EEN PSALM DES LEVENS.

Wat het hart van den jongeling tot den psalmist zeide.

Zing niet jammrend, dat het leven Als een leêge droom verdwijnt! Dood is elke ziel die sluimert; 't Leven is niet wat het schijnt.

Ernst is 't leven! 't Weert de leugen, Die in 't graf den grenspaal ziet. "Stof zijt ge om tot stof te keeren," Geldt van 's menschen ziele niet.

Niet maar lijden of verblijden, Is de roeping van Gods kind; Neen, maar handlen, dat elk Morgen Verder ons dan 't Heden vind'!

Zeker is de Kunst oneindig, Maar de Tijd vliegt spoedig om: 't Harte slaat zijn eigen lijkmarsch Als een overfloerste trom.

Wees in 't bont bivak der waereld, Wees in 's levens worstelperk, Niet als slachtvee, dom en weêrloos, Maar als helden, fier en sterk!

Bouw niet op de schoone Toekomst: 't Dood verleên begraav' zijn doôn! Zwoeg en ploeg in 't levend Heden, En verwacht van God de kroon!

't Leven onzer groote mannen Leert ons hoe men heerlijk strijdt, Hoe men eens een voetspoor nalaat In den zandzoom van den Tijd:

Voetspoor, dat misschien een ander, Die op 's levens golven zweeft, Of aan 't strand wordt neêrgesmeten, Als hij 't ziet, den moed hergeeft!

Zoo dan laat ons waken, werken, En, op ieder lot bereid, Rustloos voortgaan en voltooien, In des Heeren mogendheid!