Uuse gnaidigen Fröölens.

Uuse gnaid'gen Fröölens Schweerebrett! De Miäkens sind to lauwen; Se sind sau glatt, sau donnersnett Van unner bes to buawen.

Hebb't s'auck wual es de Haar nich e kimmt, Sau laut't se alldach schnicker; Man wann se s' rieken striigelt hebb't, Sind se na teinmal schmücker.

Se sind, as uut'n Egge pell't; Hebb't echte raae Backen. Dach, wann me eer Bedriif vertellt, Dann gift't ju wat to schnacken.

Den Minsken is't sau an e daun, De Daaten miötet sprieken; Aun' Düügte müg't na'n Düüwel gaun, Sau Junkgesell as Miäken.

Sii auck'n Lüüt sau schmuck un drall, 'n Engel van Gebeerden; Sau is et dach up keenen Fall. Wat nütt' up düsser Eerden.

Wann et nich Düügte hiägt un pliägt; Un sau isst auck bi Männern. Werd Düügte an de Schäunheet schmägt, Kümmt't Eene to dem Aennern.

De Schäunheet is, bi miiner Ehr'! Met Iisen to vergliiken; Dat Staul der Düügte mot'r vör Bi Aarmen un bi Riiken.

Sau wat heww' ick't al uutprobeert Un fuunen, dat viel Lüüe Man Iisen sind, glatt afpoleert, Un hebbet nine Schniie.

De'r gaffeltangen-fründlick sind Riek ick na meest to 'm Iisen; Daardüür kann mi'n Minskenkind Siin Staul nich recht bewiisen;

Dann achter Fründelk'heeden kann De Schalk sick recht verstieken; Wo faaken werd'r gaar Nicks van, Wat söcke Lüüe versprieken.

Bi de is Söckes nich de Fall, Waarvan wi iewen schnacket; De hebbet Beed' de Düügte al, Bi'n' Wickel un bi'n Hacken.

De Eene hält, Jahr uut Jahr in, 'ne Aart Apthekerbooe, Un Pillen, Salw' un Pulwers d'rin; Dat kümmt us Buur'n to Gooe.

Se gift us geern uut eerer Büss', Lät't sick nich es betaalen. »Nei,« seggt se faarts, »ick giew't ümsüss, Laut't man faartan wat haalen.«

Wi Buurslüüe gah't bi Nacht un Daag, Nin eenzig Mal vergiewens. Lest kreig miin Wiif de leige Plaag' Bi Nacht ... Heer miines Liewens!

Wat was et düüster, as in'n Sack; Ick lööp na gnäidig Fröölen. (Bii'n Paarthuus' beiten mi in't Jack Des Jäggers gluurske Töölen.)

Genoog — ick kreig 'n Hälfken Wiin Un Pulvers van'n Fröölen; De Aulsk' nam't in, — weg was de Piin, Dat Kniipen un dat Wöölen. —

De Ann're heft auck sieckerlick Eer Gooes ... Apthek'reeren, Dat is jüst eere Saake nich; 't is dach 'ne gooe Deeren.

Wann se 'nen Minsken deenen kann, Dat is recht eere Puppe; Se help't 'n aarmen Buuersmann Vorwahr uut mann'ger Suppe.

An Kinnern heft se eere Frööd' Un mag se geern bedenken, En af un an 'ne bunte Flööt', Of süß wat Bieter's, schenken.

Lest kwam se up'n Haf to us Un fönk gliiks an to griinen: »Wo steht't dann,« fröög se, »Vaader Brus« »Met Fritzken un Regiinen?«

»Sind s' na gesund un krall? Ick weet, Regiin' kann aardig knixen; Giiw't eer dach es düt nigge Kleid, Un Fritzken düsse Bücksen.«

As se 't mi in de Hänne gaf, Dau schmüüsterde eer Müülken Un Fröödentraunen rullden 'r af; Eer' Backen kreigen Küülken.

Find't me sau'n' Düügenhaftigkeet Bi liiglässen Minsken, Kümmt me nich in Verliegenheet, Wat me daarvor schal wünsken.

Kort af — vor Beed 'n Brüüdegam, En gliik, an Stand un Ehren, Un Junkers fiin un glatt un stramm, As wann et Engel wöören.

Kuom't Ridder, uut den Graafenstann'! O, kuom't dach, Ji Baraunen! Haul't üm uuse gnaid'gen Fröölens an, De Düügte en to launen.

Zwaars heft de Een' 'n Klausterplatz; Dach dat is Kiikelkaakel; Sau'n Klausterplatz vergitt sick faarts, In Brüügams-Tabernaakel.

Beliiw ick na de Hachtiidtsfiir Van uuse gnaid'gen Fröölen, Dann will'k ne auck, to miiner Liir', 'n lustig Stücksken gröölen.

Fritz schall, up siiner Viggeliin, De Quinten lustig kniipen, Un Stöfferken schall, graff un fiin, Up siiner Flööten piipen.

Hans bläst de blanke Staatstrumpett, Dat em de Bückse knacket, Un em de klaare, glöön'ge Schweet Van Kopp un Ahren klacket.

Klaus heft den Tackt sau recht in'n Kopp', D'rin söcht he siine's Gliiken, De schall, in Draw un in Galopp, Den aulen Brummbass striiken.

De Wuppup[A] un de Duudelsack Schiölt düür de Lüfte schallen, Un piff, paff, puff, un knick, knack, knack! De Donnerbüssen knallen.

Uuse Kohee'r, met'n krummen Häär'n, Schall baul' den Braaen mierken Un met siin'n Häären auck wual geern De Nachtmusiik verstiärken.

Wi Buurvolk alle, Mann un Fruu, Wi juch't dann een' düür'n änner: Uuse gnaid'gen Fröölen kriiget nu Up eenmal wackre Männer!