XIII.

Worstel en wen as jy kan; Of stoei en verloor, as jy moet, soos ’n man— Soos ’n mens wat kan ly en verdra As met eeue-ou terge die droefnis pla— Soos ’n mens wat kan wen en geniet Wat die guns van die Lot in genade bied, Oorvloeiend vandag, in brokkies oormôre, Te min vir jaloersheid, te veel vir sôre. Worstel en wen as jy kan, Of stoei en verloor soos ’n man! Al trek oor die blou lug tesaam Wolke wat sterlig en sonlig beskaam— Skadu’s wat skadu’s baar, Donker, bedwelmend, swaar— Skadu’s wat statig kwyn En voor sterre en sonlig verdwyn— Skadu’s wat kom en gaan, Soos maand ná maand die maan— Al trek oor die blou lug tesaam Wolke wat lig beskaam, Weet as die skadu’s kom En die ligvolle wêreld lyk skeef en krom— Weet dat die skadu’s vergaan, Soos maand ná maand die maan; En niks bly oor vir ’n man As te dra en geniet wat hy kan— En die nag is swart ferweel, En die sterre soos goud so geel.