KLEINE PLAGEN.

Neen! een groote, heiige smart Zal mij nimmermeer vervaren; Zag zich maar mijn vurig hart Alledaagsche kwelling sparen! 'k Wil het groote kruis, hoe zwaar, Dat van God komt, willig dragen; Maar mijn hart krimpt in elkaâr Voor die duizend kleine plagen!

Heil, die met hun heldenbloed 't Worstelperk der vrijheid verven! Heil, die in den mutsertgloed 's Hemels Martelkroon verwerven! Welk een troost in allen nood, Welk een roem in alle schande, Waar we, trouw tot in den dood, Vallen als eene offerande!

Maar hoe zelden gunt ons 't lot, Grootsch te lijden, grootsch te sneven, Met den gloriepalm tot God Als een aadlaar op te zweven! Ach, hoe pijnlijk, dag aan dag Vaster in den strik gesparteld, Niet te vallen door één slag, Maar door naalden doodgemarteld!