Hans in der Kierken.
Reading edition
O Greet', wat hebb' ick häärt un sehn, In eener grauten Stadt am Meen[1]! Daar was ick in'n Huus e gaun, Ümm'n bietken unner Schuur to staun.
Dat was'n Huus, vorwahr sau lank, As uuse lütke Roggenkamp, Et was sau hell, sau reggen drin, Sau schäu'n un ganz na miinen Sinn.
Daar was en Dink in de Lucht[2] e stellt Ick dacht', wann dat herunner fällt! — Daar keiken Häärens[3] kort un lank Heruut, met jümmer frisken Klank.
Un ümm' dat Brummedink herumm, Stönd'n half Stiige Keerels, schlank un krumm, De harren giele Brieer in'n Aarm', De mööken'n ganz unwiisen Laarm.
Un wann de dann nich mehr woll'n schregg'n, Dann mösten's se achter'n Ahren klegg'n; Se follden't wual, dat mierk'de ick, Un schregg'den dann ganz jämmerlick.
Man Eene stönd up eenen Pinn', Dat most' der Annern Bessmoor[4] sien, De harr'n se recht in de Nacken packt, De brumm'de as'n Duudelsack.
Een Keerl beit up'n hölten'n Stock[5], De schregg'de nett as 'n Ziegenbock; Sau gaww' harr' he nich uut e schregg't, As em wöörd faarts de Hals ümm'dregg't.
Up eenmal wöörd et müüsken still En schwart' Mann tratt, — wat de wual will? — Up'n mooje[6] zierlick Triatrum, De rööp wat uut, van lank un krumm.
Dann kwam'r auck faarts achter an, En andern kall-peck-schwarten Mann, De kräup uut 'ner halwen Tunn' heruut, De Mann saug ganz verdreetlick uut.
Eerst küürd' he ganz bedierw' un sacht, Dann rööp he, dat de Biöne[7] krachd', He küürd' n Huupen Tüug's 'r hier, As wann he allein in'n Huuse wöör.
Een Keerl schleik an de Lüü' heran, De dröög'n Stock met'n Müssken d'ran, Daarunner harr he'n Schellken maak't; Wat dat scholl, bin'k nich achter raakt.
He gönk'r met bi Fruu un Mann Un keik' se ganz barmhartig an; Se stipp'den all' de Finger d'rin, Ick stipp'de 'r miine auck met in.
Un as nu Alles uut scholl sien, Dau kräup de Mann in de Tunn'n w'er in; Dann föngen Alle, Fruu un Mann, Wier jämmerlick to gröölen an.
'N ault Ribbett[8] stönd neig'st bi mi, Dat fröög mi: Mann, wat jaape[9] ji In düssen Gaddestempel 'rum? Dat lät je aabelunwiis[10] dumm.
Ick segg'de: Fruu, ick kiek' mi blind, Was dat dach all' vor Heerens sind, De up der moojen haugen Hiil', Sau'n Laarm bedriiw't, vor langer Wiil'?
Dau seggt' se mi: Du Dummerjan! Wat ick di daarvan seggen kann: Mus'kanten sind't, un auck wat Sänger; Nu gah't met Gatt! un jaap't nich länger.
Unbekannt.