustrat ad Val. Fl. III, 133 et ad Claud. R. P. III, 387. —173. Carnificæve Ox. eum priscis edd. quod voc. nusquam reperitur. —174. luctantes, quæ invitæ quasi ad hunc usum adhibebantur, R. 3, et Med. probb. N. Heins. et Drak. nude tacite id recepit Lefeb. —176. sinebant et videbant in aliis edd. —177. rapto scripti. Vulgatum rupto retinuit Lefeb. —178. liquescentis non addicentbus libris emend. Lefeb., qui gravem hunc errorem a Drak. relictum miratur, quum sensus sit, ossa servi liquescentis vi tormentorum fumasse in ejus membris. Sed ex vulgata lectione liquefactis h. consumtis igne et tormentis, eadem sententia exoritur, nec metrum repugnat: nam secunda syll. verbi liquefacio non semper corripitur. vid. Ovid. Met. VII, 161; IX, 175; Catull. 88, 6. fervida Col. cum R. 2. Bas. Asc. et al. turbida edd. antt. et Gryph. Nut. al. torrida malebat N. Heins. nervis Col. cum ed. Gryph. et al. Non male: nec tamen minus aptum τὸ membris, qua voce etiam caro et inpr. musculi innuuntur. conf. II, 468.

185. Hinc ter continue in scriptis. Vulgg. Huic studia militum accendit, conciliavit; prob. Dausq. —186. didita Col. et R. 3 in marg., h. passim vulgata vel sparsa, ut IV, 1, Virg. Æ. VII, 144; VIII, 132. Drak. laudat Gifan. Ind. Lucret., Rittershus. ad Gunth. Ligur. p. 144. Grot. ad Martian. Capell. p. 2, et Heins. ad Prudent. περὶ στεφ. hymn. II, 91. Vulgg. dedita, et debita Med. —187. anni, non animi, scripti, R. 3. Med. Gryph. Nut. probb. Modio et Drak., qui monent, virides animos propriam senum laudem esse, qui plerumque animis frigent. conf. v. 60, 216; V, 414; XVI, 597.

189. Libyes, non Libyci, scripti et Parm. Libys, Λίβυς, pro Libycus, h. Carthaginiensis. vid. Ind. —194. Pestifero Ox. cum priscis edd. torretur Asc. probb. Dausq., N. Heins. et Drak. qui hoc in contextum recepit. Sed vulgata torquetur, si ex criticis præceptis arbitrium feras, tanquam difficilior et omnium fere librr. lectio, loco non movenda est, et poeta, propter conversionem terræ nostræ, subdita torquetur exquisite pro s. jacet, vel est, dicere potuit: τὸ torretur autem languet, quoniam cum candens, æstifero s. C. et lampade P. jungitur. Hinc vulgatum torquetur servavi cum Lefeb., qui illud ex Virg. Æn. VI, 798 (ubi tamen de cœlo agitur) et Cic. Ac. Qu. IV, 39 (terra circum axem se torquet) petitum putat. —195. mundi pro terris quidam libri, teste Dausq. Sed libri scripti et editi, quos Drak. consuluit, nihil mutant. —196. roseus quædam edd. —202. tactior Tell. tacturus Put. non improb. Lefeb., ut subducto pro sursum ducto positum sit. —206. quassant conj. N. Heins. ad h.l. et Ovid. Fast. V, 83. Non male; modo ita poetæ placuisse constaret. Conf. tamen Heyne ad Virg. Æn. IV, 249. —208. cautes Col. quod præter Drak. et Lefeb., olim etiam probavit N. Heins. ad Ovid. Fast. V, 83, qui tamen ad h.l. conj. crates, ut ap. Ovid. Met. VIII, 806; XII, 370, 396. Virg. Æ. XII, 508, forte quia imago tum continuatur. Vulgg. fauces. —215. Nomades, non Numidæ, Col. more Græcorum.

221. Europa scripti et priscæ edd. probb. N. Heins., Drak. et Lefeb., qui posterior Europa pro ex E. positum putat, ut prole VIII, 535, quem elegantem idiotismum adseruerint Jan. Gruter. in Criticis et Scalig. Lect. Anson. II, 12, p. 118, ed. Gryph. Aptius laudasset Virg. Æn. I, 167, V, 663. Propert. I, 2, 2, 4, 13; II, 31, 11; III, 17, 37, τεύχεα χαλκῷ Hom. Il. ζ, 504. Vulgg. Europæ, quo aures minus offenduntur. Europeis Tell. Europe conj. N. Heins. —222. hinc s. et Hinc juga scripti. Vulgo huic. Sed hic campos sonipes et Hinc juga Med. —234. Hic recte, opinor, emend. Dausq. et N. Heins. —235. Gromos vel Grumos e c. Ox. (cujus alia excerpta, quæ Drak. possidebat, et Groinos habebant) et Gronios ex Put., quocum ed. Med. congruit, ad marg. Silii notavit N. Heins. Vossius ad Mel. III, 1, p. 228, monet, h.l. in melioribus Silii libris, quos vellem nominasset, Grovios inveniri, quam lectionem, in MSS. quoque Melæ, Plin. IV, 20 s. 34, et Ptolem. III, 6 (ubi Γρούϊοι) expressam, non improbat N. Heins. ad III, 366, ubi tamen omnes libri constanter vulgatam tuentur, excepta ed. Veneta, quæ Gravidos habet, manifesto operarum errore: nam h.l. Gravios exhibet.

240. Atque frustra emend. Lef. —241. Non deserenda videtur vulgaris distinctio, Conciliare viros armis, c. S. V. n. donis, h. nunc populos ad belli societatem sollicitare, nunc, etc. nunc scita pro consulta conj. Dausq. Sed vid. Gron. ad Liv. III, 37. —246. Alternum pro Naturæ malebat N. Heins. —246, 247. Ita distinguit Drak., ut sensus sit, Hannibalem noctu interdum vigilasse, interdum in terra nuda cubasse, sed semper armatum. Vulgo post armis colon, et post humi comma ponunt: quod posterius certe non spernendum videtur. Vid. not. —248. Insigni quædam edd. Incinctus sagulo corrig. N. Heins., refrag. Drak., qui monet, Pœnis sinus cingere inadsuetum fuisse ipsosque propterea passim discinctos vocari (vid. ad II, 56), Silii vero mentem esse, Hannibalem hoc præter reliquos duces insigne habuisse, quod gregarii militis habitu semper usus fuerit, quod etiam memorant Liv. XXI, 4; Frontin. Strat. IV, 3, ex. 7; et Saresb. Polycr. V, 7. —250. par ferro, tanquam dignius tanto duce, suspic. Barth. Adv. XLIII, 5. —251. ruinam scripti et primæ edd. Vulgo ruinas; non male, conf. Virg. Æn. III, 571 al. —252. exterritus Astur Ox. et Put. cum priscis editis, prob. Barth. Adv. VII, 15. Sed exquisitior est lectio Col., R. 2, et al. edd., exercitus Astur, pro Asturicus, h. Hispanicus, ἁπλοῦν et ἐθνικὸν ἀντὶ κτητικοῦ, simplex pro possessivo, ut exercitus Scytha dixit Claud. Eutrop. I, 508. Astur equus Martial XIV, 197. Ἕλληνα πόλεμον Thucyd. ap. Thom. Mag. Ἕλληνα στρατὸν, Σκύθην οἶμον, Ἄραψ τέκτων, ἄνθρωπον ἦθος, Κυζικηνὸς, Τυρσηνοὶ et similia alii, ut monent D. Heins. et Drak. ad h.l. et XVI, 180, cf. not. ad v. 14. Bentl. ad Hor. Od. I, 22, 2; II, 13, 8. Broukh. ad. Prop. I, 11, 30. Scalig. ad Virg. Culic. p. 5. Merul. ad Enn. Ann. 1, p. 42. Barth. ad Claud. Cons. Hon. IV, 310. Heins. ad Claud. R. Pros. I, 17, ad Ovid. Fast. IV, 362; V, 683, et inf. III, 339; XVII, 11, al. exerritus Tell. —254. ventorum ex flatibus edd. recentt. —258. æquora priscæ edd., h. campos, propr. apertos et æquabiles. ut passim; vid. Ind. —259. umenti j. s. umbra Col., unde humenti edidit Drak. et uventi conj. N. Heins., ut II, 469; III, 522; VII, 650; VIII, 227, 451, 460; IX, 30; XI, 510. Non ignoro quidem, sæpius propter rorem noctem humidam ejusque umbram humentem dici v.c. II, 469. Virg. Æn. II, 8; III, 589 (ubi vid. Cerda et Heyne) IV, 7, 351; V, 738, 835. Id vero ab h.l. alienum est, et horrenti potius refingerem, nisi satis apta esset vulgaris lectio, umbra arboris inventa, h. casu oblata, obvia, ut monent Burm. et Lefeb. —262. Fingere conj. Ulit. ad Grat. Cyneg., ut ap. Horat. Ep. I, 2, 64, et Macrob. Sat. VI, 2, conf. Bentl. ad Horat. Od. III, 6, 22, et Burm. ad Petron. c. 128. Sed vid. not. flammam R. 3, frameam conj. N. Heins. novandi prurigine. —264. Atque e diversa scripti cum Parm. Med. Bas. et al., h. adversa, obposita, contraria, ut, monente Drak., VIII, 351; XIV, 77. Sallust. Cat. 5. Curt. IV, 4, et aliis locis, quæ excitavit Broukh. ad Prop. I, 3, 31 et ad Tibull. IV, i, 45. Vulgo Gaudet et adversa, verbis forte e v. 270 conflatis. socios, non populos, scripti cum Parm. et al. edd. accersere Col. et omnes libri a Lefeb. consulti, ut XI, 204; XIII, 160 al. Tirones consulant Cl. Schelleri præc. stili bene lat. T. I, p. 38. —267. lato Nut. et al.

268. erumpere fœdera e R. 2 in contextum recepit Lefeb. coll. XIII, 865 et Virg. Æn. I, 580, ut sit, omnino et impune solvere. Verbum erumpere non sexto, sed quarto casui nonnunquam jungi, nemo negabit. Sed quis umquam erumpere fœdera dixit? —269. Quo Col. Vulgg. certus. Qua datur cet. vallo mallebat N. Heins. pro bello, quod voc. mox bis sequitur. —271. Saguntinas, non Sagunthinas, in priscis edd. et marmm. Σαγοῦντος Steph. Σαγοῦντον Ptol. Σάγουντον Strab. III, p. 159 et 167. Sic et in optimis membrr. Livii aliorumque, refrag. Schotto ad Aurel. Vict de vir. illustr. c. 42. —275. Zacynthos, non Zacynthus, scripti et primæ edd. h.l. et v. 290, conf. Virg. Æn. III, 270. Zazynthus Dausq. et al. perperam. Gr. Ζάκυνθος. —277. facta, non fata, Colon. cum R. 3. Parm. Med. gerebat R. 1, male, quoniam mox sequitur. —281. virum malebat N. Heins. quod nollem tanto viro excidisset. Nam haud alium... cui viro est exquisitior loquendi ratio pro, haud alium virum, cui; ut apud Horat. Sat. I, 10, 16, et alios passim. —283. Hinc, non Hic, scripti, h. a quo sc. Geryone, et hoc pro cujus, ut unde et Gr. ὅθεν pro ἐξ οὗ. Drak. laudat III, 106. Terent. Adelph. III, 3, 7, et Hecyr. II, 2, 4. Sallust. Jug. c. 14. Serv. ad Virg. Æn. I, 6; VIII, 71, et Bentl. ad Horat. Od. I, 12, 19. —288. advenere emend. D. Heins. Male! Advertere sc. se. h. advertebantur, (vid. not. ad v. 539) vel potius advertere sc. navem, proram, terræ, litori, ut adpellere et Gr. ἀνάγειν, κατάγειν, ἐπανάγειν, ἐλαύνειν, προσβάλλειν, ἐμβάλλειν, εἰσβάλλειν scil. τὴν ναῦν ap. Luc. V, 3. Joh. VI, 19. Eurip. Cycl. 99, et Bacch. 1043. Thucyd. II, 47. Aristoph. Equ. 599 et Ran. 208. Polluc. I, 9, al. Sic et advertere scil. mentem, προσέχειν, ἐπέχειν, προσποιεῖσθαι scil. τὸν νοῦν. Cf. Heyne ad Virg. Æn. VII, 35; VIII, 101. —290. ausit Put. hausit R. 3. aluit Parth. —294. populi Put. —295. at Pœnis corrig. Modius et Dausq. ubi imp. Col. et Put. Hinc postquam pro ubi in contextum vulgg. edd. e glossa irrepsisse suspicor. Sed urbi recte, puto, emendavit et post negatum pro commate punctum posuit N. Heins.

297. latos q. a. campos Col. et Oxon. cum ed. Ald. in marg. Proprie agmen vel equi potius campum quatiunt; quo spectant exempla a N. Heins. congesta. Vulgg. lætas q. a. causas, quæ Marsus interpretatur: quærebat, Dausq.: movebat causas belli Romanis inferendi. Latias causas Parm. —306. minitantem vana Caicum Col. h. μάτην ἀπειλοῦντα, vel, monente D. Heins., μάτην πομπεύοντα καὶ λοιδοροῦντα, sine effectu ullo conviciis hostes proscindentem, et multa quidem jactantem, nihil vero præstantem, conf. XII, 662. Horat. Sat. II, 3, 9 et Ep. I, 8, 3. Ita nihil amplius est, quod in h.l. nos morari possit: sed magna hic est varietas lectionis, quæ quomodo ex his verbis orta videri queat, vix adparet. monstrantem membra Bas. Gryph. al. monstrantem tela Nut. motantem membra quidam libri. mutantem membra Put. R. 3. Asc. nutantem membra Ox. Cell. al. mutantem verba, altercantem, convicia facientem, malebat Victorius ad Varr. R. R. II, extr. Melius nudantem membra olim emend. Heins. ad Claud. bell. Gild. v. 281; ut XIII, 211; XVII, 445, et ap. Virg. Æ. V, 586. Possis et refingere sudantem membra, vel minitantem magna, μεγάλα, ἔπος μέγα vel turgentem vana et muro atque tumentem vana, ut XVII, 434, et ap. Virg. Æn. XI, 854. Caicum Col. cum Med. et Parm. Recte: nam Silius, Maronis exemplo, nomina militum non modo ab insulis, populis et urbibus, sed etiam inpr. a fluviis, et plerumque ejus regionis, unde orti sunt, repetere solet. Sic Tagus, Durius, Galæsus, Sicoris, Bagrada, Cydnus, Rhyndacus, Farfarus, Metaurus, Padus, Symæthus, Mincius, ut alia omittam, sunt nomina fluviorum, quæ in virilia convertit. cf. Gronov. Obss. IV, 18. Caïcus vero, Κάϊκος, est Mysiæ Phrygiæque fl. satis notus vel ex Virg. Ge. IV, 370 et præterea militis nomen ap. Virg. Æn. I, 183; IX, 35, et Val. Fl. VI, 688. Caycum, Naicum et Vaicum alii. —307. exacti medius teli scripti et priscæ edd. ante Nycandrum, qui in Juntina primus edidit injecto medius telo. —309. retulit, non rettulit, Col. ubivis, prob. Drak., qui monet, syllabam re in verbis compositis, quæ a consona incipiunt, apud veteres ancipitem fuisse, ut contra brevem in iis, quæ hiatus vitandi causa literam inserebant, ut in redeo, redoleo, aliisque; cf. Broukh. ad Prop. IV, 8, 44. Heins. ad Ovid. Epist. XIV, 46. Doctrinam Drak. falsam esse h.l. monet Schrader in Emendatt. libro Præf. p. XLIII, ubi docet, ab optimis poetis primam syll. verborum refero, reperio, repello semper produci in præs., et conripi in præter. temp. —313. capessit scripti et editi ante Martin Herbipol., quo præeunte editores recentt. capessat substituerunt. —314. Baliari pro Baleari ubivis reposuerunt N. Heins. et Drak., quoniam Baliaris III, 365 in Col., Βαλιαρίδες in Steph. Byz., Βαλλιαρίδες in Strab., et Baliares, teste Tenull., in plerisque MSS. Frontini II, 3, 16, reperiuntur. cf. Salmas. Exerc. Plin. p. 199. Plerumque tamen Græcis Βαλεαρεῖς dicuntur. —316. adscendit scripti, accendit conj. N. Heins., quod impense arridebat Drak. coll. Virg. Æ. IX, 588. Stat. Th. X, 528. Ovid. Met. XIV, 825, et Lucan. VII, 512. Uterque tamen profitetur, vulgatam bene se habere, ut sensus sit, glandem funda emissam tam alte evolasse, ut aciem oculorum effugerit. —323. venenis pro pharetræ Tell. —325. qui pro quæ vel invitis libris scribendum videtur, judice etiam N. Heins., nisi malis, gaudet fucasse, ut ap. Virg. Ge. II, 465.

329. at, non ac, Col. —332. Sagunto scripti. Vulgo Saguntum prob. Dausq., qui exponit: universum Saguntum putat, esse suam mortem dignam Ausonia, si ob fidem servatam interirent, quum contra Italiam violata fide prodituri sibi viderentur, si fœdera refringerent. Sagunton vel Ausoniæ... Servata fide etiam legi posse observat N. Heins. —334. Intendi (infin. hist.) corrig. idem. Non male; sed non necesse. conf. ad II, 333; IX, 645. eductis Put. ut idem et Col. II, 127. Sed adducere nervos, arcus, etc. (ut ap. Virg. Æn. V, 507; IX, 632; Ovid. Met. I, 455 et aliis locis, a Drak. adductis) proprie dicitur, ut ἀνέλκεσθαι τόξον ap. Aratum. Qui tamen critica prurigine laborat, malit forte h.l. legere ac vel et ductis, ut ducti nervi arcus, II, 127. ducere cornua nervo Val. Fl. VI, 376, et Virg. Æn. XI, 860. ducere remos Ovid. Met. I, 294: ἕλκειν νεῦρα et τόξον Hom. Il. δ, 122; λ, 582. conf. Gron. Obss. I, 13. Heins. ad Val. Fl. I, 122. —335. Pro Phocais vix temperare mihi possum, quo minus reponam Phœnissa, cujus. voc. syllaba posterior propter elisionem facile excidere poterat. Ballistæ et fundæ a Phœnicibus inventæ, si fides habenda Plinio VII, 56, et Strabo VIII, p. 357, Ætolis quidem fundæ inventionem tribuit, sed p. 167 Baliarium incolas optimorum funditorum famam tenuisse memorat, ex quo Phœnices hasce insulas occupaverint. Ab inventoribus autem epitheta rerum peti solent, unde tuba Tyrrhena aliaque passim obvia. —340. fores conj. N. Heins., qui ejusmodi elegantias omnibus locis intrudere solet. clamantque scripti, quod respuunt, quum Hannibalis verba sint, quæ sequuntur. Hujus tamen subjecti ellipsis non minus forte dura est, quam si exponas, Hannibal et principes Pœnorum undique milites increpant stimulantque: nisi legere malis, clamorque sc. fuit, resonat. Emendatio, a N. Heins. proposita, clamatque vel clamansque super, Tot millia gentis tanto Critico indigna est. Exquisitiorem formulam Silius Maroni debet Æn. IX, 132, ubi τὸ gentes ex nostro quoque loco firmari potest. Ceterum vulgo male interpungunt: clamatque super tot millia: Gentes... hoste. Anne, etc. —342. Nonne Col. recte, opinor. ominis, non omnis vel omneis, Col cum Med. et al. edd. —344. promittere opinabatur N. Heinsi.

346. stimulantque, non stimulatque, scripti cum R. 3. Parm. Med. —351. Vibrari conj. Ulit. ad Grat. Cyneg. v. 342, frustra. —353. secta malebat N. Heins, coll. Virg. Æneid. II, 85; IV, 505; VI, 214. Idem v. 355 fumat corrig., quod recepit Lefeb. Non male, ut sensus sit: falarica fumat κατὰ cetera. —358. perstrinxit Put. perstringit priscæ edd. vid not. præstringit Col. et Oxon. quod multis exemplis Drak. defendit adversus Lambin. ad Hor. Epist. II, i, 14, ad Lucret. III, 1058, et ad Cic. pro Rabir. 16, ubi voc. præstingere damnat, eique ubivis præstringuere substituendum putat. conf. Gifan. Ind. Lucret., Heins. ad Prudent. περὶ στεφ. II, 86. Grutter. ad Cic. in Vatin. 10. Taubman. ad Plaut. Mil. pr. Heins. et Oudendorp. ad Lucan. I, 154, cujus verba, obliqua præstringens lumina flamma, simul docent, causam non esse, cur nubila h.l. pro lumina, auctore N. Heins., reponamus. —362. quassæ pro vastæ malebat N. Heins. ceu, non cum, Ox. cum Med. Ald. Junt. Gryph. al. —363. adustis quædam edd. Sed conf. Virg. Æn. IX, 537, et Heins. ad Ovid. Am. I, 15, 41. —365. arctæ scripti et Parm. apte Med. aptæ R. 3. Sed testudo proprie agi dicitur. vid. loca a N. Heins. et Drak. adscripta, Virg. Æn. II, 441 (ubi conf. Heyne) IX, 505. Cæs. B. G. V, 43, et Sallust. b. Jug. c. 94. —369. resolvens, non revolvens, scripti, ut III, 643. —370. Male quidam, cælo dedit Alpibus altis. Aëriæ etc. distinguunt: cæli dedit Col. et Ox. casu dedit Junt. Ald. Gryph. Male! cf. v. I, 277, 508; II, 353; XII, 410 al. —373. certatim Col. Vulgo certantum, non male. certantem Oxon. prorutus, non protinus, Col. Asc. Gryph. prob. etiam Dausq. Drak. laudat III, 642; IV, 602 al. conf. Gronov. ad Liv. IV, 29, et ad Tac. Ann. I, 68. —374. ni non ne, omnes scripti et R. 2, unde cum Lefeb. reposui: nec adsequor, cur N. Heins. et Drak., qui tamen archaismos, inter quos vulgo ni refertur, sectari solent, id spreverint. cf. a Drak. jam laudati Intpp. ad Virg. Æn. III, 686. Broukh. ad Prop. II, 6, 3, et Noris. ad Cenotaph. Pis. IV, 5, p. 474.

376. primævæ f. i., ut XVI, 405, emend. N. Heins. cui Drak. obponit V, 18; VI, 65. Virg. Æn. VII, 162. Senec. Hippol. 620. Sed vid. ad v. 113. —380. Aradum Col. et Ox. cum Med. Arados (hod. Laraca) Phœniciæ, seu Syriæ ins. vel potius petra. vid. ad v. 306. Pœnos autem, ex quorum numero hic Aradus, ductu Didonis ex Phœnicia in Africam venisse, monet Drak. —387. in inguen R. 3, in marg. —388. singultantia cæde h. sanguine, ut pro φόνος pro αἷμα, paulo calidior quis conjicere possit, coll. Virg. Æ. IX, 333. —394. Bella ferens scripti cum R. 3. Parm. Med. unde serens omnino legendum putabat N. Heins, qui hanc elegantiam et III, 365, VIII, 266, sæpiusque sectatur et male comparat sup. v. 80, et Liv. XXXI, 6, bella ex bellis serere. Aptiores sunt dictiones, serere certamina, discordias, mentionem, lites, etc. pro movere ap. Liv. II, 1; III, 40, 43; XXIV, 31, al. prælia serere, h. conserere, ap. Tac. Hist. V, 11. vulnera serere V, 235, et ap. Lucret. V, 1292, ut alibi spargere vulnera, tela, de quo vid. not. ad v. 267. Si quid tamen mutandum h.l., præstat forte, judice quoque Lefeb., lectio ed. R. 2. famæque n. κατὰ Bella, feras, etc. agitabat, olim, in patria; cujus verbi tempus imperf. cur plane alienum ab h.l. visum sit viro docto in N. Allgem. deutsch. Bibl. T. VIII, P. II, p. 418. haud adsequor. Idem v. 403 probat vibrantem capillum, ut respondent verbis horrentes e.c.g. —396. tenuasset, h. minuisset, consumsisset paulatim, aliquando malebat N. Heins. coll. Stat Achill. I, 644. Claud. Cons. Hon. VI, 128 al. —397. Lagmus et Lagnus alii. Laudus Oxon prob. Drak. quia Laudia Ptolem. est opp. Mauritaniæ Cæsariensis, et Laud Plinio Mauritaniæ Tingitanæ fl. Hinc tacite id in contextum recepit Lefeb. Latmus conj. N. Heins. a Latmo ins., quam mihi ignotam esse fateor: fuit quidem hujus nominis Ciliciæ fl., et Cariæ, seu Ioniæ mons et urbs: sed h.l. Pœni mentio fit. —399. funera vulgi scripti, R. 3. Parm. Med. Paris. Vulgo vulnera vulgi, sono auribus ingrato. —402. tegimen, non tegmen, in optimis membrr. ubique, prob. N. Heins., qui tamen ad Virg. Æ. III, 594 et VII, 666, utramque scripturam damnat, et tegumen defendit. —403. Chromis i. vibrante emend. N. Heins. quoniam vulgata in leges metricas peccat. Sed Chromis mox v. 439. inter Saguntinos memoratur. Chremetes corrig. Gronov. Obss. IV, 18, et umbrante, pro vulg. vibrante, ex Col. et Ox. recipiendum putabat, prob. Drak. ubrante Put. Versus 403 et 404 in edd. Junt. Ald. et Nut. duobus sequentibus postponuntur. —406. Karthalo (pro quo rectius forte Carthalo scripseris; vid. ad v. 3), Gr. Καρθάλων, non Harcalo, vel Cartalo, Colon. probb. N. Heins. et Drak. coll. XV, 453. Liv. XXII, 15, 58. Justin. XVIII, 7. Polyb. I, 53, et Appian. Hannib. c.49. Add. Liv. XXVII, 16, et Appian. Pun. c. 68 et 74. —407. Bagrada, non Bragrada, Col. R. 3. Parm. Med. vid. ad VI, 141. —411. serpentem, non serpentes, scripti. —412. Athyr, non Atyr, Col. —417. Iarba, non Hyarba Col. ut II, 58, al. vid. Intpp. ad Virg. Æn. IV, 36 et 196. Hiarba cum adspirat. Cell. et more suo Drak. —418. En, jam tacite edidit Lefeb. —419. Confusæque ed. Junt. et inde expressæ Nut. al. prob. Dausq. Male! fumabant, non fumabat, vel fervebat, scripti et pleræque melioris notæ edd. —421. latrantibus etiam legi posse monet N. Heins. Sed vulgata exquisitior, quam Drak. ex Virg. Ge. III, 412. Ovid. Metam. XIII, 806, et Fast. II, 231 firmat. —423. sætis, non sævus, Col. prob. N. Heins. nisi quod sætas maluerit. —424. canentem Col., h. spuma cana mixtum et mandendo in eam mutatum, ut cana aqua, πολιὴ ἅλς, seu θάλασσα. Spumas cruentas inversa loquendi forma dixit Virg. Ge. III, 203. Drak. conf. IV, 252, et Claud. laud. Stil. II, 350, ubi vid. Heins. spumantem R. 3. Parm. Med. ex interpr. tenentem Ox. et Put. Vulgg. candentem, et quidam ferventem. —425. Jamque gemet geminum c. ven. dentem Col. Sic et Oxon. nisi quod vitiose in eo decem pro dentem. Vulgg. J. gemens geminum c. v. torquet; sed τὸ torquet, quod nec scripti, nec meliores editi agnoscunt, grammatici potius acumen sapit, quam dentem, cujus ellipsis dura est. J. gemens geminum v. c. fertur Put. et R. 3. quam lectionem ex verbis Virg. Æ. IX, 553 margini adscriptis ortam suspicor. Ad hæc corrigenda viri docti certatim operam suam contulere. J. acuens geminum c. v. torquet conj. Barth. Adv. VII, 15. J. ciet geminum c. v. dentem, vel J. fremens genuino intra v. fertur, vel J. fremens genuinum intra v. torquet, vel denique, quod ipsi et Drak. præ reliquis placebat, J. fremens genuino intrat v. dente, tentabat N. Heins. Fremere voc. propr. de feris iratis; dentes vero genuini sunt posteriores et novissimi in extrema gena, seu gingiva, κραντῆρες et σωφρονιστῆρες. conf. X, 298 et vid. Fest. h.v., Cic. N. D. II, 54; Plin. XI, 37. J. gemens gemituque intra v. fertur, vel geminum cornu in. v. torquet, vel gemino cornu in v. fertur invita Minerva emend. Ulit. ad Grat. 109. J. gemens genuinum intra v. torquet Scalig. in marg. libri sui. Mea qualicumque sententia, quam tamen ex VV. DD. judicio, vel stare jubebo, vel cadere patiar levissima, quam propterea in textum recepi, mutatione lectionis vetustiss. codd. Col. et Ox. locus haud dubie corruptus, optime ita reconcinnari potest: J. gemit geminans, ut capessit mandens vs. sup. gemit propter vulnera a venatoribus canibusque inflicta, ut ap. Hom. in simili loco de leone saucio Il. υ, 169, ἐν δὲ τέ οἱ κραδίῃ στένει ἄλκιμον ἦτορ, et Il. π, 489, ὤλετο στενάχων taurus. cf. Avien. fab. 17, et Virg. Ge. III, 226; ex quibus locis patet, hoc verbum immerito a Scalig. Poetic. V, 15 carpi, quod gemitus non sit iracundi et rabidi, sed mœrentis; quod Drak. etiam refellit coll. Virg. Æn. VII, 15. Lucan. VI, 688. Petron. Sat. 115, al. conf. Heins. ad Val. Fl. I, 768, qui tamen h.l. in Scalig. sementiam discedit. Taceo, cujuscumque generis sonum et strepitum verbo gemere exprimi, (ut ap. Virg. Ge. III, 133, 183; IV, 173. Æn. V, 806; VI, 413; XI, 138, et Hor. Od. I, 14, 6) quia non video, cur gemitus a feris sauciis alienus sit. geminans dentem, h. dentium ictus, ut ap. Virg. Æ. V, 434, 457; XI, 698; XII, 714. Hor. Od. I, 16, 8. Hæc scripseram, quum deinde animadverterem, in eandem fere conject. incidisse Cl. Lefeb., qui coll. v. 168, 537; Virg. Æ. XI, 698, et Val. Fl. VI, 379, edidit. J. gemens geminat c. v. dentem, quæ lectio probatur in Annal. liter. Gœttingen., Additam. XVII, p. 262, a. 1782. Et sensu quidem a nostra non differt, sed ab ea, quam antiquiss. MSS. exhibent, paulo longius recedit, et perperam certe gall. vertitur, de ses broches il déchire à coups redoublés les filets des chasseurs. Cæterum non magnopere intercedo, quo minus tota cod. Col. lectio servetur, excepto verbo gemet, in cujus locum varia substituere possis, quæ tamen nemo præstare ausit, v.c. terit, aut acuit, ut ap. Hor. Od. III, 20, 10. Virg. Ge. III, 255, et σῦς seu Κάπριος θήγει ὀδόντας ap. Hom. Il. λ, 416; ν, 475, et ὑπαὶ δέ τε κόμπος ὀδόντων Γίγνεται, Il. λ, 417; μ, 149, vel premit, ut dentes in vite premere dixit Ovid. Fast. I, 355, nisi malis fremit, vel, ut ap. Virg. Æn. IX, 552, furit contra v. κατὰ geminum dentem, qui in ore apri utrinque prominent, ut ap. Ovid. Metam. VIII, 400.