De Vorgänger[A].

'n Buure up 'ner grauten Stiie, De mehr as Jürgen, Klaus un Geert In Böökern löös un mank de Lüüe Den Weltloop häärde, hönk den Steert An alles Nigge, dat em duchte Van Vordeel un to Nütt' to sien, Un föhrd 't in siiner Werthskup in.

De Naubers keiken 't an van Feeren Un menden, wel[1] bi'n Aulen blift, Den schall de Heer' auck bett[2] wual nähren; Man de vull nigge Tenten drift, De blift tolest wual nich bi Braae Un seit' he auck wual nau sau waarm, He ööl't un wööl't sick biedelaarm:

Man Vikter kehrd' up Feild un Wisken Un Holtdeel, Bierg un Hügel to, As woll he Gold un Sülwer fisken, Des Auwends laat', 's Muarens fro. He lööt se spiiten[3] wat se wollen Un lusterde na Spott un Haun Der Naubers nich; he lööt se gaun.

Un dachte bi sick: O wau geeren Schiöl' ji na wual 'n anner Jahr 'r annern Sinn's un wiis van weeren, Wat ju misducht, as dull und daar[4]. De aule Schlüür kann nich mehr baaten, Dann Weltloop un de Buurbedriif Gaa't Hand in Hand, as Mann un Wiif.

Un wel dat Dink, in uusen Daagen, Met Riekeln uäwer't Heck[5] ankickt, De is vorwahr met Bliindheet schlaagen Un is bedaun; — alldaarüm schickt 'n wiis Mann sick bi gooer Tiidt In Düüwelsmiöten, un beginnt Wat Nigges, dat em deensam schint.

Statts Pierde mosten freeske[6] Rinner Un Kögge siine Plööge theen; Dau rööpen alle Minskenkinner: Wel heft wual saunen Daaren sehn! De löppt vorwahr heel met 'n Dölffken. Wel dat van us nich säuge in, Möst' wual 'n dummen Iisel sien.

De Beester[7] foord' he up den Ställen, Met Klawwer, Häcksel, Heu un Gress; De Baas, siä he, in allen Fällen, Is vor de Werthskup Fliit un Mess. Dau wünnt he Mielke, Battern, Keise, In Uäwerfloot, un sülwenst att He met de Siinen uäwersatt.

Bi gooen Foore wöören baule De Ossens un de Rinner fett; Dann gaf't wat in de Wuöstemaule Un schmööe Braaens an et Spett; Un wat de Huushalt nich verschleit, Daar tröck he met na daar un hier Un kwam met vullen Katten wier.

An siinen Kalwern, Schwiinen, Fierken, De he vor düüret Geld verkafd', Konn jedder Schlächter baule mierken, Dat he de Faasel[8] af e schafft. Dat Spinnewierk un Linnentüügen Dat gaf he up; dann he besünn, Dat he'r nich mehr dat Salt bi wünn.

He plantede in allen Hööken[9], De uäwerlegsam wiise Mann, Kastangen, Dannen, Eeken, Bööken Un dachte, hest du'r auck Nicks van, Sau heft dach diine Achterkumst[10], Wann uuse Herrgatt met 'n geht, Na vielen Jahren dat Geneet.

Auck Appel-, Biiren-, Pruumen-Bäume Liä he sick to; dau harr he wat, Dat, wann em es 'ne Heerskup kweime, Of Fründe, of wel uut'r Stadt, Daar he se met trakteeren konn'; · Un gaff uuse Herrgatt riiken Siegen, Lööt he se na den Mark'de driägen.

Eemswiien[11] lööt he fliitig stiäken, De ümmesicht'ge Wiisebaart, An alle Pööle[12], alle Bieken[13], De wuössen dann van sülwent faart. Des Auwends un bi Winterstiidt Saug me den Werth, met siinen Knechten, Twiigkuärwe, Wannen, Weegen flechten.

Twuälf Imme harr he, in den Hööwen[14], Na 'r Riige unner'n Schuure staun, De haalden uut den gielen Rööwen- Un Heede-Bloomen Hanig an; De brachte em, bi weenig Mööte, Viel' schäune, blanke Daalers in; Dat was sau'n stillken Bigewinn.

Un wat he wiiders nau begunnen, Dat weet ick alle sülwenst nich; Dach baule harr he sauviel wunnen, He kafde sick kaw'leeren frig Un harr up siinen ganzen Kraum Nich eenen Pennink Schuld of Last. Was dat nich wual 'n klooken Gast? —

He wünnt sau manngen blanken Grössen, Daar süß nin Minske an e dacht; De Grössen wuössen dann to Vössen, De he up Rente unnerbracht'. Kurzum, kurzam, de Mann wöörd riik. As dat de häunsken[15] Naubers säugen, Dau wollen se sick auck wual räugen.

Et ist der Buuren aule Wiise: Kümmt Eene met wat Nigges an, Dann lästert se; dach sacht' un liise, Wann't baatet, folget se den Mann De 't 'n vormaakt ... Man 'r häärt wat to, Dat se eerst inseh't wat 'ne fligget[16], Un eeren Wualstand deent un digget.

Ick segge Ju, »met Schlüür un Jahnen »Werd hüüt'ges Daag's Nicks mehr berenn't[17], »Sint Damp un Wiind un Iisenbahnen »De Welt regeer't, van End' to Wend', »D'rüm, Michel, spigge in de Fuust; »Most du'r auck manng's ens He! bi seggen, »Du most di dach na'n Weltloop dreggen.—

— — — — — Wohl dem Ganzen, findet Sich nur erst Einer, der ein Mittelpunkt Für viele Tausend wird; ein Halt — sich hingestellt Als eine feste Säul', an die man sich Mit Lust mag schließen und mit Zuversicht. So Einer ist der General — — — — — — — — — — — — — — — der Armee Frommt nur ein Solcher.