PUNICORUM

LIBER DECIMUS QUINTUS.

ARGUMENTUM.

Cnæo et Publio Scipionibus in Hispania cæsis, Senatus Rom. de duce, qui in eorum subcedat locum, deligendo consilia agitat, precibusque ad Deos fusis solliciti exspectant Patres, ut, qui imperium in Hispaniam audeant adcipere, nomina profiteantur; 1-9.

P. Cornelius Scipio, Publii, qui in Hispania ceciderat, filius, quatuor et viginti ferme annos natus, illud quidem petere gestit, ut patris patruique necem ulciscatur; sed absterretur consiliis cognatorum, qui juvenilem respiciunt ætatem, horrentque et funestam domus fortunam, et gentem terramque mali ominis, ubi inter sepulcra parentis ac patrui res gerendæ sint, et hostes, qui duos summos imperatores devicerint animosque conlegerint secundo Marte; 10-17.

Juveni in inpluvio domus sub lauri umbra hæc secum reputanti fluctuantique animo subito per aerem adlapsæ Voluptas ac Virtus diverso oris vestisque habitu adparent, et utraque dat operam, ut eam blande adpellando deleniat; 18-31.

Voluptas, argumentis ex Epicureorum disciplina petitis, dissuadet militiam, vitamque mollem, otiosam, bellicis publicisque negotiis, periculis ac curis vacuam, omnibusque voluptatibus diffluentem commendat; 32-67.

Virtus contra, secundum doctrinam Stoicorum, de divina animi humani origine, de hominum præ ceteris animalibus præstantia, de inani brevique voluptatis fructu et malis, quæ inde nascantur, de veris ac perennibus præmiis virtuti propositis, disputat, et ad studium laudis patriæque defensionem exhortatur; 68-120.

Hæc præcepta juveni adrident, et Voluptas irata in nubes se tollit; 121-128.

Scipio igitur, Virtutis instinctus monitis, imperium, quod nemo sibi deposcere audet, palam profitetur se petere, et ora in se convertit omnium, qui patrem ejus aut patruum revixisse et renatum sibi opinantur; 129-134.

Impetus quidem animorum et ardor mox residet, silentio orto ac tacita cogitatione, quanta moles rerum quantumque imperium ætati haudquaquam maturæ permittatur: sed eum excitant rursus fausta omina anguis occidentem versus per aerem volantis, et tonitru, quo cælum bis terque contremit; 135-145.

Iis confirmati omnes Scipioni imperium esse in Hispania jubent, et certatim dant nomina; 146-151.

Ille itaque, precibus ad Neptunum missis, cum classe oram Tusci Ligusticique maris, Alpes ac Gallicum sinum, et deinde Pyrenei promont. et Emporias prætervectus, Tarraconem proficiscitur, ubi naves subduci jubet; 152-179.

Ibidem ei in somno obfertur species parentis, qui filio vehementer auctor est, ut prius quam tres Pœnorum duces, qui trifariam exercitus in diversissimas regiones distraxerint, castra conjungant, Carthaginem Novam obpugnet, urbem opulentissimam omnium in Hispania, ac insignem præterea portu, celso situ et ubertate agrorum; 180-199.

Eo itaque raptim ducitur agmen, eodemque tempore, quo ad mœnia subit, C. Lælius cum classe intrat portum; 200-231.

Contra Aris, Pœnorum dux, arcem militibus insidet, et urbs potissimum altitudine murorum defenditur: raræ enim scalæ iis æquari possunt, et, quo quæque altiores, eo infirmiores sunt, ipsoque hominum, qui adscendunt, onere franguntur; 232-236.

Verum Scipio, ubi comperit, æstum decedere, et, qua parte stagnum claudat urbem, facilem per illud pedibus ad mœnia transitum dari, eo secum armatos ducit, et, nulla ibi hostium statione aut custodia obposita, sine certamine Carthaginem uno die capit; 237-250.

Postridie Neptuno Jovique tauros mactat, et militibus, prout cuique meritum virtusque fuerat, ante omnes vero C. Lælio, dat dona; 251-262.

Tum prædam dividit, et adultam virginem eximia forma principi Hispaniæ adolescenti, cui ea desponsa erat, inviolatam reddit: quæ continentia ac benignitas in convivio amplissimis a Lælio laudibus celebratur; 263-285.

Interea Philippus, Macedonum rex, fœdere cum Pœnis Acarnanibusque junctus, bellum infert Ætolis, sociis Romanorum, subitamque expeditionem facit in fines Epiri, Illyrici ac Græciæ; 286-311.

Idem tamen sæpius in Macedoniam, a Dardanis aliisque hostibus infestatam, retro concedit, nec nisi finitimam Græciam bello vexat, donec, terra marique a Romanis victus, pacem petere cogitur; 312-319.

Eodem tempore Tarentus per proditionem recipitur a Fabio Maximo, in cujus exercitu erat frater mulierculæ, quam præfectus præsidii perdite amabat; 320-333.

Anno autem insequenti in Apulia cæditur M. Claudius Marcellus consul et vir fortissimus, qui, si diutius vixisset, Scipioni forte gloriam eripuisset confecti belli; 334-342.

Is, tumulum inter Punica et Romana castra occupandum ratus, ipse eo cum T. Quinctio Crispino conlega, M. Marcello filio paucisque equitibus, non perturbatus malo omine, speculatum proficiscitur; 343-365.

Ab tergo deinde circumventus a Numidis, qui ex insidiis consurrexerant, fortissime pugnat, et forsan evasisset e manibus hostium, nisi saucium vidisset filium: sed adtonito ea specie arma excidunt e manibus, et mox transfixus lancea prolabitur ex equo; 366-380.

Inventum Marcelli corpus Hannibal comburendum curat, tantumque virum honore solemni ac laudatione prosequitur; 381-398.

Quæ dum in Italia aguntur, fama captæ Carthaginis Novæ terrorem incutit Hispaniæ populis, et tres Pœnorum duces omnem salutis spem in eo positam putant, ut exercitus in unum omnes contrahantur; 399-409.

Proximus Scipioni est Hasdrubal, Hannibalis frater, qui, quum forte primordia Carthaginis veteris sacris epulisque celebranda instituisset, turbatur Romanorum adventu, et in castra trepide confugit; 410-439.

Postero die prælium committitur, in quo maxime eminet virtus C. Lælii, viri non minus eloquentiæ, quam rei militaris gloria conspicui; 439-470.

Pœni fusi ad Pyrenæum tendunt, et Scipio castris hostium potitus ingentem prædam concedit militibus; 471-492.

Tum Hasdrubal in Galliam transgressus magno auri pondere conducit ibi auxilia, et vere ineunte Alpes transit, ut fratri se conjungat; 493-514.

Quo nuntio Romam perlato omnia terrore ac tumultu strepunt, et Italiæ imago vel genius, ægre ferens hostis audaciam et calamitates, quas hæc terra per decem jam annos perpessa sit, C. Claudium Neronem consulem, in Lucanis Hannibali obpositum, per somnum in eam inpellere mentem conatur, ut, castris clam noctu relictis, cum electa manu ad Metaurum, Umbriæ fluvium, proficiscatur et Hasdrubali obviam eat; 515-559.

Is quoque expergefactus confestim de toto exercitu, quod roboris est, deligit, magnisque itineribus contendit ad castra M. Livii conlegæ, viri fortis ac prudentis, qui, multis ante annis ex consulatu populi judicio damnatus, nunc eumdem honorem sibi delatum, ut laboranti patriæ opera et consilio suo subveniret, etsi invitus receperat; 560-600.

Hasdrubal mox ex variis indiciis conligit, multitudinem hostium crevisse, eaque cura anxius noctu furtim signa ferri jubet; at per tortuosi Metauri amnis sinus flexusque errorem volvens haud multum procedit; 601-625.

Postquam itaque orto sole fuga fit manifesta, Romani extemplo fessum agmen hostium insequuntur, et duces orationibus animos militum ad pugnam excitant; 626-665.

Tum Livius, vir exactæ jam ætatis, acer in hostes ruit, et Nabim, Jovis Hammonis sacerdotem, armis veneno infectis et conto ferocem, Hasdrubal vero Arabum, in spoliando Nabis corpore occupatum, et Canthus Rutulum, pecoris olim ditissimum, telo transfigit; 666-710.

Inpetum Romanorum non sustinent Galli, intolerantissima laboris corpora, et Livius, juvenili ardore pugnans, cedentibus instat; 711-739.

Fugientes nunc precando, nunc castigando revocat Hasdrubal, et leve vulnus infligit consuli, quo facto atrox utrimque editur cædes; 740-777.

Tandem Nero, ubi conlegam vulneratum esse resciverat, ira incensus cæco inpetu fertur in Hasdrubalem, eumque jaculo ictum gladio obtruncat; 778-807.

Cæso duce reliqui Pœni aut sternuntur aut fugiunt: Nero autem jam ipsa nocte, quæ sequuta est pugnam, raptim ad stativa sua, in Lucanis posita, redit; 807-812.

Illuc nuntium ingentis cladis adfert, caputque Hasdrubalis, hastæ cuspidi infixum, ostendit Hannibali, qui tacito dolore cruciatus castra inde movet; 813-823.

At nova Romuleum carpebat cura senatum,

Quis trepidas gentes Martemque subiret Hiberum,

Adtritis rebus: geminus jacet hoste superbo

Scipio, belligeri Mavortia pectora fratres.

5

Hinc metus, in Tyrias ne jam Tartessia leges

Concedat tellus, propioraque bella pavescat.

Anxia turba Patrum quasso medicamina mæsti

Imperio circumspectant, Divosque precantur,

Qui laceris ausit ductor subcedere castris.

Hic liber continet historiam belli in Hispania a Romanis duce Scipione Africano gesti, quum Cn. et P. Scipiones ibi periissent; de quo v. sup. XIII, 381 sqq.

1. Conf. omnino Liv. XXVI, 18. —2. gentes, copias Rom. —trepidas, cæsis Scipionibus et utroque exercitu. —gentesque Martemque Hiberum, h.e. periculosum copiarum Rom. in Hispania residuarum imperium, tanquam grave onus, subiret. Cf. v. 9. —3. hoste superbo, per hostem superbum; Lenz. Immo, hoste superbiente, triumphante.

5 sq. Tartessia t., Hispania, a Tartaro, ob subterraneas cavernas, sic dicta. Strab. Cf. ad III, 399. —in Tyrias leg. Conc., imperio et potestati Pœnorum se subjiciat; Drak. coll. v. 383, et I, 2. —6. propiora bella, in Libya, Hispaniæ vicina.

10

Absterret juvenem, patrios patruique piare

Optantem manes, tristi conterrita luctu,

Et reputans annos, cognato sanguine turba.

Si gentem petat infaustam, inter busta suorum

Decertandum hosti, qui fregerit arma duorum,

15

Qui consulta ducum, ac flagret meliore Gradivo;

Nec promtum teneris inmania bella lacertis

Moliri, regimenque rudi deposcere in ævo.

10 sq. Cf. Liv. XXVI, 18, extr. juvenem, Scipionem Africanum. —patrios manes, cf. ad VII, 487. —piare, vindicare, manes, mortem. —12. annos, juvenilem ætatem Scipionis, quatuor et viginti ferme annos nati. —cognato sanguine turba, cognati. Id toti populo tribuit Livius l.l.

13. gentem infaustam, Hispanam, Scipionibus perniciosam, vel mali ominis. —14. Decertandum esse Scipioni, hosti, cum hoste. Cf. ad I, 234. —15. Gradivo, belli fortuna meliore flagret, ad virtutem incendatur. —16. Nec facile esse puero vel juveni, tam periculosi gravisque belli molem sustinere. Conf. XVI, 656 sq.

Has, lauri residens juvenis viridante sub umbra,

Ædibus extremis volvebat pectore curas;

20

Quum subito adsistunt, dextra lævaque per auras

Adlapsæ, haud paullum mortali major imago,

Hinc Virtus, illinc virtuti inimica Voluptas.

18... 128. Præclarum commentum, quo fabula de Hercule a Prodico narrata et omnibus notissima e Xenoph. Mem. Socr. II, 1, §. 21 seqq.; et Cic. Off. I, 32 (quam et Ovid. Amor. III, 1 sq.; Lucian. in Somn. aliique imitati sunt), ad Scipionem transfertur, facile animum docti poetæ subire poterat ex iis, quæ de origine vulgatæ opinionis, qua Scipio divinæ originis vir esse credebatur, memorant Liv. XXVI, 19, et Polyb. X, 2 et 5, quæ loca insignia neminem comparasse pœnitebit. Fabulam venustam Prodici Sophistæ, quam Xenophon memorat e libro, cui titulus fuit Ὡραι (f. ætates vitæ), ingeniose etiam tractarunt Ill. Wieland (in N. Amadis et Musarion, Ges. I) et Stiernhiehn in carmine Danico, quod Sæc. XVII edidit et inscripsit: Hercules; Lenz. Eamdem nuper erudite copioseque interpretatus est juvenis doctiss. Goth. Aug. Cubæus Misnensis in libello, quem nondum vidi, et cujus titulus est: Xenophontis Hercules Prodicius et Silii Italici Scipio, perpetua nota illustrati, præmissa de Prodico dissert. Lips. 1797, in-8^o. —Episodium hoc docte illustrarunt Ill. Doering in Eclogis vett. poett. lat. p. 255 sqq., quem comment. passim laudabo, et Cl. Weiske in vers. germ. Xenoph. Mem. Socr. Lips. 1794, quem librum mihi nunc ad manus haud esse doleo. Conf. qui iisdem coloribus adumbrarunt Virtutem ac Voluptatem, Philostr. in Imagin., Philo Jud. de mercede meretr. p. 863; Lactant. VI, 3 et 4; Maxim. Tyr. λογος δ, pr. Basil. orat. de legendis Græc. libris §. 10; Themist. Orat. XXII, p. 280, ed. Hard. —18 seq. Impluvium, seu cavædium (al. cavum ædium), μεσαύλιον, media ædium pars, non modo porticibus cingi, sed et amœnis arboretis (unde h.l. lauri sub umbra), xystis vel ambulationibus ornari solebat, vid. Heyne ad Virg. Æn. II, 512 sq.; VII, 59; et ad Tibull. III, iii, 15; Jani ad Horat. Od. III, x, 5 sq.; Ernesti clav. Cic. v. impluvium et xystus. Hinc extremas ædes adcipio de extrema parte impluvii, prope ὀπισθόδομον. «Hortus erat posticis ædium partibus,» Liv. XXIII, 8. —20. per auras, de cælo, ut Deæ. —21. haud paulum mortali major imago iis fuit, ut Diis, qui humana forma, sed majore, pulchriore et augustiore, induti hominibus adparent. Vid. Heyne Exc. XIII, ad Virg. Æn. I. —22. Virtuti inimica Voluptas, cf. Cic. de Senect. c. 12.

Altera Achæmenium spirabat vertice odorem,

Ambrosias diffusa comas, et veste refulgens,

25

Ostrum qua fulvo Tyrium subfuderat auro:

Fronte decor quæsitus acu, lascivaque crebras

Ancipiti motu jaciebant lumina flammas.

23 sq. Hoc loco Lenzius notat Voluptatem Silii, qualis est orientalis meretrix, pretioso cultu adornatam: «illa vero Prodici, inquit, similior est ionicæ ἑταίρῃ.» Ed. —odorem, unguentum, et quidem h.l. Deorum, ambrosiam, unde mox Ambrosius diffusa comas, ut de Venere ap. Virg. Æn. I, 403, cf. sup. ad VII, 469, et XII, 245. Silius autem ad Voluptatem transtulit imaginem Veneris. Ἀφροδίτη γὰρ ἔστιν ἡδονὴ, Athen. Deipn. XII, pag. 510. —Achæmenium, Persicum, pro quovis pretioso et optimo, cf. ad VII, 647; Plin. XIII, i, s. 1; Salmas. ad Solin. p. 947.

—24 sq. Apud Xenoph. Κακία habet ἐσθῆτα, ἐξ ἧς ἂν μάλιστα ὥρα διαλάμποι. Apud Philostr. Ἡ μὲν Κακία χρυσῷ τε κατεσκευασμένη, καὶ ὅρμοις, ἐσθῆτι τε ἁλιπορφύρῳ, καὶ παρεῖας ἄνθει, καὶ χαίτης ἐμπλοκαῖς καὶ γραφαῖς ὀμμάτων, cf. Var. Lect. —25 sqq. Voluptas subfuderat, trajecerat, ostrum, purpuream tramam, fulvo auro, subtemine aureorum filorum; et in fronte crinis constringebatur acu aurea; lascivaque lumina motu ancipiti, incerto, fluctuante, jaciebant crebras flammas, radios amoris, ut ap. Lucian. Amor. III: ἱλαραι τῶν ὀμματων αἱ βολαι τακερως ἀνυγραινοντο; Lenz. —26 seq. acu comatoria, seu crinali, vel discriminali, qua nodi capillorum a fronte in verticem reductorum (tutuli, κρωβυλοι, κορδυλαι, κορυμβοι, σκορπιοι) figebantur, cf. Salmas. Exerc. Plin. p. 534, et Intpp. Petron. c. 21. Eodem forte sensu Virg. Æn. IV, 138, dixit crines nodantur in aurum, h.e. acu aurea. Ea sic decor quæritur in fronte, fronti. Contra vers. 28. —frons hirta est, ubi capilli, ut ap. Terent. Heaut. II, ii, 49, passi et circum caput rejecti negligenter sunt; Doering. —Sic ap. Xenoph. l.l. ὄμματα ἀναπεπταμένα, oculi huc illuc volitantes, τῆς Κακίας, lascivi et mobiles, ap. Lucian. Merced. cond. c. 33, T. I, p. 692: τὸ βλέμμα διασεσαλευμένη; Doer. Philo Jud. l.l. ὑπὸ τρυφῆς τε ἄγαν καὶ χλίδης σαλεύουσα τὼ ὀφθαλμὼ, οἷς τὰς τῶν νέων ἀγκιστρεύεται ψυχὰς.

Alterius dispar habitus, frons hirta, nec unquam

Composita mutata coma; stans vultus, et ore

30

Incessuque viro propior, lætique pudoris,

Celsa humeros niveæ fulgebat stamine pallæ.

28 sq. Ἀρετη Prodici virtutes in qualibet vitæ conditione complectitur, et mitiorem elegantioremque animi formæque indolem præ se fert: Virtus Silii est virago, aspera heroina et imago bellicæ virtutis, juveni fortissimo consentanea, non Virtus elegantioris Græciæ, sed veteris Romæ, cujus frons est hirta, incomtis et fruticantibus capillis, stans vultus, βλεμμα καθεστηκος (vid. D’Orvill. Charit. p. 404), oculus eodem obtutu sibi constans (quo animi tranquillitas significatur, ut contra mentis motus æstusque luminibus lascivis mobilibusque Voluptatis), et lætus pudor, grata verecundia; Lenz. —Alterius, Virtutis. —frons hirta, crinibus negligenter in ea sparsis, cf. ad v. 26. Sed quoniam hæc notio verbis seq. exprimitur, malim intelligere frontem rugis horridam et deformem (ut hispida facies ap. Hor. Od. IV, x, 5), qualis meditabundis est, sive acribus et industriis in rebus gerendis; vel tristem ac torvam, quæ corrugari, contrahi, adduci solet, ut contra serena ac læta exporrigi, remitti, explicari, solvi. Hirtum, vel hispidum proprie dicitur quidquid non satis cultum ac politum, et sic asperum vel ingratum adspectu est, quod jam monuit Jani ad Hor. Od. II, ix, 1. Ille vero oris cultus habitusque Virtuti tribuitur a Philostr. Ἡ δὲ Ἀρετὴ πεπονηκυίᾳ μὲν προσφερὴς, τραχὺ δὲ ὁρῶσα, etc. et Justitiæ ab antiquis poetis, sculptoribus pictoribusque (qui eam iisdem coloribus, quibus Virtutem, depingebant), quod vel ex verbis Chrysippi ap. Gell. XIV, 4, intelligitur: σκυθρωπὴ γράφεται, καὶ συνεστηκὸς ἔχουσα τὸ πρόσωπον, καὶ δεδορκὸς βλέπουσα, ὥς τε τοῖς μὲν ἀδίκοις φόβον ἐμποιεῖν, τοῖς δὲ δικαίοις θάρσος. —29 sq. nec unquam composita mutata coma, nativa frontis forma non exornata et mutata fuit crispatis et arte compositis capillis; Doering. —Vultus stans, constans, semper idem et compositus, vel in unam rem defixus, quod constantiæ, gravitatis, probitatisque indicium est, ut levitatis contra et lasciviæ, si quis oculos perpetuo movet et ubivis circumfert, vel obliquat eos, et limis alium adspicit, cf. v. 27, et sup. ad III, 173; Stat. Theb. X, 688. Sic συνεστηκὸς ἔχουσα τὸ πρόσωπον, ap. Gell. l.l. λογισμὸς ἑστὼς, χρεία et ἐλπις ἑστηκυία, vel ἔστη τῇ διανοίᾳ ap. Polyb. III, 105; VI, 25; X, 16; XXI, 9: τὸ τοῦ βλέμματος καθεστηκὸς ap. Eustath. in Iliad. γ. —ore Incessuque viro propior; καί μοι ἔδοξεν ἀνδρῶν εἶναι περιπτῶν τὰ θεῖα, etc. Philost. —30. læti pudoris, grata oris verecundia; κεκοσμημένη τὰ ὄμματα αἰδοῖ, Xenoph. —Lætus pudor est, qui vultum decorat, et animos adspicientium læto quodam et jucundo sensu adficit; ut Venus ap. Virg. Æn. I, 591 (ubi vid. Heyne), Æneas oculis lætos adflat honores; Doering. —31. Celsa humeros, naturæ convenienter, Dausq. qui contulit Terent. Eun. II, iii, 21 seq. «Haud similis virgo est virginum nostrarum, quas matres student Demissis humeris esse, vincto pectore, ut graciles sient, etc.» —niveæ fulgebat stamine pallæ, κεκοσμημένη τὸ σχῆμα σωφροσύνῃ, ἐσθῆτι δὲ λευκῆ, Xenoph. Vestis quoque naturalis, non adscititii coloris.

Occupat inde prior, promissis fisa, Voluptas:

«Quis furor hic, non digne puer, consumere bello

Florem ævi? Cannæne tibi, graviorque palude

35

Mæonius Stygia lacus excessere, Padusque?

Quem tandem ad finem bellando fata lacesses?

32. Occupat, scil. loqui h.e. festinat loqui, vel potius prior dixit, ut ap. Stat. Theb. VII, 538, φθάνει, vel προλαμβάνει λέγειν. Ap. Xenoph. τὴν Κακίαν φθάσαι βουλομένην, προσδραμεῖν τῶ Ἡρακλεῖ καὶ εἰπεῖν, etc. —promissis, quæ datura, et quibus Scipionis animum motura esset. —33. Simillima est oratio τῆς Κακίας ap. Xenoph. l.l. cf. mox ad v. 45. —34. Num inmemor es cladum, quas Romani adceperunt ad Cannas, etc.? —gravior, tristior Romanis Styge. —35. lacus Mæonius, Trasymenus, cf. ad IV, 719 sqq., et V, 9 sq. —Padus, clades ad Trebiam et Ticinum, in Padum influentes, cf. ad VII, 149. —excessere ex animo vel memoria tua, vid. ad II, 628.

36. Quem ad finem, quo usque, ad quos fines et terminos bella et expugnationes tuas quasi proferes, et fata lacesses, mortem adcelerabis, ut contra v. 47 ætas concessi a fatis temporis; Lenz. Immo quem ad finem, quo fine, cur. Illa certe explicatio a juvene, qui nondum administraverat bellum, et a verbis fata lacesses aliena videtur. —fata lacesses, vid. ad I, 680; IV, 731, et XII, 61.

Tune etiam tentare paras Atlantica regna,

Sidoniasque domos? moneo, certare periclis

Desine, et armisonæ caput objectare procellæ.

40

Ni fugis hos ritus, Virtus te sæva jubebit

Per medias volitare acies, mediosque per ignes.

Hæc patrem patruumque tuos, hæc prodiga Paulum,

Hæc Decios Stygias Erebi detrusit ad undas:

37. Atlantica regna, extremam Libyam, ubi mons Atlas: nisi potius intell. h.l. Hispania, a mari Atlantico sic dicta, cf. XIII, 200. Scipio primum petiturus erat Hispaniam, eaque debellata Sidonias domos (v. 38), Carthaginem. —39. armisonæ procellæ, periculis belli.

40. Ni fugis hos ritus, quales Virtus exigit, θρησκείαν; invidiose, quasi in externis ritibus versetur virtutis exercitium; Doering. —ritus, leges, cultus et præcepta Virtutis; Lenz. —41. Cf. ad XIV, 175.

42. prodiga, invidiose, veluti Virtus non parcat viris magnis, sed eos temere pessumdet; Ern. —Paulus ipse prodigus animæ magnæ dicitur Horat. Od. I, xii, 38. Cf. sup. ad I, 225. —43. Decios patrem filium et nepotem, pro patria se devoventes, si fides habenda Cic. Tusc. Qu. I, 87, et fin. II, 19; nam alii non idem tradunt de nepote.

Dum cineri titulum, memorandaque nomina bustis

45

Prætendit, nec sensuræ, qui gesserit, umbræ.

At si me comitere, puer, non limite duro

Jam tibi decurrat concessi temporis ætas.

44. Hoc iterum acerbe dictum pro, gloriæ et honoris spe fallit, ut mortis contemtum animis ingerat; Ern. Summam rerum gestarum sepulcris inscriptam titulos supremos Plin. Ep. IX, 19 vocat; Cell. —45. non sensuræ, quid gesserit, umbræ, sententia, quæ animorum post mortem vitam invidiose ridet; Ern. Epicureorum præcipue ea fuit opinio, animam simul cum homine mori et interire (vid. Diog. Laert. lib. X): ubique vero Silius Voluptatem ex opinione Epicureorum, quos Voluptatem summum bonum putasse creditum est, argumentantem inducit, quemadmodum contra Virtutem ex placitis Stoicorum; Drak. 46 sqq. Sic et Κακία disputat ap. Xenoph. Mem. Socr. II, i, §. 23. Ἐὰν οὖν ἐμὲ φίλην ποιήσῃς, ἐπὶ τὴν ἡδίστην τε καὶ ῥᾴστην ὁδὸν ἄξω σε, καὶ τῶν μὲν τερπνῶν οὐδενὸς ἄγευστος ἔση, τῶν δὲ χαλεπῶν ἄπειρος διαβιάσῃ· πρῶτον μὲν γὰρ οὐ πολέμων, οὐδὲ πραγμάτων φροντιεῖς, ἀλλὰ σκοπούμενος διέσῃ, τὶ ἂν κεχαρισμένον ἢ σιτίον ἤ ποτὸν εὕροις, etc.

46. limite duro, dura et molesta vitæ via ac conditione, cf. ad VIII, 612.

Haud unquam trepidos abrumpet buccina somnos:

Non glaciem Arctoam, non experiere furentis

50

Ardorem Cancri, nec mensas sæpe cruento

Gramine compositas: aberunt sitis aspera, et haustus

Sub galea pulvis, partique timore labores:

48. Cf. omnino Heyne ad Tibull. I, i, 4, ubi exemplis docet, belli aut militiæ ærumnas et terrores hostiles (unde h.l. trepidos) per somnos classico interruptos a poetis declarari. —abrumpet somnos, ut apud Virgil. Ge. III, 530 et al. Drak. cf. sup. ad VII, 156. —49 sq. Conf. Ovid. Met. IV, 624; arctoa glacies, polus arcticus, seu septemtrionalis: Cancri, poli antarctici, seu australis. —50. mensas sæpe cruento Gramine composit., ut fit in vita bellica, quum sub dio, humi, inter cæsorum cadavera decumbunt ad cibum capiendum; Ernesti, qui et recte jam monuit, in toto h.l. singula ad extenuandam illam vitam laboribus et incommodis plenam bene elata esse. —51 seq. haustus pulvis, ut apud Ovid. Met. XIV, 136; Stat. Silv. V, iii, 223; et Theb. VI, 848, quibus locis eleganter hauriri dicitur pulvis adtractus et conlectus; Doering. —52. labores parti timore, ærumnæ, quarum causa est timor ab hoste. Possis etiam interpretari: facta et rerum gestarum gloria, multis curis et timore parta. Sed illa ratio præstiterit. —Labores, ut πόνος et μόχθος, et ærumnæ, et res fortiter gestæ dicuntur. —labores parti timore, curæ et sollicitudines periculis creatæ; Lenz. coll. Tibull. I, i, 3, et Burm. ad Prop. III, ix, 6. Cf. Var. Lect.

Sed current albusque dies, horæque serenæ;

Et molli dabitur victu sperare senectam.

55

Quantas ipse Deus lætos generavit in usus

Res homini, plenaque dedit bona gaudia dextra!

Atque idem, exemplar lenis mortalibus ævi,

Inperturbata placidus tenet otia mente.

53. album, ut al. candidum, dicitur bonum, lætum, felix, vel a creta et candido lapillo, quo Thraces Romani aliique populi felices dies, ut infelices atro calculo, signabant (vid. Intpp. Plin. VII, 40, et Hor. Od. I, xxxvi, 10); vel, ut mox serenum, a cælo sereno, ac nullis nubibus tenebrisque obducto et contristato; vel denique a colore albo, qui olim sacer, divinus, solennis, lætus, habebatur; ut contra atrum et nigrum est triste et infaustum a colore atro, signo tristitiæ, et qui rebus inferis proprius est, cf. ad III, 211, et VII, 633. Sic λευκὸν εὐήμερον φάος dixit Soph. Ajac. 723; λευκὸν ἔαρ, λευκὸν δὲ θέρος, Callim. H. in Cer. v. 123, ubi vid. Spanh. et ad v. 136. —horæ serenæ, vid. ad VII, 544. —54. molli, jucundo.

57 seq. Hæc iterum sunt ex dogmate Epicureorum, qui Deos res humanas non curare, et in perpetuo otio feliciter tempora transigere existimabant; Drak. coll. Horat. Serm. I, v, 101 sq.; Sen. de Ben. IV, 4; Cic. Ep. ad Div. VII, 12; Virg. Æn, IV, 379 (ubi v. Cerda); Gebhard. Crep. I, 17, et Diog. Laert. lib. X, §. 77, ubi v. Menag. Sed sive de industria, sive incuria poetæ factum videtur, ut huic otio contradicant, quæ de Deorum beneficentia in vss. 55 sq. dicebantur; Ern.

«Illa ego sum, Anchisæ Venerem Simoentis ad undas

60

Quæ junxi, generis vobis unde editus auctor.

Illa ego sum, verti Superum quæ sæpe parentem

Nunc avis in formam, nunc torvi in cornua tauri.

Huc adverte aures; currit mortalibus ævum,

Nec nasci bis posse datur: fugit hora, rapitque

65

Tartareus torrens; ac secum ferre sub umbras,

Si qua animo placuere, negat: quis luce suprema

Dimisisse meas sero non ingemit horas?»

59 sq. Observa, Voluptatem in seq. oratione jactare, quod alias Venus de potentia sua jactare solet; Doer. Apta calliditate inculcat, Æneam, Rom. gentis auctorem, suis artibus natum esse; Ern. cf. sup. ad v. 23. —Illa ego sum, verba eorum, quorum amplissima est fama, cf. ad IX, 128. —Simoentis ad undas, Trojæ. —60. Jungere de re Venerea, vid. Drak. et quem laudat Heins. ad Claud. Epithal. Pall. et Cell. v. 32, ad Ovid. Heroid. III, 107, et Rem. Am. v. 407.

62. avis, et aquilæ, et oloris, quum Asteries, Ganymedis et Ledæ amore captus esset. —tauri, quum Europam raperet.

63. currit mortalibus ævum, conf. ad VI, 121. —64 sqq. Nec nasci bis posse datur, ipsa Epicuri verba, quod jam Drak. notavit: Γεγόναμεν ἅπαξ· δὶς δ’ οὐκ ἔστι γενέσθαι, vid. Gatack. ad Antonin. de se ipso lib. II, §. 6. —Cf. ad V, 264 sqq. et Propert. III, v (al. iv), 13 sq. —67. Doer. comparat Tibull. I, iv, 33 seq. —Dimisisse meas horas, tempora lætitiæ, ac voluptatis neglexisse; Lenz.

Postquam conticuit, finisque est addita dictis,

Tum Virtus: «Quasnam juvenem florentibus, inquit,

70

Pellicis in fraudes annis, vitæque tenebras,

Cui ratio, et magnæ cælestia semina mentis

Munere sunt concessa Deum? Mortalibus alti

Quantum Cælicolæ, tantumdem animalibus isti

Præcellunt cunctis; tribuit namque ipsa minores

75

Hos terris Natura Deo: sed fœdere certo

Degeneres tenebris animas damnavit Avernis.

69... 120. Bonæ, aureæ sententiæ sunt, quibus Virtus Voluptatem refutat; sed molesto verborum adparatu dilutas adnosco, inprimis quum de hominum ad gloriam et virtutem destinatione velut ex cathedra disputat; Ern. Similiter tamen disserit ἡ Ἀρετὴ apud Xenoph. et, si unquam, nunc certe declamatorium acumen, commune illius ævi vitium, quo Lucanus toties lectores obfendit, Silio condonandum est. Virtus disputat more Stoicorum, forte quia Scipio (et ipse Silius) horum philosophiæ deditus, et discipulus erat Panætii, qui tamen de animi immortalitate alias fovebat opiniones; Lenz. —70. vitæ tenebras forte errores dici putat Doering. ut ap. Lucret. II, 15 sq. 58 et al. Sed aptior h.l. est illa notio, quam ad III, 145, exposui. —71. Disputat Virtus ex opinione, quam de animo humano fovebant Stoici, qui, quum mentem divinam, seu animam mundi ex materie vel ætherea (Diog. Laert. VII, 156; Senec. Ep. 50), vel ignea (Cic. Acad. Qu. I, 11) conflatam putarent, animum humanum ejusdem originis, et divinæ mentis sive animæ mundi σπέρματα quasi et ἀποσπάσματα esse statuebant; Doer. qui et laudat Tiedeman. Geist der speculat. Philos. T. II, pag. 490; Meiners. Grundriss. der Gesch. d. Weltw. p. 119 sq.; Heyne ad Virg. Æn. VI, 730; cf. et Burm. ad Val. Fl. III, 380, et Lips. Manud. ad Philos. Stoic. II, 11: «Ratio nihil aliud est, quam in corpus humanum pars divini spiritus mersa,» Senec. Ep. 66. —72 sq. Comparant Oppian. Halieut. V, iv, 5, 10, 11, ubi v. Rittersh. —74 sq. minores Deo, solis Diis; inferiores quidem Diis, sed secundi ab illis, ut Te (Jove) minor latum reget æquus orbem Augustus ap. Horat. Od. I, xii, 57, ubi vid. Jani, et ad Od. III, v, 1... 3; οὐ γάρ τι πέλει καθυπέρτερον ἀνδρῶν Νόσφι θεῶν· μούνοισι δ’ ὑπείξομεν ἀθανάτοισι, Oppian. loco laudato confer Psalm. VIII, 6 seq. —75. fœdere certo, certa lege, ut apud Virgil. Æneid. I, 62. —76 sq. Drak. bene comparavit locum Cic. Tusc. Qu. I, 30: «Socrates censebat, duas esse vias duplicesque cursus animorum e corpore excedentium: nam qui se humanis vitiis contaminavissent,... iis devium quoddam iter esse, seclusum a concilio Deorum; qui autem se integros castosque servassent, quibusque fuisset minima cum corporibus contagio, seseque ab his semper sevocassent, essentque in corporibus humanis vitam imitati Deorum, his ad illos, a quibus essent profecti, reditum facilem patere.» Cf. ib. Davis. et ad cap. 12.

At, quîs ætherei servatur seminis ortus,

Cæli porta patet; referam quid cuncta domantem

Amphitryoniaden? quid, cui, post Seras et Indos

80

Captivo Liber quum signa referret ab Euro,

Caucaseæ currum duxere per oppida tigres?

Quid suspiratos magno in discrimine nautis

Ledæos referam fratres, vestrumque Quirinum?

78 seqq. Cæli porta patet, formula Ennii, ad quem v. Column. p. 164, cf. Senec. Herc. Œt. 1982 seq. —Poeta ante oculos habuit Cic. Tusc. Qu. I, 12, et Hor. Od. III, iii, 9... 16, ubi vid. Jani. —79 sq. De Bacchi expeditionibus Indicis et triumpho, cf. XVII, 647 sq.; Heyne ad Virg. Æn. VI, 805, et Hermanni Mythol. Lyric. p. 262. De tigribus ejus currui junctis vid. Heyne ad Virg. Ecl. V, 29, et Jani ad Horat. III, iii, 14.

82. Suspiratos, cum suspiriis invocatos, imploratos; Lenz. —83. Ledæos fratres, Dioscuros, suspiratos, optatos, invocatos a nautis, quibus sidera eorum exoptata sunt, vid. Jani ad Horat. Od. I, iii, 2; xii, 27 sq. et Hermann. l.c. p. 142.

«Nonne vides, hominum ut celsos ad sidera vultus

85

Sustulerit Deus, ac sublimia finxerit ora;

Quum pecudes, volucrumque genus, formasque ferarum

Segnem atque obscœnam passim stravisset in alvum?

84. Comparant Cic. de Legg. I, 9, et de Nat. D. II, 56; Ovid. Met. I, 84 sq.; Severi Ætna, v. 223 seq.; Isidor. Orig. XI, 1; Sallust. Cat. 1 (ubi vid. Corte), et Herderi Ideen zur Philos. der Gesch. der Menschh. T. I, p. 219 sq. —Hæc gallice transtulit, magno patri non inficianda proles, L. Racine, la Religion, chant I, vs. 193 sq.:

86. formas ferarum, h.e. feras; ut χρῆμα ὑὸς, Herodot. I, 36; πρόσωπον παρδαλίων, Nonn. Dionys. I, 158; τύπος συὸς, ap. eumd. D. Heins. Sic et forma, simulacrum, corpus, ἔργον, periphrast. poni monuit Drak. coll. Virg. Æn. VII, 18, 650; Ovid. Met. I, 73; II, 78; IV, 779; Stat. Silv. I, i, 62 (ubi vid. Barth.); Oppian. Halieut. I, 105, ubi vid. Rittersh. Vid. et sup. ad VI, 572, et, quos Doering. laudat, Dorvill. ad Charit. p. 204, ac Valcken. ad Theocr. XVIII, 4. —87. stravisset in alvum, ornate, de animalibus prona ad terram alvo incedentibus, et obscœnam, epitheto rei indignitatem notante, ut obscœni canes ap. Virg. Ge. I, 470, quatenus mala portendunt; Ernesti. Rectius Doering. eorum capita depressisset et flexisset in alvum, obscœnam, cujus adspectus teter et fœdus est, de quo vid. ad Catull. LXVIII, 99. —passim, ubique in terra; Doer. Immo, sine discrimine, promiscue, h.e. omnes; conf. Broukh. et Heyne ad Tibull. II, iii, 41 al. 69.

Ad laudes genitum, capiat si munera Divum

Felix, ad laudes hominum genus. Huc, age, paullum

90

Adspice (nec longe repetam) modo Roma minanti

Inpar Fidenæ, contentaque crescere asylo,

Quo sese extulerit dextris; idem adspice, late

Florentes quondam luxus quas verterit urbes.

88. Ἡ Ἀρετὴ ad τὴν Κακίαν apud Xenoph. loc. cit. §. 31; τοῦ δὲ πάντων ἡδίστου ἀκούσματος, ἐπαίνου ἑαυτῆς ἀνήκοος εἶ, et §. 3, οἱ μὲν νέοι (scilicet τῶν ἐμῶν φίλων) τοῖς τῶν πρεσβυτέρων ἐπαίνοις χαίρουσιν, οἱ δὲ γεραίτεροι ταῖς τῶν νεων τιμαῖς ἀγάλλονται· καὶ ἡδέως μὲν τῶν παλαιῶν πράξεων μέμνηνται, εὖ δὲ τὰς παρούσας ἥδονται πράττοντες, δι’ ἐμὲ φίλοι μὲν θεοῖς ὄντες, ἀγαπητοὶ δὲ φίλοις, τίμιοι δὲ πατρίσιν. Ὅταν δ’ ἔλθῃ τὸ πεπρωμένον τέλος, οὐ μετὰ λήθης ἄτιμοι κεῖνται, ἀλλα μετὰ μνήμης τὸν ἀεὶ χρόνον ὑμνούμενοι θάλλουσι. —Ad laudes, gloriam, genitum, modo tam felix est, ut munera Divum, dotes et bona, quibus præstat cæteris animalibus, capiat, agnoscat. —89 sq. Huc, Romam, δεικτικῶς, nec longe, a populis peregrinis repetam, repetenda sunt exempla, ut apud Luc. I, 94; Lenz. Copiosius id exposuit Grat. Cyn. 308... 325. —90. Roma modo inpar, vix par, Fidenæ, vid. Liv. I, 14 seq. conf. V.L. —modo, ut nuper, etiam de tempore satis longo; confer Gron. Obss. IV, 18. Ernesti clav. Cic. Duker. ad Flor. I, 11. —91. asylo vel tironibus noto ex Liv. I, 8. —92. Quo sese extulerit, ad quantum fastigium evecta sit. —dextris, virtute, præclare gestis. —93. Poetam respexisse urbes Italiæ inferioris, Crotonem, Sybarim, Tarentum, etc. putat Doering. —verterit, everterit, ut inf. v. 408; conf. Intp. Virgil. Æn. I, 20; II, 625; XI, 264, et Ernesti ad Tac. Ann. XII, 45.

Quippe nec ira Deum tantum, nec tela, nec hostes,

95

Quantum sola noces animis inlapsa Voluptas.

Ebrietas tibi fida comes, tibi Luxus, et atris

Circa te semper volitans Infamia pennis:

Mecum Honor, ac Laudes, et læto Gloria vultu,

Et Decus, ac niveis Victoria concolor alis.

94... 99. Locus præclarus, qui ex alio poeta, forte Græco, nescio quo, expressus videtur. Poeta exornavit verba Scipionis apud Liv. XXX, 14: «non est tantum ab hostibus armatis ætati nostræ periculum, quantum ab circumfusis undique voluptatibus, etc.» —95. Conf. XI, 400.

97. Infamiæ, et mox Victoriæ alæ tribuuntur, sed illi atræ, huic niveæ; cf. ad XIV, 675. —98 sq. Gloria vultu læto, nitido, fulgente (ut apud Virg. Æn. I, 591, ubi vide Heyne) et Victoria concolor mihi; cf. supra v. 31; Lenz.

100

«Me cinctus lauro producit ad astra triumphus.

Casta mihi domus, et celso stant colle penates:

Ardua saxoso perducit semita clivo.

Asper principio (nec enim mihi fallere mos est)

Prosequitur labor: adnitendum intrare volenti:

105

Nec bona censendum, quæ Fors infida dedisse,

Atque eadem rapuisse valet; mox celsus ab alto

Infra te cernes hominum genus. Omnia contra

Experienda manent, quam spondet blanda Voluptas.

101 sq. Imitatio manifesta egregii loci Hesiod. Ἔργ. v. 289 sq. quem etiam laudavit Xenoph. l.c. §. 20; cf. sup. ad IV, 603 et 604. Similiter sedem vel ædes Virtutis δυσεμβάτοις ἐπὶ πέτραις posuit Simonides apud Clement. Alex. Strom. IV, pag. 585, ut Sapientiæ domum in celso colle Lucret. II, 7 seqq. et inde Virg. Cir. 8 seq.

103. nec enim mihi fallere mos est, ut ap. Xenoph. οὐκ ἐξαπατήσω δέ σε προοιμίοις ἡδονῆς, ἀλλ’ ᾗπερ οἱ θεοὶ διέθεσαν, τὰ ὄντα διηγήσομαι μετ’ ἀληθείας. τῶν γὰρ ὄντων ἀγαθῶν καὶ καλῶν οὐδὲν ἄνευ πόνου καὶ ἐπιμελείας θεοὶ διδόασιν ἀνθρώποις. —105. bona censendum conf. Var. Lect. —106. Cf. Lucret. II, 7 seq. —mox celsus, si conscenderis celsum illum collem, et ad ipsam Virtutem perveneris, ab alto infra te, etc. multum excelles reliquis hominibus, iis superior ac felicior eris. Hunc nexum sententiæ, quæ cum v. 104, tamquam apodosis cohæreat, verbis v. 105, 106. —Nec bona... valet incommode interrumpi censet Ernesti. —107. contra... quam, contraria iis, quæ spondet, etc.

Stramine projectus duro patiere sub astris

110

Insomnes noctes, frigusque famemque domabis.

Idem justitiæ cultor, quæcumque capesses,

Testes factorum stare arbitrabere Divos.

Tunc, quoties patriæ rerumque pericula poscent,

Arma feres primus: primus te in mœnia tolles

115

Hostica; nec ferro mentem vincere, nec auro.

Hinc tibi non Tyrio vitiatas murice vestes,

Nec donum deforme viro fragrantis amomi;

Sed dabo, qui vestrum sævo nunc Marte fatigat

Imperium, superare manu, laurumque superbam

120

In gremio Jovis excisis deponere Pœnis.»

111. Aureæ sententiæ, ut plures in hac Virtutis oratione, et in veteribus poetis Gnomicis obviæ, quæ legendæ sunt ab iis, qui talia præcepta non nisi in sacris libris reperiri etiam nunc opinantur. —112. stare, vid. Var. Lect.

116. Cf. ad XI, 41, in Var. Lect. —vitiatas exquisite pro tinctas, ut violaverit apud Virg. Æn. XII, 67, ubi vid. Heyne. —117. amomi, cf. ad XI, 402, et ad Virg. Eclog. III, 89, IV, 25. Ed. —119 sq. laurum... deponere, vid. ad IX, 546.

Quæ postquam cecinit sacrato pectore Virtus,

Exemplis lætum vultuque audita probantem

Convertit juvenem. Sed enim indignata Voluptas

Non tenuit voces: «Nil vos jam demoror ultra,

125

Exclamat; venient, venient mea tempora quondam

Quum docilis nostris magno certamine Roma

Serviet imperiis, et honos mihi habebitur uni.»

Sic quassans caput in nubes se sustulit atras.

122. lætum, captum et excitatum exemplis, quibus virtutis studium commendaverat; Doer. —123. Convertit ad se, in suas partes; nil vos demoror, vos valere jubeo; verba consulum, quum dimitterent senatum, nil vos moramur, P. C. Ed. —125. Apte insertum est vaticinium eorum temporum, quibus res Romanæ luxu et superbia labefactatæ ceciderunt; Ern. —126. docilis freni, ut XVI, 360, h.e. prona ad voluptatem.

128. quassans caput, vid. ad I, 298, et VI, 600.

At juvenis, plenus monitis, ingentia corde

130

Molitur, jussæque calet virtutis amore.

Ardua rostra petit, nullo fera bella volente,

Et gravia ancipitis deposcit munera Martis.

Adrecti cunctorum animi; pars lumina patris,

Pars credunt torvos patrui revirescere vultus.

135

Sed quamquam instinctis tacitus tamen ægra periclis

Pectora subrepit terror, molemque paventes

Expendunt belli, et numerat favor anxius annos.

131. Hæc ad verbum fere expressa sunt ex Liv. XXVI, 18, et versus 133, 134, ex cap. 41, extr. —Ardua rostra, subgestum oratorum in foro Rom.

134. revirescere credunt, eleganter pro, patris et patrui vultus in juventam ætatem reductos adnoscere sibi videntur; Barth Adv. IX, 17. Ipse Scipio apud Liv. l.c. cap. 41. «Brevi faciam,... ut revixisse aut renatum sibi quisque Scipionem imperatorem dicat.» Conf. ad VIII, 226.

135 sq. Cf. Liv. XXVI, 18, extr. —instinctis, adspectu Scipionis incitatis, quo sibi egregia patris ac patrui facta in memoriam revocabant, nec minorem de ipso spem concipiebant; Drak. cf. Var. Lect. —137. favor anxius, qui Scipioni favebant, sed de difficultate et exitu rei solliciti erant, numerant annos, ætatem ejus respiciunt.

Dumque ea confuso percenset murmure vulgus,

Ecce, per obliquum cæli squalentibus auro

140

Effulgens maculis, ferri inter nubila visus

Anguis, et ardenti radiare per aera sulco,

Quaque ad cæliferi tendit plaga litus Atlantis,

Perlabi resonante polo. Bis terque coruscum

Addidit augurio fulmen pater, et vaga late

145

Per subitum moto strepuere tonitrua mundo.

Tum vero capere arma jubent, genibusque salutant

Submissi augurium, ac iret, qua ducere Divos

Perspicuum, et patrio monstraret semita signo.

139. seq. Veritatem rei tradit Liv. XXVI, 19. Omen anguis unde petierit poeta, intelligetur ex not. ad IV, 476, et II, 584. Confer ad XVI, 52. Silius respexisse videtur Virgil. Æn. II, 692 sq. et forte tempestas coorta fuerat cum tonitribus fulminibusque ad Oceanum Atlanticum tendentibus (dii auguriis auspiciisque, etc.) Liv. XXVI, 41, quæ Scipio, vir callidus in rem suam convertebat; Lenz. —squalentibus auro maculis, ut sup. II, 585. —141. sulco, cf. ad I, 357. —142. plaga, cæli. —145. Per subitum, vid. ad VII, 527. —moto mundo, cælo, vid. ad III, 205 (in Var. Lect.) et 611.

146 sq. salutant augurium clamore, ut II, 411, ubi vid. not. —148. patrio signo, tonitru, omine misso a Jove, patre Scipionis, vid. ad IV, 476. Anguis autem in Hispaniam versus et Libyam volabat.

Certatim comites rerum bellique ministros

150

Adglomerant sese, atque acres sociare labores

Exposcunt, laudumque loco est isdem esse sub armis.

Tum nova cæruleum descendit classis in æquor.

It comes Ausonia, atque in terras transit Hiberas.

Ut, quum sæva fretis inmisit prælia, Corus

155

Isthmon curvata sublime suberigit unda,

Et, spumante ruens per saxa gementia fluctu,

Ionium Ægæo miscet mare. Celsus in arma

Emicat, ac prima stans Scipio puppe profatur:

149. rerum, belli, unde res gerere, Drak. Gr. ἔργα πολεμήϊα, seu μάχης et Ἄρεος. Cf. Klotz. ad Tyrt. p. 83.

152. Cf. Liv. XXVI, 19.

153. It classis comes Scipionis ex Ansonia; Lenz.

154 sq. Comparatio non nisi ad tumultum pertinet et turbam, qua classis in mare inmissa est; et nemo eam, si abesset, desideraverit, vel optaverit certe aptiorem; Ern. Cf. I, 468 sq. V, 395 sq. VII, 569 sq. IX, 282 seq. —155. curvata unda, vid. ad I, 470, 472. —Isthmon Corinthiacum inter Ionium et Ægæum mare. Isthmon suberigit unda Corus, ut sublatum pulvere campum sup. X, 203, et similia passim. —156. saxa gementia, vid. ad V, 398, et Bentl. ad Hor. Odyss. III, xxvii, 23. —157 seq. Emicat in arma, vid. ad III, 85. —158. prima puppe, conf. ad XII, 398.

«Dive tridentipotens, cujus maria ire per alta

160

Ordimur, si justa paro, decurrere classi

Da, pater, ac nostros ne sperne juvare labores.

Per pontum pia bella veho.» Levis inde secunda

Adspirans aura propellit carbasa flatus.

159 sq. Cf. Liv. XXVI, 45 extr. et Polyb. X, 11, ubi Scipio in oratione ad milites habita dicit, ἐξ ἀρχῆς τὴν ἐπιβολὴν αὐτῷ ταύτην ὑποδεδειχέναι τὸν Ποσειδῶνα, παραστάντα κατά τὸν ὕπνον, καὶ φάναι, συνεργήσειν ἐπιφανῶς κατ’ αὐτὸν τὸν τῆς πράξεως καιρὸν οὕτως, ὥστε παντὶ τῷ στρατοπέδῳ τὴν ἐξ αὐτοῦ χρείαν ἐναργῆ γενέσθαι. Conf. et sup. v. 18 sq. —161. pater, v. I, 606.

162. pia bella, vel rite indictum bellum (vid. Non. voc. Fetiales); vel quod Scipio se ducem obtulerat, ut patrem ac patruum, fraude Punica in Hispania interemtos, ulcisceretur; vel quia Romani hoc bellum susceperant, ut injuriam, Saguntinis sociis a Pœnis inlatam, vindicarent, unde Scipio ipse apud Liv. XXX, v. 31, dixit, Sagunti excidium Romanis pia ac justa induisse arma; Drak. Conf. ad VII, 406.

Jamque agiles, Tyrrhena sonant qua cærula, puppes

165

Ausonium evasere latus, Ligurumque citatis

Litora tramittunt proris: hinc gurgite ab alto

Tellurem procul inrumpentem in sidera cernunt,

Aerias Alpes: occurrunt mœnia Graiis

Condita Massiliæ; populis hæc cincta superbis,

170

Barbarus inmani quum territet adcola ritu,

Antiquæ morem patriæ cultumque habitumque

Phocais armiferas inter tenet hospita gentes.

164... 179. Conf. Liv. XXVI, 19. —167. Conf. ad XI, 217. —169. Massilia a Graiis condita, colonia Phocæorum, unde mox Phocais hospita; Confer ad IV, 52. Præter exempla ibi laudata, conf. quoque Cicero de Offic. lib. II, 23, et in Orat. pro Flacco, cap. 63, ubi Massiliensium disciplinam gravitatemque fere cunctis gentibus anteponendam censet. Ed. —populis superbis, Gallis, ut mox armiferas gentes. Conf. ad IV, 45. Vel superbis eo sensu, quo Strabo IV, p. 302, de Gallis ait: πολὺ τὸ ἀνοητὸν καὶ ἀλαζονικὸν πρόσεστι, Ern. —169... 172. Conf. omnino Strab. IV, p. 270 seqq. 302 seq. et Valer. Max. II, vi, 7... 9. —170. Barbarus adcola, Massiliensis, territat hos populos inmani ritu, quo sacrificia humana Dianæ Ephesiæ in luco obfert (cf. Lucan. III, 399 sq. et Strab. l.l.) sed eadem Massilia antiquæ morem patriæ tenet, republica ad normam græcam constituta; Ern.

Hinc legit Ausonius sinuatos gurgite ductor

Anfractus pelagi: nemoroso vertice celsus

175

Adparet collis, fugiuntque in nubila silvæ

Pyrenes; tunc Emporiæ, veteresque per ortus

Graiorum vulgus, tunc hospita Tarraco Baccho.

Considunt portu; securæ gurgite clauso

Stant puppes; positusque labor terrorque profundi.

173. «Gallicum sinum, et deinde Pyrenæi circumvectus promontorium, Emporiis urbe Græca (oriundi et ipsi a Phocæa sunt) copias exposuit: inde sequi navibus jussis, Tarraconem pedibus profectus conventum omnium sociorum habuit; naves ibi subduci jussit, etc.» Liv. XXVI, 19. —174 sq. Conf. III, 415 seq. —176 seq. Emporiæ... hospita Tarraco Baccho, vid. ad III, 369.

178. gurgite clauso, in portu.

180

Nox similes morti dederat placidissima somnos;

Visa viro stare effigies ante ora parentis,

Atque hac adspectu turbatum voce monere:

180. Conf. ad II, 674, in Var. Lect. et Val. Flac. v. 74. —180... 207. Consilium Carthaginis Novæ oppugnandæ Scipioni in somnio dat Neptunus apud Polyb. X, ii, 7, et ipse Scipio apud Liv. XXVI, 41, memorat Deos auguriis auspiciisque et per nocturnos etiam visus omnia læta ac prospera portendisse; Lenz. «Scipio oratione adcensis militum animis Iberum trajecit; ubi quibusdam suadentibus, ut, quoniam in tres tam diversas regiones discessissent Punici exercitus, proximum adgrederetur, periculum esse ratus, ne eo facto in unum omnes contraheret, nec par esset unus tot exercitibus, Carthaginem Novam interim obpugnare statuit, urbem cum ipsam opulentam suis opibus, tum hostium omni bellico adparatu plenam, sitam præterea opportune, etc.» Liv. XXVI, 42, pr. Hoc Scipionis consilium poeta parenti ejus tribuit, cujus species filio oblata sit in somno.

«Nate, salus quondam genitoris, nate, parentis

Et post fata decus, bellorum dira creatrix

185

Evastanda tibi tellus, et cæde superbi

Ductores Libyæ cauta virtute domandi,

Qui sua nunc trinis diducunt agmina castris.

Si conferre manum libeat, coeantque vocatæ

Hinc atque hinc acies, valeat quis ferre ruentes

190

Ter gemina cum mole viros? Absiste labore

Ancipiti, sed nec segnis potiora capesse.

183. salus quondam genitoris, qui me olim in acie servasti, vid. sup. IV, 454 sqq. —186 sq. «In hiberna diversi concesserunt: Hasdrubal Gisgonis usque ad Oceanum et Gades: Mago in mediterranea, maxime supra Castulonensem saltum: Hasdrubal, Hamilcaris filius, proximus Ibero circa Saguntum hibernavit;» Liv. XXVI, 20, et cap. 41, «tres duces discrepantes, trifariam exercitum in diversissimas regiones distraxere,... et diduxerunt exercitus; quæ patri patruoque meo causa exitii fuit.» Conf. Polyb. X, 7. —186. cauta virtute, vid. Var. Lect.

190 seq. Noli pugnare cum tribus his ducibus, sed ante omnia ac sine mora obpugna Carthaginem novam, quæ res multo potior, ac gravior est. Versus 194... 199, causas hujus consilii continent. —Ter gemina, terna.

«Urbs colitur, Teucro quondam fundata vetusto,

Nomine Carthago; Tyrius tenet incola muros.

Ut Libyæ sua, sic terris memorabile Hiberis

195

Hæc caput est: non ulla opibus certaverit auri,

Non portu, celsove situ, non dotibus arvi

Uberis, aut agili fabricanda ad tela vigore.

Invade aversis, nate, hanc ductoribus urbem.

Nulla acies famæ tantum prædæve pararit.»

192. Vid. ad III, v. 368. —193. Tyrius incola, Pœni.

194. Cf. Polyb. X, 8, et Liv. XXVI, 42, ac 47. —Ut Libyæ sua Carthago caput est, etc.

198. ductoribus Pœnorum aversis, longe remotis et in diversissimas regiones profectis; conf. ad v. 186.

200

Talia monstrabat genitor, propiusque monebat,

Quum juvenem sopor et dilapsa reliquit imago.

Surgit, et infernis habitantia numina lucis

Ac supplex patrios compellat nomine manes:

«Este duces bello, et monstratam ducite ad urbem:

205

Vobis ultor ego, et, Sarrano murice fulgens,

Inferias mittam fusis insignis Hiberis,

Et tumulis addam sacros certamine ludos.»

203. Conf. Gron. ad Tac. Ann. II, 8. —205. Sarrano, vid. ad I, 72. —206. Cf. inf. v. 820, et sup. ad IV, 232; V, 213. —207. Confer XVI, 293 sq.

Progreditur, celeratque vias, et conripit agmen

Pernici rapidum cursu, camposque fatigat.

210

Sic, ubi prosiluit Pisæo carcere præceps,

Non solum ante alios, sed enim (mirabile dictu!)

Ante suos it victor equus; currumque per auras

Haud ulli durant visus æquare volantem.

208... 213. Summa orationis luxuries est, qua celeritatis notio exprimitur. —209. campos fatigat, vid. ad II, 74.

210 sq. Conf. I, 224; Virg. Ge. I, 512 seq. III, 103 seq: Ovid. Heroid. Ep. XVIII, 166 sq. Olympica quadrigarum certamina agebantur ad Alpheum fl. et Pisam urbem Elidis. —carcere, ut VIII, 279. —212. Ante suos etiam cum quibus est ligatus ad currum; Mars. et Cell. coll. XVI, 401, ubi Panchates equus victor socios trahit prior ipse jugales, et poeta eumdem lusum captavit.

Jamque Hyperionia lux septima lampade surgens

215

Sensim adtollebat propius subeuntibus arces

Urbis, et admoto crescebant culmina gressu.

Ac pelago vectus servata Lælius hora,

Quam dederat ductor subigendæ ad mœnia classi,

A tergo adfusis cingebat tecta carinis.

214 sq. «Septimo die ab Ibero Carthaginem ventum est simul terra marique;» Livius, XXVI, 42, et Polybius, X, 9. —Hyperion, Sol, vel ejus pater. —215 sq. Vid. ad III, 157, in Var. Lect.

217. «Nemo omnium, quo iretur, sciebat, præter C. Lælium. Is classe circummissus ita moderari cursum navium jussus erat, ut eodem tempore exercitus ostenderetur et classis portum intraret;» Liv. XXVI, 42; cf. Polyb. X, 9. —218. subigendæ classi, vid. ad XIII, 610. — 219. adfusis carinis, vid. ad IV, 251 (in Var. Lect.), et V, 66.

220

Carthago, impenso naturæ adjuta favore,

Excelsos tollit pelago circumflua muros.

Artatas ponti fauces modica insula claudit,

Qua Titan ortu terras adspergit Eoo.

At qua prospectat Phœbi juga sera cadentis,

225

Pigram in planitiem stagnantes egerit undas,

Quas auget veniens refluusque reciprocat æstus.

220. De situ portuque Carthaginis novæ cf. omnino Polyb. X, 10; Liv. XXVI, 42, et Heyne Exc. VI, ad Virg. Æneid. I. —impenso favore, magno, eximio; Drak. coll. Manut. ad Cic. Ep. ad Div. XIII, 64; Popm. ad Cic. Ep. ad Att. XIV, 13, et Gifan. in Ind. Lucret. —221. «A sinu maris peninsula excurrit; tumulus is ipse, in quo condita urbs est,» Liv. loc. cit.

223. «Ab ortu solis mari cincta est urbs» Liv. l.c. ἡ πόλις περιεχομένη θαλάττῃ μὲν ἀπ’ ἀνατολῶν, Polyb. l.l. —ortu terras adspergit Eoo, ut al. radiis; conf. V, 56, et IX, 34.

224 seq. Ab occasu stagnum claudit, Liv. l.l. ἡ πόλις περιεχομένη ἀπὸ τῶν δύσεων λίμνῃ, Polyb. loc. cit. —Phœbi juga sera, ad quæ Phœbus sero, ad vesperam, advenit, unde apud Virg. Ge. I, 461. —serus vesper; Ernest. —225. Urbs egerit undas in planitiem, docte pro, undæ maris, ingredientis in campum, egeruntur in planitiem (ut supra v. 221, tollit muros pro, muri ejus tolluntur) et refl. æstus reciprocat undas, recessus maris vicissim revocat, retrahit ex planitie undas; Lenz. —226. «Stagnum incertæ altitudinis, utcumque exæstuat aut deficit mare.» Liv. l.l. Cf. Polyb. X, 10, extr. —veniens refluusque reciprocat æstus, cf. v. 237, et sup. ad III, 55... 60 et 392.

Sed gelidas a fronte sedet sublimis ad Arctos

Urbs inposta jugo, pronumque excurrit in æquor,

Et tuta æterno defendit mœnia fluctu.

230

Audax, ceu plano gradiens victricia campo

Ferret signa, jugum certabat scandere miles.

227 seq. «Castra ab regione urbis, qua in septemtrionem versa est, posita: his ab tergo (nam frons natura tuta erat) vallum objectum,» Liv. l.c. Latus urbis septemtrionale trium collium objectu claudi tradit Polyb. l.l. —229. Cf. Var. Lect.

230... 236. Adcuratius copiosius que hæc narrant Polyb. X, 12, 13, et. Liv. XXVI, 44.

Aris ductor erat; qui contra, amplexus in artis

Auxilium atque excelsa loci, præsepserat arcem

Pugnabat natura soli; parvoque superne

235

Bellantum nisu passim per prona voluti

Truncato instabiles fundebant corpore vitam.

232 sq. Aris ductor Pœnorum, qui urbem defendebat, vid. Var. Lect. —in artis, ut V, 477. —amplexus auxilium atque excelsa loci, h.e. auxilium celsi loci, et hoc pro vulg. confugerat in arcem, eamque præsepserat, jam ante, nisi malis in fronte, munierat, scilicet pluribus operibus, machinis ac militibus; conf. Liv. XXVI, 46. —234. Pugnabat natura soli, ut apud Liv. XXVI, 45, «neque viri, nec tela, nec quidquam aliud æque, quam mœnia ipsa sese defendebant.» —235 seq. «Raræ scalæ altitudini murorum æquari poterant, et, quo quæque altiores, eo infirmiores erant: itaque... onere ipso frangebantur, etc.» Liv. l.c. —per prona voluti, cf. Bentl. ad Horat. A. P. v. 60.

Verum ubi concessit pelagi revolubilis unda,

Et fluctus rapido fugiebat in æquora lapsu,

Quaque modo excelsæ sulcarant cærula puppes,

240

Hac inpune dabat Nereus transcurrere planta:

Hinc tacite nitens informidatus adire

Ductor Dardanius, subitam trahit æquore pubem,

Perque undas muris pedes advolat; inde citati

A tergo adcelerant, qua fisus fluctibus Aris

245

Incustoditam sine milite liquerat urbem.

237... 245. Quum æstus decederet, Romani ab altera parte in stagno scalas admoverunt urbi et in mœnia adscenderunt; conf. omnino Polyb. X, 14, et Liv. XXVI, 44, 45. —revolubilis unda, ἀψόῤῥοον ὕδωρ. Conf. sup. ad v. 226. —concessit, recessit. —239 sq. Conf. sup. III, 55 sq. et quos Drakenb. laudavit, Ovid. ex Ponto IV, x, 33, 34; Trist. III, x, 31, et Senec. Herc. Fur. v. 538 sq. —241. informidatus, quem obsessi non metuebant ab illa parte urbis, qua mare erat; Mars. —242. æquore per stagnum subitam, subito trahit, rapit. —244. adcelerant adcensum in murum a tergo oppidanorum, quorum et animi, et oculi, auresque in certamen cum Romanis, ab terra urbem oppugnantibus, adeo intenti erant, ut nemo ab tergo sentiret captam urbem. Ita Livius XXVI, 46.

Tum prostratus humi (miserandum) victa catenis

Pœnus colla dedit, populumque addixit inermem.

Hanc oriens vidit Titan, quum surgeret, urbem

Vallari castris, captamque adspexit eamdem

250

Ocius, Hesperio quam gurgite tingueret axem.

246 seq. Aris se arcemque et præsidium dedidit; cf. Liv XXVI, 46, extr. et Polyb. X, 15. —247. addixit, in servitutem tradidit; locutione desumta a debitoribus in jure veteri, qui, si solvendo non erant, creditoribus dedebantur, ut serviendo nomina expungerent, et proprie addicti dicebantur; Drakenb. coll. Passerat. ad Prop. III, ix, 2; Græv. ad Cic. pro Quint. c. 18 et al.

248 sq. Ornate pro, urbs mane obpugnata et ante vesperam capta est; conf. inf. v. 107; Liv. XXVI, 48, pr. et Senec. Thyest. 612 seq. —250. Hesperio gurgite, ut Tartessiaco æquore sup. VI, 1, ubi vid. not. —tingueret axem, currum, h.e. occideret.

Aurora ingrediens terris exegerat umbras:

Principio statuunt aras: cadit ardua taurus

Victima Neptuno pariter, pariterque Tonanti.

Tum merita æquantur donis, ac præmia virtus

255

Sanguine parta capit: phaleris hic pectora fulget;

Hic torque aurato circumdat bellica colla;

Ille nitet celsus muralis honore coronæ.

251... 262. Conf. omnino Liv. XXVI, 48. —253. Neptuno, ut militibus suis persuadeat, ejus maxime opera factum, ut palus, invia olim, insolitis æstibus pervia fuerit, idque se numen itineris ducem sequutum esse, Drak. Confer sup. ad v. 159 sq.

255. phaleræ non modo equorum ornamenta, quod Cerda ad Virgil. Æn. VII, 278, et IX, 359; contendebat, sed et equitum aliorumque hominum, etiam feminarum, quod ex Petron. c. 55, et Liv. IX, 46, extr. intelligitur. De iis vid. Ernesti clav. Cic. Cerda et Heyne ad Virg. locis citatis. Heins. et Burm. ad Ovid. Met. VIII, 33, et, quos Drak. laudavit, Lips. de Mil. Rom. V, 17, et Intp. Sueton. Ner. 33. In pectore erant, et pensiles. Illud ex h.l., hoc ex Plin. XXXVII, 12, patet. 256; cf. Lips. loco citato. —257. Cf. Liv. XXVI, 48, et sup. ad XIII, 366.

Lælius ante omnes, cui dextera clara domusque,

Ter dena bove et æquorei certaminis alto

260

Donatur titulo, Pœnique recentibus armis

Rectoris: tunc hasta viris, tunc Martia cuique

Vexilla, ut meritum, et prædæ libamina dantur.

258 sq. Vid. Liv. l.l. —259. Ter dena bove, antiquorum more, quorum census in bubus erat et pecudibus, unde ex bobus et præmia proponi, et mulctæ inrogari solitæ; D. Heins. Cf. Köppen ad Homer. Iliad. β, 449, et ζ, 236; Plin. XXXIII, 2; æquorei certaminis alto titulo, nomine Thalassiarchæ, seu θαλασσοκράτορος, Dausq. Forte intell. columna rostrata, vel tropæa. —260. Pœni recentibus armis Rectoris vide supra ad librum V, 321. —261. hasta pura præmium ejus, qui primus in pugna vicerat. Cf. Intpr. Propert. IV, iii, 68, laudatique a Drak. Noris. in Cenot. Pis. II, 5, p. 121, et Salmas. Epist. 83. —262. Vexilla etiam dona militaria, præcipue pura et ἀπόρφυρα, (purpura non admixta) vel unius coloris, vel versicoloria; Drakenb. coll. Vopisc. in Aurel. c. 13; Casaub. ad Lampr. Alex. Sev. c. 37, et Salmas. ad Vopisci Prob. c. 5, prædæ libamina, partes, his præ ceteris, veluti primitiæ quædam, adsignatæ (nam reliqua præda postea in varias partes digesta v. 264) ut ap. Ovid. Ep. Her. II, 130. Tu nova servatæ carpes libamina famæ, h.e. primus degustabis pudicitiam hactenus servatam; Ern. Conf. sup. X, 551, et ibi not.

Postquam perfectæ laudes hominumque Deumque

Captivæ spectantur opes, digestaque præda.

265

Hoc aurum Patribus, bello hæc Martique talenta,

Hoc regum donis, Divum hoc ante omnia templis:

Cetera bellantum dextræ pulchroque labori.

Quin etiam adcitus populi regnator Hiberi,

Cui sponsa et sponsæ defixus in ossibus ardor.

263 sq. Conf. de prædæ divisione Polyb. X, 16 seq. Lips. de Mil. Rom. V, 15, et Schelii Diss. IX.

268 seq. Scipio virgine Allucio, principi Celtiberorum adolescenti, desponsam reddit; de quo vid. Liv. XXVI, 50; conf. Polyb. X, 19, qui etiam de reddita uxore Mandonii similia tradit c. 18. —Lucceius dicitur sponsus Plutarcho, et Indibilis Valer. Max. IV, iii, 1. Memoria autem hujus rei servata creditur in clipeo quodam votivo, in Gallia circa Rhodanum reperto, cujus delineationem ex Tom. IX, ephemerid. le Journal des Savants exprimendam curavit Drakenb.

270

Hanc notam formæ concessit lætus ovansque

Indelibata gaudenti virgine donum.

Tum vacui curis vicino litore mensas

Instituunt, festoque agitant convivia ludo

Lælius adfatur: «Macte, o venerande, pudici,

275

Ductor, macte animi: cedat tibi gloria lausque

Magnorum heroum, celebrataque carmine virtus.»

270. notam formæ, conf. Bentl. ad Hor. Od. II, ii, 6; notus in fratres animi paterni. Ed.

274. Bene Ernesti: «Ego judicium poetæ in h.l. maxime desidero. Cur Lælium potissimum, cujus in ea re adsentatio magis, quam vera gratiarum actio esset, nec potius, ad exemplum Livii, sponsum vel parentes munificentiam, gravitatem et pudicitiam Scipionis laudantes inducit? Scilicet sponsus non tam docte laudare poterat. Ergo Lælius Scipionem cum Agamemnone et aliis heroibus Græcorum comparat, qui tempore belli amoribus detinebantur et captivis non abstinebant.» —Macte, vid. ad IV, 475.

Mille Mycenæus qui traxit in æquora proras

Rector, et Inachiis qui Thessala miscuit arma,

Femineo socium violarunt fœdus amore;

280

Nullaque tum Phrygio steterant tentoria campo,

Captivis non plena toris: tibi barbara soli

Sanctius Iliaca servata est Phœbade virgo.

Hæc, atque his paria, alterno sermone serebant;

Donec nox, atro circumdata corpus amictu,

285

Nigrantes invexit equos, suasitque quietem.

277. Conf. ad III, 229, et VIII, 620 seq. —278. Inachiis, Argivis vel Peloponnesiacis, (ab Inacho fluvio ac prisco rege Argolidis) qui Thessala miscuit, junxit, arma, h.e. Achilles Thessalus. —280. De heroibus Græcorum, qui servas amarint, vid. Horat. Odyss. II, 4, et Drak. ad h.l. —282. Iliaca Phœbas, non quævis virgo Vestalis, oraculorum Sibyllinorum custos, quod putabat Barth. Adv. IX, 17, sed, quod alii jam monuere, Cassandra, Priami filia et fatidica, unde Phœbas, h.e. Phœbi adflatu agitata, dicitur Ovid. Am. II, viii, 12; Prop. III, 11 (al. 13), 62 (ubi vid. Broukh.) Senec. Agam. 710; Sidon. Apoll. V, 195; XV, 2, quæ loca jam excitavit Drak. Cassandræ vero Ajax Oilei f. capta Troja in templo Minervæ stuprum intulisse fertur, vid. Intp. Virg. Æn. I, 41; Hygin. fab. 116; Lipperti Dactyl. II, 194; Maffei Gem. ant. T. II, tav. 73, p. 158. Simile continentiæ exemplum majores nostri mirati sunt in clarissimo duce, Turennio. Ed.

283. sermone serebant, ut ap. Virg. Æn. VI, 160. —284 sq. atro amictu, ut XII, 613. —285. equos, vid. ad V, 24.

Emathio interea tellus Ætola tumultu

Fervebat, Macetum subitis perculsa carinis.

Proximus hinc hosti dextras jungebat Acarnan.

Caussa novi motus, Pœnis regique Philippo

290

In bellum Ausonium sociatæ fœdere vires.

Hic, gente egregius, veterisque ab origine regni

Æacidum sceptris proavoque tumebat Achille.

286. Brevis historia belli a Romanis gesti cum Philippo, rege Maced., qui fœdere cum Hannibale junctus et ab Acarnanibus arcessitus, Ætolos, Romanorum socios, vexabat. Adcuratius de eo egit Livius XXVI, 24, XL et Polyb. IV, 15; V, 112, et VIII, 14; XXIV, 8. —Emathio, vid. ad III, 400. —287. Macetum, ut XIII, 878.

288. Proximus, finitimus. Ætolis. —hosti, Punico, N. Heins. Immo Philippo.

289 sq. Cf. Liv. XXIII, 33, 34, 39, et Polyb. III, 2, VII, 9.

292. Conf. ad I, 627, et XIV, 94 seq. Heyne ad Virgil. VI, 837... 841. Philippus II, genus referebat ad Achillem Æaci nepotem: nam Olympias, conjux Philippi I, filia erat Neoptolemi, filii Achillis; cf. Justin. VII, 6. Similis orationis color sup. III, 246 seq., et XIV, 94 sq. —tumebat, conf. ad II, 288.

Ille et nocturnis conterruit Oricon armis:

Quaque per Illyricum Taulantius incola litus

295

Exiguos habitat non ullo nomine muros,

Turbidus incessit telis: ille æquore vectus,

Nunc et Phæacum Thesprotiaque arva lacessens,

Epirum cassis lustrabat futilis ausis.

293. Conf. omnino Liv. XXVI, 25 pr. —Oricos, seu Oricum, urbs Epiri cum portu, hod. Orco, vid. Plin. III, 23; Liv. XXIV, 40 al. —294. Taulentius incola, vid. ad X, 508. —295. Dausq. bene contulit locum Plin. III, 21, s. 25, de Illyrico: populorum pauca effatu digna aut facilia nomina. —296. Turbidus, ut I, 477, ubi vid. not. —297. Phæacum insula, olim Drepane et Scheria dicta, deinde Corcyra, et nunc Corfu, Gr. Κέρκυρα, Thesprotiæ objecta; conf. Schol. Hom. Odyss. ε, 34, et Apollon. IV, 983; Heyne ad Virg. Æn. III, 291. —Thesprotia, media Epiri pars; conf. Var. Lect. —298. futilis, vanus, unde h.l. forte stultus ostentator, et quem fortuna ad intolerabilem inflavit superbiam. —cassis, inanibus, levibus; conf. ad VII, 698.

Nunc et Anactoria signa ostentavit in ora,

300

Ambraciosque sinus Pellæaque litora bello

Perfudit rapido: pepulit vada fervida remis

Leucatæ, et Phœbi vidit citus Actia templa.

299. Anactorium, Acarnaniæ oppidum, in peninsula et ipso ore Ambracii sinus. Hic sinus, Augusti victoria Actiaca nobilitatus, inter Epirum et Acarnaniam in mare Ionium excurrit, et nunc Golfo di Larta vocatur, vid. Plin. IV, 1, et Polyb. IV, 63... 66; V, 5, 6, quibus locis et Philippi navigatio describitur. Ad eum sita Ambracia, caput Epiri et Pyrrhi regia. —300. Pella, caput Macedoniæ, vid. ad XI, 381. Sed hæc urbs ab hoc loco aliena. —Pella etiam Achaiæ opp. apud Steph. Byz. Sed vid. Var. Lect.

302. Leucate (hod. Cabo Ducato), prom. Leucadiæ, quæ olim peninsula erat, Acarnaniæ cohærens, et deinde, perfosso isthmo, insula facta est, in qua Leucas urbs, quæ nunc Leucada dicitur, vid. Liv. XXXIII, 17; Plin. IV, 1, (ubi conf. Hard.) Strab. I, p. 59; X, p. 452 seq. al. 691, 693, 704 seq. Heyne ad Virg. Æn. III, 274, qui locus Silio forte hic ante oculos fuit. —Actium Acarnaniæ opp. et prom. in quo templum Apollinis Actii erat, et ludi Actiaci in memoriam Actiacæ victoriæ agebantur, vid. Strab. VII, pag. 325, al. 500, X, pag. 452, al. 693; Heyne ad Virgil. III, 275, 280; Hard. ad Plin. IV, 1.

Nec portus Ithacæ, Laertia regna, Samenque

Liquit inadcessam, fluctuque sonantia cano

305

Saxa Cephallenum, et scopulosis Neriton arvis.

Ille etiam, Pelopis sedes et Achaia adire

Mœnia prægaudens, tristem Calydona Dianæ,

Œneasque domos, Curetica tecta, subibat,

Promittens contra Hesperiam sua prælia Graiis.

303. portus Ithacæ, Laertia, regna, Samenque, ut apud Virg. Æn. III, 271, 272, ubi vid. notas nostræ edit. T. II, p. 386. Ed. —Same opp. Cephalleniæ, sed h.l. diversa ab ea insula, ut apud Mel. II, 7, el Plin. IV, 12, s. 19, ubi vid. Harduin. —305. Cephallenia, maxima Græcorum in Ionio mari insula; hod. Cefalonia, seu Cefalogna. —Neriton, vid. ad II, 317.

306 sq. Conf. Polyb. IV, 67 sq. Liv. XXVII, 29 sq. —Pelopis sedes, Peloponnesus, cujus nominis origo nota ex Thucyd. I, 9; Herodot. VII, 11; Pausan. V, 1; Strab. VII, pag. 494; Diodor. IV, 73. —Achaia Mœnia, urbes Achaiæ in Peloponneso, vel Græciæ propr. sive τῆς Ἕλλαδος, unde mox Parnasi mentio fit. Sed cf. Liv. XXVII, 29, extr. —307. Calydon, urbs Ætoliæ, cujus agro Diana, irata Œneo, qui huic deæ soli primitias non obtulerat, aprum Calydonium inmisit; conf. Heyne ad Virg. Æn. VII, 306 seq. Köppen ad Hom. Iliad ι, 529 sq. Gierig. ad Ovid. Met. VIII, 270 sqq. Muncker. ad Hygin. fab. 172 seq. —tristem, iratam (vid. Broukh. ad Tibull. IV, iv, 18, et Prop. I, vi, 10), vel tristem Dianæ, scilicet ἕνεκα, propter Dianam ejusque iram. —308. Œneas domos, ut III, 367. —Curetica tecta, vel Ætolia, vel Acarnania, in quam Curetes, ab Ætolo ex Ætolia pulsi, concessere; vid. Strab. X, pag. 319, al. 463 al. 710 seq. Köppen ad Homer. Iliad. ι, 525; Heyne ad Apollod. pag. 107, et Heins. ad Ovid. Met. VIII, 153.

310

Tum lustrata Ephyre, Patræque, et regia Pleuron,

Parnasusque biceps, Phœboque loquentia saxa.

310. Urbes remotissimæ junguntur. —Ephyre, Corinthus; confer ad XIV, 52. Philippum eo venisse docet Polyb. IV, 22 et 25. —Patræ urbs Achaiæ ad mare, quam Philippus aliquoties classe adpulit, vid. Polyb. V, 2, 3, 28, 91, 101. —Pleuron regia: nam Pleuron et Calydon principes Ætoliæ urbes, (unde pro tota Ætolia dicuntur Hom. Iliad. ν, 218; ξ, 116) a fratribus horum nominum conditæ, qui in iis regnabant; vid. Apollod. I, vii, 6 seq. Barth. ad Stat. Theb. II, 727, et IV, 103. —311. Parnasus, notus Bœotiæ et Phocidis mons. —biceps, ut apud Ovid. Met. II, 221, et Pers. Prol. v. 2, δικόρυμβος ap. Lucian. in Contempl. (Opp. T. II, pag. 210, ed. Schmid.) δικάρηνος ap. Nonn. Dionys. XIII; bivertex et uterque ap. Stat. Theb. I, 628, et VII, 346. Nam duo habuit juga, seu vertices, Tithoream et Hyampeum, vel Cithæronem et Heliconem; confer Serv. ad Virg. Æn. X, 163; Ovid. Met. I, 316; Lucan. V, 71 seq. —Phœbo loquentia saxa, Delphi, cujus urbis incolæ primum Lycoream in summo Parnasi vertice tenuere, et deinde degressi Delphos condiderunt in media montis parte circa templum Apollinis; cf. Pausan. Phoc. c. 6, et Strab. IX, pag. 288 al. 637 sq. «Templum Apollinis positum est in monte Parnaso, in rupe undique inpendente,» Justinus XXIV, 6. Inde hoc loco saxa, ut apud Hom. Πυθὼν (quod priscum Delphorum nomen fuit) πετρήεσσα, Iliad. β, 519, Δελφὶς πέτρα apud Theocr. Epigr. I, 4. Vox loquentia ad oraculum spectat; cf. I, 416. Similiter vocales fingebantur quercus Dodonææ, et Argo navis vel lignum in ejus puppi, φωνῆεν φηγοῆ τῆς Δωδωνίδος ξύλον Apollod. I, ix, 16; αὐδῆεν γλαφυρῆς νηὸς δόρυ Apollon. IV, 582; cf. Burm. et Carr. ad Valer. Fl. I, 301, 304.

Ac, sæpe ad patrios bello revocante penates,

Quum modo Sarmaticus regna infestaret Orestes,

Aspera nunc Dolopum vis exundasset in agros,

315

Incepto tamen haud facilis desistere vano,

Belli per Graias umbram circumtulit oras;

312. Conf. Liv. XXVII, 32 seq. XXVIII, 8; extr. XXXII, 13, et Polyb. IV, 29, 64 seq. V, 30, 97, 109 sq. —313. Sarmaticus Orestes Cellario et Ernest. videtur fictum esse nomen ducis Dardanorum, qui ex Scythia traxerint originem, et Macedoniam illo tempore infestaverint, de quo vid. Liv. et Polyb. ll.cc. Populum Sarmaticum Thraciumque intelligit Lefeb. in indice Gall. neque ignoro, Orestiadem vel Orestam urbem Thraciæ memorari a Zonara et Lamprid. Heliog. 7. Idem vero in notis Orestas, Epiri olim et deinde Macedonum gentem, designari putat, quæ et Dausq. ac Drak. sententia est. Hi Orestæ dicuntur Liv. XXXIII, 34; XLII, 38; Steph. Byz. —Orestes Curt. IV, 13, 28, eorumque urbs Orestia Steph. et regio Orestis, de qua Liv. XXVII, 33: «Philippo nuncii obcurrunt, Dardanos, in Macedoniam effusos, Orestidem jam tenere, etc.» Sed h.l. de hoste Philippi, regnum ejus invadente, sermo est; conf. Var. Lect. —314. Dolopes, populus Epiri et Thessaliæ ad Pindum, supra Acarnaniam et Ætoliam, de quo vid. Polyb. XVIII, 30; XXII, 8, 14; Liv. XXXIII, 34; XXXVI, 33, XXXVIII, 3... 8; XLI, 27. Sed h.l. designantur omnino Ætoli, finitimi Acarnaniæ, Epiro et Thessaliæ, quarum partes incolebant Dolopes; gens fera ac ferox, unde h.l. —Aspera, vid. Polyb. II, 3, 4, 45, 46, 49; IV, 3, 67; IX, 38; Liv. XXXI, 28; XXXIII, 11, 44; XXXVI, 17. Iidem Ætoli acerrimi hostes Philippi et Acarnanum, v. Polyb. IV, 2 sq. 62; V, 1... 30; IX, 28 sq. XVIII, 10, 19 sq. Liv. XXVI, 24 sq. XXVIII, 5 sq. XXXI, 41. —316. Belli umbram circumtulit, σκιαμαχίᾳ, belli simulacro usus est, quo aptius regnum turbatum a se peti dissimularet; Dausq. Finitimam quoque Græciam bello vexabat, ut sociis opem ferret, et ne plane incepto abstitisse videretur, vel infestaretur Macedonia, si quod longinquum bellum eum occupasset; conf. Liv. XXVIII, 5 sq. —per Graias oras, temporibus belli socialis, τοῦ συμμαχικοῦ πολέμου, Ætolorum et Spartanorum adversus Philippum, Achæos, Acarnanas, Messenios, Epirotas, Phocenses, Thessalos, Bœotos, vid. Polyb. IV, 3... 37, 57 seq. V, 1... 30, 91... 105.

Donec, nunc pelago, nunc terra exutus, omisit

Spem positam in Tyriis, et supplex fœdera sanxit

Dardana, nec legem regno adcepisse refugit.

317. Philippus a Romanis victus pacem petit; vid. Liv. XXXIII, 3... 13, 25, 30; XXXIV, 52; Polyb. XVIII, 4... 27. —318. Tyriis, Pœnis. —319. Dardana, cum Romanis.

320

Tunc et Tyndariis Latias Fortuna Tarenti

Auxit opes laudemque simul: nam perfida tandem

Urbs Fabio devicta seni, postremus in armis

Ductoris titulus cauti. Sollertia tutum

Tum quoque adepta decus, captis sine sanguine muris.

325

Namque ut compertum, qui Punica signa regebat,

Feminea exuri flamma, tacitusque quietæ

Exin virtuti placuit dolus; ire sorori,

Nam castris erat in Rutulis, germanus amatæ

Cogitur, et magnis muliebria vincere corda

330

Pollicitis, si reclusas tramittere portas

Concedat Libycus rector: votique potitus

Evicto Fabius Pœno circumdata telis

Incustodita penetravit mœnia nocte.

320. Tarentum, Hannibali proditum (v. XII, 434 sq.), a Fabio Maximo per proditionem recipitur; cf. Liv. XXVII, 15; Appian. de bello Hannib. c. 49; Plut. in Fabio Opp. T. I, p. 186, ed. Frft. Polyb. X, 1; XIII, 4. —Tyndarii Tarenti, vid. ad VII, 665; XI, 16, et XII, 451. —322 sq. Hæc fuit postrema res a Fabio præclare in bello gesta. —323. cauti, Cunctatoris. —titulus, honos, et deinde factum laude dignum. —Sollertia, Fabius, cautus dux, ut quieta virtus, v. 326. —tutum, sine periculo.

325. Vid. Liv. l.l. —qui Punica signa regebat. Cononeus, Dausq. Sed is Tarentum potius antea Hannibali prodiderat, de quo vid. Oudend. ad Frontin. Strat. III, iii, 6, et Appian. b. Hannib. 32. —326. exuri flamma amoris; cf. ad V, 15 et 19. —328. In castris Romanis erat frater mulierculæ, cujus amore flagrabat præfectus præsidii Tarentini.

Sed quisnam aversos Phœbum tunc jungere ab urbe

335

Romulea dubitaret equos, qui tempore eodem

Marcellum adciperet letum obpetiisse sub armis?

Moles illa viri, calidoque habitata Gradivo

Pectora, et haud ullis unquam tremefacta periclis,

(Heu quantum Hannibalem clara fractura ruina!)

340

Procubuere; jacet campis Carthaginis horror.

Forsan Scipiadæ confecti nomina belli

Rapturus, si quis paullum Deus adderet ævo.

334 sq. De morte Marcelli conf. Liv. XXVII, 25 sq; Polyb. X, 32; Appian. b. Hannib. c. 50; Plut. in Marcello Opp. T. I, p. 315 seq. Imitatio loci Virg. Æneid. I, 568, cujus sententia quoque ex h.l. expedienda videbatur Marso et Ern. cf. ibi Heyne, qui solem aversum etiam ad horrorem et aversationem nefandi facinoris spectare monet, coll. Stat. Theb. V, 297 sq. Similiter contra Sol, voluptate captus diutius inspiciendi Nympharum chorum, inhibuisse cursum diesque produxisse fingitur in Callim. H. in Dian. vs. 181 seq. ubi vid. Spanhem.

337 sq. Graphica imago et insignis ac vera Marcelli laus. —Moles viri, vir magnus ac fortis. —calido inhabitata Marte pectora, at calenti Pœno, XIII, 33, et calida consilia apud Liv. XXXV, 32, ubi vid. Gron. cf. ad VII, 34. —339. Vid. Var. Lect. —340. Carthaginis horror, ut ap. Lucr. III, 1047. Scipio dicitur.

341 sq. Forsan Scipioni hujus belli confecti gloriam et nomen Africani eripuisset, si vita ei contigisset aliquanto longior. —Scipiadæ, v. ad VII, 107.

Collis Agenoreum dirimebat ab aggere vallum

Ausonio (Dauni Mavors consederat arvis):

345

Curarum comes et summi Crispinus honoris

Marcello socius communia bella ciebat.

Ad quem Marcellus: «Gestit lustrare propinquas

Mens silvas, medioque viros inponere monti,

Ne Libys occultis tumulum prior occupet ausis.

350

Si cordi est, te participem, Crispine, laboris

Esse velim: nunquam desunt consulta duobus.»

343. «Tumulus erat silvestris inter Punica et Romana castra, etc.» Livius, XXVII, 26. —344 seq. «In Apulia, inter Venusiam Bantiamque, minus trium millium passuum intervallo, consules (M. Claudius Marcellus et T. Quinctius Crispinus) binis castris consederunt: in quam regionem et Hannibal rediit, etc.» Liv. XXVII, 25. — Dauni in arvis, vid. ad I, 291 sq.

347 sq. Conf. Liv. l.l.c. 26.

Hæc ubi sedere, ardentes adtollere sese

Jam dudum certant in equos. Marcellus, ut arma

Aptantem natum adspexit, lætumque tumultu;

355

«Vincis, ait, nostros mirando ardore vigores.

Sit præmaturus felix labor: urbe Sicana

Qualem te vidi, nondum permitteret ætas

Quum tibi bella, meo tractantem prælia vultu.

Huc, decus, huc, nostrum, lateri te junge paterno,

360

Et me disce novum Martem tentare magistro.»

352 sq. Hæc ubi sedere, vid. ad II, 385. —ardentes certant junxerim, (consules ingenio feroces, ap. Liv.) non ardentes in equos. —354. «Secuti M. Marcellus, consulis filius, et A. Manlius tribuni militum;» Liv. l.l. —355. Hæc apte commentus est poeta, et expressit forte ex Virg. Æn. XII, 432 sqq.

356. Pater optat, ne filio (quem Silius nondum puberem fingit) hic labor infaustus sit; respiciens ad illud, quod Seneca dixit Controv. I, 1: «tam inmature magnum ingenium non esse vitale,» vel Quintil. Inst. Or. I, 3: «illud ingeniorum velut præcox genus non temere unquam pervenire ad frugem,» et in præf. lib. VI: «celerius occidere festinatam maturitatem, et esse nescio quam, quæ spes tantas decerpat, invidiam;» Drak. conf. Hor. Serm. II, vii, 4, et ibi Bentl. quamvis vitale de servo aliter explicandum sit. Ed. —urbe Sicana, Syracusis, a Marcello expugnatis. —358. meo vultu, ardore et ferocia meæ simili; Mars. At vix illo tempore ferocia pugnandi in puero locum habuerit; unde puto hoc potius notari, imitatum esse puerum, quæcumque pater vultu etiam et nutu militibus imperasset, Ern. cf. Var. Lect.

360. Conf. Virg. Æn. XII, 435.

Tum, pueri colla amplectens, sic pauca precatur:

«Summe Deum, Libyco, faxis, de præside nunc his,

His humeris tibi opima feram.» Nec plura, sereno

Sanguineos fudit quum Jupiter æthere rores,

365

Atque atris arma adspersit non prospera guttis.

362. Libyco de præside, duce, Hannibale. —363. opima feram, vid. ad I, 133. —364 sq. Aliud omen infaustum memorat Liv. XXVII, 26, extr. De pluvia cruenta veraque hujus portenti causa vid. Köppen ad Hom. Iliad. λ, 54 sq. (quem locum jam Dausq. contulit) et Heyne Opusc. Acad. T. II, pag. 212, 266. Minus apte Virg. Æn. VIII, 528, laudavit Ern.

Vixdum finitis intrarant vocibus artas

Letiferi collis fauces, quum turba volucris

Invadunt Nomades jaculis, nimboque feruntur

Æthereo similes, cæca fundente latebra

370

Armatos in bella globos. Circumdata postquam

Nil restare videt virtus, quod debeat ultra

Jam Superis, magnum secum portare sub umbras

Nomen mortis avet: tortæ nunc eminus hastæ

Altius insurgit, nunc sævit comminus ense.

366 sq. Cf. Liv. l.l. cap. 27. —368. nimbo, turbini. —feruntur, vid. ad IV, 261. —369. cæca latebra; insidiis. Cf. ad V, 3. —370 sqq. Singula ad epicam gravitatem mutata sunt ex historica Livii narratione; nec male poeta hunc locum ita extulit, ut animos legentium mollibus etiam sensibus et commiseratione quadam detineret, quum Livius non nisi cædes et vulnera narraret; Ern. Nil restare, quod debeat ultra Jam superis, h.e. preces (v. 362) ac vota (nam preces olim simul vota erant) irrita esse, et de salute desperandum. Manifesta imitatio Virg. Æn. XI, 51 sq. ubi v. Heyne. —373 sq. Altius insurgit hastæ tortæ, h.e. hastam altius sublatam torquet, vibrat. Cf. ad I, 401, et IV, 610.

375

Forsan et enasset rapidi freta sæva pericli,

Ni telum adversos nati venisset in artus.

Tum patriæ tremuere manus, laxataque luctu

Fluxerunt rigidis arma infelicia palmis.

Obvia nudatum tramittit lancea pectus,

380

Labensque inpresso signavit gramina mento.

375. enasset freta pericli, h.e. Marcellus evasisset e periculo vitæ. Conf. XVII, 365, et ad III, 662. —376. Marcellum adolescentem, saucium et ipsum, effugisse cum Crispino memorat Livius XXVII, 27.

378. Fluxerunt arma palmis, manibus exciderunt. Vid. ad II, 131; IX, 120 sqq. et ad Virgilium, Æneid, VI, 33. Ed.

379. «Marcellum transfixum lancea prolabentem ex equo moribundum videre;» Liv. l.c. —380. Cf. ad V, 526, ad Virg. Æn. XI, 418; humum ore momordit: et ad Hor. Od. II, vii, 12.

At postquam Tyrius sæva inter prælia ductor

Infixum adverso vidit sub pectore telum,

Inmane exclamat: «Latias, Carthago, timere

Desine jam leges; jacet exitiabile nomen,

385

Ausonii columen regni: sed dextera nostræ

Tam similis non obscuras mittatur ad umbras.»

Magnanima invidia virtus caret: alta sepulcri

Protinus exstruitur, cæloque educitur, ara.

381. Et hæc apte a poeta finguntur, qui exornavit Liviana: «Hannibal magnum terrorem hostibus morte consulis unius, vulnere alterius injectum esse ratus... inventum Marcelli corpus sepelit,» XXVII, 28, pr. —382. adverso sub pectore, vid. ad V, 594. —383 sq. Latias leges, conf. sup. v. 5. —384. exitiabile nomen, vid. ad IV, 729. —385 sq. Cf. X, 519 sqq. —dextera, virtus, et hoc pro viro forti. —dextera nostræ tam similis, bene, servato adrogantiæ charactere, et obscuræ umbræ sunt illorum, qui sine funeris et exsequiarum honore ad inferos mittuntur.

387. Cf. X, 525... 565. Alta sepulcri... ara, hæc ad verbum expressa ex Virg. Æn. VI, 177 sq. ubi vid. Heyne. Drak. ad h.l. «Ara non τάφος, seu tumulus, sed rogus, qui in formam aræ, vel in altitudinem (nam omne, quod eminet, ara dicitur) exstruitur. Ceteroquin aram etiam notare urnam, basin, seu cippum funebrem, docuit Fabrett. Inscript. p. 107. Aram autem sepulcri dixit, rogum innuens, quod veteres voc. sepelire non de humatione solum usurparint, sed etiam de combustione et omni alio sepulturæ genere, de quo vid. Cuper. Obss. I, 7.» Sic et θάπτειν, conf. Burm. ad Val. Fl. V, 10, et Ernesti ad Sueton. Domit. c. 16.

Convectant silvis ingentia robora; credas

390

Sidonium cecidisse ducem. Tum tura dapesque,

Et fasces, clipeusque viri, pompa ultima, fertur.

Ipse facem subdens, «Laus, inquit, parta perennis.

Marcellum abstulimus Latio; deponere forsan

Gens Italum tandem arma velit: vos ite superbæ

395

Exsequias animæ, et cinerem donate supremi

Muneris officio: nunquam hoc tibi, Roma, negabo.»

Alterius par atque eadem fortuna laborum

Consulis: exanimum sonipes ad signa revexit.

389. Cf. X, 530 sq. —390. De donis in rogum conjectis cf. X, 528, 562 sq.; XIII, 692, et Noris. ad Cenot. Pis. III, 5. —391. fasces: quinque enim lictores vivos in potestatem hostium venisse, Livius XXVII, 27, auctor est; Drak. —pompa ultima, ut extrema munera, ap. Val. Fl. V, 13, ubi vid. Burm.

392 sq. Cf. X, 550 sq.

394. Cf. Virg. Æn. XI, 24 sq. —Exsequias ite animæ, ut ap. Terent. Phorm. V, x, 37, et al. —ire inficias; Dausq. cf. Heins. ad Ovid. Amor. II, vi, 2. —395. cinerem donate filio vel patriæ, ut sepulcro inferatur; Dausq. Cineres Marcelli Romam relatos, Appianus tradit; ossa filio remissa in Rom. castra, Plut. notavit; Ern.

397 seq. De Crispini vulnere letali ac morte cf. Liv. XXVII, 27, 29, 33.

Talia in Ausonia; sed non et talis Hiberis

400

Armorum eventus campis: Carthaginis omnes

Per subitum raptæ pernix victoria late

Terruerat gentes. Ducibus spes una salutis,

Si socias jungant vires: ingentibus orsum

Auspiciis juvenem, ceu patria gestet in armis

405

Fulmina, sublimi vallatam vertice montis

Ex oculis urbem, cumulatam strage virorum,

Non toto rapuisse die, qua Martius ille

Hannibal in terra consumto verterit anno,

Nec pube æquandam nec opum ubertate, Saguntum.

399 sq. Poeta retexit filum narrationis, inde a v. 286, abruptum. Cf. Liv. XXVI, 51, et XXVII, 17 sqq. —401. Per subitum raptæ pernix verba luxuriantis ingenii. —Per subitum, vid. ad VII, 527. —raptæ Carthaginis, raptim, celeriter captæ, cf. v. 407, et ad I, 570. —402. Cf. Liv. XXVI, 51, extr. —Ducibus Pœnorum. —403. jungant vires, vid. sup. ad v. 186. —Hæc sunt verba et cogitationes Pœnorum. —404 sq. patria Fulmina, Drak. et Lef. patris et patrui, qui fulmina belli dicuntur VII, 106, sed rectius Ern. Jovis, cujus ille filius credebatur. Cf. supra v. 148, et ad IV, 476, de sensu autem verborum sup. ad I, 421. —405. sublimi vertice montis, cf. sup. v. 196 et 228. —406. Vid. Var. Lect. —407 sq. Non toto die, cf. sup. v. 248. —rapuisse, vid. ad v. 401. —qua in terra, Hispania. —408. verterit, everterit, vid. sup. ad v. 93. —409. pube, militum et incolarum copia.

410

Proximus, adplicito saxosis aggere silvis,

Tendebat, fratris spirans ingentia facta,

Hasdrubal: hic robur, mixtusque rebellibus Afris

Cantaber, hic volucri Mauro pernicior Astur:

Tantaque majestas terra rectoris Hibera,

415

Hannibalis quantus Laurenti terror in ora.

410. Cf. Liv. XXVII, 18, pr. —Proximus, proxime Scipionem, tendebat, castra habehat (vid. ad III, 274), Hasdrubal, frater Hannibalis. —411. fratris spirans facta, vid. ad III, 240. —412. Hic robur Punicarum copiarum tendebat. —413. Astur, Hispani. Cf. I, 231 sq., 252; V, 192. —415. Laurenti in ora, in Italia. C. ad I, 110.

Forte dies priscum Tyriis sollemnis honorem

Rettulerat, quo primum orsi Carthaginis altæ

Fundamenta, novam cœpere mapalibus urbem.

Et lætus, repetens gentis primordia, ductor

420

Festa coronatis agitabat gaudia signis,

Pacificans Divos: fraternum læna nitebat

Demissa ex humeris donum, quam fœderis arti

Trinacrius Libyco rex inter munera pignus

Miserat, Æoliis gestatum insigne tyrannis.

416... 440. Episodium de natali die Carthaginis veteris, ab Hasdrubale celebrato, a poetæ ingenio profectum est. —417. Retulerat, conf. Heins. ad Ovid. Fast. II, 532. —418. mapalibus, vid. Var. Lect. —420. De more, festis diebus signa militaria coronis ornandi vid. Lips. de Mil. Rom. IV, 5. —421... 432. Imitat. Virg. Æn. V, 250... 257, ubi vid. Heyne in not. et Exc. IV, cf. sup. ad V, 321 sq. Læna Hasdrubalis erat donum Hannibalis fratris, cui eam rex Trinacrius h.e. Siculus, Hieronymus, miserat, præter alia munera, tanquam pignus amicitiæ ac fœderis; de quo fœdere cf. XIV, 96 sq. —424. Æoliis, Siculis, opinor, qui ab Æoliis insulis (cf. XIV, 70 sq.) ita dicti videntur.

425

Aurata puerum rapiebat ad æthera penna

Per nubes aquila, intexto librata volatu.

Antrum ingens juxta, quod acus similavit in ostro,

Cyclopum domus: hic recubans manantia tabo

Corpora letifero sorbet Polyphemus hiatu.

430

Circa fracta jacent excussaque morsibus ossa.

Ipse manu extenta Laertia pocula poscit,

Permiscetque mero ructatos ore cruores.

425. Lænæ intexta erant raptus Ganymedis et antrum Polyphemi. Poeta utrumque picturæ argumentum (nam uno non contentus erat) ex Virgilio petiit, illud ex Æn. V, 262 sqq. hoc vero, certe ornatum, ex Æn. III, 618 sq., 631 sq. In illo breviorem fuisse Silium, quum idem vidisset a Marone copiosius exornatum, jam monuit Ern. —rapiebat aquila exquisite pro, intexta erat aquila, quæ rapiebat, ut mox v. 429: sorbet, et 431: poscit permiscetque. Cf. ad II, 406, 417, al. —426. librata, vid. ad I, 317, et Var. Lect.

427 sq. Antrum ingens, Cyclopum domus, cf. ad XIV, 527.

431. pocula Laertia, Ulyssis, qui eum vino inebriatum excæcavit; quod notum ex Hom. Odyss. ι, 346 sq.; Eurip. Cyclope et aliis.

Conspicuus Siculi Tyrius subteminis arte

Gramineas pacem Superum poscebat ad aras:

435

Ecce inter medios hostilia nuntius arma,

Quadrupedante invectus equo, adventare ferebat.

Turbatæ mentes, inperfectusque Deorum

Cessit honos: ruptis linquunt altaria sacris:

Clauduntur vallo; tenuemque ut roscida misit

440

Lucem Aurora polo, rapiunt certamina Martis.

Audax Scipiadæ stridentem Sabbura cornum

Excepit; geminæque acies velut omine motæ.

433. Tyrius, Pœnorum dux, Hasdrubal. —Siculi subteminis, vid. ad v. 421 seq. —arte subteminis, læna, summa arte texta. —434. Gramineas aras, cf. XVI, 263, et sup. ad IV, 701. —pacem Superum poscebat, vid. ad IV, 766.

437 sq. Sacrorum religio hostium adventu aliisque malis ominibus turbabatur, et, ne quid mali ominis exaudiretur, sacrificantes capita velare, tibicinesque precationibus et sacrificiis præcinere, profani autem removeri, et, qui aderant, linguis favere solebant. Cf. Virg. Æn. III, 405 seq.; VIII, 107 seq.; Burm. ad Val. Fl. III, 120. —440. rapiunt, vid. ad I, 570.

441 sqq. De prælio, quo Hasdrubal ad Bæculam a Scipione victus est, vid. Liv. XXVII, 18, et Polyb. X, 38 sqq. A poeta non adcurate ordinem ejus modumque, sed cædes tantum singulares memorari, jam notavit Ern. —Scipiadæ, vid. ad VII, 107. —stridentem cornum, vid. ad II, 124, et IV, 567.

Exclamat Latius ductor: «Prima hostia vobis,

Sacrati manes, campo jacet: en age, miles,

445

In pugnam et cædes, qualis spirantibus ire

Adsueras ducibus, talis rue.» Dumque ea fatur,

Incumbunt. Myconum Lænas, Cirtamque Latinus,

Et Thysdrum Maro, et incestum Catilina Nealcen

Germanæ thalamo obtruncat: cadit obvius acri

450

Carthalo Nasidio, Libycæ regnator arenæ.

444. Sacrati manes, patris et patrui. —445. spirantibus, viventibus. —446. ducibus, Cn. et P. Scipionibus.

Te quoque Pyrenes vidit conterrita tellus

Permixtum Pœnis, et vix credenda furentem,

Magnum Dardaniæ, Læli, decus; omnia felix

Cui natura dedit, nullo renuente Deorum.

455

Ille foro auditus, quum dulcia solverat ora,

Æquabat Pyliæ Neleia mella senectæ.

451. Laudatur C. Lælius, legatus et a puero sodalis comesque Scipionis Afr. majoris, avus vero (vel, si Cic. Phil. XI, 7, fides potius habenda, pater) C. Lælii Sapientis, qui amicissimus Africano minori et eloquentissimus fuit, ad quem itaque potissimum laus hæc spectat. Silius enim ita confundere nomina, vel, quas hæc illi ideas subgerebant, quamque hac occasione doctrinam ostentare poterat, expromere solet, v.c. XIV, 462 sqq., 527 sq. et al. passim. Talis quidem ingenii lusus et tale ornatus quærendi studium, in nominibus præcipue tam notis, vereor ut multis placeat. Singularem tamen hujus loci elegantiam et suavitatem esse, quod ne ipse quidem Clemeus, iniquus carminis Siliani censor, negaverit (Essai de critique, T. I, p. 85.), recte monuit Ern. —Pyrenes tellus, Hispania. —452. furentem, cum furore, h.e. animi fervore et audacia summa, perpetrantem, vix credenda facta.

456. Lælius eloquentia par erat Nestori, τοῦ ἀπὸ γλώσσης μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή, Homer. Iliad. α, 249, unde h.l. mella, ut ap. Cic. de Sen. 10; Plin. Ep. IV, 3; Auson. grat. act. c. 8 (ubi vid. Heins.) et al. Drak. —senectæ, senis. Epitheta Pylius et Neleius centies in poetis obvia, nec longe petita sunt, ut putat Ernesti: nam Nestor fuit filius Nelei, ejusque regia Pylos; cujus nominis duæ urbes in Elide, Pylos Triphyliacos et Eliacos, fuere, ac tertia in Messenia. Priorem illam Nestorei regni sedem fuisse, probabile fit ex iis, quæ dixit Strabo, lib. VIII, p. 519 et 529.

Ille, ubi suspensi Patres, et curia vocem

Posceret, ut cantu, ducebat corda Senatus.

Idem, quum subitum campo perstrinxerat aures

460

Murmur triste tubæ, tanto fervore ruebat

In pugnam atque acies, ut natum ad sola liqueret

Bella: nihil vitæ peragi sine laude placebat.

457 sq. Lælius in consulendo et persuadendo artifex: illuc pertinent suspensi, dubii, incerti quid sequantur, huc cantus, cum cujus efficacia dexteritas persuadendi comparatur; Ern. Eleganter orator dicitur ducere auditores, ut apud Cic. de clar. Orat. 50; Quint. Inst. Or. II, 15 al. quum dicendo persuadet, animisque motum, quem velit, induit: verba autem ut cantu respiciunt ad Amphionis et Orphei fabulas, qui cantu lyræ feras resque inanimatas duxisse perhibentur; Drak. cf. ad XIII, 347. —461. natum ad sola bella, cf. ad III, 335, in Var. Lect. —462. nihil vitæ, nec belli, nec pacis tempore.

Tunc e furtiva tractantem prælia luce

Dejecit Galam: sacris Carthaginis illum

465

Subposito mater partu subduxerat olim.

Sed stant nulla diu deceptis gaudia Divis.

Tunc Alabim, Murrum, atque Dracen, demisit ad umbras,

Femineo clamore Dracen extrema rogantem:

Hujus cervicem gladio inter verba precesque

470

Amputat: absciso durabant murmura collo.

463. furtiva lux forsan est obscura, qua defensus Gala secure prælia tractabat; Drak. Sed recte Marsus intellexit vitam, quam Gala furto matris habebat, quæ olim eum subduxerat sacris illis Punicis, de quibus v. sup. ad IV, 765 sqq. Ergo subpositus partus est alienus, oblatusque iis, qui infantem ad sacra poscebant: hinc et deceptos Divos expedies, felici brevitate expressam sententiam; Ern. Piaculum duxere Pœni in sacris Saturni suis præteritis externos puellos coemtos aut suppositicios mactare; quod quum olim factum esset, et causarentur Saturnum sibi adversari, ducentos nobilissimorum puellorum publicitus inmolarunt, et facinorosi facile trecenti suapte sponte hostiati ceciderunt; Dausq. coll. Diodor. XX, 14, et Euseb. Præp. Evang. —464. Dejicere usitata vox est in præliis et venationibus pro interficere; Drakenb. coll. Virg. Æn. XI, 642; Ovid. Met. III, 303 al. Cf. Burm. ad Valer. Fl. I, 191, et Phædr. II, i, 1; Staver. et Harles. ad Nepot. Thrasyb. c. 3.

467. demisit ad umbras, cf. ad I, 439. —468. extrema, extremum, postremo, vel potius vehementissime. —470. Sic et poeta lusit sup. IV, 173, ubi vid. not.

At non ductori Libyco par ardor in armis.

Frondosi collis latebras ac saxa capessit

Avia, nec cædes extremave damna movebant

Agminis; Italiam profugus spectabat et Alpes,

475

Præmia magna fugæ: tacitum dat tessera signum;

Dimissa in colles pugna silvasque ferantur

Dispersi, et summam, quicumque evaserit, arcem

Pyrenes culmenque petat: tum primus, honore

Armorum exuto, et parma celatus Hibera,

480

In montes abit, atque volens palantia linquit

Agmina: desertis Latius victricia signa

Inmittit miles castris: non urbe recepta

Plus ulla partum prædæ, tenuitque moratas

A cæde, ut Libycus ductor providerat, iras:

471 sqq. Cf. Liv. XXVII, 19 pr. Hanc Hasdrubalis fugam Silius suo modo, ornandi magis libidine, quam historica veritate ex ordine ductus extulit, ut luxuriantem in his et prope loquacem se prodiderit; Ern. —475. De tessera vid. ad VII, 347. —478 sq. honore Armorum, paludamento aliisque insignibus ducis. —480. volens, cf. ad XI, 443, et XII, 473. —481. De castris Pœnorum a Scipione captis cf. Liv. XXVII, 19 pr. —484 sqq. Hasdrubal, ut hostem in persequendi studio retardaret, castrorum prædam reliquit, similis fibro vel castori, qui, ab hominibus exagitatus, testiculos suos morsu avulsos abjicit, ut ipse salvus evadat, quippe qui novit, se propter castoreum (quæ causa periculi est) maxime expeti. Apta est comparatio, etsi continetur errore vulgi, de quo cf. simil. loc. Juvenal. XII, 34 seq.; Plin. VIII, 30, seu 47 (ubi vid. Harduin.); XXXII, 3, seu 13; XXXVII, 6; Aristot. hist. Anim. VII, 5; Ælian. H. A. VI, 33 et 34; Dioscor. II, 23 et 26; Horus Hierogl. II, 65 et 214; Solin. c. 23 et al.

485

Fluminei veluti deprensus gurgitis undis,

Avulsa parte inguinibus caussaque pericli,

Enatat intento prædæ fiber avius hoste.

Inpiger occultis Pœnus postquam abditur umbris,

Saxosæ fidens silvæ, majora petuntur

490

Rursus bella retro, et superari certior hostis.

Pyrenes tumulo clipeum cum carmine figunt,

Hasdrubalis spolium gradivo Scipio victor.

488 seq. Cf. Liv. XXVII, 20 pr. —umbris nemorum, saxosæ silvæ Pyrenæi montis. —490. Scipio omissa persecutione Hasdrubalis reliquos Pœnorum duces, quorum victoriam certius sperabat, obpugnare meditabatur; Ernest. conf. Liv. l.c.

Terrore interea posito trans ardua montis

Bebrycia populos armabat Pœnus in aula,

495

Mercandi dextras largus, belloque parata

Prodigere in bellum facilis: præmissa feroces

Augebant animos argenti pondera et auri,

Parta metalliferis longo discrimine terris.

Hinc nova complerunt haud tardo milite castra

500

Venales animæ, Rhodani qui gurgite gaudent,

Quorum serpit Arar per rura pigerrimus undæ.

Jamque, hieme adfecta, mitescere cœperat annus.

Inde, iter ingrediens rapidum per Celtica rura,

Miratur domitas Alpes, ac pervia montis

505

Ardua, et Herculeæ quærit vestigia plantæ,

Germanique vias divinis comparat ausis.

493... 514. Hasdrubal superato monte Pyrenæo in Gallia conducit milites et Alpes transit; Conf. Liv. XXVII, 20, 36 et 39. —494. Bebrycia aula pro tota Gallia, quæ et v. 500 seq. fluviorum nominibus designatur; conf. ad III, 423. —495. Mercandi dextras sq. conf. ad V, 195 sq. et XI, 539. —498. metalliferis terris, in Hispania. —discrimine, bello.

500. Venales animæ, ut V, 195. —animæ, qui cf. ad V, 495. —501. Arar pigerrimus undæ, cf. ad III, 451 seq.

502. hiems adfecta est pene finita, ad finem vergens; Drak. coll. Gell. III, 16, et XV, 5. Proprie adfectæ dicuntur vires ac res debilitatæ et inminutæ. —mitescere ineunte vere.

504 sq. Cf. II, 356 seq. III, 496 seq. IV, 4 al. —domitas, superatas, ut III, 499. —506. Germani Hannibalis.

Ut vero ventum in culmen, castrisque resedit

Hannibalis, «Quos Roma, inquit, quos altius, oro,

Adtollit muros, qui post hæc mœnia, fratri

510

Victa meo, stent incolumes? sit gloria dextræ

Felix tanta precor; neve usque ad sidera adisse

Invideat lævus nobis Deus:» agmine celso

Inde alacer, qua munitum declivis ab alto

Agger monstrat iter, properatis devolat armis.

508. Miratur Hasdrubal, fratris armis nondum occupatam esse Romam, quum tam inmanes montes superaverit; Mars. et Cell. —509. hæc mœnia, Alpes. —510. dextræ, virtutis fraternæ ac meæ. —511. usque ad sidera adisse, transiisse Alpes. —512. Invideat, cf. ad III, 78, in Var. Lect. —lævus Deus, vid. ad III, 94. Sic Ge. IV, 7: si quem Numina læva sinunt. Ed.

515

Non tanto strepuere metu primordia belli:

Nunc geminum Hannibalem, nunc jactant bina coire

Hinc atque hinc castra, et pastos per prospera bella

Sanguine ductores Italo conjungere Martem,

Et duplicare acies; venturum ad mœnia cursu

520

Hostem præcipiti, et visurum hærentia porta

Spicula, Elissæis nuper contorta lacertis.

515 seq. Silius expressit Liv. XXVII, 38, pr. 39, inpr. 40 et 44 pr. —Non tanto strepuere, etc. ne principio quidem belli adventus ipsius Hannibalis tantum Romanis terrorem incusserat. —517 seq. pastos Sanguine Italo, conf. Heins. ad Ovid. Amor. III, viii, 10. —520 sq. hærentia porta Spicula, cf. I, 617 sq. et XIV, 650. —521. Elissæis lacertis, a Pœnis; cf. ad I, 81.

His super infrendens sic secum Œnotria tellus:

«Tantone, heu Superi! spernor contemta furore

Sidoniæ gentis, quæ quondam sceptra timentem

525

Nati Saturnum nostris considere in oris,

Et regnare dedi? decima hæc jam vertitur æstas,

Ex quo proterimur: juvenis, cui sola supersunt

In Superos bella, extremo de litore rapta

Intulit arma mihi, temeratisque Alpibus ardens

530

In nostros descendit agros: quot corpora texi

Cæsorum, stratis toties deformis alumnis!

522... 576. Hasdrubali, qui transcenderat Alpes, ut se Hannibali conjungeret, ingentem inlatam esse cladem, opera potissimum C. Claudii Neronis consulis, qui, quum Hannibali in Lucanis obpositus esset, parvo in castris relicto præsidio, ut hostem falleret, clam noctu cum electa manu ad conlegam, M. Livium Salinatorem consulem, contendisset, notum est ex. Liv. XXVII, 36... 46. Hanc summi momenti rem, quæ maximum periculum, quod Romæ inpendebat, propulsavit, Silius tractavit more poetarum. Ernesti: «hac prosopopœia utitur non inepte, si varietatem carminis probes, ut Italiæ imaginem (conf. v. 546), vel genium quemdam inducat lamentantem hostis adventantis metum, et Claudium Neronem ad auxilium Romæ ferendum ex Lucanis excitantem: sed fortasse nimia loquacitas est, qua episodium ornavit et extulit.» —Œnotria tellus, Italia, vid. ad I, 2, et VIII, 46. —523. spernor contemta, emphatice, ut apud Virg. Æn. IV, 54. —incensum inflammare, Lefeb. conf. ad IX, 99. —524 seq. De Saturno metu nati, Jovis, in Italia latente, cf. Virgil. Æneid. VIII, 319 sq. et ibi Heyne, Exc. II. Hinc Saturnia arva, I, 70, et Saturnia sedes, IV, 442. —527. Verbis juvenis, cui sola, etc. quum virtus ac fortuna, tum furor et adrogantia Hannibalis designatur. —528. extremo de litore Hispaniæ; conf. inf. v. 638; I, 141; VII, 171 sq. —529. De temeratis Alpibus, vid. ad III, 499.

Nulla mihi floret baccis felicibus arbor;

Inmatura seges rapido subciditur ense;

Culmina villarum nostrum delapsa feruntur

535

In gremium, fœdantque suis mea regna ruinis.

Hunc etiam, vastis qui nunc sese intulit oris,

Perpetiar, miseras quærentem exurere belli

Relliquias? tum me scindat vagus Afer aratro,

Et Libys Ausoniis commendet semina sulcis,

540

Ni cuncta, exsultant quæ latis agmina campis,

Uno condiderim tumulo.» Dum talia versat,

Et thalamos clausit nox atra hominumque Deumque,

Tendit Amyclæi præceps ad castra nepotis.

536. Hunc Hasdrubalem. —537 sq. exurere belli Reliquias, regiones et loca, quæ mihi bella reliquerunt, quæ Hannibal nondum vastavit; cf. ad VII, 490. —538. vagus Afer, ut Quorum plaustra vagas rite trahunt domos apud Horat. Odyss. III, xxiv, 10; cf. sup. III, 291. —539. Imitat. Ge. I, 223, committas sulcis semina. —541. Uno condiderim tumulo, ut mox factum videbimus cæso Hasdrubale. —talia versat consilia in animo Italiæ genius vel imago. —543. Amyclæi nepotis, Claudii Neronis; cf. ad VIII, 412.

Is tum, Lucanis cohibentem finibus arma,

545

Pœnum vicini servabat cespite valli.

Hic juvenem adgreditur Latiæ telluris imago:

«Clausorum decus, atque erepto maxima Romæ

Spes Nero Marcello, rumpe, atque expelle quietem.

Magnum aliquid tibi, si patriæ vis addere fatis,

550

Audendum est, quod, depulso quoque mœnibus hoste,

Victores fecisse tremant: fulgentibus armis

Pœnus inundavit campos, qua Sena relictum

Gallorum a populis servat per secula nomen.

544. Cf. Liv. XXVII, 40 seq. —545. servabat, confer VII, 522.

546. Clausorum decus, vid. ad VIII, 412, et XIII, 466.

549 seq. Hæc ipsa esse Claudii verba apud Liv. XXVII, 43, jam vidit Drak. «audendum aliquid inprovisum inopinatum, quod cœptum non minorem apud cives, quam hostes, terrorem faceret, perpetratum in magnam lætitiam ex magno metu verteret.» —si patriæ fatis vis addere aliquid, h.e. ejus fortunam adjuvare; ut addere fatis cursum XII, 45, et similia, de quibus vid. ad IV, 731. An poeta vires pro fatis scripsit? conf. Virg. Æn. IX, 717. —550. quod Victores fecisse tremant, quod ita arduum et periculosum sit, ut, quum perpetratum fuerit, ipsi victores rei magnitudinem admirentur: qua felici brevitate sententiam summi ponderis et magni ambitus expressam adnosco; Ern. —552 seq. qua Sena... nomen, cf. ad VIII, 453, et Liv. XXVII, 46. —Sena fluvius, et Sena Gallica urbs Senonum in Umbria.

Ni propere alipedes rapis ad certamina turmas,

555

Serus deletæ post auxiliabere Romæ.

Surge, age; fer gressus: patulos regione Metauri

Damnavi tumulis Pœnorum atque ossibus agros.»

His dictis abit, atque abscedens visa paventem

Adtrahere, et fractis turmas propellere portis.

556. Metauri, vid. ad VII, 486. —557. Damnavi, destinavi, sed illud acerbius et fortius; Ern.

560

Rumpit flammato turbatus corde soporem,

Ac supplex, geminas tendens ad sidera palmas,

Tellurem Noctemque, et cælo sparsa precatur

Astra, ducemque viæ tacito sub lumine Phœben.

Inde legit dignas tanta ad conamina dextras.

565

Quaque jacet superi Larinas adcola ponti,

Qua duri bello gens Marrucina, fidemque

Exuere indocilis sociis Frentanus in armis.

561 seq. Milites contra Claudii Deos, ut faustum iter et felix pugna sit, precantur ap. Liv. XXVII, 45. —562. Noctem, Astra et Phœben, Lunam, precatur Claudius, quoniam nocturnum est iter. —563. tacito sub lumine Phœbes, cf. V, 2; VIII, 638, et Virgil, Æn. II, 255, ubi vid. Heyne.

564. dextras, viros fortes; conf. ad XI, 539. «Ipse de toto exercitu, quod roboris erat, delegit,» etc. Liv. XXVII, 43; conf. inf. ad v. 655.

565. Confer Liv. l.l. —Larinas superi adcola ponti, vid. ad VIII, 402. —566. Marrucina gens, et Frentanus, vid. ad VIII, 519. —duri bello, conf. ad I, 558, et VI, 308.

Tum, qua vitiferos domitat Prætutia pubes,

Læta laboris, agros, et penna, et fulmine, et undis

570

Hibernis, et Achæmenio velocior arcu

Evolat: hortator sibi quisque; «Age, perge, salutem

Ausoniæ ancipites Superi, et, stet Roma cadatne,

In pedibus posuere tuis,» clamantque, ruuntque.

Hortandi genus acer habet præcedere ductor.

575

Illum augent cursus adnisi æquare sequendo,

Atque indefessi noctemque diemque feruntur.

568. Prætutianus ager Piceno adjacet, inter Vomanum et Helvinum fluvios. Vina ejus laudat Plin. XIV, 6 et 7. —569 sq. Celeritatis notio magna orationis luxurie, ut passim, expressa. Ernesti similem comparat locum Claud. R. Pros. II, 198 sq. conf. et inf. v. 711 sqq. —penna, avibus, vid. ad III, 344, et IV, 121. De sagitta adciperem, ut inf. v. 630; VIII, 373, et X, 11, nisi mox Achæmenio arcus sequeretur. —Undæ hibernæ, ut χειμέριον ὕδωρ ap. Hom. Iliad. ψ, 420, torrens e tempestate orta; Gesner. ad Claud. l.c. Similiter χείμαῤῥος ποταμὸς apud Hom. Iliad. δ, 452; ν, 138, al. cf. Horat. Od. IV, xii, 3, et Serm. I, vii, 26. —570. Achæmenio arcu, conf. ad VII, 646 sq. —571. Confer Liv. XXVII, 45, extr. —572 sq. Omnis spes victoriæ et fortunæ in celeritate posita: quæ sententia incommode et nimis argute enunciata; Ern. «Aut ruet in vestris, aut stabit Roma lacertis» Claud. bell. Gild. v. 460. Silium autem expressisse Homericum σοὶ ἐν γούνασι κεῖται, suspicatur Lefeb.

574. Præire exemplo et labore iis, quos hortamur, efficacissimum genus hortandi est; Cell. adumbratio ex Æn. II, vs. 349: «si vobis audentem extrema cupido Certa sequi.» Ed.

575. «Milites adnisi illum ductorem æquare sequendo, augent cursus, atque, etc.» —576. feruntur, vid. ad IV, 261.

At Roma adversi tantum mala gliscere belli

Adcipiens, trepidare metu, nimiumque Neronem

Speravisse queri, atque uno sibi vulnere posse

580

Auferri restantem animam: non arma, nec aurum,

Nec pubem, nec, quem fundant, superesse cruorem.

Scilicet Hasdrubalem invadat, qui ad prælia soli

Hannibali satis esse nequit? jam rursus, ubi arma

Avertisse suo cognorit devia vallo,

585

Hæsurum portis Pœnum: venisse, superbo

Qui fratri certet, cui maxima gloria cedat

Urbis deletæ: fremit amens corde sub imo

Ordo Patrum, ac magno interea meditatur amore

Servandi decoris, quonam se fine minanti

590

Servitio eripiat, Divosque evadat iniquos.

Hos inter gemitus obscuro noctis opacæ

Subcedit castris Nero, quæ conjuncta feroci

Livius Hasdrubali vallo custode tenebat.

577 seq. Conf. Liv. XXVII, 44, et sup. 515 sq. ubi brevior fuerat poeta. —579. uno vulnere, una clade. —580. restantem animam, quidquid virium supersit.

584. Avertisse se, aversa esse, arma Romanorum a suo vallo, suis castris; conf. ad I, 539. —589. fine, modo (ut apud Gell. I, 3, extr. XIII, 20 al.), vel consilio. —590. Divos evadat iniquos, iram deorum averruncet.

591 sqq. Conf. Liv. XXVII, 46. —593. vallo custode, castra vallo munita.

Belliger is quondam, scitusque adcendere Martem

595

Floruerat primo clarus pugnator in ævo.

Mox falso læsus non æqui crimine vulgi,

Secretis ruris tristes absconderat annos.

Sed, postquam gravior moles terrorque periclo

Poscebat propiore virum, revocatus ad arma

600

Tot cæsis ducibus, patriæ donaverat iram.

594... 600. «M. Livius erat multis ante annis ex consulatu populi judicio damnatus (scil. «quod prædam non æqualiter diviserat militibus» Frontin. Straton. IV, i, 45) quam ignominiam adeo ægre tulerat, ut et rus migraret et per multos annos et urbe et omni cœtu careret hominum, etc.» Liv. XXVII, 34, quod caput totum legendum est; conf. Liv. XXII, 35; Aurel. Victor de viris ill. c. 50; Pighii Ann. ad a. U. C. DXXXIV, et sup. ad VIII, 286 sq.