Wualmeende Raut an ......
Reading edition
Gliik as nich blanke, schaarpe Mester[1] Wahrteeken gooer Kuäcksken sind, Un sick je auck bi eenen Hester[2] De Düügte[3] up den Baark[4] nich gründ't; Sau sind auck Viele, de'r liebet, Getrüwwe Friggers, as't wual schint; De, wann se Hand un Küßkens giewet, Dach deep in'n Harten Schelme sind.
Se sind nich anners, as de Immen, De baar met Räuwerie un Druugd'[5], Den sööten Haanig to gewinnen, An allen Bloomen lick't un suug't. Se nasket, waar't sick icht's will föögen, Un schnoop't sick bastens-satt un fuul Un na genuatenen Vergnöögen Treck't s'af, un — wisket sick dat Muul.
'n Haane bell't sick in, de Hööner Siien alle siiner Lust Gewinn; Sau will dat Mannsvolk auck de Deener Van jeddern wackern Wichte siien. Wual teinmal schwiärt' s' in eener Stunde: »De Donner schlau, ick bin di trüü!« Man meestig steht in'n Hartensgrunde, Dat dat alldach e luagen sii.
De Eene denk't, wann man Dukaten In Schiepeln bi der Uutstüür sind, Dann schall de Ehstand wual geraaen Un süß is't dach man Rauck un Wind. Den Annern haaget raae Backen, Un kralle Augen, schwarte Haar, Un kann vor Schmacht wual nich es kacken.— Wel sau 'nen nimmt, is dull un daar.
De Drüdde lät de Tiidt vergaunen Un nüsselt in der Eensamkeet, Bes he nich mehr dat Minnste Aunen Van Leefde spüürt un van Geneet; Un dann mag he et nich es seggen, Wo he sick achter'n Ahren kleit, Dat he, bi wainsken[6] Uäwerleggen, De beste Jüügde sau verschleit.