Hans Michel was wual, sau to rieken,
Reading edition
'n Verreljahr un en paar Wieken Bi siinen Vedder in der Stadt; Daar, mend' siin Aule, leerd' he wat. Knapp konn he siinen Naamen schriiwen, Dau woll he'r auck nich länger bliiwen Un keerde wier torügg' na Huus. Nu was uuse Hans 'n rechten Duus: Siin Rock harr heel 'n annern Schnitt, Van Puuder wöör'n de Haare witt, Nu dröög he eenen haugen Hoot, Met eenen Waard': Van Kopp to Foot' Was he binah nich mehr to kennen Un lööt sick Musche Michel nennen. He dää sau stuur un wunderbaar, Sprack Haugdüütsk blaut un wann siin Vaar En rööp: Hans, kumm un dask 'n Bieten! Dää he, as harr he't ganz vergieten. Ens lag de Hark' em vor den Fööten, Dau fänkt he an se weg to stäuten Un frägt den Aulen: Saget mir, Was für ein Ding ist dieses hier? De Aule spreckt: Wost du mi brüüen? Gaa, Jung', un schiäm di vor den Lüüen! He geht, un trett eer up de Tiäne, Baff schleit de Hark' em vor de Schiene. »Au!« schreggd Hans, »dumme Harke du!« »Süh«, rööp de Vaar, »kennst du se nu?«
(Eingesandt.)