PUNICORUM (continued 2)
Reading edition · Edition 2
190. jungebant, et mox aderant, R. 1, Parm. Mediol. Vulgo jungebat et aderat, prob. Lefeb. —198. replete Puteol. R. 1, Parm. Mediol. Vulgo præbete. —199. Aut sine Vel pro Et legendum crediderim; vid. not.
204. arcessere, non accersere, Putean. R. 1, Parm. Mediol. Conf. ad lib. I, v. 264. —208. minacia Colon. Vulgo minantia, vulgari errore. Vide, quos Drakenborch. laudavit, Heins. ad Claud. b. Gild. v. 39; Broukh. ad Propert. III, vii, 47, et Bentl. ad Horat. Od. II, xii, 12. —210. ductor R. 1, et Med. ferentes ed. Gryph. et sic conj. Barth. Adv. III, 10, h.e. omnem Hannibalis exercitum. Sed ferentis ἀρχαϊκῶς scriptum tantumdem est. —212. eheu, non heu, heu, Col. Conf. Pier. et Burm. ad Virgil. Ecl. II, 58; Broukh. ad Prop. II, xix, 22, et VV. DD. ad Horat. Epod. XV, 23. —214. ite scripti, R. 2, Mars. et Mart. Herbip, Vulgo inde. —215. pateatne, non pateatque, Col., vel, teste Lefeb., duo scripti. —218. diffuderat Oxon. —219. fulgebant Put. —220. rictus spumans, quatuor scripti, rictu spumans R. 1, Parm. Med. rictu spumante ed. Marsi Ven. Vulgo rictu spumas. —221. Versabat Parm. ad suspiria R. 1. Parm. Med. —222. invectus, non ingreditur, Col. Oxon. R. 2, Mars. et Mart. Herb. toto, non tanto, scripti.
232. Invadunt, non Invadit, Col. —233. sistunt ex emend. N. Heins. Vulgo sistit. —240. huc Put. —241. Magnanime o miles Tell. R. 1, Parm. Med. Ben. Magnanime miles Ox. et Put. Vulgo magnanimo miles, ut poeta inridens magnanimum dicat, quem modo inertem et inbellem vocaverit; Magnanime, i, miles malebat N. Heins. Magnanimo, miles, meritas, i, necte catenas conj. Bentl. ad Hor. Epod. XVII, 72, ubi docet, bonos scriptores numquam dixisse innectere alicui catenas, sed innectere aliquem catenis, vel nectere alicui catenas. Possis itaque et reponere hunc agedum, Magnanime o, vel i miles, meritis innecte catenis. —242. hæc in et primus Nicander, et nec dum in nondum Marsus mutavit. Hunc versum in vulg. edd. excipiunt duo alii, ab eodem Nicandro profecti, Quum fera gens Decii constanti pectore corpus Invadit, vincitque manus post terga catenis. Eos tamquam spurios ejeci, auctoribus N. Heins. et Draken., exemploque Lefeb. sed refrag. Ernesti, quo judice non commode possunt abesse, quum sequens ab iis pendeat comparatio. Eam ob causam quatuor, qui sequuntur, versus, Inlatus... juvencum, post v. 231, inseruit Lefeb. At verba hæc loco, quem in omnibus libris occupant, aptiora videntur, illa vero ratione admissa, constructio eorum inpeditior fit, et vox quum bis posita languet. Omnia forsan bene inter se cohærent, modo voc. Inlatus (v. 243) non ad leonem, sed ad militem (v. 241), vel ad ipsum adeo Hannibalem retuleris, ut sensus sit: Inlatus est, h.e. intulit se, inruit in Decium, velut leo, quum sese inposuit armentis, etc. Possis etiam lacunam, quam extrusis Nicandri versibus oriri putant, levi mutatione explere, si pro Illatus scripseris Illi (milites v. 241) tum, scilicet sese inposuere Decio, velut leo quum sese inposuit armentis, etc. —244. victorque inmanis ab ira non male opinabatur N. Heins. nec inprob. Drak. Cf. not. ad II, 139. —246. prendens ex Put. recepit Lefeb. Sic λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσι Hom. Iliad. ρ, 63. Præstiterit frangens, quod proprium in hac re verbum est, ut ἐξ αὐχέν᾽ ἔαξε ap. Hom. Iliad. λ, 175, et ρ, 63; conf. Heins. ad Claud. Stilic. II, 21, et Burm. ad Val. Fl. II, 459. Sed vulgata quoque lectio bene se habet.
249. præsul pro prorsus Put. pressus R. 1, Parm. Med. Pœnis emend. N. Heins. —250. cadit scripti et Ven. Marsi. —253. intranti a Marso innectum. —255. sub umbras Col. ut fere ap. Virg. Æn. IV, 387; conf. ad VI, 150. Vulgo umbris. —257. arte Veste conj. Drak.
262. muri Med. Qui ed. Lef. pator, vel, quoniam hæc vox non nisi inferioris ævi scriptoribus in usu fuit, positor (ut ap. Ovid. Fast. II, 63) emend. Burm. auctor e Virg. Æn. VIII, 134, reposuit Lefeb. qui neminem id vidisse miratur, et Burm. ineptire dicit; conf. Bentl. ad Hor. Od. III, iii, 65, qui et structor legi posse putabat. Ego potius miror, viros doctos non vidisse, omnibus his conjecturis metri leges adversari. Si quid mutandum, pater rescriberem; conf. Virg. l.l., Ovid. Metam. XV, 861; Prop. IV, x, 17, et sup. II, 654; ubi tamen Drak. monet, τὸ sator tantumdem esse, et æternûm mœrûm sator Pacuv. in Peribœa ap. Nonium Marcell. cap. de Numeris et Casibus dici ex emend. Gulielm. Verisim. I, 17; conf. Bentl. l.c. —263. Ita Col. et Ox. cum R. 1, (nisi quod in hac ed. errore typogr. argentique æris t.) unde cum Lefeb. recepi, etsi poetam aurique pro ærisque scripsisse suspicor: Quot b. p. auri argentique talenta Put. Parm. Med. forte rectius; conf. Virg. Æneid. X, 531; Quotque auri pateant bello argentique t. ed. Marsi, quem sequuti sunt alii, etiam Draken. armisque pro ærisque conj. N. Heins. et lateant, scilicet in ærario Burm.
266. Stellantisque, vel Stallentesque (quos Voss. Inst. Or. IV, vi, 3, floriferos exponit) in scriptis et priscis edd.
268. Hesperos, enuntiatione Græca, Tell. R. 1, 2, Parm. Med. Non opus erat tot exemplis, quot congessit Drak. —269. obfusa conj. Draken. Vid. ad V, 678. —273. Præcipuus R. 2, quod recepit Lefeb. coll. Virg. Æneid. VIII, 177. Non male, judice quoque Ern. —277. Nec non certatim, vel nec non et Cereri emend. N. Heins.
279. Pro moventum, scilicet se (vid. ad I, 539), legendum crediderim vocantum, ut de sermonibus clamoribusque inter vina ortis agatur, quemadmodum ap. Virg. Æn. I, 725; strepitusque moventum Murmure tecta sonant conj. Withof. —285. At cum pro Donec refinxit Nicander, quem alii sequuti sunt. —286. Tum frontis Col. Oxon. R. 1, Parm. Ben. Lefeb. Cum frontis Put. fronte R. 2; Cum fronti primus edidit Marsus; dedita Put. et R. 2.
288. Theucras Oxon. Teutras Med. —291. Namque (ut inf. v. 453, et ap. Virg. Ecl. VI, 31) ex scriptis recepi, auctore N. Heins. Vulgo Jamque, prob. Lefeb. quoniam hic incipiat Musicus. —297. primus Marsi ed. et inde aliæ; confer ad lib. II, v. 235. —300. Nummis (Dianæ, numinis tutelaris Campanorum) emendat. Dausq. coll. XIII, 124, et Eustath. ad Homer. Iliad. λ, Καὶ φασὶν ἐν Καπύῃ πόλει Καμπανῶν ἀνακεῖσθαι Αρτέμιδι ποτήριον ἐν τοιούτῳ σχήματι, ὅ λέγεται εἶναι τοῦ Νέστορος. Non male; nec tamen necesse. Idem honori augusto jungebat. Præstiterit forte: honori Nominis augusti (ut in cod. Tell. nisi augusto doctius pro augusti positum censeas) libat carchesia rite, ut ap. Virg. Æn. V, 77. —301. e pro vulg. ex recepi ex scriptis et priscis edd.
307. uni recte, puto, corrig. N. Heins. nec male mox venenis Potanti (confer ad III, 580), et (v. 308) pœnæque pro pugnæque. In ed. Parm. τὸ decus conjungitur τῷ exarmata, noto græecismo. —310. tam R. 1, Med. et Ben. Vulgo tum. —311. Facunio Put. Parm. Ven. Marsi et Ben. Pacullo Col. Vulgo Pactulo; conf. sup. ad v. 58.
323. lapso e c. Tell. reposuit Lefeb. coll. XVII, 427, et ævo pro in ævo positum putat. Sed vid. not. —324. At non Et, Col. et Ven. Marsi securus, vel secretis conj. N. Heins. En tu securis confide emend. Lefeb. quia jam fuerit in penetralibus domus sive penatibus; quasi illuc iterum concedere non potuerit. —325. tu pro quod primus substituit Marsus. —337. non mœnia R. 1, 3; Parm. Med. nec m. scripti Mars. et Mart. Herb. neque m. Nicander et deinde alii. —343. virûm tot cædibus, vel ultro t. c. armat, scilicet inermem, (h.e. quantumvis, ut inf. v. 516.) scribendum videbatur N. Heins. quonium viri præcessit: sed interjectis demum tribus versibus. —347. tanta in rabie suspicari possis, coll. Liv. XXIII, 9, quid tot dextræ? torpescentne in amentia illa? —348. desine belli (ut X, 84, ubi vid. not.) conj. N. Heins. et Quum nequeas Dausq.
352. timoris malebat N. Heins. coll. I, 692, et X, 553. —356. hæc, non hoc, Col. Oxon. R. 2, huc putabat N. Heins. —357. lenta pro ferrum substituit Nicander, læta conj. Dausq. Conf. not. ad II, 26. —366. tanta maluerit N. Heins.
370. Ita Col. rapidos undis Parm. rapidos omnis Oxon. Put. R. 1, et Med. rapidos omni Marsi ed. et inde plures, parabat Jam rapidos, imis curru ad marg. R. 1. a manu docta emend. —371. En tacite scripsit Lefeb. ut passim. At et crudas pro duras legendum videbatur N. Heins. —375. dereptæque, non direptæque, Col. cf. ad IX, 29. —379. indignum conj. N. Heins. qui tamen vulgatam scripturam non damnabat: cf. Heins. Burm. et Heyne ad Virg. Æn. VI, 332, et inpr. X, 686, et Gron. ad Minuc. Fel. in Octav. c. 28. —381. Pellæa pro Pellea scripsi. —389. tantas Oxon. tectas conj. Drakenborch. —391. aucta secundis corrig. D. Heins. et sic primæ edd. —394. it nullus ex. emend. N. Heins. edidit Lefeb. prob. Drakenb. Conf. not. ad IV, 205. —396. tædis maluerit N. Heins. Sed vid. not. ad V, 19. —399. immissis Put. R. 1, Parm. Med. et Marsi edd. in missis Tell. et R. 2; admissis etiam legi posse, ut apud Val. Fl. VI, 303, monuit N. Heins. Vulgo emissis. —400. elapsos Tell. —402. nitet pro pugnet R. 1, et Med. vitet emendat. ad marg. R. 1. Sed glossa esse videtur. —403. abducere Tell. se ducere recte, opinor, emend. Barth. Adv. III, 10. Litera s facile excidere potuit, quoniam proxime præcedit. Vile sub h. s. et ducere cælo Jure ratus emend. Withof. —404. Jactato Putean. Jactatus (h.e. qui vulgo fertur, dicitur) e cod. Tell. recepit Lefeb. et ita conj. Burmann. Non male! Lætatus corrig. N. Heins. ut sensus sit: Hannibal, qui olim tempore hiberno sub Jove frigido somnos capere gaudebat, etc. Sed τὸ jactator educere græcissantem et duriorem formulam esse pro gaudens et glorians existimat Ern. telis pro tectis Oxon. de.... Col. tædis conj. Barth. et dapibus N. Heins. qui et unum alterumque versum excidisse suspicabatur. Sed vulgata lectio commode se habet.
414. carmina pulsu Pieriæ liquefacta lyræ malebat N. Heins. et 417. nodatos, ut ad amentum referatur, quod Silius frequenter nodum adpellet. Sed in omnibus fere exercitiis, et inprimis jaculatoribus, brachia olim fuisse nudata, quis ignorat? —418. nymphæ Putean. —419. obruta virtus conj. N. Heins. et —423. sagina.
425. intectumque quædam edd. hoc est contra blanditias voluptatum non munitum: nam τὸ fortunæ casus dandi. Ita Cellar. —426. adlatrantia, non ad latrantia, priscæ edd. —430. ad Phrygiam Nilotica loton emend. N. Heins. et Phrygiæ ad Nilotida loton Dausq. male. Nilotida ed. Basil. —431. Verba explicatu difficillima passim lasciva silentio prætermittunt interpretes, exceptis Burm. et Draken., qui certe non dissimulant, se ad τὸ passim hæsisse, sed ipsum nodum non expediunt. Suspicari possis, poetam scripsisse, Memphis, h.e. Ægyptus, Amyclæi in fossa, vel ad fossam lasciva (h.e. lasciviens) Canopi; nisi malis, Amyclæo fossæ sive fossam insultante (vel simile quid pro lasciva, quod voc. ex margine in contextum inrepsisse videri potest) Canopo, h.e. incolis Canopi. Quam emendationem h.l. aptissimam esse, intelligitur ex loco classico Strabonis, qui de Canopo agit, lib. XVII, p. 801. A. Ἀντὶ πάντων δ᾽ ἐστὶν ὁ τῶν πανηγυριστῶν ὄχλος τῶν ἐκ τῆς Ἀλεξανδρείας κατίοντων τῇ διώρυγι. (in fossa) Πᾶσα γὰρ ἡμέρα καὶ νὺξ (adsidue) πληθύει τῶν ἐν τοῖς πλοιαρίοις καταυλουμένων (strepit) καὶ κατορχουμένων (insultante) ἀναίδην (lasciva) μετὰ τῆς ἐσχάτης ἀκολασίας καὶ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. —439. mollissima Musæ conj. N. Heins. Post hunc versum in recentt. edd. alius legitur, a Nicandro profectus, Facta antiqua virûm, placidas quîs mulceat aures, quem ejeci exemplo Cellar. et Lefeb.
441. Pro testudine forte legendum, vel (adeo) pectine, vid. not. felix Oxon. Put. R. 1, Parm. Med. Vulgo promta D. Heins. conj. lapidem promtum, ut mox saxa volentia. Præstiterit blanda Ducere, h.e. blando cantu ducens, ut apud Hor. Od. I, xii, 11. Sed τὸ felix etiam bene se habet, et promta glossam redolet. —442. in muris e c. Tell. R. 1. et Ben. recepit Lefeb. volentia saxa, non volantia, Col. —444. locatis suspicabatur N. Heins. et. —447. Detinuit, ut ap. Prop. III, i, 41, (al. III, ii, 2) ubi vid. Brouckh. Sed tenere pro detinere dicitur I, 640; XII, 474; Ovid. Fast. II, 84; Val. Fl. II, 406, et al. Drakenb. —449. Jam ex emend. Dausq. et Burm. recte, opinor. edidit Lefeb. refrag. N. Heins. Nam de alia, et quidem tertia, lyra agitur, ut taceam τὸ Nam mox sequi. Possis etiam Tum reponere, ut sup. v. 295 et 297, formabat Col. Oxon. R. 1, Parm. Med. Ven. Marsi et Ben. firmabat Put. Vulgo frenabat. —453. Jamque corrig. Dausq. Sed conf. ad v. 291. —455. discisset Col. discusset (pro discussisset) Put. R. 1, Parm. Med. Ben. quod et in mentem venerat Gron. Diatr. Stat. p. 112. dissepsset, vel discresset emend. N. Heins. ad Ovid. Metam. I, 69, disclusit conj. Cerda ad Virg. Ecl. VI, 35; sed sequitur locasset et dedisset. Vulgo discuissit; male, eamdem ob causam. —456. locasset, non ligasset, scripti.
459. quîs corrig. Scaliger ad oram ed. Raphel. Male! nervis Col. verbis Put. nervos rescripsit Cell. cui vulgaris vocum trajectio nimis dura videbatur. Rhipheum, Riphæum, Rhiphæum, Ryphæum multi h.l. scribunt, et XII, 7. Sed τὰ Ῥίπαια, vel Ῥιπαῖα ὄπη dicuntur. —461. cælo scripti et R. 2, seclo R. 1, Parm. Med. Vulgo Emerito Plectro, quod Dausq. ad cantum feriatum referebat, quo sensu dicuntur emerita stipendia, anni, etc. —465. moderante Put.
469. Pegasea Parm. Pangea R. 1, et Med. —470. terrenæ scripti, terrene R. 2; Tyrrhenæ R. 1, et Med. Cognitum iter terris, vel, quod propius ad lectionem MSS. adcedit, Cognita terrenis (ut loco simil. Lucan. VI, 400, 401 et al.) conj. N. Heins. negarent, scripti R. 1, 3, Parm. Med. negaret in vulg. Quin etiam, Pagasæa ratis quum cærula n. C. t. pontumque intrare (vid. ad VI, 498) negaret, Ad puppim... venit mare, corrig. Drak. cui inconcinnius videbatur, cærula et pontum jungi, sed a Silii stylo non alienum. P. ratis, quum c. n. C. t. pontumque i. negaret, Ad puppim... Adductum cantu vidit mare emend. Burm. Verbum vidit recepere Lefeb. et Ernesti, vetat pro venit, R. 2. Ego levissima mutatione verrit scribendum arbitror, ut nautæ dicuntur verrere cærula et vada, Virg. Æn. III, 208; V, 778; VI, 320, vel delphines æquora Æn. VIII, 674, et venti mare, vel nubila Lucan. V, 572; Lucret. I, 280. Vulgata lectione admissa, sermo erit ἀνακόλουθος, quoniam nihil est, ad quod τὸ Pagasæa ratis referri possit, ut adeo Silius, dum hanc periodum inciperet, aliter scribere in animo habuerit, aliter vero scripserit, de quibus locutionibus, vel potius vitiis et solœcismis, vid. Græv. et Ern. ad Cic. in Verr. I, 9, §. 25; Gronov. Obss. I, 12; Davis. ad Hirt. B. Afric. c. 25, et ad Cæs. B. G. I, 18. Ita Drak. —473. Bistonius scripti et vetustæ edd. Vulgo Bistonios. —477. utraque (scilicet parte) eleganter, judice N. Heinsio, scripti et R. 2, unde recepit Lefeb. ripis querentibus olim conji. Drak. coll. Ovid. Met. XI, 50 sq. sed postea prætulit vulg. lect., cujus sententia sit, ripas, sive arbores et feras in ripis, sequutas esse decisum Orphei caput, secundo flumine in mare labens.
483. adpulerant legendum putabat N. Heins. forte etiam placita flamina, quod probavit Drak. quia placida flamina sint lenia, quæ etiam adversa esse potuerint, placita autem secunda, quæ Magoni placuerint properanti. —487. ex scripti et ed. Gryph. Vulgo et, otiose et contra leges metricas, unde et in edidit D. Heins.
493. celebrat Col. et Oxon. —495. laudare ed. Bas. et inde al. —502. agit Colin. et Dausq.
507. Umentes Col. Viventes Oxon. Uventes malebat N. Heins. vid. ad II, 469. —510. retrorsus scripti. Vulgo retrorsum, quod in leges metricas peccat. —511. magnum Latio e c. Tell. edidit Lefeb. et perperam illustravit. —512. Lumen conj. N. Heins. Sed in his repetitionibus frequenter ludere poetas, Drak. probavit ex Ovid. Fast. VI, 26, ej. Met. II, 604; XV, 30; Senec. Troad. 732, et al. Conf. inf. XII, 221; XIII, 116, et Harles. ad Ovid. Trist. V, x, 11. —518. Intremit et scripti. Vulgo Intremuit. Sed tacite et sine librorum auctoritate, ut solet, Intremit en tellus pulsusque inmugit O. reposuit Lef. qui tamen τὸ inmugit in c. Tell. legi testatur.
519. accendit priscæ edd. strage pro cæde primus substituit Nicand. —522. tonitru bellantis, vel bellanti maluerit N. Heins. Cf. ad I, 436, et Klotz. ad Tyrt. p. 126. —526. Strage pro Stare est ex emend. Dausq. Barth. et N. Heins. Conf. ad X, 587. —529. Quam tum Col. Vulgo Quantum. —530. Ita Col. et Tell. In reliquis libris Si redeat, populis certe sis Withof. opinabatur: Si talis redeat, populis eris omnibus una tum, C., caput, populosque (cur non terras?) colere per omnes. —531. colare ed. Ald. et Gryph. Vulgo colere, non inprob. Lefeb. quum haec mutatio modi frequens sit. —534. perfulgens ed. Parm. —536. restetne Put. —538. refovere Parm. Vulgo refovete. —539. ut Col. et sic Drak. Ego vulg. lect. retinui cum Lefeb. —540. bello, non bellis, Col. Oxon. R. 2. —540. desit Oxon. castris pro tristis conj. N. Heins. et cristis, h.e. cristatis militibus, Burm. qui acute id dictum putabat, quia cristæ ad terrorem incutiendum galeæ olim inpositæ sint. Sed vid. not. —541. fatiscunt, h.e. deficiunt, recte, opinor, emend. Burm.
544. Ductori e Col. edidit Lefeb. et exponit, in, adversus ductorem. —545. Jamne, non Jamque, Col. et ad marg. R. 1. —549. Hunc versum D. Heins. post v. 551, ponendum putabat, quod recte jam inprobavit Dausq. exorata Col. exoraata Tell. exornate R. 1, et Ben. Vulgo exornata. —550. dextra en, non d. hæc, Col. Ox. R. 2; conf. Heins. ad Ovid. Met. XV, 677. —552. Latios conj. N. Heins. —553. alebat, non habebat, scripti et R. 2. Pro haud in R. 2, a, unde originem falsæ lectionis An pro Haud sup. II, 299, patere monet Lefeb.
558. Quin ed. Ven. Marsi, prob. N. Heins. Nec tamen spernenda videtur vulg. lectio, Qui ne... credat, quam revocavit Lefeb. credat Col. Vulgo credas: non male, si τὸ Quin genuinum est. —559. orandum Col. et mox. reponendum R. 1, Parm. Med. Ben. Vulgo orandam et reponenda; vid. ad VIII, 36.
563. classes scripti et R. 2. Vulgo classis, quæ antiqua scriptura esse potest, modo post hanc vocem comma ponatur, quod in plerisque edd. omittitur. —564. victo ed. Raphel. prob. Barth. Adv. IV, 10, victis dedissem, vel victus, vel victis, vel victo num plura petisset, (hoc est Hannibali Mago) opinabatur N. Heins. Withof. malebat victis, scilicet Hannibali et Magoni, fratribus. —567. Hunc versum perperam omittunt R. 1, Parm. Med. —583. vicerit conj. N. Heins. Sed multo acerbius Hannon dicit, Hannibalem ne tantum quidem animi habuisse, ut Romam obpugnatum proficisceretur.
584. e, non a Col. —586. jussit Put. jussu primus edidit Marsus. Ceratas carinas etiam legi posse putabat N. Heins. Sed aptiores h.l. sunt naves æratæ, h.e. bellicæ et rostratæ vel ære præfixæ: nam rostra ex ære, et hoc olim ferri loco fuisse nota res est. —588. armatos annos scripti, ut ap. Iscan. bell. Troj. IV, 435, armatos in pacem reddidit annos, et sup. v. 405, inbellis dies, vel inf. XII, 104, inertes atque actos sine Marte dies; Drak. Vulgo armatus. —597. tuæ Col. Tell. R. 1, 2, Parm. Med. Ben.
603. ullis Tell. et Put. Sic, Libyæ... est iræ tibi? conj. Drakenb. Withof. ita interpungebat: Si, Libyæ decus, haud ulli s. armis H. est, iræ tibi d., etc., vel, Si, Libyæ decus haud ulli s. armis H. est iræ, tibi d., etc. Illud præcedentibus iræque Hannonis convenientius ipsi videbatur. —604. curæ, vel oneri pro iræ reponendum videbatur N. Heins. superabilis ira perperam tentabat Lefeb. coll. Val. Fl. III, 510, 648. Sed recte prætulit vulg. lect. vid. not. —605. opem Put. —608. Assentique R. 1, et Assensique a m. sec. sub corde Put. —611. aduitas Put. et R. 2, adtritas ductoris, vel ad justas ductorem c. l. putabat N. Heins. Possis et ad metas. Sed vid. not.