ZALIG DIE TREUREN, WANT ZIJ ZULLEN VERTROOST WORDEN.

Niet hun-alleen die juichen mogen, Heeft God Zijn zegen weggeleid: Zijn troostende barmhartigheid Verschijnt ook slaaploos-schreiende' oogen.

De blik, die nu door neevlen ziet, Wordt ras glimlachende opgeslagen; Want pijnlijke uren, dorre dagen, Zijn heilbeloften voor 't verschiet!

Daar is een dag van licht en vrede Voor elken zwarten, bangen nacht; En houdt de Droefheid te avond wacht, De morgen brengt de Vreugde mede.

O gij wier oog, de jaren door, Met bittre dropplen 't graf beparelt! O, wendt het naar die Beter Waereld, Die 't eerst hergeeft wie 't vroegst verloor!

Gelooft! al bracht u de oogst van 't leven De leêge halmenschoof der smart! Hebt lief en hoopt! en brak u 't hart, Dit zij uw psalm: "Daar staat geschreven!"

God telde elk traantjen dat er dreef; Uw winter wacht Zijn lange lente, En de Eeuwigheid betaalt met rente, Wat hier de Tijd u schuldig bleef!