XIII.
Reading edition
DE LAATSTE ZOMERROOS.
't Is 't laatste der roosjens, Dat bloeiend bleef staan: Heur lieflijke zustren Zijn lang reeds vergaan. Geen bloem van heur maagschap, Geen knopje' onder 't mosch, Herhaalt meer heur zuchtjens, Weêrkaatst meer heur blos.
Neen! 'k ga niet hardvochtig Uw stengel voorbij: Zijn ze allen ontslapen, Ontslaap dan als zij! Zoo strooi ik uw blaadtjens Al zachtkens daarheen, En meng ze met de assche Der uwen dooreen!
Zoo ras moge ik volgen, Als me alles begaf, Als Vriendschap en Liefde Me ontzonken in 't graf. Als al wat ons lief was, In 't stof ligt vergaârd, Wie bleef dan nog gaarne Verlaten op aard'?