CAIUS SILIUS

ITALICUS.

PUNICORUM LIBRI SEPTEMDECIM

AD OPTIMAS EDITIONES COLLATI CUM VARIETATE LECTIONUM

PERPETUIS COMMENTARIIS PRÆFATIONIBUS ARGUMENTIS ET INDICIBUS

CURANTE

N. E. LEMAIRE

VOLUMEN PRIUS

PARISIIS

COLLIGEBAT NICOLAUS ELIGIUS LEMAIRE

POESEOS LATINÆ PROFESSOR

MDCCCXXIII

This work was published in two volumes, separately paginated, each with its own Table of Contents:

Tabula / Rerum quæ in hoc Priori Volumine Continentur. Tabula / Rerum quæ in hoc Posteriori et Ultimo Volumine Continentur.

TABULA

RERUM QUÆ IN HOC [LIBRO] CONTINENTUR.

Pag.

Eruditissimo Lectori s. p. d. N. E. Lemaire. ix

Compendia scripturæ quæ sæpissime occurrunt xiv

C. Silii Italici Punicorum lib. I Argumentum. 1

lib. II Argumentum. 84

lib. III Argumentum. 151

lib. IV Argumentum. 222

lib. V Argumentum. 288

lib. VI Argumentum. 343

lib. VII Argumentum. 404

lib. VIII Argumentum. 467

lib. IX Argumentum. 547

lib. X Argumentum. 592

lib. XI Argumentum. 640

lib. XII Argumentum. 1

lib. XIII Argumentum. 70

lib. XIV Argumentum. 144

lib. XV Argumentum. 215

lib. XVI Argumentum. 283

lib. XVII Argumentum. 339

Ad Lectorem Præmonitio. 397

COMMENTATIO DE SILII VITA ET CARMINE. 399

Sectio prima. De genere, studiis, honoribus, vita et morte C. Silii Italici. 399

Sectio secunda. De Carminis indole, de argumenti tam delectu, quam tractatione; et de auctoribus, quos poeta secutus sit. 410

Sectio tertia. De præstantia carminis Siliani, et de utilitate ex eo capienda. 428

Sectio quarta. Historia literaria carminis Siliani, et recensus Codicum MSS. 432

Præfatio Drakenborchii. 432

Sectio quinta. Catalogus editionum C. Silii Italici. 446

Sectio sexta. De hujus editionis ratione et consilio. 463

C. SILII ITALICI VITA, auctore Crinito. 473

Testimonia veterum de Silio ejusque carmine. 475

Testimonia et judicia recentiorum. 478

Argumenta XVII librorum Silii Italici, auctore Hermanno Buschio Pasiphilo. 487

Ambrosii Nicandri Toletani in singulos libros Silii catalepses. 494

Præfatio Heynii. 497

Index universus rerum et verborum in Silium Italicum. 505

Adpendix, sive Diatribe de stylo poetico, et potissimum Siliano. 660

ERUDITISSIMO LECTORI

S. P. D.

N. E. LEMAIRE.

Ut in Editione nostra Livii publicanda antesignanum et ducem secutus sum Cl. Ruperti, ita in edendo atque illustrando C. Silii Italici poemate ad ejusdem auspicia et vexilla volui me convertere, quia, ut aiebat Heynius in præfatione (quam ad calcem operis rejiciam), ille in Silio interpretando operam posuit tam doctam et accuratam, ut æqui judices inter meliores eum habituri sint interpretes, qui criticam sollertiam cum interpretandi subtilitate præclare conjunxerit.

Mens quidem aliquando mihi fuerat, quum de Silio Italico bene mereri vellem, in hac editione novum de integro laborem exantlare, perpetuasque adnotationes proferre, quas ideo ad concinnandas adjutorem quærebam, et jam virum omni doctrinarum supellectile adornatum, ut in id opus se accingeret, invitaveram.

Antiquorum enim poetarum, viri docti nullum fere magis, quam Silium, neglexere, et, qui optime etiam de eo meriti sunt, ad interpretationem tamen carminis parum contulere, omnemque pæne operam in critica ejus tractatione posuerunt. Quicumque igitur editionem, Silio dignam, meditatur, ei nova adeoque lubrica via ingredienda; et non contextus tantum, quam et accuratissimo et modestissimo potissimum judicio fieri potest, constituendus, sed poeta etiam perpetuo inprimis commentario illustrandus est.

Ea sunt quæ Cl. Ruperti sibi proposuit et perfecit: cujus operam quo attentius legi ac perpendi, eo magis visum est, frustra me operam impensamque consumpturum, quum tales forent in manibus opes. Sagacissimi enim ingenii vir, ipsum poetam perpetuis commentariis illustrare, et lectionem carminis, cujus omnem varietatem enotavit, ad fidem codd. accuratius constituere, et vulgarem atque antiquam vel revocare et tueri, vel emendare conatus est. Var. lect. ab interpretatione seposuit, et inde duplicem commentarii sui partem fecit, ut major lux eniteret, faciliorque foret alterutrum quærentibus labor.

Hunc itaque optimum ducem existimavi et secutus sum, adjectis quibusdam, quæ aut necessaria, aut certe bona viderentur: nam præcipua hæc cura fuit, ut quicumque mea editione uteretur, reliquis omnibus carere posset, et in ea reperiret, quidquid boni atque utilis ad Silii carmen explicandum emendandumque alii contulissent. Sæpius quoque loca similia e gallicis scriptoribus transcripsi, quique easdem res aut tractassent, aut memorassent, verbi causa, Bossuet, Montesquieu, eos contuli; quod præsertim in posterioribus libris deprehendes, quum hic plura sint Silio et Nostris communia.

Quæ autem Cl. Ruperti ad calcem operis addenda aut corrigenda subjunxerat, sive ex interpretatione Ernesti et Lenzii, sive ex notis criticis Withofii excerpta, hæc ego in suum quæque locum retuli, composui, concinnavi.

Eæ quidem fuerunt causæ, cur paulo fortasse longius excreverit labor; sed hæc si culpa est, ingenue fateor volens peccasse, et cum ipso Goettingensi editore sic excusatum habeas velim:

“Non defuere, qui nimiam reprehenderent copiam tam exemplorum dictionis alicujus aut elegantiæ, quam veterum recentiorumque scriptorum, in rebus historicis, geographicis ac mythicis a me laudatorum. Id tamen ex vano eruditionis ostentandæ studio profectum existimari nolim, et res justam excusationem habere videtur. Primum enim haud dissimulo, me omnem dedisse operam, ut quam plurimis satisfacerem; neque vero ignorabam, permultos etiam hodie esse viros doctissimos, quibus hæc rerum verborumque illustrandorum ratio adrideat, quæ olim Nic. Heinsio, Burmanno, Broekhusio, Drakenborchio aliisque magni nominis hominibus probabatur: quorum tamen vestigia non ita sequutus sum, ut exempla tantum exquisitioris loquendi formæ cumularem, nulla habita ratione originis ejus vel causæ, indolis ac significatus, nec admonito de iis lectore; nisi forte illa vel ex locis adscriptis satis intelligi et legentibus jam hac compendiaria via, qua chartæ parcitur, in memoriam revocari possent, vel ibi ab aliis, quorum editiones ac libri omnium fere manibus teruntur, jam explicata essent. Deinde in doctissimo poeta interpretando versabar, in quo adhibendæ talis eruditionis facultas et major erat, et aptior atque utilior. Denique id egi, ut non tirones modo, sed eruditos quoque homines et juventutis potissimum magistros meam Silii editionem consuluisse haud omnino pœniteret, atque iis, qui longiores disputationes de tot exquisitis dicendi formulis, rebusque historicis, mythicis ac geographicis, ubivis in doctissimo poeta obviis desiderarent, (quales passim inveniuntur) uberiores, unde eas peterent, fontes in promtu essent, et quidem plerique vel adeo omnes, ut, si hunc vel illum adire non possent, (quæ tristis multorum sors est) ad alios confugerent.”

Commentationem vero de Silii vita et carmine in alterum volumen rejeci: ibi vir doctiss. de ejus genere, nominibus, studiis, honoribus, vita ac morte disputat; deinde in carminis indolem, consilium ac fontes, e quibus poeta hausisse videatur, inquirit; tum de præstantia illius, et de utilitate quæ percipi possit ex ejus lectione, disserit; quo facto, codices MSS. et editiones Silii recenset; in fine denique, quale consilium post virorum doctorum conatus in molienda editione secutus sit, declarat.

Tum subjungentur testimonia ac judicia; et Catalogus editionum ex integro concinnatus.

Accedet Index rerum verborumque, in quo potissimum desudavit auctor, et quem pro desperato centies abjectum, reputata tamen utilitate rei, in poeta potissimum tam docto conspicua, repetiit, et telam, impatientia toties abruptam, diligenter retexuit. Non defuere quidem editores poetæ, qui ante ipsum tales conficere indices laboraverint: sed Drakenborchianus non nisi ad criticas virorum doctorum observationes, Schmidianus ad notas Drakenb. et Heinsiorum, Ernestinus, qui omnium uberrimus est, ad sola verba spectat. Dausqueianus, Cellarianus et Bipontinus tam latinitatis, quam rerum rationem habent, at nimis manci sunt. Is, vero quem, diligenter toto carmine iterum perlecto, concinnavit, memorabiles res, voces ac dictiones continet omnes, et præterea, quidquid vel in notis vel in Var. Lect. illustratur, adpositis literis n. et V.L. indicat. Maluit quoque nimiam sibi copiam, quam brevitatem exprobrari posse, et quædam tenuia nec adeo necessaria irrepere, quam quidquam prætermitti, quod si non omnibus, certe nonnullis notatu dignum videri posset.

Indicem excipit Appendicula, in juventutis potissimum gratiam adnexa, quam tamen, nisi lectores passim ad eam auctor remisisset, brevitatis studio omisissem, quanquam ex ea non minimus fructus percipi potest.

Ea sunt quæ monitum te, lector optime, volui: felix, si mea tibi adriserit opera, quam foveas et adjuves, precor. Vive, et vale.

N. E. LEMAIRE.

COMPENDIA SCRIPTURÆ

QUÆ SÆPISSIME OCCURRUNT.

C. Col. vel simpl. Col. hoc est, codex Coloniensis.

Oxon. vel Ox. codex Oxonius.

Tell. vel c. T. vel T. codex Tellerianus.

Put. vel c. P. vel P. codex Puteanus.

R. 1, vel Rom. pr. editio romana princeps.

Rom. 2, vel R. 2, editio romana secunda vel Pomponii Læti.

Rom. 3, vel R. 3, editio romana tertia a N. Heinsio collata et excussa.

Parm. editio Parmensis.

Med. editio Mediolanensis.

Ben. vel Benes. editio Benessæ.

Ind. vide in Indice.

App. vel Adp. Adpendix, sive diatribe de stylo et idiotismis Silii.

C. SILII ITALICI