BYRONS ZWANENZANG.
Reading edition
(Missolonghi, 22 Januari 1824).
O, sprak in 't eind dit hart niet meer, Nu toch geen hart zich 't mijne wijdt! Maar toch, al mint mij niemand meer, Ik min altijd.
Mijn dagen zijn in 't najaarsgrauw, Der liefde bloem en vrucht verdween; De worm, de kanker en de rouw Zijn mijne alleen!
Een eiland werd mijn dor gemoed, Een rots, met lava in den schoot; Geen toorts ontsteekt men aan zijn gloed: Zijn vuurvlam doodt!
De hoop, de vrees, de zoete smart, 't Is al voorbij als droombedrog: Slechts klinkt aan mijn gestorven hart De keten nog!
Maar 't is niet hier, en 't is niet thans, Dat zulk gevoel mij schokken moet, Waar Glorie met onwelkbren krans Heur helden groet!
Hier blinkt het zwaard, hier wuift de vaan, De roem omringt me op Hellas' grond. Op 't schild getorscht, zag geen Spartaan Ooit vrijer rond!
Ontwaak! (niet Hellas—'t is ontwaakt!) Ontwaak, mijn hart! Bedenk waarvoor Ge uw dierste banden hebt geslaakt— Voleind uw spoor!
Nu moet uw oude gloed vergaan: Die driften zijn den man onwaard! De roos der schoonheid is voortaan Voor u ontblaârd.
Betreurt ge uw jeugd? waarom geleefd? De dood der eere baart geen schrik: Die hem begeert, trekt uit en—geeft Den jongsten snik!
Zoek—wat men vaak eer vond dan zocht— Een heldengraf aan vreemde kust! Kies u een plek, met roem gekocht, En—neem uw rust!