PUNICORUM

LIBER DECIMUS TERTIUS.

ARGUMENTUM.

Hannibal lente ad Tutiam rivum castra refert, ubi muliebrem ignaviam exprobrat militibus suis, qui, nullo vulnere adcepto, imbre ac tempestate perterriti præliis excesserint; 1-18.

Ita sensim restituit ardorem pugnandi, jamque Romam redire parat; 19-29.

At edoctus a Dasio quodam, transfuga Romano, Urbem illam inexpugnabilem esse propter Palladium (cujus historia narratur 35-81), ad lucum Feroniæ pergit ire, et, spoliato ibi templo, divitiis ea tempestate inclito, ad Bruttium usque agrum, ad fretum Rhegiumque agmine progreditur; 30-93.

Interea Q. Fulvius consul Roma redit Capuam, et, copiis suis ad perfidiam Campanorum vindicandam excitatis, turres arietesque cum vineis urbi admovet; 94-110.

Animus suis crescit oblato omine fausto cervæ mille annorum, numinis loco a Campanis cultæ, quæ noctu luporum incursu consternata ex oppido profugit, et a Romanis capta Dianæ inmolatur; 111-137.

Quo facto Fulvius Capuam corona cingit, et obsessis trepidantibus Taurea, longe omnium Campanorum fortissimus eques, provectus ante hostium stationes equo, Claudium Romanum, non inferiorem rei artisque militaris gloria, ad singulare in campo certamen provocat, quo Claudius superior factus refugientem ad urbem Tauream prosequitur, et patenti hostium portæ invectus, per alteram, stupentibus miraculo Campanis, incolumis evadit; 138-178.

Quo virtutis exemplo exstimulati Romani omnes eodem furore Capuam obpugnant, et Fulvius Numitorem, unum e tergeminis, qui variis armis excubias agebant, hasta transfigit; 179-212.

Tum Virrius porta se proripit cum multis civibus, et Veliternum Mariumque Calenus, robustus homo, hunc deinde Scipio, ac Volesus Ascanium obtruncat; 213-248.

Campani tamen, qui in castra hostium inruperant, refugiunt in urbem et portas claudunt, quorum claustra et obices Romani moliuntur; 249-257.

Tandem obsessi, gemitu parentum exterriti, consilia deditionis agitant, quæ Virrius, defectionis a Romanis auctor, inpedire conatur; 258-269.

At postquam surdas pulsavit aures, qui perfidiæ scelerumque sibi conscii a Furiis agitantur, eum sequuntur domum, ubi epulati cum illo venenum omnes sumunt, et se invicem complexi eodem rogo cremantur; 270-298.

Postero die Campani, ubi jam Milonem in murum evasisse vident, portas aperiunt, et lacrimis precibusque misericordiam Romanorum inplorant; 299-313.

Horum exercitus ira incensus jam urbis evertendæ signum exspectat: sed quo minus ea diruatur inpedit religio et Jupiter ipse, cujus jussu Pan animos victorum mitigat; 314-350.

Templa tamen domusque, pretiosa supellectile ornatæ, diripiuntur; Milo corona murali donatur; omnes, quorum de sententia maxime descitum ab Romanis constabat, securi percutiuntur; et Taurea, per pectus gladio transfixus, ante pedes Fulvii moribundus procumbit; 351-380.

Per idem tempus Cn. et P. Scipiones in Hispania pereunt: quo tristi nuntio adcepto Scipio juvenis, qui tum Puteolis commorabatur, dolore confectus inferos adire in animum inducit, ut ibi parentis patruique umbras conveniat; 381-396.

Itaque ad vicinas Averni fauces antrumque tendit Cumanum, ubi Autonoes sacerdotis monitu sacris rite factis manes evocat; 397-444.

Quo facto primum ei obviam procedit, ne cruore quidem gustato, umbra Appii Claudii consulis, ad Capuam ex vulnere mortui, qui ab eo petit, ut cadaver suum non in patriam ad majorum sepulcra deportandum, sed quam primum terræ mandandum curet, quod Scipio promittit; 445-487.

Mox adventat umbra Sibyllæ Cumanæ, quæ hausto victimarum sanguine futura juveni exponit fata (488-515), et vastam Orci voraginem (516-530), decem ejus portas vel septa (531-561), fluvios inferorum (562-578), monstra eorum (579-594), taxum ingentem, bubonum, strigum, Harpyiarumque sedem (595-600), Plutonem, jus dicentem de regibus (601-612), et varias umbras ostendit; 613 sqq. Primum adcedit Pomponia mater, quæ ex Jove, in anguem converso, se peperisse filium, et in puerperio mortuam esse docet; 613-649.

Ei subcedunt pater patruasque, qui res a se in Hispania gestas extremaque fata memorant, et læti audiunt, in suum honorem cenotaphia in campo Martio exstructa, resque perditas in Hispania a Marcio restitutas esse; 650-704.

Deinde Scipioni, a Sibylla monstrantur Æmilius Paulus, Flaminius, Gracchus, Servilius (705-718), Brutus, Camillus, Curius, Pyrrhus (719-728), Lutatius, Hamilcar, qui valde lætatur de bello, quod a filio suo feliciter cum Romanis geri comperit (729-751); Decemviri, Alexander M. qui ad res audacter fortiterque gerendas juvenem exhortatur (752-775); Crœsus, Homerus, quem multæ sequuntur mirantes animæ (776-797), Achilles, Hector, Ajax, Nestor, Atrides, Ulysses, Castor (798-805); tum et feminæ, tam gloria ac virtutibus, quam flagitiis nobilitatæ, Lavinia, Hersilia, Carmentis, Tanaquil, Lucretia, Virginia, Clœlia, Tullia, Tarpeia et virgo Vestalis, incestus damnata (806-849); postremo manes Marii, Sullæ, Pompeii ac Cæsaris, ex inferis ad superos mox prodituri; 850-867.

Quas umbras ubi Scipio vel vidit, vel adloquutus est, ultima Hannibalis fata ei sciscitanti Sibylla prædicit; 868-893.

Inde vates ad suam in inferis sedem, juvenis vero lætus ad socios portumque redit; 894, 895.

Segne iter emenso vix dum Tarpeia videri

Culmina desierant, torvos quum versus ad Urbem

Ductor Agenoreus vultus remeare parabat.

Castra locat, nulla lædens ubi gramina ripa

5

Tutia deducit tenuem sine nomine rivum,

Et tacite Tuscis inglorius adfluit undis.

2, 3. Conf. Juvenal. VII, 161... 164.

4. Hannibal «ad Tutiam fluvium castra retulit, sex millia passuam ab urbe,» Liv. XXVI, 11. —nulla ripa, sine alveo, ripam nullam fingens, et plano fere campo rivuli instar profluens, ideoque gramina lædens; Lef. et Ern. Cf. Var. Lect. —5. sine nomine; v. ad VIII, 508, et IX, 373. Rivi tenuitas luxuria orationis exprimitur. De Tutia v. Var. Lect. —6. Tuscis undis, Tiberi. Cf. supra ad VIII, 362.

Hic modo primores socium, modo jussa deorum,

Nunc sese increpitat: «Dic o, cui Lydia cæde

Creverunt stagna, et concussa est Daunia tellus

10

Armorum tonitru, quas exanimatus in oras

Signa refers? qui mucro tuum, quæ lancea tandem

Intravit pectus? si nunc exsisteret alma

Carthago ante oculos, turrita celsa figura,

Quas abitus, miles, caussas, inlæse, dedisses?

7. jussa deorum, deos inmissa tempestate cœpta ejus interrumpentes; Ern. coll. XII, 605 seqq. At inpr. intell. jussa Junonis, forte et, quos hæc ei ad pugnam Romamque tuendam paratos ostenderat, deorum; unde voluntatem eorum conligebat. Vid. sup. XII, 701... 728. Bene et apte Hannibal, turpem nunc discessum animo secum reputans, indignatione exarsisse, et Romam redeundi consilium cepisse fingitur. —8 sq. Lydia stagna, Trasymenus Etruriæ lacus. Cf. ad IV, 719 seq. —9. Daunia tellus, Cannensis campus in Apulia, v. ad I, 291. —10. exanimatus, anxius, timidus. —12 sq. alma Carthago; v. ad III, 203. —13. turrita celsa figura, ob alta mœnia et Byrsam arcem, in celsissima rupe sitam. —14. abitus a Roma. —miles inlæse, qui turpiter ac timide discessisti, sine certamine ac vulneribus. Similis fere est prosopopœia patriæ loquentis ap. Cic. orat. in Cat. I, 7 et 11. Ed.

15

«Imbres, o patria, et mixtos cum grandine nimbos

Et tonitrus fugio.» Procul hanc expellite gentis

Femineam Tyriæ labem, nisi luce serena

Nescire ac liquida Mavortem agitare sub æthra.»

15 sq. Imbres... fugio, verba militum, quibus turpis defensio continetur. —16 seqq. hanc labem, Nescire Mavortem agitare, turpem ignaviam, quæ acie dimicare non audet, nisi luce serena ac sub æthra liquida, h.e. pura, clara, serena.

Terror adhuc inerat Superum, ac redolentia in armis

20

Fulmina, et ante oculos irati pugna Tonantis.

Parendi tamen, et cuicumque incumbere jusso

Durabat vigor, ac, sensim diffusus ad aures,

Signa reportandi crescebat in agmine fervor.

19 seq. inerat in mentibus militum. —redolentia in armis Fulmina; cf. XII, 625... 627.

21. incumbere jusso, ut incumbere labori IV, 818.

Sic, ubi perrupit stagnantem calculus undam,

25

Exiguos format per prima volumina gyros,

Mox, tremulum vibrans motu gliscente liquorem,

Multiplicat crebros sinuati gurgitis orbes;

Donec postremo laxatis circulus oris

Contingat geminas patulo curvamine ripas.

24 sqq. Imago ardoris pugnandi paulatim crescentis Silio propria, et luxurie quidem orationis, sed graphice adumbrata, quæ recte laudabatur a Scalig. Poet. VI, 6. Cf. supra ad VII, 141 sqq.; Drakenb. bene comparavit verba Senec. Nat. Quæst. I, 8. «Quum in piscinam lapis missus est, videmus in multos orbes aquam discedere, et fieri primum angustissimum orbem, deinde latiorem, ac deinde alios majores, donec evanescat impetus, et in planitiem inmotarum aquarum solvatur.» Perperam autem Dausq. examussim h.l. delineari putabat ludum puerilem (forte illum, qui describitur a Minuc. Fel. in Octav. c. 3, ubi v. Intpp.), et parum apte laudabat Senec. Herc. fur. 683 sq. —28. Donec in utraque ripa gyri desinunt, evanescunt, et veluti absorbentur: nam tum patulum curvamen oritur, quum gyrus a ripa interrumpitur et quasi aperitur; Ernesti. Enimvero patulum curvamen est late patens, orbis latior. Idem V. C. hoc comparandi genus exemplo Maronis excusat, quum potius suavissimum sit. Vid. Scalig. l.c. Heyne ad Virg. Æneid. VIII, 22 seq., et Lowth. ibi laud. Cf. inf. XIV, 189 seq. et sup. VII, 141 sq.

30

At contra Argyripæ pravum decus (inclita namque

Semina ab Œnea ductoris stirpe trahebat

Ætoli), Dasio fuit haud ignobile nomen,

Lætus opum, sed clauda fides, seseque calenti

Addiderat Pœno, Latiæ diffisus habenæ.

30. Pœnum a reditu avocat Dasius transfuga, docens, Romam inexpugnabilem esse propter Palladium, cujus historiam intexit poeta ornatus sectandi doctrinæque ostentandæ studio, sequutus varios auctores, nescio quos, sed inpr. Virg. Æn. II, 164 sq. Cf. ibi Heyne in Excursu IX, et ad Apollod. p. 744... 752; Spanhem. ad Callim. H. in Lav. Pall. v. 39. Totum tamen commentum. h.l. aptissimum est. De Argyripa (propr. Argyrippa) v. ad IV, 554; de Œneo sup. III, 367; et de Dasio, h.l. V.L. —pravum decus, homo nobilissimis natalibus ortus, sed pravus fidei et moribus corruptis; N. Heins. —31 sq. Semina, originem. —ductoris Ætoli, Diomedis, nepotis Œnei. Cf. ad I, 125, et XI, 505. —33 seq. Lætus opum, ut ap. Valer. Fl. III, 659, ubi v. Burm. —clauda fides, ut manca virtus, Cic. Fin. III, 9. —calenti Pœno; conf. ad XV, 337. —34. Latiæ habenæ, Romanorum rebus et imperio.

35

Is, volvens veterum memorata antiqua parentum,

«Longo, miles, ait, quateret quum Teucria bello

Pergama, et ad muros staret sine sanguine Mavors,

Sollicitis Calchas (nam sic fortissimus heros

Poscenti socero sæpe inter pocula Dauno

40

Narrabat memori Diomedes condita mente),

Sed Calchas Danais, nisi clausum e sedibus arcis

Armisonæ curent simulacrum avellere Divæ,

Non unquam adfirmat Therapnæis Ilion armis

Cessurum, aut Ledæ rediturum nomen Amyclas.

45

Quippe deis visum, ne cui perrumpere detur,

Effigies ea quas unquam possederit, urbes.

35. volvens, ut ap. Virg. Æn. I, 262. —36. miles, Græci. —37. staret; v. ad IV, 44. —38. Calchas vates notissimus ex Hom. Iliad. α, 69 al. —Sollicitis Calchas... Sed Calchas Danais; cf. ad XII, 441 in Var. Lect. —41. e sedibus arcis, e templo Armisonæ Divæ, Palladis, in arce Ilii sito. —43. armis Therapnæis, Spartanis, h.e. Græcorum, inter quorum principes erat Menelaus, frater Agamemnonis et rex Lacedæmon. Cf. ad I, 6; VI, 303, et VIII, 412. — 44. Ledæ nomen, Helenam, Ledæ filiam, ut nomen Echionium ap. Virg. Æneid. XII, 515, ubi v. Serv. et Heyne. —Amyclas, Spartam, vel Laconiam.

«Tum meus adjuncto monstratam evasit in arcem

Tydides Ithaco, et, dextra molitus in ipso

Custodes aditu templi, cæleste reportat

50

Palladium, ac nostris aperit mala Pergama fatis.

47. Quidam poetæ palladium a Diomede et Ulysse (conf. tabula Iliaca num. 95), alii a solo Ulysse (v. Gorlæi Dactyl. P. II, n. 95, Fabrett. Comm. ad Tabul. Iliac. p. 364, et Begeri Thes. Brand. T. I, p. 94), ante Trojam captam, alii vero post captam demum urbem (quod ex Pausan. Phocic. c. 26, intelligitur) Trojanis furto ablatum fuisse memorant; Draken. Cf. Heyne Exc. IX ad Virg. Æn. II, et Mezir. Comm. sur les Ep. d’Ovide, T. I, p. 67. —adjuncto Ithaco, cum Ulysse. Cf. ad I, 14, et II, 180. —48. Tydides, Diomedes, meus cognatus. Conf. v. 31. —molitus, cædens, interficiens, Ernesti; quæ verbi vis admodum dubia est. Rectius forte Lefeb. perrumpens impetu facto, vel N. Heins. amoliens. Sic moliri montes sede sua, obices, portam, fores, etc., dixere Liv. IX, 3; VI, 33; XXIV, 46; XXV, 36; XXVII, 28; Tac. Ann. I, 39 et alii dixere. Cf. ad I, 645; IV, 788; V, 385, et ad rem Virg. Æn. II, 166. —49. cæleste Palladium, διϊπετές. Cf. Heyne ad Apollod. p. 744. —50. Cf. Var. Lect. et Virg. Æn. II, 169 sq. De Palladio autem Lavinium a Diomede, et inde Romam translato, v. Spanhem. ad Callim. II. in Lav. Pall. v. 39, et de Diomedis sedibus in litore Apuliæ Daunorumque finibus, ubi Dauni regis filia in matrimonium ducta (cf. inf. v. 70) Arpos, seu Argyrippam urbem (Ἄργος ἵππιον) condidit, Heyne Exc. I, ad Virgil. Æn. XI, 243 sq.

Nam postquam Œnotris fundavit finibus urbem,

Æger delicti, Phrygium placare colendo

Numen, et Iliacos parat exorare Penates.

Ingens jam templum celsa surgebat in arce,

55

Laomedonteæ sedes ingrata Minervæ:

Quum medios inter somnos altamque quietem,

Nec celata deam, et minitans Tritonia virgo:

51. Œnotris; v. ad I, 2, et VIII, 46. —52 seq. Æger delicti, propter Palladium furto abductum; unde et inpius Virgil. Æn. II, 163 dicitur. Conf. Heins. ad Valer. Fl. III, 737. —Phrygium Numen, et Iliacos Penates, Palladem. Cf. ad I, 43.

54. surgebat, exstruebatur, ut VII, 747; Virgil. Æn. I, 437 al. —55. Laomedonteæ, ut VII, 437. —sedes, ut XII, 48, ubi v. V.L. —57. Nec celata deam, forma divina, ut vero ore XII, 705, ubi v. not. —Tritonia virgo; cf. ad III, 323.

«Non hæc, Tydide, tantæ pro laudis honore

«Digna paras, non Garganus, nec Daunia tellus

60

«Debentur nobis: quære in Laurentibus arvis,

«Qui nunc prima locant melioris mœnia Trojæ.

«Huc vittas castumque refer penetrale parentum.»

Quîs trepidus monitis Saturnia regna capessit.

59. Garganus et Daunia tellus, Apulia. Vid. ad I, 291, et IV, 561. —60 seq. Quære Æneam, qui in Laurenti agro novam Trojam exstruxit (v. Heyne Exc. III ad Virg. Æn. VII), et Palladium Trojanis redde.

62. vittas et penetrale signum palladis (v. ad I, 668; Cic. Nat. D. II, 27, et Virgil. Æneid. II, 168): nisi vittas Vestæ cum N. Heins. intelligere malis. Cf. Heyne not. et Exc. IX ad Virgil. Æn. II, 296. —castum penetrale, signum Palladis, virginis perpetuæ: cujus solenne epith. est, ut et sacrorum.

«Jam Phryx condebat Lavinia Pergama victor,

65

Armaque Laurenti figebat Troia luco.

Verum ubi Tyrrheni perventum ad fluminis undas,

Castraque Tydides posuit fulgentia ripa,

Priamidæ intremuere metu: tum, pignora pacis

Prætendens dextra ramum canentis olivæ.

64. Phryx, Trojanus; victor Turni, Æneas. —Lavinia Pergama, novam quasi Trojam, quam a conjuge sua Lavinium dixit.

66. Tyrrheni fluminis; cf. v. 6, et ad VIII, 362. —67. Castra, classem in statione positam, fulgentia, ut XII, 435, arx corusca; Drak. Cf. Cerda et Heyne ad Virg. Æn. III, 519; IV, 604; V, 669; Heusing. ad Corn. Nep. Alcib. 8. —69. Imitat. Virg. Æn. VIII, 116, 128; XI, 101, 332. —canentis olivæ, ut pallentis ap. Virg. Ecl. V, 16; Drak.

70

Sic orsus Dauni gener inter murmura Teucrum:

«Pone, Anchisiade, memores irasque metusque;

«Quidquid ad Idæos Xanthum Simoentaque nobis

«Sanguine sudatum Scææque ad limina portæ,

«Haud nostrum est: egere dei duræque sorores.

75

«Nunc, age, quod superest, cur non melioribus, ævi,

«Ducimus auspiciis? dextras jungamus inermes.

«Fœderis, en, hæc testis erit.» Veniamque precatus

Trojanam ostentat trepidis de puppe Minervam.

Hæc ausos Celtas inrumpere mœnia Romæ

80

Conripuit leto; neque tot de millibus unum

Ingentis populi patrias dimisit ad aras.»

70. Dauni gener; cf. ad v. 50 seq. —71. memores iras metusque; v. ad III, 65, et Heyne ad Virg. Æn. I, 4. —72. Idæos, Trojanos fluvios. —73. Sanguine sudatum; cf. II, 455, ibique not. Cf. Virg. Æn. III, 350 sq. —74. Haud nostrum est, etc., haud nostra, sed deorum et Parcarum voluntate, fato, actum est. —sorores duræ, ut I, 281, ubi v. not.

76. dextras jungamus inermes, noto pacis, amicitiæ et fœderis signo. Cf. Var. Lect.

77. hæc, δεικτικῶς.

79 sq. Res notissima e Liv. V, 49. Conf. sup. I, 624 sq., et IV, 150 sq. Poeta vero cladem Gallorum palladio, non virtuti Camilli tribuit. —81. aras patrias; v. Var. Lect.

His fractus ductor convelli signa maniplis

Optato lætis abitu jubet: itur in agros,

Dives ubi ante omnes colitur Feronia luco,

85

Et sacer humectat fluvialia rura Capenas.

82. Conf. Liv. XXVI, 11. —His Dasii verbis fractus ductor, Hannibalis animus, furor, impetus, consiliumque fractum, vel ipse a sententia abductus est. —convelli signa, ut XII, 730, 733. —84. Feronia, dea Latii Indiges (v. Heyne ad Virgil. Æneid. VII, 800; VIII, 564, et Struv. Synt. Ant. Rom. c. 1, p. 162), cujus triplex in Italia lucus cum fano memoratur: primus ad Tarracinam, seu Anxur in Latio et via Appia (de quo v. Virg. l.c. Horat. sat. I, v, 24, et Cluver. Ital. ant. II, 2, p. 460); alter in Etruria inter Lunam et Pisas ad Vesidiam fl. (si fides habenda inscriptioni apud Gruter. p. 220); tertius, de quo h.l. agitur, in eadem Etruria, inter Veios et Tiberim, in agro Capenate, ad radices Soractis montis, de quo v. Liv. XXVII, 4, 5; Virg. Æn. VII, 697; Cluver. II, 3, p. 547. Fanum hoc divitiis inclitum, ibique forum totius Italiæ mercatumque frequentem, Deam vero in illo communiter a Sabinis et Latinis cultam fuisse, tradunt Liv. I, 30; XXVI, 11, et Dionys. Hal. II, 6; III, 32. Cf. sup. ad V, 175 sq. Capena, seu Capenas et Capenus (Frontin. p. 121) notum Etruriæ oppidum, sed fluvius Capenas ignotus. —85. sacer, tamquam adcola et custos sacri nemoris ac fani; Mars. Conf. et ad XII, 215.

Fama est, intactas longævi ab origine fani

Crevisse, in medium congestis undique donis,

Inmensum per tempus opes, lustrisque relictum

Innumeris aurum, solo servante pavore.

90

Hac avidas mentes et barbara corda rapina

Polluit, atque armat contemtu pectora divum.

Avia tunc longinqua placent, quæ sulcat aratro

Ad freta porrectis Trinacria Bruttius arvis.

89. solus pavor, h.e. religio (v. ad I, 82), servabat, tuebatur opes templi, ab iis diripiendis homines absterrebat. Dausqueius non male comparabat locum Diodori, lib V: Ἴδιον δέ τι συμβαίνει καὶ παράδοξον παρὰ τοῖς ἄνω Κελτοῖς περὶ τὰ τεμένη τῶν Θεῶν γιγνόμενον· ἐν γὰρ τοῖς ἱεροῖς καὶ τεμένεσιν ἐπὶ τῆς χώρας ἀνειμένος ἔῤῥιπται πολὺς χρυσὸς ἀνατεθειμένος τοῖς Θεοῖς· καὶ τῶν ἐγχωρίων μηδεὶς ἅπτεται τούτου διὰ τὴν δεισιδαιμονίαν, καὶ περ ὄντων τῶν Κελτῶν φιλαργύρων κάθ’ ὑπερβολήν. Conf. et Virg. Æn. VII, 60.

91. armat contemtu pectora, ut IV, 249.

92 sq. Cf. Liv. XXVI, 12 pr. —sulcat aratro, ut Thraces arant ap. Virg. Æn. III, 14, et similia passim. Vid. ad VIII, 564.

Dum Libys haud lætus Rhegina ad litora tendit,

95

Victor, submoto patriis a finibus hoste,

Fulvius infaustam Campana ad mœnia clausis

Portabat famam, miserisque extrema movebat.

94. Haud lætus, tristis: eum enim invitum, et deorum portentis territum, ac tandem Dasii narratione permotum, Romæ capiendæ spem posuisse, et inde movisse, ex initio hujus et fine superioris libri constat; Drak. —97. miseris, obsessis Capuæ civibus extrema mala movebat, parabat. Ernesti: ita urbem obsidebat, ut spes nulla salutis civibus relinqueretur.

Tum prensans passim, cuicumque est nomen in armis:

«Dedecus hoc defende manu! cur perfida, et urbi

100

Altera Carthago nostræ, post fœdera rupta,

Et missum ad portas Pœnum, post jura petita

Consulis alterni, stat adhuc? et turribus altis

Hannibalem ac libycas exspectat lenta cohortes?»

Miscebat dictis facta, et nunc robore celsas

105

Educi turres, quîs vinceret ardua muri,

Cogebat, nunc conjunctas adstringere nodis

Instabat ferroque trabes, quo frangeret altos

Portarum postes, quateretque morantia claustra.

98. prensans, rogans. Vid. ad lib. VI, v. 461 sq. cuicumque est nomen in armis, fortissimos militum, viros spectatæ virtutis. —99. Verba Fulvii. —Dedecus defende, ut V, 490 ubi v. not. Ernesti: injurias a Campanis nobis factas armis ulciscimini. Sed dedecus eo spectat, quod tam perfida urbs tam diu nequidquam obsidetur. Cf. sqq. —100. fœdera rupta; conf. XI, 29 seq. —101 seq. missum ad portas Pœnum, Hannibalem arcessitum, quum Campani ad cum deficerent, de quo vid. XI, 132 seq., et XII, 449 sq. —post jura petita Consulis alterni; conf. XI, 55 sqq. —103. lenta, secura, sine metu, et in otio. Cf. ad II, 489.

104. robore, e ligno, ligneas. —106. conjunctas adstringere nodis, palilogia, de qua v. ad IX, 99. —107. trabes, arietes. —108. morantia claustra, ut VII, 130.

Hic latera intextus stellatis axibus agger,

110

Hic gravida armato surgebat vinea dorso.

At postquam properata satis, quæ commonet usus,

Dat signum, atque alacer scalis transcendere muros

Imperat, ac sævis urbem terroribus inplet,

Quum subito dextrum obfulsit conatibus omen.

109. Dausq. Cell. et Ernesti intelligunt turres et machinas, quarum lateribus stellati axes, h.e. rotæ radiatæ fuerint adnexæ. Sed de aggere sermo est; unde axes stellati videntur potius ligna dici sive tigna, cancellatim, ad instar stellæ radiatæ vel potius radiorum rotæ, directa, transversa et decussata, quibus latera aggeris varie ligabantur. Ipsa autem verba petita sunt e Lucano, III, 455. Conf. Lips. Poliorcet. II, 3. —110. dorsum armatum, dicuntur milites, vineis tecti; vel tectum vineæ permunitum, et, ut utar verbis Veget. IV, 15, duplici munitione, tabulatis (f. tabulis) cratibusque contextum (quod tamen tabulatum magis proprie pluteorum fuit); aut vinea dicitur gravida dorso armato, quia a tergo et dorso armatum militem revelat et ostendit. Ita Lips. Poliorc. I, 7. —gravida, ut fœta armis et gravis apud Virg. Æneid. lib. II, 238, et VI, 516, ad quæ loca vide Heyne. —surgebat, ut v. 54.

115

Cerva fuit, raro terris spectata colore,

Quæ candore nivem, candore anteiret olores.

Hanc agreste Capys donum, quum mœnia sulco

Signaret, grato parvæ mollitus amore,

Nutrierat, sensusque hominis donarat alendo.

120

Inde exuta feram, docilisque adcedere mensis,

Atque ultro blanda adtactu gaudebat herili.

Aurato matres adsuetæ pectine mitem

Comere, et humenti fluvio revocare colorem.

Numen erat jam cerva loci; famulamque Dianæ

125

Credebant, ac tura deum de more dabantur.

115. Commentum ornatus studio carmini intextum, et depromtum e Virg. Æn. VII, 483 sqq. sed Siliana orationis luxurie expressum. Conf. Heyne ad Virg. l.c. et Calpurn. VI, 32. —Cerva, in Virg. cervus. Cf. ad III, 39, in V.L. —116. Cf. Virg. Æn. XII, 84, ibique Cerda et Heyne.

117 seq. Capys, de quo vid. ad XI, 30. —mœnia sulco Signaret, ambitum eorum locumque urbis novæ aratro definiret, h.e. Capuam conderet. Res nota ex Isidor. Orig. XV, 2; Serv. ad Virgil. Æn. V, 755, et Intpp. Ovid. Fast. IV, 819. —118. mollitus, captus. Quod feram captam occidi noluerat; Burman. —119. Verba Virg. Æn. VII, 487... 490, ornatu parum apto et jucundo variata.

120. exuta feram, ferina natura, seu feritate exuta, deposita, h.e. mansuefacta. Cf. ad VI, 100, et VII, 496.

124 sq. Conf. ad VI, 283... 288, et Gron. Obss. I, 13.

Hæc, ævi vitæque tenax, felixque senectam

Mille indefessos viridem duxisse per annos,

Seclorum numero Trojanis condita tecta

Æquabat: sed enim longo nox venerat ævo.

130

Nam, subito incursu sævorum agitata luporum,

Qui noctis tenebris urbem (miserabile bello

Prodigium) intrarant, primos ad luminis ortus

Extulerat sese portis, pavidaque petebat

Consternata fuga positos ad mœnia campos.

135

Exceptam læto juvenum certamine ductor

Mactat, Diva, tibi, tibi enim hæc gratissima sacra,

Fulvius, atque adsis orat, Latonia, cœptis.

126. Quæ Plinius, VIII, 32 seu 50 (ubi vid. Harduin.) et alii de grandi cervorum ætate tradant, fabulosa esse, jam monuit Aristot. Hist. An. IX, 6; et hodie satis constat, raro triginta annis majores inveniri. —127. Mille tamen cervorum anni a nemine, quod sciam, memorantur, et poeta nimis rem auxit. —129. nox, mors. Vid. Var. Lect.

131 seq. miserabile bello Prodigium, ut sup. VIII, 638, ubi v. not. —134. Consternata; conf. Heinsium ad Ovidii Metam. lib. II, 314.

135. Cogita milites omine fausto lætos inter se certasse, quis primus caperet cervam; Ern. Excipere verbum proprium venatoribus, qui feras dolo ac fraude capiunt, ut δέχεσθαι. Vid. Burm. ad Quint. Inst. Or. II, 12, et Phædr. I, ii, 6, ubi cf. etiam Hartman. in Chrestom. Phædr.

Inde, alacer fidensque Dea, circumdata clausis

Arma movet, quaque obliquo curvantur in orbem

140

Mœnia flexa sinu, spissa vallata corona

Adligat, et telis in morem indaginis ambit.

Dum pavitant, spumantis equi fera corda fatigans,

Evehitur porta sublimis Taurea cristis

Bellator, cui Sidonius superare lacerto

145

Ductor et Autololas dabat et Maurusia tela.

138 sqq. «Capua etsi nihilo segnius obsessa per eos dies fuerat, tamen adventum Flacci sensit,» Liv. XXVI, 12. —140. spissa vallata corona Adligat, urbem corona cingit; noto obpugnandi modo, de quo v. Lips. Poliorc. I, 4, telis in morem indaginis ambit, tam arte Capuam obsidet, ut venator saltus ac ferarum latibula indagine, h.e. ingenti retium cassiumque serie, cingere solet, ne ulla elabendi occasio detur; quo sensu et inf. XIV, 368, navalis indago dicitur navium corona ac ordo; Drakenb. Cf. X, 80, et Cerda ad Virg. Æneid. IV, 121.

142. Poeta, confuso temporum rerumque ordine, huc transtulit narrationem Liv. XXIII, 46 sq. de Taureæ Campani singulari certamine cum Claudio Asello, fortissimo Romanorum milite. —pavitant, Campani arte obsessi. —143 seq. sublimis cristis, heroum more. Cf. Heyne ad Virg. Æneid. I, 468, et Köppen ad Homer. Iliad. β, 816. —144. superare lacerto dabat, quum præposuit ceteris; Marsus. Male! Recte Lefeb. fatebatur, concedebat, Hannibal, Tauream Mauris præstare lacerti viribus. Withof. emendat: cui sidonios superare lacerto Robur, et, etc., ut more poetarum res inanimata aliquid dare dicatur.

Is, trepido ac lituum tinnitu stare neganti

Imperitans violenter equo, postquam auribus hostis

Vicinum sese videt, et clamore propinquo,

«Claudius huic, inquit (præstabat Claudius arte

150

Bellandi, et merita mille inter prælia fama),

Huic, inquit, solum, si qua est fiducia dextræ,

Det sese campo, atque ineat certamina mecum.»

146 et 148. Vid. V.L.

Una mora Æneadæ, postquam vox adtigit aures,

Dum daret auspicium jusque in certamina ductor.

155

Prævetitum namque et capital, committere Martem,

Sponte viris. Erumpit ovans, ut Fulvius arma

Imperio solvit, patulumque invectus in æquor

Erigit undantem glomerato pulvere nubem.

Indignatus opem amenti, socioque juvare

160

Expulsum nodo jaculum, atque arcessere vires,

Taurea vibrabat nudis conatibus hastam.

Inde, ruens ira, telum contorquet in auras.

153 seq. «Hæc ubi Asello nuntiata sunt in castra, id modo moratus, ut consulem percunctaretur, liceretne extra ordinem in provocantem hostem pugnare? permissu ejus arma extemplo cepit;» Liv. l.l. —Æneadæ, Romano. —154. auspicium (ut XVII, 563) jusque in certamina, potestatem ac veniam pugnandi, N. Heins. quem vide ad Ovid. Amor. I, i, 5.

155. capital, ἀρχαϊκῶς pro capitale, scilicet facinus, seu crimen, pœna capitis luendum. Vid. Ernesti clav. Cic. De pœnis militum, qui pugnam nisi jussi inierant et discesserant a signis, v. Lips. Mil. Rom. IV, 4. —156 seq. arma imperio solvit, pugnandi potestatem dederat. —158. Conf. ad lib. V, vers. 535.

159 sq. Taurea, ut vires lacerti (conf. v. 144) ostentaret, hastam ope amenti, vel nodi, vibrare noluit, sed nudis conatibus (v. 161), sine illorum ope, sola lacertorum vi, jecit. Cf. ad I, 219, 318; IV, 14, 291. —Indignatus opem, non dignatus, respuens, tamquam rem indignam et inhonestam.

At non idem animus Rutulo: speculatur, et omni

Corpore perlustrat, qua sit certissima ferro

165

In vulnus via: nunc vibrat, nunc comprimit hastam,

Mentiturque minas: mediam tunc transiit ictu

Parmam, sed grato fraudata est sanguine cuspis.

Tum strictum propere vagina detegit ensem.

163 sq. Hæc eleganter et ad naturam apte memorari, jam monuit Ern. Rutulo, Italo, Romano, Claudio Asello. —165. comprimit, retinet ictum, ut VI, 538; IX, 650. —166. Mentitur minas, similis est minanti h.e. jaculanti, simulat se jam jacturum esse hastam, ut metum incutiat hosti.

Et jam ferrata rapiebat calce volantem

170

Taurea cornipedem, fugiens minitantia fata.

Nec Rutulus levior cedentis perdere terga:

Nam profugo rapidus fusis instabat habenis.

Utque metus victum, sic ira et gloria portis

Victorem inmisit, meritique cupido cruoris.

175

Ac dum vix oculis, vix credunt mentibus, hostem

Confisum nullo comitante inrumpere tectis,

Per mediam propere trepidantum interritus urbem

Egit equum, adversaque evasit ad agmina porta.

169. Vid. Var. Lect. h.l., et VII, 696.

171. Rutulus, Romanus, levior, velocior (v. ad III, 394), non perdere, h.e. non perdebat, premebat (ita jam Lefeb. coll. Virgil. Æn. II, 530; XII, 754). —terga cedentis; cf. ad I, 422. —172. fusis habenis, ut VII, 696, et passim apud poetas.

175. credunt, Campani. —178. porta adversa, e regione obposita illi, per quam Claudius Capuam intraverat; Drak. Recte. Cf. Liv. XXIII, 47 extr.

Hinc ardore pari nisuque incurrere muris

180

Ignescunt animi, penetrataque tecta subire.

Tela simul flammæque micant: tunc saxeus imber

Ingruit, et summis adscendunt turribus hastæ.

Nec pronum audenti virtutem excellere cuiquam:

Æquarunt iræ dextras: dictæa per auras

185

Tranat, et in medium perlabitur urbis arundo.

Lætatur non hortandi, non plura monendi

Fulvius esse locum; rapiunt sibi quisque laborem.

Quos ubi tam erectos animi videt, et superesse

Fortunæ sibi quemque ducem, ruit impete vasto

190

Ad portam, magnæque optat discrimina famæ.

179 sq. Summa luxuries poetica est, qua jam communis omnium pugnandi ardor describitur; Ern. —Ignescunt, incensi sunt, ardore, cupiditate pugnandi. Conf. ad III, 136 et 305. —pari, communi; vel potius eodem, quo Claudius intraverat urbem; ejus exemplo incitati. —tecta, Capuam.

181. saxeus imber; v. ad I, 311. —182 sq. Vid. Var. Lect. Withof. emendat adstantum turribus, hoc est, ingruunt hastæ militum romanorum, qui summis in turribus pugnantes adstabant.

184. Dictæa arundo; vid. ad II, 90. —185. Tranat; v. ad III, 682.

187. rapiunt sibi quisque laborem, eleganter, ut XI, 197, 491; XII, 478. Cf. ad I, 569.

188 sq. Vid. Var. Lect. —190. magnæ optat discrimine famæ, quo sensu Curtius, VIII, 13 extr., dixit gloriam sibi ex periculis arcessere.

Tres claustra æquævo servabant corpore fratres,

Quîs delecta manus centeni cuique ferebant

Excubias, unaque locum statione tenebant.

Forma ex his Numitor, cursu plantaque volucri

195

Præstabat Laurens, membrorum mole Laburnus.

Sed non una viris tela: hic mirabilis arcu;

Ille hastam quatere, ac medicatæ cuspidis ictu

Prælia moliri, et nudo non credere ferro;

Tertius aptabat flammis ac sulfure tædas.

191. Narratio variarum cladium, ad Capuam factarum, in qua poeta magis ingenio suo ad quævis mira (quis enim non illud statim studio quæsitum putet, quod tres fratres, iidemque varia armorum genera tractantes in uno loco excubias agunt?) et atrocia narranda prono indulsit, quam historiæ fidem servavit; Ern. Silius turbato temporum rerumque ordine, ut passim, inpr. lib. XII, huc transtulit, quæ Livius lib. XXVI, c. 5, 6, de pugna ad Capuam commissa tradit, et quæ sup. XII, 488, carmini intexere debuerat. —æquævo corpore fratres, ut tergemini fratres sup. IV, 355. —192. Imitat. Virg. Æn. IX, 161 sq.; Drak. ferebant, tenebant, Excubias unaque locum statione tenebant; conf. Burm. ad Val. Fl. V, 252.

197. medicatæ cuspidis et nudo ferro; vid. ad I, 219; VII, 453, et Heyne ad Virg. Æn. XII, 857.

199. Cf. IX, 336.

200

Qualis Atlantiaco memoratur litore quondam

Monstrum Geryones inmane tricorporis iræ,

Cui tres in pugnam dextræ varia arma gerebant;

Una ignes sævos, ast altera pone sagittas

Fundebat, validam torquebat tertia cornum,

205

Atque uno diversa dabat tria vulnera nisu.

200 sq. Cf. ad I, 277 seq. —Atlantiaco litore, in Erythia ins.; v. Heyne ad Apollod. p. 71 et 386 seq. —201. Geryones; v. ad III, 422 in Var. Lect. —203 sq. sagittas Fundebat; v. ad I, 267.

Hos ubi non æquis variantes prælia consul

Conspexit telis, et portæ limina circum

Stragem, ac perfusos subeuntum sanguine postes,

Concitat intortam furiatis viribus hastam.

210

Letum triste ferens auras secat Itala taxus,

Et, qua nudarat, dum fundit spicula ab alto,

Arcum protendens, Numitor latus, ilia transit.

At, non obsepto contentus limine Martem

Exercere levis bello, sed turbidus ausi,

215

Virrius incauto fervore eruperat amens

Reclusa in campum porta, miseramque furori

Vincentum obtulerat pubem: ruit obvia in arma

Scipio, et oblatum metit insatiabilis agmen.

206. non æquis, non paribus et iisdem, sed variis. Sic ap. Virgil. Æneid. lib. II, vs. 714 est, non passibus æquis. Ed.

210. taxus; cf. ad IV, 255, 567. —211. fundit, ut v. 204.

214. levis bello, inbellis, nullarum virium, nullius artis ac momenti in bello. Vid. ad VIII, 515. —turbidus ausi, audax. —215. Virrius, de quo vid. ad XI, 65 seq.; XII, 86. —218. metit; cf. ad IV, 213, 462.

Tifata umbrifero generatum monte Calenum

220

Nutrierant, audere trucem; nec corpore magno

Mens erat inferior: subsidere sæpe leonem,

Nudus inire caput pugnas, certare juvenco,

Atque obliqua trucis deducere cornua tauri

Adsuerat, crudoque aliqua se adtollere facto.

219. Tifata; v. ad XII, 487. —220. audere trucem, audacissimum; noto græcismo. Audacia et vires Caleni mox omnibus fere poeticæ orationis coloribus adumbrantur. —221. subsidere leonem; v. Var. Lect. —222. Nudus caput, sine galea. Cf. ad III, 358. —223. deducere Barthius, Adv. VIII, 7, exponit tenuare et in rectam seriem deflectere, ut deductum carmen, quod subtile unoque tenore fluens dici possit: sed rectius Gronov. Obss. I, 17, ad terram detrahere, coll. Suet. Claud. 21; Ovid. Met. IX, 84; Plin. VIII, 45. —224. crudo facto; v. ad I, 405; V, 423. —aliqua sc. via et ratione, seu ex parte, ut ap. Virg. Ecl. III, 15; conf. Intpp. ad Plaut. Epidic. I, ii, 49, et Heins. ad Ovid. Trist. III, iv, 75.

225

Is, dum præcipites expellit Virrius urbe,

Seu spreto, seu ne fieret mora, nudus in æquor

Thorace exierat, leviorque premebat anhelos

Pondere loricæ, et palantes victor agebat.

Jamque Veliternum media transegerat alvo,

230

Jam, solitum æquali ludo committere equestres

Scipiadæ pugnas, Marium tellure revulso

Perculerat saxo: miser inplorabat amicum

Cum gemitu exspirans, scopulusque premebat hiantem:

226. nudus, sine thorace. Conf. ad IV, 313. —227. levior, velocior ac expeditior (conf. ad III, 394), quum sine lorica esset, premebat et urgebat Romanos, cursu et armorum pondere fessos.

230. Marium, æqualem Scipiadæ, Scipionis. Vid. ad VII, 107. —232. Perculerat saxo; cf. ad IX, 395. —233. hiantem, bene de eo, qui scopuli, h.e. saxi pondere premitur, et hianti ore auram captat.

Sed, validas sævo vires duplicante dolore,

235

Effudit lacrimas pariter cornumque sonantem

Scipio, solamen properans optabile in armis

Hostem prostrato morientem ostendere amico:

Tranavit, liquidas volucris ceu scinderet auras,

Hasta viri pectus, rupitque inmania membra;

240

Quanta est vis agili per cærula summa liburnæ,

Quæ, pariter quoties revocatæ ad pectora tonsæ

Percussere fretum, ventis fugit ocior, et se,

Quam longa est, uno remorum præterit ictu.

235. Effudit cornum sonantem; cf. ad I, 267; II, 124, et IV, 567. —237. Hostem morientem tamquam solamen in armis, viris in acie cadentibus. Cf. II, 258. —238. Tranavit; v. ad III, 682. —240. Comparatio hæc, qua velocitas hastæ declaratur, acutissima recte videbatur Barthio Adv. XXII, 8 et Ern. qui tamen in 243, ludentem poetam adnoscit. —Liburnæ, seu Liburnicæ sc. naves, levissimæ ac agiles, velocissimæ, quibus Liburni, Illyrici et Epiri populus, mare infestabant. —cærula; v. ad I, 21. —241. Conf. XI, 489, et Ovid. Met. XI, 461 sq. —242 sq. se, Quam longa est, spatium mensuræ ac magnitudinis suæ, etsi longissimum est.

Ascanium Volesus, projectis ocius armis,

245

Quo levior peteret muros, per aperta volantem

Adsequitur planta: dejectum protinus ense

Ante pedes domini jacuit caput; ipse sequutus

Conruit ulterior procursus impete truncus.

Nec spes obsessis ultra reserata tueri

250

Mœnia; convertunt gressus, recipique precantes

Infandum! excludunt socios: tum cardine verso

Obnixi torquent obices, munimina sera.

Acrius hoc instant Itali, clausosque fatigant.

Et, ni cæca sinu terras nox conderet atro,

255

Perfractæ rabido patuissent milite portæ.

245. levior, ut v. 171 et 227. —per aperta, apertum, seu patentem campum, volantem, ut per apertum fugientes cervos dixit Horat. Od. III, xii, 8. —246, 247. Verba Maroniana Æn. IX, 770 sq. —248. procursus impete, ex nisu et impetu procurrendi: res ad miraculum usque exaggerata; Ern.

249 seq. Poeta expressit Liv. XXVI, 5, 6 (cf. ad v. 191 sq.) et Virgil. Æn. XI, 883 sq. —obsessi Campani, qui duce Virrio eruperant in campum reclusis portis (cf. v. 215 sq.), quum mœnia reserata tuendi spes relicta non esset, fuga repetunt urbem, et primi intrant, postremi vero ab his, qui confestim portas claudunt, ne hostis simul inrumpat, excluduntur. —251 sq. Vid. Var. Lect.

253. clausos in urbe; nisi malis exclusos intelligere, qui, clausa porta, a Romanis premebantur cædebanturque, de quo v. Liv. XXVI, 6.

254. Cf. V, 36, et XII, 613.

Sed non in requiem pariter cessere tenebræ.

Hinc sopor inpavidus, qualem victoria movit:

At Capua, aut mæstis ululantum flebile matrum

Questibus, aut gemitu trepidantum exterrita patrum,

260

Tormentis finem metamque laboribus orat.

Mussat perfidiæ ductorque caputque Senatus.

Virrius, a Pœno nullam docet esse salutem,

Vociferans, pulsis vivendi e pectore curis;

«Speravi sceptra Ausoniæ, pepigique, sub armis

265

Si dexter Pœnis Deus et Fortuna fuisset,

Ut Capuam Iliaci migrarent regna Quirini:

Qui quaterent muros Tarpeiaque mœnia, misi:

Nec mihi poscendi vigor abfuit, alter ut æquos

Portaret fasces nostro de nomine consul.

270

Hactenus est vixisse satis, dum copia noctis.

256 sq. Campanorum somnus erat turbulentus, Romanorum placidus ac dulcis.

258 seq. Has deditionis causas Silius finxit, quia a tali reipublicæ Campanæ statu non abhorrebant, et erant ornatui poetico aptiores; Ern. Alias adfert eloquentior Liv. XXVI, 12 sqq.

261. Cf. omnino Liv. XXVI, 13 sq. «Virrius, defectionis ab Romanis auctor,» Liv. l.c.

262. Cf. XI, 65 sq.; XII, 86. —264 sqq. Conf. XI, 59 sqq. —sceptra Ausoniæ, alterum Consulem Rom. e Campanis creatum iri. —265. dexter, ut V, 227. Sic Æn. II, 433, si fata fuissent, ut caderem. Ed. —268. vigor, animus, audacia.

270. Hactenus est vixisse satis; v. ad IV, 795. —dum copia noctis, mortis mihi consciscendæ. Cf. sup. ad v. 129 in Var. Lect.

Cui cordi comes æterna est Acherontis ad undam

Libertas, petat ille meas mensasque dapesque;

Et, victus mentem fuso per membra Lyæo,

Sopitoque necis morsu, medicamina cladis

275

Hauriat, ac placidis exarmet fata venenis.»

Hæc ait, et turba repetit comitante penates.

271 sqq. «Quibus vestrum ante fato cedere, quam hæc tot tam acerba videant, in animo est, iis apud me hodie epulæ instructæ paratæque sunt,» etc. Liv. l.l. c. 13. —273. «Alienatis mentibus vino ab inminentis sensu mali venenum omnes sumserunt,» Liv. c. 14. —274. necis morsu, dolore, ut XVII, 345, ac morsus curarum et exsilii ap. Ovid. ex Ponto I, i, 73; iii, 43. Conf. sup. ad VII, 271, et Ernesti clav. Cic. —medicamina cladis, venenum, quod cladem arcet et fata exarmat, h.e. crudele mortis genus nobis inminens et supplicium ab irato hoste timendum propulsat. Conf. verba Virrii ap. Liv. loc. cit. «Romanos Roma circumsessa... a Capua non averterunt: tanta aviditas supplicii expetendi est... nos idem fecissemus, si data fortuna esset. Itaque quando aliter Diis inmortalibus visum est, quum mortem ne recusare quidem debeam; cruciatus contumeliasque, quas sperat hostis, dum liber, dum mei potens sum, effugere morte, præterquam honesta, etiam leni, possum,» etc.

Ædibus in mediis consurgens ilice multa

Exstruitur rogus, hospitium commune peremtis.

Nec vulgum cessat furiare dolorque pavorque.

280

Nunc menti seræ Decius redit, et bona virtus

Exsilio punita truci: despectat ab alto

Sacra Fides, agitatque virum fallacia corda.

Vox occulta subit, passim diffusa per auras:

«Fœdera, mortales, ne sævo rumpite ferro:

285

Sed castam servate Fidem; fulgentibus ostro

Hæc potior regnis: dubio qui frangere rerum

Gaudebit pacta, ac tenues spes linquet amici,

280 sq. Cf. XI, 158... 258 et 377 seq. Versus præclari de fide constanter servanda. Fidei Deæ ministerio poeta usus erat et sup. II, 479 sqq. Saguntinis ibi propitia, Campanis perfidis h.l. infesta bene fingitur. —281. ab alto, de cælo. —282. Sacra Fides; v. ad I, 481, et ad II, 479 in Var. Lect.

283. Vox occulta Fidei, in nubibus abditæ; nisi malis Erinnyos, quod ex v. 291 seq. probabile fit. —subit, ut al. venit, h.e. audita est, passim diffusa per auras; cf. IV, 260, ubi v. Var. Lect. —285 sq. castam servate fidem; cf. ad I, 481; II, 700 sq. —fulgentia ostro regna pro imperiis summis, splendidissimis, inusitate dictum et incommode, nisi sub regnis munera intelligas, ad quorum splendorem purpura pertinet; Ernest. Idem. V. C. verba dubio rerum dandi casu adcipit pro, ei, cujus spes dubiæ, tenues sunt, ut mox dicitur. Ego dubio rerum docte positum crediderim pro, in dubio rerum statu et eventu, in rebus dubiis, ut in dubiis sup. I, 562.

Non illi domus, aut conjux, aut vita manebit

Unquam expers luctus lacrimæque; aget, æquore semper

290

Ac tellure premens, aget ægrum nocte dieque

Despecta ac violata Fides.» Adit omnia jamque

Concilia, ac mensas contingit, et, abdita nube,

Adcumbitque toris, epulaturque inproba Erinnys.

Ipsa etiam Stygio spumantia pocula tabo

295

Porrigit, et large pœnas letumque ministrat.

Virrius interea, dum dat penetrare medullas

Exitio, adscenditque pyram, atque amplexibus hæret

Jungentum fata, et subici jubet ocius ignes.

289 sqq. Erynnis advocatur in desperato consilio Virrii, noto more poetarum: nam Furiis agitantur homines scelerum sibi conscii, et illæ ipsæ sunt ultrices perfidiæ aliorumque flagitiorum; Ern. A Furiis quoque homines, tam probi quam inprobi, in furorem aguntur, iisque tribuitur, quod insania efficit. Cf. ad II, 595, et 609 sqq. Ibi lampada Phlegethontis in undis tinctam quassat Erinnys, qua instincti Saguntini rogum exstruunt; h.l. pocula Stygio tabo (v. 294), h.e. atro ac mortifero veneno, vel potius ex Styge hausto, cujus aqua certe epota illico necat (v. Plin. II, 103 seu 106; lib. XXX, 16; XXXI, 2, seu 19; XXXIX extr. Pausan. Arcad. c. 18; l’Hist. de l’Acad. des Inscr., T. IV, p. 554). Cf. inf. XIV, 99.

294 seq. spumantia Porrigit Virrio ac XXVII senatoribus, et ita large pœnas letumque ministrat, omnes necat ac perfidiam eorum punit. —295. ministrare verbum conviviale. Cf. ad II, 674 in V.L. et Burm. ad Petron. Sat. c. 31.

296 sq. «Venenum omnes sumserunt: inde misso convivio, dextris inter se datis, ultimoque complexu, conlacrimantes suum patriæque casum, alii, ut eodem rogo cremarentur, manserunt,» etc., Liv. XXVI, 14. —dum dat, concedit, Exitio, veneno letifero, dum sinit veneni vim penetrare medullas. —297. Exitium, pernicies, pestis, lues, ὀλεθρος, dicitur poetis omne, quod noxium et exitiosum est. Vid. ad I, 174. «Inpletæ cibis vinoque venæ minus efficacem in maturanda morte vim veneni fecerunt,» etc., Liv. l.c. —298. Jungentum fata, senatorum, qui cum ipso perfungebantur, fato, seu voluntariam mortem obpetebant. —subici; v. ad I, 113.

Stringebant tenebræ metas, victorque ruebat.

300

Jamque superstantem muro, sociosque Milonem

Voce adtollentem pubes campana videbat.

Pandunt adtoniti portas, trepidoque capessunt

Castra inimica gradu, quîs leto avertere pœnas

Defuerant animi: patet urbs, confessa furorem,

305

Et reserat Tyrio maculatas hospite sedes.

Matronæ puerique ruunt, mæstumque Senatus

Concilium, nullique hominum lacrimabile vulgus.

299. Stringebant tenebræ metas, ut V, 24, ubi v. not. —victorque Romanus ruebat, inrumpebat, vel muros adscendebat; quod primus fecisse fingitur Milo (v. 300), de quo cf. v. 365. Is socios voce adtollit, dum læto eos clamore et hortatu ad murum adscendendum excitat.

302 sqq. «Postero die porta Jovis, quæ adversus castra Romana erat, jussu proconsulis aperta est... et C. Fulvius legatus senatum Campanum (qui non cum Virrio et XXVII senatoribus necem sibi consciverant) ire in castra ad imperatores Romanos jussit,» etc. Liv. XXVI, 14. —305. Tyrio hospite, hospitio, amicitia et fœdere, cum Pœnis juncto.

307. nullique hominum lacrimabile vulgus, ut ap. Hom. οἱ τυχόντες et ἀκλαυστοι, qui in bello, vel nullum, vel ἄκριτον, commune cum multis, non singulare, nanciscuntur sepulcrum; D. Heins. Aptior est Drak. nota: Merito suo hæc plebem Campanam pati, nec dignam esse, quæ defleatur, innuere vult Silius: nam ingens eam momentum ad defectionem adtulisse patet ex lib. XI pr., et Liv. XXIII.

Stabant innixi pilis exercitus omnis,

Spectabantque viros et læta et tristia ferre

310

Indociles, nunc propexis in pectora barbis

Verrere humum, nunc fœdantes in pulvere crinem

Canentem, et turpi lacrima precibusque pudendis

Femineum tenues ululatum fundere in auras.

308. innixi pilis, ut apud Virg. Æn. IX, 229. Conf. ad IV, 550. —exercitus Romanorum stabat exspectans signum mœnia diruendi, v. 315. —309 sq. et læta et tristia ferre Indociles præclare dicuntur cives Capuæ, qui olim, fortuna superbi, poposcerant, ut alter Consul Rom. e Campanis crearetur (vid. XI, 59 seq.), et nunc, saluti suæ desperantes, femineo plangore urbem complent; qui itaque luxuria diffluentes neque secundam neque adversam fortunam sapienter ferre didicerant, in illa animi nimis elati ac insolentis, in hac nimis fracti ac humilis. Cf. VIII, 544 sq. —310 sq. Cf. ad VI, 560 seq., et XII, 597 seq. De propexis, h.e. promissis barbis, vid. Heins. ad Ovid. Amor. III, i, 7, et Fast. I, 259, et de hoc summi mœroris indicio Intpp. ad Suet. Calig. 24; de præcepto autem grammaticorum, qui barbam de homine, barbas de animalibus dici notant, Burm. ad Petron. Sat. c. 99, et Beroald. Adnot. in Serv. p.m. 265, quos Drak. laudavit. Poetas præterea plurali ac singul. numero indifferenter uti vel tironibus notum est. —313. ululatum fundere; v. ad XII, 292.

Atque ea dum miles miratur inertia facta,

315

Exspectatque ferox sternendi mœnia signum,

Ecce repens tacito percurrit pectora sensu

Relligio, et sævas componit numine mentes;

Ne flammam tædasque velint, ne templa sub uno

In cinerem traxisse rogo: subit intima corda,

320

Perlabens sensim, mitis Deus: ille superbæ

Fundamenta Capyn posuisse antiquitus urbi,

Non cuiquam visus, passim monet: ille refusis

In spatium inmensum campis habitanda relinqui

Utile tecta docet: paullatim atrocibus iræ

325

Languescunt animis, et vis mollita senescit.

316. Poeta urbem servatam dicit partim ob religionem Jovisque voluntatem, partim v. 323, ut Livius, XXVI, 16, «propter præsentem utilitatem et agrum, quem omni fertilitate terræ satis constabat primum in Italia esse.» Aliæ causæ latent in vs. 318... 322, qui spectant ad illa Liviana ibid. «non sævitum incendiis ruinisque in tecta innoxia murosque; et cum emolumento quæsita etiam apud socios lenitatis species, incolumitate urbis nobilissimæ opulentissimæque, cujus ruinis omnis Campania ingemuisset.» Nec male poeta templorum et antiquitatis urbis rationem habuit. Quæ vero finxit vers. 326... 347, ad ornatum poeticum pertinent. —317. componit mentes, ut XI, 350. —318. velint, ut II, 518. —321. Conf. ad XI, 30 et 297 sq. —322. Non cuiquam visus, more Deorum, qui nube vel caligine involuti cum mortalibus agere solent. Cf. Heyne Exc. XIII ad Virg. Æn. I. —refusis, expansis, In spatium immensum campis (v. 323), cf. ad III, 464. —325. senescit, inminuta est. Cf. ad II, 457.

Pan Jove missus erat, servari tecta volente

Troia, pendenti similis Pari semper, et imo

Vix ulla inscribens terræ vestigia cornu.

326. tecta Troia, ut Dardana mœnia XI, 30, ubi v. not. —327 sq. Locus class. de Pane ejusque habitu, in quo poeta Hymnum Hom. ante oculos habuisse videtur, quocum conferendus est Orphicus Hymn. X, et Val. Fl. III, 47 seq. De utroque hymno et de tota fabula v. Hermanni Mythol. Lyricorum p. 188 seq., et Heyne antiq. Aufsätze Fasc. II, p. 53 sqq. Incessus deorum plerumque fingitur levis, celer, suspensus, pendulus (schwebend), pendenti ac volanti similis, ut se per auras librent (cf. v. 337), et vix terræ inscribant vestigia, h.e. eam pedibus adtingant. Vid. Heyne Exc. XIII ad Virg. Æn. I, et Köppen ad Hom. Iliad. δ, 75 seq.; ε, 778; ν, 62 et 70. Dii præterea agrestes ac silvestres sunt agiles, leves, veloces, leviter salientes, ἐλαφροὶ, κοῦφοι (v. ad III, 394, et Jani ad Horat. Od. I, xvii, 1), unde et Pan ipse σκερτητὴς, περίδρομος et σύγχορος νυμφῶν dicitur in Orph. Hymno X. —imo cornu, ungulis corneis: imo, ad differentiam ejus, quod summum est et in fronte protuberat; quod jam monuit Gronov. Obss. I, 17. Nam Pan non modo duo cornua parva in fronte habet (cf. v. 332 et de origine hujus commenti sup. ad I, 415, et Herman. l.c. p. 188), unde δικέρωτης dicitur Hom. l.c. et Ζεὺς ὁ κέραστης, Orph. sed etiam pedes cornutos, cornipedem plantam inf. v. 338, unde et ipse vocatur cornipes, capripes, ἀιγοπόδης, Hom. ἀιγομέλης, Orph. κεροβάτης, Hesych. et Suid.

Dextera lascivit cæsa Tegeatide capra

330

Verbera læta movens festa per compita cauda.

329. Dextra tenet ac movet verbera, cæsa capra, h.e. flagellum ex pelle caprina factum. —lascivire hic notare videtur petulans et protervus esse, ita ut omnis absit obscœnitas; Drak. coll. Liv. I, 5 (nudi juvenes, Lyceum Pana venerantes, per lusum atque lasciviam currunt), Budæo ad Pand. p.m. 619, et Gron. Obss. III, 4. —Tegeatide, epith. orn. Tegeæa, seu Tegeatica, h.e. Arcadica, a Tegea, urbe Arcadiæ: nam Pan ἐπιχώριος Arcadiæ Deus, qui in ea ejusque oppidis montibusque, inpr. Mænalo, Lycæo, et Parthenio, potissimum colebatur. Conf. inf. v. 345 sq., et Spanhem. ad Callim. H. in Dian. v. 87... 89. —330. Poeta adludit ad. Lupercalia, festum Panis (unde forte festa cauda), quo discurrebant Luperci et scuticis, e corio caprino factis, percutiebant manus ac terga obviorum, præcipue mulierum, quæ ita fecundæ fieri credebantur: quod vel tironibus notum ex Ovid. Fast. II, 425 seq., et V, 102, ubi v. Heins. Cf. V.L.

Cingit acuta comas, et opacat tempora, pinus,

Ac parva erumpunt rubicunda cornua fronte:

Stant aures, imoque cadit barba hispida mento.

Pastorale deo baculum, pellisque sinistrum

335

Velat grata latus teneræ de corpore damæ.

331. Conf. Ovid. Epist. Her. V, 137, et Met. I, 699; XIV, 633; Heyne ad Virgil. Ge. I, 20, atque Ecl. X, 24; Heins. et Burman. ad Valer. Fl. III, 50, et, ubi ratio hujus commenti redditur, Geopon. Græc. XI, 10. —332. Conf. ad v. 327 sq. Observent tirones cum delectu eleganti posita verba erumpunt, stant, cadit pro vulgari, habet cornua in fronte, erectiores aures, barbam; Ern. —fronte rubicunda, moris, ebuli succo et minio. Vid. Serv. et Heyne ad Virg. Ecl. II, 31; VI, 22; X, 27. —333. Stant aures, erectæ sunt et acutæ. Sic stare I, 527; IV, 142, 620; V, 319, 521 et al. Contra cadit barba, promissa est, et hirsuta (qualis conspicitur in Mus. Florent. T. I, t. 86, n. 6. Begeri Thes. Brand. T. III, pag. 448. Mariette, pier. grav. T. II, P. II, p. 27); unde Pan. ἠϋγένειος, Hom. quod leonis et pardi epitheton est Iliad. ο, 275; ρ, 109 al.

334. Pastorale baculum Pani tribuitur, quia armenti pastorumque curam gerere credebatur; Drak. inde et νόμιος dicitur Hom. baculum pro vulg. baculus. Vid. Heins. ad Ovid. Met. II, 681. —335. Pan nebride, vel stellata pelle pardi, seu leopardi, indutus fingitur. Cf. Phurnut. de N. D. c. 27. Serv. l.c. et Montfauc. Suppl. aux Antiq. expl. T. I, pl. 64. Pan λαῖφος δ’ ἐπὶ νῶτα δαφοινὸν λυγκὸς ἔχει apud Hom. Hymn. v. 23 de quo v. Hermanni Mythol. Lyric. not. 351.

Nulla in præruptum tam prona et inhospita cautes,

In qua non, librans corpus, similisque volanti

Cornipedem tulerit præcisa per avia plantam.

Interdum inflexus, medio nascentia tergo

340

Respicit adridens hirtæ ludibria caudæ.

Obtendensque manum solem infervescere fronti

Arcet, et umbrato perlustrat pascua visu.

336. Describitur Pan οὔρειος (Eurip. Iphig. in Taur. 1126), ὀρεσιβάτης (Sophocl. Œd. Tyr. 1110), et montivagus; Drakenb. Conf. Hom. Hymn. v. 6 sqq. et Ovid. Fast. II, 285 seq. —337. librans corpus similisque volanti; conf. sup. ad v. 327, et I, 317; V, 284; XII, 94. —338. Cornipedem præcisa; cf. ad v. 328.

341 sq. Videtur Silius imaginem ante oculos habuisse, quum hæc scriberet; Ernest. Ita non Pana quidem, sed alium quemdam exhibet gemma (in Gorlæi Dactyl. P. II, n. 9), Drak. —Obtendens; cf. ad III, 613 in Var. Lect.

Hic, postquam mandata dei perfecta, malamque

Sedavit rabiem, et permulsit corda furentum,

345

Arcadiæ volucris saltus et amata revisit

Mænala; ubi argutis longe de vertice sacro

Dulce sonat calamis, ducit stabula omnia cantu.

343. mandata dei, Jovis, v. 326. —344. permulsit corda furentum, nam Pan Deus hilaris, λιγυρῇσιν ἀγαλλόμενος φρένα μολπαῖς, et ἡδυγέλως, Homer. Hymn. 24, 37, nec non Πειθοῦς pater. Πᾶνα δέ μεν καλέεσκον, ὅτι φρένα πᾶσιν ἔτερψε, ibid. v. 47, quæ tamen etymologia est inepta. —345. Cf. ad v. 329, et I, 27. —346. Mænala, ut Taygeta IV, 363, ubi v. not. Pan, Deus pastoralis, canit calamis, fistula, σύριγγι, et hujus quoque inventor fuisse fingitur; quod notum vel ex Ovid. Met. I, 689... 705; Virg. Ecl. II, 31 seq.; Pausan. Arcad. c. 38. —argutis Dulce, dulciter, sonat calamis, ut in Hom. Hymno, v. 15, δονάκων ὑπὸ μοῦσαν ἀθύρων Νήδυμον... χέει μελίγηρυν ἀοιδήν, et v. 24, λιγυρῆσιν ἀγαλλόμενος φρένα μολπαῖς. —de vertice sacro, Mænali, montis ipsi sacri. —347. ducit cantu, adficit, et oblectat, eoque movet et ad obsequium suaviter trahit; Cell. et Drakenb. coll. XV, 458. Claud. Cons. Mall. Theod. 20, et Præf. in Rufin. I, 13. Sed Pan potius cantu fistulæ stabula, h.e. oves et armenta (v. ad III, 383), ut Amphion et Orpheus cantu lyræ feras, lapides aliasque res inanimas, duxisse, ad se adlexisse, fingitur, quod ad summam cantus vim atque præstantiam adumbrandam spectat. Cf. ad I, 96; XI, 441 sq., 464 seq., et Broukh. ad Prop. III, i, 41.

At legio Ausonidum, flammas ductore jubente

Arceri portis, stantesque relinquere muros,

350

(Mite decus mentis) condunt ensesque facesque.

Multa deum templis domibusque nitentibus auro

Egeritur præda, et victus alimenta superbi,

Quisque bonis periere, virum de corpore vestes

Femineæ, mensæque alia tellure petitæ,

355

Poculaque Eoa luxum inritantia gemma.

348. Romani jussu Fulvii non delent Capuam. Cf. v. 315 sq.

351 sq. Poeta, qui adripit quidquid potest, si id modo ornatum epicum capit, exaggeravit, quæ de conlatis spoliis memorat: apud Liv. XXVI, 14, ejus rei levia tantum vestigia reperiuntur; Ernest. Nescio tamen, utrum historico id magis an poetæ vitio vertendum sit: nam spolia opulentissimæ urbis inmensa fuisse probabile est. Conf. XI, 38 seq. Sed vid. Liv. XXVI, 34. —353 sq. Femineæ vestes, non tam ob formam, quam materiam, scil. subsericæ, Coæ, aliæque, quas vix feminas, multo minus viros decere Romani putabant: nam Silius h.l. ad sui seculi mores respexisse videtur; Drak. coll. locis simil. Lucan. I, 163 sq., et Petron. Sat. c. 119. Idem putabat, poetam quoque, ut sup. XI, 40, ad colorem vestium respexisse videri posse; quod mihi non persuasit. Cf. Intp. ad Juvenal. II, 65 seq. —354. mensæ alia tellure petitæ, citreæ, quas ex Africæ silvis advectas Romani insano pretio emebant; Drak. coll. Intpp. ad Petron. l.c. Meurs. de luxu Rom. c. 9, et Kobierz. de luxu Rom. II, 10. Vid. et VV. DD. ad Juven. I, 75 et 137. —355 sqq. De poculis gemmeis ac cælatis, v. Intpp. ad Juvenal. I, 76, et V, 38 sq. Draken. laudavit Kobierz. l.c. Meurs. de luxu Rom. c. 8; Cerd. ad Virg, Ge. II, 506, et Æneid. I, 728.

Nec modus argento, cælataque pondera facti

Tantum epulis auri; tum passim corpora longo

Ordine captiva, et domibus depromta talenta,

Pascere longinquum non deficientia bellum,

360

Inmensique greges famulæ ad convivia turbæ.

356. pondera auri, epulis tantum facti, vasa aurea magni ponderis, in usum convivalem facta. —359. Pecunia subficiens sumtibus in bellum, quamvis diuturnum, faciendis. —360. Silius respexit ad innumeram servorum turbam, inpr. ad convivia, quam ditiores Romani alebant; Draken. qui contulit sup. XI, 274 seq.; Quintil. Declam. XIII, pag. 237; Reines. et Burm. ad Petron. Sat. c. 37 et 47; Kobierz. l.c.

Fulvius, ut finem spoliandis ædibus, ære

Belligero revocante, dedit, sublimis ab alto

Subgestu, magnis fautor non futilis ausis:

«Lanuvio generate, inquit, quem Sospita Juno

365

Dat nobis, Milo, Gradivi cape victor honorem,

Tempora murali cinctus turrita corona.»

Tum sontes procerum meritosque piacula prima

Adciit, et justa punit commissa securi.

361 sq. ære Belligero, tuba. —364. Fulvius coronam muralem dono dat Miloni, qui primus muros adscenderat; de quo v. supra v. 300 sq. Conf. XV, 257. Poetam autem h.l. adlusisse ad Milonem, dictatorem Lanuvinum, quem Cicero defendit, jam notarunt Cell. et alii. —De Lanuvio et Junone Sospita v. ad VIII, 360 seq. —365. Gradivi honorem, præmium virtutis. —366. Tempora turrita; nam corona muralis turres aut pinnas murorum præferebat. Cf. de coronis, militum præmiis, loc. class. Gell. V, 6, et Lips. de Mil. Rom. V, 17.

367. Cf. Liv. XXVI, 15, 16.

Hic atrox virtus (nec enim obculuisse probarim

370

Spectatum vel in hoste decus) clamore feroci,

Taurea, «Tune, inquit, ferro spoliabis inultus

Te majorem animam? et jusso lictore recisa

Ignavos cadet ante pedes fortissima cervix?

Haud unquam hos vobis dederit Deus.» Inde, minaci

375

Obtutu torvum contra et furiale renidens,

Bellatorem alacer per pectora transigit ensem.

Cui ductor: «Patriam moriens comitare cadentem.

Qui nobis animus, quæ dextera, quidve viritim

Decernet Mavors: tibi, si rebare pudendum

380

Jussa pati, licuit pugnanti obcumbere letum.»

369 sqq. atrox virtus; v. ad I, 58, et VI, 378. —virtus, Taurea inquit, h.e. Taurea, vir fortissimus. Cf. ad IV, 599. —371... 379. Imitat. Virg. Æn. X, 739 sqq., ubi v. Heyne.

378. Fulvius respondet ad verba Taureæ, v. 371 seq. Qui nobis sit animus ac virtus, quidve animi viritim, cuique nostrum, Decernet Mavors (v. 379), decernetur bello, ex belli exitu intelligetur; vel, ut ap. Virg. l.c. Ast de me Divum pater viderit. Lefeb. comparavit Hom. Iliad. υ, 435, et χ, 365. Withof. haud dubie legendum putabat: Qui nobis animus, quæ dextera, quidve viri sim, Decernet Mavors; tibi, etc. quid viri, in quantum sim vir. Ed.

Dum Capua infaustam luit haud sine sanguine culpam,

Interea geminos terra crudelis Hibera

Fortuna abstulerat, permiscens tristia lætis,

Scipiadas, magnumque decus, magnumque dolorem.

381. Recte Ernesti V. C. «In Hispania interea Cn. et P. Scipiones ceciderant. Vid. Liv. XXV, 36; coll. XXVI, 18. Hinc Silius occasionem adripit in longum episodium excurrendi, quo Scipionem filium adiisse inferos, ut ibi umbras parentis et patrui spectaret, narrat ad exemplum Virgilii Æn. VI, quo tamen, sive opportunitatem hujus episodii inferendi, sive modum tractandi enarrandique, artem et gravitatem vel dignitatem rerum et verborum, consideremus, inferior mansit, quamvis suo modo multa bene et graviter expressit.» Ad excusandum tamen ac defendendum poetæ consilium valent pleraque eorum, quæ in Commentatione de Silii vita et carmine ad fin. sect. II, et in notis Argumento lib. VI subjectis, disputavi, quæque Heyne monuit in Exc. I, ad Virg. Æn. VI, et in nota Argumento ejus libri subjecta; ad quæ lectores brevitatis studio remittimus. Notandum in primis est, Scipionem Africanum alterum quasi hujus carminis heroem esse, qui gloriam quoque confecti belli Punici II sibi comparaverit; neque Silium temere Maronis institisse vestigiis, sed, quod doctum poetam decet, multa passim variasse, ad exemplum potissimum Homeri. Qui vero v. 385 sq. nimis abrupto transitu obfenduntur, carmen Silianum perperam exigunt ad leges, vel ἐποποιΐας, vel perfectæ narrationis historicæ; de quo v. ad Comment. de Silii vita et carmine, init. sect. II. —383. Fortuna permiscens tristia, necem Scipionum omniumque fere, quibus præfuerant, copiarum, lætis, tot tantisque rebus per octo fere annos ab illis feliciter gestis; quas poeta mox magnum decus, ut tristia illa magnum dolorem adpellat. Præstat tamen verba permiscens tristia lætis de Fortuna universe posita adcipere, et illa magnum decus, magnum dolorem, ad Scipiones referre, qui magnum decus Romanorum vocantur propter virtutem, et magnus dolor, quum periissent, non tam Romanorum, quum totius Hispaniæ; de quo v. Liv. XXV, 36 extr. —384. Scipiadas, ut VII, 107, ubi v. not.

385

Forte Dicarchea juvenis dum sedit in urbe

Scipio, post belli repetens extrema penates,

Huc tristis lacrimas et funera acerba suorum

Fama tulit: duris quamquam non cedere suetus,

Pulsato lacerat violenter pectore amictus.

390

Non comites tenuisse valent, non ullus honorum

Militiæve pudor: pietas irata sinistris

Cælicolis furit, atque odit solatia luctus:

Jamque dies, iterumque dies absumta querelis.

385. Dicarchæa in urbe; vid. ad VIII, 533, et XII, 107 sq. —sedit, commoratur, tempus terit in otio. Cf. ad III, 142, et X, 597. —386. post belli extrema, finem, h.e. post expugnationem Capuæ. Conf. inf. v. 454. —penates, patriam, Romam, domum.

390. tenuisse, luctum ejus sedare, non honorum pudor; quasi vero in honoribus id esse deberet, ut a luctu se abstineret, qui illis conspicuus esset: alia ratio militiæ est, quæ profecto fortis animi præsidia adfert; Ernesti. Enimvero qui honoribus fungitur, inferioribus, quique militibus præest, iis exemplo esse debet ac solet. —391 seq. Similes querulas inpatientes et pæne inpias adversus Deos passim legimus in similibus veterum locis, et ap. Kirchmann. de fun. Rom. p. 168 sq. qui multos congessit; Ernesli. Recte; quod tamen nemini mirum videbitur, qui loca illa non ad nostram de divina natura cogitandi rationem, sed ad notiones, quas veteres sibi de ea animo et informasse et informare debuisse notum est, exegerit.

Versatur species ante ora oculosque parentum.

395

Ergo excire parat manes animasque suorum,

Adloquioque virum tantos mulcere dolores.

Hortatur vicina palus, ubi signat Averni

Squalentem introitum stagnans Acherusius humor.

Noscere venturos agitat mens protinus annos.

394. parentum; vid. Var. Lect.

395. excire manes animasque suorum; vid. ad I, 97 seq.

397 seq. Conf. ad XII, 121 et 126 sqq.

400

Sic ad Cymæam, quæ tum sub nomine Phœbi

Autonoe tripodas sacros antrurnque tenebat,

Fert gressus juvenis, consultaque pectoris ægri

Pandit, et adspectus orat contingere patrum.

400 seqq. Autonoe, sacerdos Phœbi, ut jam Ernesti monuit, adumbrata ex Homerica Circe, quæ Ulyssem simili modo instituit (Odyss. κ, 488 sqq.), et diversa ab alia Sibylla vate (v. inf. v. 409 sq., 444 et 488 sq.), ut ap. Virg. Deiphobe sacerdos a Sibylla, secundum sententiam Holdsworthi et Spencii, quibus tamen refragatur Heyne, qui in Exc. V ad Æn. VI, ad unam feminam omnia refert, ut Ovid. Met. XIV, 104 seq. —Cymæam; cf. ad VIII, 531. —sub nomine, præsidio, tutela, patrocinio. Cf. ad I, 93 in Var. Lect. et Burm. ad Ovid. Trist. II, 551; IV, ii, 9. —401. tripodas sacros antrumque tenebat, ut Pythia, quæ tripodi insidens Delphis vaticinabatur. De antro Sibyllæ cf. Heyne Exc. III ad Virg. Æn. VI.

Nec cunctata diu vates, «Mactare repostis

405

Mos umbris, inquit, consueta piacula nigras

Sub lucem pecudes, reclusæque abdere terræ

Manantem jugulis spirantum cæde cruorem.

Tunc populos tibi regna suos pallentia mittent.

404 sqq. De evocatione Manium et Homeri imitatione v. ad I, 97, 98; Hom. Od. κ, 524 sq., et Heyne Exc. XIV, ad Virg. Æn. VI. Qui ad Manes et inferos adcedunt, eos piaculari sacro placare solent. Cf. Homer. l.c. Heyne et Cerda ad Virgil. Æn. VI, 153 seq. quæ loca Silius imitatus est. —405. nigras pecudes, cf. ad I, 119, et Hom. l.c. —406. Sub lucem, post mediam noctem, more hujus sacri. Cf. v. 413 et 420 sup. ad VIII, 124; Cerda et Heyne ad Virg. Æn. VI, 252, 255 et 535 sq. Perperam D. Heins. verba sub lucem, h.l. et VIII, 124, exponit, ore vultuque ad lucem solemque surgentem converso, coll. Sophocl. Œd. Col. 468, et Electra 425 quibus locis Schol. monet, τὰ καθάρματα, lustrationes, expiationes, etiam somniorum, et similia sacra ita fieri. —406 sq. reclusæ abdere terræ cruorum; vid. ad I, 98, et conf. inf. v. 427... 434; Homer. Od. λ, 25 seq. (quem locum Silius ante oculos habuit), Ovid, Met. VII, 243 sq.; Horat. Sat. I, viii, 28 seq.; Orph. Argon. 569 sq., et Cuperi Obss. I, 12. —407. spirantum, id est, palpitantium, ut I, 121.

408. suos populos, κλυτὰ ἔθνεα νεκρῶν, Odyss. κ, 526.

Cetera, quæ poscis, majori vate canentur.

410

Namque tibi Elysio repetita oracula campo

Eliciam, veterisque dabo inter sacra Sibyllæ

Cernere fatidicam Phœbei pectoris umbram.

Vade, age, et, a medio quum se nox humida cursu

Flexerit, ad fauces vicini castus Averni

415

Duc prædicta sacris duro placamina Diti.

Mella simul tecum et puri fer dona Lyæi.»

409. majori vate, mox veteri Sibylla, cujus animam Autonoe evocatura erat.

411. veteris Sibyllæ, ut anus v. 494, propter grandem ejus ætatem, de qua et de variis Sibyllis v. Heyne Exc. IV et V ad Virgil. Æn. VI; Petiti et Gallæi libellos de Sibyllis, Intp. ad Propert. II, ii, 16, xxiv, 34, et alios.

413. Conf. ad V, 24. —nox humida; v. ad I, 259 in Var. Lect. —414. Flexerit se proprie, ut verti dixere Stat. Theb. III, 33; Senec. Herc. fur. 131, et στρέφεται ἐς δύσιν ἄρκτος, Theocrit. XXIV, 11; Drak. —415. duro diti, sævo, inexorabili, inlacrimabili, truculento; Drak. coll. Virg. Æn. XII, 199. —416. Melle, vino et lacte libatio fiebat Manibus et inferorum Diis. Cf. inf. v. 434, et ad I, 98; Hom. Odyss. κ, 519 sq.; λ, 27; Orph. l.c. Eurip. Orest. 115; Apollon. III, 1034 sq., 1209 sq. —dona Lyæi, ut XI, 414, v. ad VII, 748.

Hoc alacer monitu, et promissæ nomine vatis,

Adparat occulto monstrata piacula cœpto.

Inde, ubi nox jussam procedens contigit horam,

420

Et spatia æquarunt tenebras transacta futuras,

Consurgit stratis, pergitque ad turbida portæ

Ostia Tartareæ; penitus quîs abdita vates

Promissa inplerat, Stygioque sedebat in antro.

417. Imitat. Virg. Æn. VI, 236... 254, et Hom. Odyss. λ, 22 seq. —promissæ vatis, Sibyllæ, nomine. Cf. v. 409 sq.

419. horam jussam, constitutam ab Autonoe v. 413. —420. spatia æquarunt, post mediam noctem.

Tum, qua se primum rupta tellure recludit

425

Invisus cælo specus, atque eructat acerbam

Cocyti laxo suspirans ore paludem,

Inducit juvenem, ferroque cavare refossam

Ocius urguet humum, atque, arcanum murmur anhelans,

Ordine mactari pecudes jubet: ater operto

430

Ante omnes taurus Regi, tum proxima Divæ

Cæditur Hennææ casta cervice juvenca.

425 seq. Cocytum Silius ponit sub ipsius speluncæ, seu antri Stygii ingressum, ubi victimæ parantur, discrepans a Virgil. Æn. VI, 295 sq. cujus tamen verba æmulatus est; Ernesti. Sed illum Maronis locum expressit potius inf. v. 571 seq., et h.l. Æn. VI, 107, ubi v. Heyne. Pro Acheronte tamen Cocytum posuit: nam in fluminibus inferis mire seu turbant seu variant poetæ; de quo v. Heyne Exc. IX ad Virg. Æn. VI. —426. suspirans, spirans, exhalans. Conf. XII, 136, et ad IV, 777. —427 seq. ferro cavare refossam humum, fossam, seu scrobem facere. Ἐγὼ δ’ ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ Βόθρον ὄρυξα, etc., Homer. Odyss. λ, 24, 36, et κ, 517. Conf. ad I, 98. —429 sqq. Ater taurus, ut nigras pecudes, v. 405, ubi vid. not. —operto Regi, subterraneo, Plutoni, Stygio regi, Æn. VI, 252, ubi et v. 140, telluris operta, dicuntur loca infera. —430. Divæ Hennææ, ut I, 93, ubi v. not. —431. casta cervice juvenca, non ἄζυξ, vel ἀδμὴς (Odyss. δ, 637), quæ haud passa est jugum, ut D. Heins. notavit et Dausq. (qui adeo ex Virg. Ge. IV, 551, intacta cervice juvenca substituendum putabat), sed quam Hom. Odyss. λ, 30, στεῖραν βοῦν, et inde Virgil. Æn. VI, 251, sterilem vaccam adpellat, quod jam monuere Drak. et Ern.

Inde tibi, Alecto, tibi, nunquam læta Megæra,

Corpora lanigerum procumbunt lecta bidentum.

Fundunt mella super Bacchique et lactis honorem.

432. Ipsis Eumenidibus sacrum fit, non matri Eumenidum, ut ap. Virg. Æn. VI, 250; Drak.

434. Conf. Var. Lect. et sup. ad v. 416. Voc. honorem abundare putabat D. Heins. et Plautum simil. dixisse florem vini veteris, Eurip. οἴνου ἄχνην, Pind. ἄνθεα μήλων et ὕμνων, vel ἄνθεμα χρυσοῦ. Sed v. supra ad III, 218.

435

«Sta, juvenis, faciemque, Erebo quæ surgit ab omni,

Exclamat vates, patere: adcedentia cerno

Tartara, et ante oculos adsistere tertia regna.

Ecce ruunt variæ species, et quidquid ab imo

Natum hominum exstinctumque chao est.» Jam cuncta videbat,

440

Cyclopas, Scyllamque, et pastos membra virorum

Odrysiæ telluris equos. «Contende tueri,

Eductumque tene vagina interritus ensem.

435. Adcedentibus Manibus horret Scipionis animus, quem Autonoe erigere conatur. —faciem, quæ mox varie species dicuntur. —436. patere, ut v. 441, contende tueri interritus. —437. tertia regna, ut VIII, 116.

438 seq. Cf. Hom. Odyss. λ, 36 sqq.; Virg. Georg. IV, 471 sq., et Æn. VI, 305 sq. —ab imo chao, a prima mundi origine, quum adhuc chaos esset. Ern. Conf. XI, 453; Ovid. Met. I, 1 sq.; Hesiod. Theog. 116 seq. —441 sq. Odrysiæ telluris, Diomedis Thracis, equos pastos membra virorum, ἀνδροφάγους. Cf. ad III, 38, et IV, 431. —442. Cf. Hom. Odyss. κ, 535 sq.; λ, 48 sq.; Virg. Æn. VI, 260, 290.

Quæcumque ante animæ tendent potare cruorem,

Dissice, dum castæ procedat imago Sibyllæ.

445

Interea cerne, ut gressus inhumata citatos

Fert umbra, et properat tecum conjungere dicta:

Cui datur ante atros absumti corporis ignes,

Sanguine non tacto, solitas effundere voces.»

443. potare cruorem; cf. mox ad v. 448, et ad I, 98. —444. imago, umbra, εἴδωλον. Cf. ad I, 97.

445. Appius Claudius Pulcher consul, ad Capuam vulneratus et mortuus (vid. Liv. XXVI, 6, 16), sed nondum crematus ac sepultus (v. 447), cujus umbra ad Scipionem prima venit, effictus ad similitudinem Elpenoris apud Homerum Odyss. λ, 51 seq., et Palinuri apud Virgilium Æneid. lib. VI, 337 sq. —448. Sanguine non tacto, cruore victimarum non hausto, quo simplices infirmæque umbræ vires, vitam et reminiscendi vim recipiunt: veteres enim credebant, vitam ac vitalem vim in sanguine inesse. Cf. inf. vers. 494 sq., 621, 706, 735; Hom. Odyss. λ, 36, 50, 89, 95, 97, 141, 147, 152 al. et sup. ad I, 98. Umbræ vero, quæ nuper demum in inferos descenderunt, plus virium habent, quam quæ diutius ibi commoratæ sunt. Sic Elpenor, etsi non, ut reliquæ umbræ, sanguinem bibit, cum Ulysse loquitur fatorumque suorum recordatur Odyss. λ, 59 sqq. Animæ quoque heroum sine usu cruoris conloquuntur Odyss. ω, 15 seqq. —solitas effundere voces: nam propr. umbræ stridorem edunt, τρίζουσαι ποτέονται ὥς νυκτερίδες, Odyss. ω, 5 seq.

Adspicit, et subito turbatus Scipio visu:

450

«Quinam te, qui casus, ait, dux maxime, fessæ

Eripuit patriæ; quum tales horrida poscant

Bella viros? nec enim dextra concesserit ulli

Appius, aut astu: decimum lux retulit ortum,

Ut te, quum Capua remearem, vulnera vidi

455

Mulcentem, hoc uno mæstum, quod adire nequires

Saucius ad muros, et Martis honore careres.»

450. Cf. v. 654, Hom. Odyss. λ, 57, 170; ω, 106, et Virg. Æneid. VI, 341. —Quinam... qui; cf. ad II, 645 in Var. Lect. —454 sq. Mulcentem vulnera; cf. ad V, 368, et VI, 91.

Contra quæ ductor: «Fesso mihi proxima tandem

Lux gratos Phaethontis equos avertit, et atris

Æternum demisit aquis: sed lenta meorum,

460

Dum vanos ritus, cura, et sollemnia vulgi

Exsequitur, cessat flammis inponere corpus,

Ut portet tumulis per longum membra paternis.

457 seqq. Lux proxima, dies proximus ei, quo me postremo vidisti, mihi gratos Phaethontis equos avertit, lucis vitæque usum abstulit, h.e. eo mortuus sum. —atris aquis, ad Stygem et in orcum demisit. Cf. ad I, 439. —459 seqq. Lenta cura meorum cessat, h.e. Romani, amici ac propinqui mei ob curam dignitatis meæ cessant corpus meum flammis inponere, dum vanos... exsequitur. —ritus vanos et umbris inutiles, quibus cadaver in patriam ad majorum sepulcra putabatur referendum esse, ideoque medicaminibus (v. 464) h.e. condimentis servandum, ne putresceret; bene Mars. Cell. et Ern. His addatur Draken. nota: Appius magnificos exsequiarum adparatus vanos ritus vocat, quod contentus esset, si cadaver suum, quocumque ritu fieret, quam primum terræ mandaretur, ut campos Elysios et loca beata intrare posset, unde inhumati diutissime arcebantur. —lenta cura, quod a Capua ad Romam longius iter erat; Ern. Sed eo potius spectant verba per longum, scilicet iter, vide vs. 462.

Quod te per nostri Martis precor æmula facta,

Arce, quæ putris artus, medicamina, servant,

465

Daque vago portas quamprimum Acherontis adire.»

464. putres artus, qui, nisi medicamentis servarentur, putri tabo et sanie liquerent; Drak. Cf. inf. v. 487. —465. Cf. Virg. Æn. VI, 325 seq. (ubi v. Heyne et sup. ad I, 154; IV, 669; V, 156.)

Tum juvenis: «Gens o veteris pulcherrima Clausi,

Haud ulla ante tuam, quamquam non parva fatigent,

Curarum prior exstiterit: namque ista per omnes

Discrimen servat populos, variatque jacentum

470

Exsequias tumuli et cinerum sententia discors.

466. Gens; conf. ad II, 185. De Atta, vel Atto Clauso, auctore gentis Claudiæ (cujus familia sunt Appii), qui e Sabinis migravit Romam, ibique Appius Claudius dictus est, v. Liv. II, 16; sup. ad VIII, 412; Heins. ad Ovid. Fast. IV, 305, et meas Tabulas genealog. —467. Conf. Hom. Odyss. λ, 80. Nulla mihi cura prior erit ante tuam, quam cura tuæ sepulturæ. Withof. corrigit: Haud ulla ante tui hanc, quamquam non parva fatigent, etc. hoc est, ante hanc tui, scilicet curam, vel sepeliendi officium. —468. Totum hunc locum e Lucret. III, 883... 906, expressum censet Lefeb. ego potius ex Cic. Tusc. Qu. I, 45. Bene vero Ernesti V. C. «Omnem hanc recensionem variorum generum mortuos tractandi et sepeliendi, quæ apud diversos populos obtineant, semper maxime absurdam judicavi. Non potest ulla probabilis ratio inveniri, quare poeta hæc Scipionem disputantem induxerit. Certe, si in solatium Appii dicta quis putaverit, ridiculus consolandi modus mihi videtur. Credo poetam, quum vellet doctrinam expromere, et variandi ornatus artem ostentare, non sensisse, quam absurde et contra dignitatem carminis epici id faceret. Eum omnem locum, si quem alium, ex carmine Siliano, ut absit, optaverim.» Idem Vir Ill. monet, τὸ namque nihil habere, ad quod referatur. Sed namque h.l. dicitur, ut γὰρ ab initio orationis (v. Heyne ad Virg. Æn. VI, 378, et Ge. IV, 445); vel ut δὴ γάρ τοι, vero, vel enim vero, atqui, quo sensu enim occurrit ap. Virgil. Æn. V, 850; VI, 52; VIII, 84; X, 874, ad quæ loca v. Heyne. Enim, nam et namque centies ap. Cicer. et alios transitioni servire, præter alios notavit Ernesti ad Tac. Hist. IV, 11, et in clav. Cic. Cf. sup. ad I, 33. —ista cura sepeliendi, discrimen servat, diversa est apud populos diversos: quæ sententia mox argute variatur verbis; Ern. —469. jacentum; v. ad lib. II, 574, et Klotz. ad Tyrt. p. 93.

Tellure (ut perhibent) is mos antiquus Hibera,

Exanima obscœnis consumit corpora vultur.

471. De variis variorum populorum sepeliendi ritibus multa veterum loca congessit Kirchman. de fun. Rom. App. c. 2 sqq. Conf. not. ad III, 341 sq. Withof. corrigit: Tellure (ut perhibent, is mos antiquus) Ibera exanima, etc.

Regia quum lucem posuerunt membra, probatum est

Hyrcanis adhibere canes. Ægyptia tellus

475

Claudit odorato post funus stantia saxo

Corpora, et a mensis exsanguem haud separat umbram.

473 seq. Vid. eadem nota, Cuperi Obss. I, 8, et Cicero Tusculan. Qu. I, 45. —probatum est, more receptum, Cell. νενόμισται D. Heins. —475. De ratione, qua Ægyptii mortuorum corpora condierint, loca class. sunt Diodor. Sic. II, 5, et Herodot. II, 86, ubi præter alia hæc leguntur, ποιεῦνται ξύλινον τύπον ἀνθρωποειδέα, ποιησάμενοι δὲ ἐσεργνῦσι τὸν νεκρὸν, καὶ κατακληΐσαντες οὕτω θησαυρίζουσιν ἐν οἰκήματι θηκαίῳ, ἱστάντες ὀρθὸν πρὸς τοῖχον, unde Silius dixit stantia. Pro lignea effigie, vel arca et capsa h.l. saxum odoratum, unde Drak. τὸ saxum refert ad opus arcuatum, sub quo cadavera sepulta fuerint, et in quod se descendisse referat de la Valle (Itiner. P. I, c. 25); Dausq. autem ad pyramidas (tum corpora regum intell. ut v. 473), et Epith. odoratum ad ipsum corpus unguentis conditum. Cf. Var. Lect. —476. In conviviis ad memoriam mortalitatis sceleton circumferunt; Cell. Ad luxum hoc pertinere, monet Dausq. Conferunt loc. insignem Herodot. II, 78, et Plut. Conv. VII Sap. ὁ δὲ Αἰγύπτιος σκελετὸς, ὅν εἰσφέροντες εἰς τὰ συμπόσια προτίθενται, καὶ παρακαλοῦσι μεμνῆσθαι τάχα δὴ τοιούτους ἐσομένους. Kirch. de Fun. Rom. lib. I, c. 8, comparavit Lucian. de luctu: ταχιρεύει δ’ ὁ Αἰγύπτιος οὗτος μέν τοι, λέγω δὲ ἰδὼν, ξηράνας τὸν νεκρὸν σύνδειπνον καὶ συμπότην ἐποιήσατο. Æthiopes quoque mortuos doliis, vel arcis vitreis ligneisve inclusos mensis adponere solebant. Conf. Herodot. III, 24; Diodor. T. I, p. 128. Middleton Monum. erud. ant. p. 253; Salmas. ad Solin. T. II, p. 850, et inpr. Intpp. ad Petron. Sat. c. 34.

Exhausto instituit Pontus vacuare cerebro

Ora virum, et longum medicata reponit in ævum.

Quid, qui reclusa nudos Garamantes arena

480

Infodiunt? quid, qui sævo sepelire profundo

Exanimos mandant Libycis Nasamones in oris?

477. Bene Cell. «Hoc Ægyptiis tribuit Herodot. II, 86. σκολιῷ σιδήρῳ, incurvo ferro per nares cerebrum extrahere, in ejusque locum pharmaca inferre. Ab his Ponticæ gentes habuere, quia Colchi colonia Ægyptiorum, eodem Herodoto auctore, II, 104.» —478. medicata, ut medicamina v. 464 et odorato, v. 475.

479. Antiquissimi rudesque populi sepulcra non lapidibus seu pavimentis sternere, et arcuato opere exstruere, vel parietibus circumsepire, sed scrobes in terra cavare solebant, quibus nuda cadavera infodiebantur potius quam sepeliebantur. Conf. Kirchman. de fun. Rom. III, 15 pr. De Garamantibus v. ad I, 414. —480 seq. Idem Strabo, XVI de Chelenophagis, et XVII de Meroes adcolis tradit; Dausq. sepelire profundo, projicere in mare: nam sepelire, ut θάπτειν, de quovis cadavera condendi modo, de combustione, etc., dicitur. Conf. mox. v. 487, et Cuper. Obss. I, 7. —481. De Nasamonibus v. ad I, 408.

At Celtæ vacui capitis circumdare gaudent

Ossa (nefas) auro, ac mensis ea pocula servant.

Cecropidæ ob patriam Mavortis sorte peremtos

485

Decrevere simul communibus urere flammis.

At gente in Scythica subfixa cadavera truncis

Lenta dies sepelit, putri liquentia tabo.»

482 sq. Idem Thracibus tribuere Flor. III, 4; Scythis Strab. VII, p. 458 (al. 298); Solin. c. 15 et 23; Mel. II, 1; Herod. IV; Plin. VII, 2. Essedonibus Melam et Solin. II, cc. sed et Boiis Liv. XXIII, 24, jam monuere intpp. Cf. Dempster. ad Rosin. Ant. Rom. III, 30.

484 sq. Athenienses illis, qui in prælio ceciderant, publicum sepulcrum extra urbem in Ceramico erigebant; Drak. qui laudavit Lesbon. in Protrept. p.m. 210, et Meurs. Ceram. gemin. c. 22 et 23 (in Thes. Gronov. T. IV). Conf. et Kirchman. de fun. Rom. II, 25, et inf. ad v. 659.

486. Hunc ritum, mortuos, et nonnunquam adeo vivos, ex arboribus, vel patibulis suspendendi, Tibarenis quoque Porphyrius et Hieron., Colchis vero tamquam proprium tribuunt Ælian. V.H. IV, 1; Nicol. ap. Stob. serm. 120, et Apollon. Arg. III, 200... 209, ex cujus loco class. intelligitur, viros tantum ita ab iis suspensos, mulieres autem terra obrutas esse. Cf. ibi Schol. (qui hæc ex Nymphodoro hausta notat), Cuper. Obss. I, 7, et Kirchm. de Fun. Rom. App. c. 2 extr. —487. Lenta dies, ut longa dies, ap. Ovid. Met. XIV, 148; Drak. Cf. Bentl. ad Horat. Epist. I, i, 21. —sepelit, consumit. Cf. ad v. 480. —putri tabo, sanie, putredine. Cf. vers. 464, et Var. Lect.

Talia dum memorant, umbra veniente Sibyllæ,

Autonoe, «Finem hic, inquit, sermonibus adde

490

Alternis! hæc, hæc veri fecunda sacerdos,

Cui tantum patuit rerum, quantum ipse negarit

Plus novisse Deus: me jam comitante tuorum

Tempus abire globo, et pecudes inponere flammis.»

488 seq. Conf. v. 409 seq. —492. With. malebat se pro plus; sed conject. Barthii quanto pro quantum verior ipsi modestiorque videbatur.

At gravida arcanis Cymes anus adtigit ore

495

Postquam sacrificum, delibavitque cruorem,

In decus egregiæ vultus intenta juventæ,

«Ætherea fruerer quum luce, haud segniter, inquit,

Cymæo populis vox nostra sonabat in antro.

Tunc te permixtum seclis rebusque futuris

500

Æneadum cecini. Sed non sat digna mearum

Cura tuis vocum: nec enim conquirere dicta,

Aut servare fuit proavis sollertia vestris.

Verum age, disce, puer, (quando cognoscere cordi est)

Jam tua, deque tuis pendentia Dardana fatis.

494 sq. gravida arcanis ut veri fecunda, v. 490, vel noxa gravido, v. 542, et feta furore, v. 592. Cf. Heins. ad Ovid. Fast. III, 238. —Cymes anus; vid. ad VIII, 531. —anus; cf. ad v. 411. —adtigit ore... cruorem; v. supra ad v. 448. —496. Vultum intendens in Scipionem, juvenem formosum. —498. Cymæo antro; cf. ad VIII, 531.

499. In libris Sibyllinis olim Romanorum et tua fata exposui; sed eos contemsistis: quibus verbis adluditur ad Tarquinium Superbum, ad quem quum delati essent novem libri fatidici, sex combustis, tres tantum servavit; Ern.

504. Magna Scipionis laus.

505

Namque tibi cerno properatum oracula vitæ

Hinc petere, et patrios visu contingere manes.

Armifero victor patrem ulcisceris Hibero,

Creditus ante annos Marti, ferroque resolves

Gaudia Pœnorum, et missum lætabere bello

510

Omen, Hiberiacis victa Carthagine terris.

Majus ad imperium post hæc capiere, nec ante

Jupiter absistet cura, quam cuncta fugarit

In Libyam bella, et vincendum duxerit ipse

Sidonium tibi rectorem: pudet urbis iniquæ,

515

Quod post hæc decus hoc patriaque domoque carebit.»

Sic vates, gressumque lacus vertebat ad atros.

505. cerno, tibi, h.e. a te properatum fuisse, ut peteres oracula; Lefeb. Video itineris tui hoc consilium esse, ut fata tua cognoscas; Ern.

507. Vaticinium Sibyllæ, ut Tiresiæ ap. Hom. Odyss. λ, 99 seq. —patrem, patris necem. Cf. v. 382 sq. —508. ante annos, quatuor et viginti ferme annos natus, Marti creditus, cum imperio et ad bellum missus in Hispaniam. Cf. Liv. XXVI, 18. —510. Carthago Hispaniæ capta omen fuit superandæ Carthaginis in Africa; Cell.

511. Majus imperium, Consulatum. Confer. Liv. XXVIII, 38. —514 sq. Hæc spectant ad accusationem et exsilium Scipionis, de quibus v. Liv. XXXVIII, 50... 53. —iniquæ, ingratæ in virum de patria tam bene meritum.

Tum juvenis, «Quæcumque datur sors durior ævi,

Obnitemur, ait: culpa modo pectora cessent.

Sed, te oro, (quando vitæ tibi causa labores

520

Humanos juvisse fuit) siste, inclita virgo,

Paullisper gressum, et nobis manesque silentum

Enumera, Stygiæque aperi formidinis aulam.»

522. Stygiæ formidinis aulam. Orcum horrendum. Οἰκία θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισι Σμερδαλέ’, εὐρώεντα, τά τε στυγέουσι θεοί περ, Hom. Iliad. υ, 64 seq.

Adnuit illa quidem; sed, «Non optanda recludis

Regna, ait: hic tenebras habitant, volitantque per umbras

525

Innumeri quondam populi: domus omnibus una.

In medio vastum late se tendit inane;

Huc, quidquid terræ, quidquid freta, et igneus aer

Nutrivit primo mundi genitalis ab ævo,

(Mors communis agit) descendunt cuncta: capitque

530

Campus iners, quantum interiit, restatque futurum.

523. recludis, actus pro conatu, ut inf. v. 728; I, 14, et XI, 551. —525. Ἐπὶ ἔθνε’ ἀγείρετο μυρία νεκρῶν, Hom. Odyss. λ, 631.

526 sqq. In tota hac inferorum descriptione discrepat Silius ab Homero et Marone, nec satis constat, quos potissimum auctores sequutus sit. Cf. Heyne Exc. VIII ad Virg. Æn. VI, qui suspicatur, ei v. 531 sqq., ubi decem portas, vel septa in illis constituit, circulos Platonis ante oculos fuisse. Ernesti V.C. putat, Homeri quoque σιδηρειας πυλας, Iliad. θ, 15, poetæ ingenio hoc phantasma subjicere potuisse. Sed hæ sunt Tartari portæ (Virgil. Æn. VI, 552, 573, 631, sexta porta inf. v. 542 sq. et ostia Ditis, v. 587), a Tartaro autem diversi Orcus et Hades. Conf. Senec. Herc. fur. v. 673 sqq. —529. agit omnia huc, in hanc inferorum voraginem detrudit. —530. Campus iners, ut pigra vorago, v. 562. Cf. ad VI, 146.

«Cingunt regna decem portæ; quarum una receptat

Belligeros, dura Gradivi sorte creatos.

«Altera, qui leges posuere atque inclita jura

Gentibus, et primas fundarunt mœnibus urbes.

535

«Tertia ruricolas Cereris, justissima turba

Quæ venit ad manes, et fraudum inlæsa veneno.

531. In hac inferorum descriptione poeta passim quidem colores ab Homero et Virgilio mutuatus est, sed multa quoque variavit, et, quæ illi jam copiose ornateque extulerant, sapienter contraxit primisque velut lineis designavit. —regna inferorum. —532. Cf. Virg. Æn. VI, 660 sqq., quem locum Silius manifeste imitatus est, sed ita variavit, ut cuivis piorum generi singularem adsignaverit locum, non omnia in Elysium transtulerit, et pro sacerdotibus piis substituerit ruricolas.

533 sq. Conf. Horat. Sat. I, iii, 105, et Art. poet. v. 399.

535. Cf. locum præclarum Virg. Ge. II, 458... 540, de vitæ rusticæ amœnitate et innocentia, ibique Heyne. Cereris justissima turba, et fraudum inlæsa veneno; cf. Virg. l.c. vers. 467, 473, 474, 499. —536. fraudum veneno; v. ad III, 580. —inlæsa, non imbuta et conrupta.

«Exin, qui lætas artes vitæque colendæ

Invenere viam, nec dedignanda parenti

Carmina fuderunt Phœbo, sua limina servant.

540

«Proxima, quos venti sævæque hausere procellæ,

Naufraga porta rapit; sic illam nomine dicunt.

«Finitima huic, noxa gravido et peccasse fatenti,

Vasta patet populo: pœnas Rhadamanthus in ipso

Expetit introitu, mortemque exercet inanem.

537 sqq. Cf. Virg. Æn. VI, 662 seq. et ibi Heyne. Exin, etc., de porta, seu septo quarto agitur.

540. Proxima, quinta porta. Cf. ad IV, 668 seq.

542. Brevis fit mentio Tartari, ut mox 550 seq. Elysii, quoniam utrumque jam ornatissime descripserat Virgil. Æn. VI, 548... 627 et 637... 893. Conf. ibi Heyne in not. et Exc. VIII. —543. Rhadamantus, judex in inferis ap. Virg. Æn. VI, 566 sq. et seriores poetas, a quibus demum fabula de tribus inferorum judicibus inventa est. Vide Heyne Exc. XI ad Virg. Æn. VI. —544. mortem inanem, mortuos, umbras inanes, exercet, vexat, pœnis. Conf. Virg. Æn. VI, 543, 739, et supra ad I, 260, 363 et 675.

545

«Septima femineis reseratur porta catervis,

Liventes ubi casta fovet Proserpina lucos.

Infantum hinc gregibus, versasque ad funera tædas

Passis virginibus, turbæque in limine lucis

Est iter exstinctæ, et vagitu janua nota.

546. Liventes, atros, lucos: nam loca infera et quæ iis sunt, poetis plerumque atra, nigra, liventia, pallida, furva dicuntur. Cf. ad I, 119; X, 137; Brouk. et Heyne ad Tibull. III, i, 28. —Proserpina, Dea, feminarum catervis præficitur. —casta; cf. Virg. Æn. VI, 402, ibique Heyne.

547 sqq. Imitatio dulcissimi loci Virg. Æneid. VI, 426 seq., ubi v. Heyne. —hinc est iter, etc., porta octava. —versas ad funera tædas Passis, in ipso nuptiarum adparatu mortuis; Drak. Conf. ad II, 184. —548. in limine lucis, initio vitæ. Cf. V, 423; Lucret. II, 959; Senec. Herc. fur. 1132.

550

«Tum, seducta loco, et laxata lucida nocte,

Claustra nitent, quæ secreti per limitis umbram

Elysios ducunt campos: hic turba piorum,

Nec Stygio in regno, cæli nec posta sub axe:

Verum, ultra Oceanum sacro contermina fonti,

555

Lethæos potat latices, oblivia mentis.

550. Cf. ad v. 542, et Virg. Æn. VI, 637 seq. —laxata nocte, dissoluta, sine caligine, lucida claustra, conf. Virg. Æn. VI, 640, ubi v. Heyne. —551. Claustra, porta, seu septum nonum. —553 seq. Elysium non, ut apud Virg. Æn. VI, 637 sq. sub terra et in Stygio regno, h.e. in Orco, loco tenebris circumfuso, neque sub axe cæli, in orbe stellarum fixarum, vel lunæ (de qua opinione v. Natal. Com. III, 19), sed in insulis Fortunatis, ad extremum occidentem et Oceanum (non, ut ap. seriores poetas, in ipso Oceano), collocatur, ut ap. Hom. Odyss. δ, 563 sq., et Hesiod. Ἐργ. 170 seq., ubi v. Cleric. Cf. Heyne ad Virgil. l.c. et Hermanni Mythol. T. I, p. 407 sq. —555. Hæc sunt ipsa verba Virg. Æn. VI, 715. Lethe, sacer fons, h.e. fluvius, ad Lethen, Hispaniæ fl. qui in Oceanum influit, effictus; Ern. Cf. ad I, 236. Commentum de hoc fluvio est Platonicum. Vid. Heyne ad Virg. Æn. VI, 703, 705, 749, et Exc. XIII. Pythagoræ tribuitur a Lactant. Inst. III, 18; §. 16, et Orpheo a Diodoro I, p. 58 et 61.

«Extrema hinc, auro fulgens, jam lucis honorem

Sentit, et admoto splendet ceu sidere lunæ.

Hac animæ cælum repetunt; ac, mille peractis,

Oblitæ Ditem redeunt in corpora, lustris.

560

Has passim nigrum pandens Mors lurida rictum

Itque reditque vias, et portis omnibus errat.

556... 559. Hic locus concinnatus e Virg. Æneid. VI, 719... 751, ubi purgatio animarum, in nova corpora transiturarum, copiosius ornatiusque exponitur. Cf. de ea Heyne in notis et Exc. XIII. —Extrema, decima porta. —558. mille peractis lustris, non annis, ut apud Virg. Æn. VI, 748, ubi v. Heyne.

560 seq. Iisdem coloribus Mors adumbratur sup. II, 548 (ubi v. not.) forte et VI, 53. In aditu inferorum Letum constituit Virgil. Æneid. VI, 277. Commentum vero Silii non minus ingeniosum videtur.

«Tum jacet in spatium sine corpore pigra vorago,

Limosique lacus: late exundantibus urit

Ripas sævus aquis Phlegethon, et, turbine anhelo

565

Flammarum resonans, saxosa incendia torquet.

Parte alia torrens Cocytos sanguinis atri

Vorticibus furit, et spumanti gurgite fertur.

562. De fluminibus inferorum, quorum nomina Silius more poetarum temere posuisse videtur, v. Heyne Exc. IX ad Virgil. Æn. VI, ubi præter alia docet, Platoni in Phædone (p. 83, B. ed. Frf.) vetustiorum Theologorum exemplo (v. Hesiod. Theog. 740 seq., 807 sq.) Tartarum voraginem esse, in quam omnia flumina confluant et unde rursus effluant. Quod commentum animo Silii obversatum esse suspicari possis cum Ernesti V. C. cui tamen verba sine corpore nimis argute dicta videntur de voragine, quum in tractu inferorum nullum omnino corpus, solæ umbræ reperiantur. Cf. ad VIII, 145, et Heyne ad Virg. Æn. VI, 292. —563 sq. De Phlegethonte, a φλέγειν, vel φλεγέθειν dicto, cf. inf. v. 836 sq., et Virg. Æn. VI, 550 seq. Πυριφλεγέθων, dicitur Hom. Odyss. κ, 513, et Platoni in Phædone, p. 84. Notandæ autem h.l. verborum ambages.

566. In Cocyto Silius dissentit a reliquis poetis, qui eum plerumque lacrimarum flumen faciunt a κωκυτῳ, ut Claud. in Ruf. II, 491 sq. et R. Pros. I, 86; Stat. Theb. VIII, 30, nam v. 577, alium lacrimarum amnem anonymum ponit, incerta auctoritate usus; Draken. (ad v. 577) et Ern. De illa nominis etymologia, cf. Serv. ad Virg. Æn. VI, 132 et, qui primus ejus mentionem facit, Plato l.c. de ipso fluvio sup. ad XII, 116 sq.

At, magnis semper Divis regique Deorum

Jurari dignata palus, picis horrida rivo,

570

Fumiferum volvit Styx inter sulfura limum.

Tristior his Acheron sanie crassoque veneno

Æstuat, et, gelidam eructans cum murmure arenam,

Descendit nigra lentus per stagna palude.

Hanc potat saniem non uno Cerberus ore.

575

Hæc et Tisiphones sunt pocula, et atra Megæra

Hinc sitit, ac nullo rabies restinguitur haustu.

Ultimus erumpit lacrimarum fontibus amnis

Ante aulam, atque aditus, et inexorabile limen.

568. Hoc notum ex Hom. Odyss. ε, 185; Iliad. ξ, 271 sq.; ο, 37 sq.; Hesiod. Theog. 400, 774 sqq.; Virg. Æn. VI, 324; IX, 104 sq. —569 seq. palus, quoniam ei similis et tarda est, unde et lacus dicitur. Cf. Virg. Æn. VI, 134, 369, 414. —picis horrida rivo... limum; cf. Pausan. VIII, 18; Virg. Æn. IX, 105; X, 114.

571 seqq. Imitat. Virg. Æneid. VI, 295 seq., ubi v. Heyne Exc. IX, et not. ad v. 107. —Tristior, atrocior, funestior: quam tristitiam in Acherontis imagine satis graphice et absolute poeta expressit, nisi quod rei fœditas fastidio et nausea animum inplet; Ern. sanie; cf. ad VI, 187. —573. nigra, sic nigri æquoris Hor. II, xxvii, vs. 23. Ed. —573. Drak. notat, Acherontem rapidum et Stygem lentum describi a Seneca Herc. fur. 712 sq., unde raptus forte pro lentus, h.l. legendum censet Lefeb.

574. non uno ore: nam Cerberus vulgo triceps fingitur, πεντηκοντακάρηνος Hesiod. Theog. 312, et ἑκατοντακέφαλος Pind.; unde centiceps Hor. Od. II, xiii, 34.

577. Cf. ad v. 566.

«Quanta cohors, omni stabulante per atria monstro,

580

Excubat, et manes permixto murmure terret!

Luctus edax, Maciesque malis comes addita Morbis,

Et Mæror pastus fletu, et sine sanguine Pallor,

Curæque, Insidiæque, atque hinc queribunda Senectus,

Hinc angens utraque manu sua guttura Livor,

585

Et deforme malum ac sceleri proclivis Egestas,

Errorque infido gressu, et Discordia gaudens

Permiscere fretum cælo: sed et ostia Ditis

Centenis suetus Briareus recludere palmis,

Et Sphinx, virgineos rictus infecta cruore,

590

Scyllaque, Centaurique truces, umbræque Gigantum.

579 sq. Silius expressit, sed additis aliis, aliis variatis et exornatis, locum Virg. Æn. VI, 273 sq., ubi v. Heyne. Conf. supra II, 548 sqq., ubi iidem sunt Mortis comites.

581. Luctus edax; vid. ad VII, 271. —584. Imago invidiæ, quæ nescio an alibi reperiatur. Aliis eam coloribus adumbravit Ovid. Met. II, 760... 808. —585. Cf. Heyne ad Virg. Æneid. VI, 276. —587. Permiscere fretum cælo, ut fere XV, 714; XVII, 377; Virg. Æneid. I, 133; V, 790; XII, 705. Imitat. Virg. Æneid. VI, 285 sq. —588. De Briareo ἑκατογχειρῳ, cf. Hom. Iliad. α, 402 seq. (ubi v. Koeppen.) Virg. Æn. VI, 287, et X, 565 seq. de eodem et reliquis Centimanis, Cotto ac Gyge, Herman. Mythol. T. I, p. 56 seq.

Cerberus hic ruptis peragrat quum Tartara vinclis,

Non ipsa Alecto, nec feta furore Megæra

Audet adire ferum, dum fractis mille catenis

Viperea latrans circumligat ilia cauda.

592. feta furore; cf. ad v. 494. sic feta furentibus austris ap. Virg. Æn. I, 51. Ed.

595

«Dextra vasta comas nemorosaque brachia fundit

Taxus, Cocyti rigua frondosior unda.

Hic diræ volucres, pastusque cadavere vultur,

Et multus bubo, ac sparsis strix sanguine pennis,

Harpyiæque fovent nidos, atque omnibus hærent

600

Condensæ foliis: sævit stridoribus arbor.

595 seq. Hoc phantasma Silio, certe Senec. Herc. fur. 686 sq. (ex quo loco simill. nostrum expressum non male putat Lefeb.) subjecit Virg. Æneid. VI, 282 seq., ubi Heyne jam monuit, ab utroque ulmum, Somniorum sedem, satis commode in taxum et sedem bubonum, strigum Harpyiarumque mutatam esse. Taxus feralis arbor et pestifera, ideo inferis tributa, et a Lucano quoque VI, 645, Ditis domo; Cell. —comas; vid. ad IV, 682. —nemorosa, ut instar nemoris, V, 482. Cf. Ovid. Met. VIII, 744, et Epist. Her. XV, 160.

598. Striges aves diri ominis (ut bubones) et nocturnæ, quæ ubera infantium exsorbere fingebantur. Vid. Intpp. ad Ovid. Fast. VI, 130 seqq.; Harduin. ad Plin. XI, 39, seu 95 extr.; Burm. ad Petron. 36, 63 et 134; Heyne ad Tibull. I, v, 52, et Virg. Æn. XII, 862 sq.

«Has inter formas conjux Junonis Avernæ,

Subgestu residens, cognoscit crimina regum.

Stant vincti, seroque piget sub judice culpæ:

Circumerrant Furiæ, Pœnarumque omnis imago.

605

Quam vellent numquam sceptris fulsisse superbis!

601. Novo phantasmate Silius reges a conjuge Junonis Avernæ, h.e. Plutone judicatos infert; Ern. Umbrarum tamen judicem Statius et alii Plutonem inducunt. Vid. ad v. 604 in V.L. —Juno Averna, Proserpina, ut apud Ovid. Met. XIV, 114, et Juno inferna apud Virg. Æn. VI, 138, ubi v. Heyne. —602. Subgestu (θρονῳ, Homer. Iliad. υ, 62) residens, ut ap. Montfauc. Ant. expl. T. I, P. I, pl. 37, n. 3. Rude solium ei tribuitur a Claud. R. P. I, 79, et sella in Maffei gem. ant. P. II, t. 36.

604. De Furiis pauca dixit Silius sapienter, quia ornatissime jam omnia extulerat Virg. Æneid. VI, 555 sq., 570 sq. —Pœnarumque; v. Var. Lect.

605. Imitat. Virg. Æn. VI, 436, ubi v. Heyne.

Insultant duro imperio non digna nec æqua

Ad superos passi manes: quæque ante profari

Non licitum vivis, tandem permissa queruntur.

606 seq. manes eorum, qui ad superos, apud vivos, inter homines, in terra (ut ap. Virg. Æneid. VI, 481), sub duro imperio regum indigna et iniqua passi erant, nunc iis insultant, libere illos adcusant et graviter, vel adeo αἰκίζουσι, ut ap. Senec. Herc. fur. 737 sq. «Vidi cruentos carcere includi duces, Et inpotentis terga plebeia manu Scindi tyranni.» Hunc locum imitatus est, et mirifice amplificavit vir cl. Fénélon, Télémaque, lib. VIII; unde pauca excerpere operæ pretium videtur: «Ces ombres d’esclaves ne craignaient plus l’ombre de Nabopharzan; elles la tenaient enchaînée et lui faisaient les plus cruelles indignités.... Enfin Télémaque aperçut les rois qui étaient condamnés pour avoir abusé de leur puissance.... On les entend gémir dans ces profondes ténèbres, où ils ne peuvent voir que les insultes et les dérisions qu’ils ont à souffrir: ils n’ont rien autour d’eux qui ne les repousse, qui ne les contredise, qui ne les confonde.... Dans le Tartare ils sont livrés à tous les caprices de certains esclaves, qui leur font souffrir à leur tour une cruelle servitude... O insensé, celui qui cherche à régner!» etc... Ed.

Tunc alius sævis religatur rupe catenis:

610

Ast alius subigit saxum contra ardua montis:

Vipereo domat hunc æterna Megæra flagello.

Talia letiferis restant patienda tyrannis.

609. Imitat. Virgil. Æn. VI, 616 sqq., ubi Heyne monuit, non necesse esse, ut poeta solum Ixionem et Sisyphum respexerit. —alius religatur rupe, ut Prometheus, qui, ob ignem in terram delatum, non Caucaso tantum monti, sed in inferis quoque rupi adfixus fingebatur, de quo v. Aristot. Poet. c. 17. —610. alius, ut Sisyphus, de quo v. Jani ad Hor. II, 14, 19, 20. —subigit, agit in montem. Cf. XV, 218, et Gron. ad Liv. XXVI, 7. —611. Vipereo domat flagello; conf. Virg. Æn. VI, 570 seq. —æterna Megæra; vid. Var. Lect.

«Sed te maternos tempus cognoscere vultus,

Cujus prima venit non tardis passibus umbra.

615

Adstabat fecunda Jovis Pomponia furto.

Namque, ubi cognovit Latio surgentia bella

Pœnorum, Venus, insidias anteire laborans

Junonis, fusa sensim per pectora patrem

Implicuit flamma: quæ ni provisa fuissent,

620

Sidonia Iliacas nunc virgo adcenderet aras.»

613 sqq. Sic matris umbram videt Ulysses et cum ea conloquitur Odyss. λ, 140 seq., 615 sq.; v. ad IV, 476, fecundo olim Jovis furto, ut VII, 487, ubi v. not. Latio surgentia bella, ut ap. Virg. Æn. IV, 43.

617. Non male Venus, ut adversus Junonis machinationes et consilia tueretur Romanum imperium, et Scipio, vindex ejus, nasceretur, Jovem amore Pomponiæ inflammasse fingitur; quod commentum et Veneri consentaneum est, et ad insignem Scipionis laudem valet. —618 seq. Exquisitius ossibus inplicare ignem, dixit Virgil. Æn. I, 660, ubi v. Heyne. Conf. sup. II, 516 seq. —620. Vestales virgines ex Carthaginiensibus caperentur, h.e. Romano imperio potiti Pœni forent; Cell. Virgines Punicæ in altaribus Rom. sacrificarent; Mars. quod, etsi eodem redit, rectius videtur Ern. qui bene monet, hanc argutam et longinquius petitam Silii rationem esse imperium Rom. designandi. Excusari tamen potest, quum ab igni Vestæ æterno Palladioque, in ejus æde servato, imperii salus pendere crederetur. Cf. simil. loc. sup. I, 542 sq. ibique not.

Ergo ubi gustatus cruor, admonuitque Sibyllæ,

Et dedit alternos ambobus noscere vultus,

Sic juvenis prior: «O magni mihi numinis instar,

Cara parens, quam, te ut nobis vidisse liceret,

625

Optassem Stygias vel leto intrare tenebras.

Quæ sors nostra fuit, cui te, quum prima subiret,

Eripuit sine honore dies, et funere carpsit?»

621. gustatus cruor; cf. Odyss. λ, 152, et sup. ad v. 448.

626. cui, sc. mihi, seu nobis. —te, quum prima subiret... dies: nam in partu mortua mater, et filius utero ejus excisus, si fides habenda Plinio VII, 9; Solin. c. 4, et Tertull. de animo c. 25. Cf. mox v. 629 seq.; 637... 646. Hinc Drak. conjiciebat, matrem P. et L. Scipionum, cujus meminerit Polyb. X, 4. Publii novercam, et Lucii, fratris minoris natu, matrem fuisse. —627. honore et funere pro exsequiis; Ern. Sed funus certe pro morte dictum, et dies te funere carpsit, ut supra V, 591, ubi v. not.

Excipit his mater: «Nullos, o nate, labores

Mors habuit nostra: æthereo dum pondere partum

630

Exsolvor, miti dextra Cyllenia proles

Imperio Jovis Elysias deduxit in oras;

Adtribuitque pares sedes, ubi magna moratur

Alcidæ genetrix, ubi sacro munere Leda.

628. labores; ut VI, 386. —629. æthereo pondere partum, divinitus genitum; Ern. At junge æthereo pondere Exsolvor κατὰ partum, h.e. te, ex Jove conceptum, partu edo, pario. —630. Cyllenia proles, Mercurius, Jovis filius in Cyllene monte natus (cf. III, 203), ψυχοπομπὸς, seu πουπαῖος, de quo vide Heyne ad Virgil. Æneid. IV, 243; Jani ad Horat. Od. I, 10, vs. 17, et Hermanni Mythol. T. I, p. 128. —633. Verba sacro (h.e. Jovis) munere etiam ad Alcidæ genetricem, Alcmenam, refero, quæ post mortem Jovis jussu a Mercurio in Elysium deducta ibique Rhadamantho nupta perhibetur. Vide Antonin. Liber. cap. 32. Similia forte de Leda commenti sunt poetæ nescio qui.

«Verum age, nate, tuos ortus, ne bella pavescas

635

Ulla, nec in cælum dubites te tollere factis,

Quando aperire datur nobis, nunc denique disce.

Sola die caperem medio quum forte petitos

Ad requiem somnos, subitus mihi membra ligavit

Amplexus, non ille, meo veniente marito,

640

Adsuetus facilisque mihi: tum luce corusca,

Inplebat quamquam languentia lumina somnus,

Vidi (crede) Jovem: nec me mutata fefellit

Forma Dei, quod, squalentem conversus in anguem,

Ingenti traxit curvata volumina gyro.

645

Sed mihi post partum non ultra ducere vitam

Concessum: heu, quantum gemui, quod spiritus ante,

Hæc tibi quam noscenda darem, discessit in auras!»

His alacer colla amplexu materna petebat;

Umbraque ter frustra per inane petita fefellit.