Dat Fensterbeer.

Et hiäwenschiärt un is sa köil, Nich mehr sa baddig as gistern; De Wolken de trecket, de Wind de geht, De Sünne brennet nich mehr sa heet, Nich mehr sa glöönig as gistern.

Man gistern, al was et sa baddig un heet, Sa was ick dach biäter to Moe; Ick was sa lustig, sa goder Teer, Wat fröig ick viele na Wind un Wiär, Ick höilt em vul to Goe.

Dar was in der Buurskup en Fensterbeer, Wi göngen dar nütte to Kere. Dar gönk de Viole, dar gönk de Bas; Wi drünken des Beeres sa mannig Glas, Un göngen dar nütte to Kere.

Dar wören de Wichter, de Lütens all, Mari-Lüt un Gret' un Sofie; Se wören sa lustig un goder Teer, Se süngen un dansden un sprüngen sa sehr, Man keene sa fin as Marie.

Dar is vörwarn ken Wicht as et Up Gades Eren to finen; Gewislick de dat nich 'n segt un süt: »Mari-Lüt is wual dat beste Lüt!« De is nich recht bi den Sinen.

Dar wöören de Jungens, se äügden na er, 't verdraut mi ut der Mauten; Se juch'den un sprüngen as wören se dul; Da was ick mines Sinnes sa vul Un kon et dach sülwen nich lauten.

Ick was sau bedierwe, dat hölp mi nich, Se keik ut den Augen sa fänger, Ick droft et nich waugen un danssen met er, Mi biwde dat Harte, et schlööig mi sa sehr. Un se was up'n Föiten sa tänger.

De Föite sa tänger, de Augen sa hell! Ick konn vor mi sülwen nich bliwen, Was dach sa frödig un wualgemoot, Er Angesicht' as Miälk un Bloot! — Ick weet et nich al to beschriwen.

Dar is vörwaren ken Wicht as et Up Gades Eere to finen; Gewislick, de dat nich 'n segt un süt: »Mari-Lüt is alldach dat beste Lüt!« De is nich recht bi den Sinen.