AAN VADERS, DIE KINDEREN BUITEN HET HUWELIJK HEBBEN.

Gij, die uit wulpschen lust de onnozelheid verraadt In 't lichtgewaad eens Engels! Die jaagt door vreemden hof, en zelfs geen blik meer slaat Op de omgetrapte stengels! 'k Wil uw geweten zijn! 'k wil spreken van uw bloed, Van 't pleegkroost der ellende, Dat recht heeft op uw naam, uw liefde, uw overvloed, Maar—nooit een vader kende! Rampzaalge kinderen, die, ziekelijk en koud, In d'Ugolino-toren Van 't klemmende gebrek, dien gij hun hebt gebouwd, In schande zijn geboren! Hebt gij dan nooit voor hen een enklen zucht geslaakt? Voelt gij hun droeve schimmen Niet woelen in uw hart, als schijndoôn, die, ontwaakt, Uit d'engen grafkuil klimmen? Kunt gij den kinderen, die gij uw kindren heet, Éen uur van vreugde schenken, En tevens niet aan al het jarenlange leed Der ongenoemden denken? Wanneer ge uw naaste kind ten blijd geboortefeest Met bloemen ziet versieren, Staan dan zijn broeders niet verwijtend voor uw geest, Die nooit hun jaardag vieren; Die op denzelfden dag misschien den bleeken dood Ontzind in de armen loopen, Of—eindloos erger—voor een schaamle handvol brood Hun kostbre ziel verkoopen?— Hoe durft gij spreken, gij, van vaderteederheid En vaderlijke zorgen, En zeggen, dat ge uw kroost een vasten stand bereidt, Uw kindren hebt geborgen, Als de andren, buiten af, in 's waerelds oceaan, Op schotsen ijs bevriezen, En, voortgedreven door den zweependen orkaan, In d' afgrond zich verliezen?— Noemt u geen mannen, gij vreesachtigen! maar bloost, Als gij die zwakke vrouwen, Verlaatnen, blijven ziet bij heur verlaten kroost, En—nog op God vertrouwen! Noemt u geen vaders, gij die vaders zijt in schijn! Daar zijn voor de Alziende oogen Meer kindermoorders dan er moorderessen zijn— Wanneer werd God bedrogen?