IV. DE ONTDEKKING VAN HET LAND VAN JEZO.

Van den vermeenden »Noordelijcke hoeck van Japan” had Vries den koers N.N.O. genomen en bevond zich ’s middags den 7 Junij op 162° 1′ O. v. Teneriffe (volgens onze verbetering op 143° 39′ 36″ O. v. Gr. en op 41° 24′ bevonden N.Br.)[64]. Van daar tot op 40° 36′ N.Br. heeft men 70 tot 100 vademen graauwen zandgrond, langzaam opdiepende totdat men grond af is. Zij hadden ’s ochtend omtrent 10 uur hoog land gezien. Dit was de

Kaap Jerimo, de Z.O.hoek van Jezo (Eroen of Groen, Vries) »een hoogen steylen hoeck,” en ligt volgens Broughton’s orig. kaart op 41° 53′ N.Br. en 142° 55′ O.L. Volgens Sakusajemon’s kaart echter op 41° 56′ N.Br. en 143° 39′ 10″ O.L. Omtrent 4 mijlen van dezen hoek loodt men 50 vademen zandgrond en 3 mijlen daarvan 24 vad. schulpige zandgrond. Men kan den hoogen hoek tot op ¹⁄₂ mijl naderen en vervolgens langs den wal op de diepte van 20-24 vad. sturen. »Van d^o. hoeck streckt het land N. ende is hier hooch dubbelt lant ende op de toppen bedeckt met sneeuw.”

Den Z.O.hoek Z.W. ¹⁄₂ Z. 5 mijlen afstand peilende, heeft men in het N.W.t.N. »een groote bay ofte inbocht.” Dit is de baai van Firoro. Vries nam een’ N.O. koers langs den wal; het was mistig weer, de zee liep om de N., hem naar den wal zettende, waar hij op 26 vademen grove zandgrond ankerde; zij konden de landzee hooren ruischen. De hoek van deze ankerplaats wordt

Cabbeljaus hoeck genaamd en is waarschijnlijk de lage uithoek digt bij Tobui in de rivier Monbets, waar het hooge land afvalt. Tobui ligt 35′ noordelijker en 18′ oostelijker als de plaats Saruru, wiens breedte door de Hof-astronomisten op 42° 7′ N. en de lengte op 143° 56′ O. bepaald is. Dit laatstgenoemde oord is eene Japansche wachtplaats, en mogelijk zou men aan den mond van de rivier kunnen ankeren. Van Japansche schepen wordt die plaats sedert eene eeuw bezocht. Ik merk zulks op, omdat in het Journaal gezegd is: »Voorts heeft de cust veel bochten, maer can niet geanckert worden daer men voor de see beschut licht.” Den 9 Junij op 15 vadem singelgrond ten anker gekomen, wordt ’s middags de breedte van 42° 44′ N. berekend en de Z.O.hoek van Jezo 12 mijlen Z.W.t.Z. en een lagen hoek (Cabbeljaus hoeck) 6 mijlen Z.W.t.W. gepeild, »hadden noch een hoeck, in ’t N.O. ¹⁄₂ O. 6 of 7 mijlen van ons (Goutsioer), alwaer wel een revier geleeck bij in te strecken soo wy sien conden; saegen noch lant in ’t O.t.N.”

Vries bevondt zich zoo mede in een afstand van ¹⁄₂ mijl van het aanzienlijke dorp Tokatsi, (Tocaptie, Vries), waar de rivier Usibets, eene van de grootste op de Oostkust van Jezo uitwatert, en de kust zich in eene lage bogt terugtrekt.

Op de originele kaart van Vries[65] staan de woorden: »Alhier (Tocaptie) komt haar ’t eerste vaartuyg van dit Land aan boort, daarin syn twee mannen en een jongen, veel silver om haar hebbende en wijsen na ’t gebergte, dat daer silver in overvloet is.” Deze eerste ontmoeting met de inboorlingen van Jezo wordt in het Journaal meer breedvoerig verhaald. Met uitzondering van eenige vroegere mededeelingen omtrent dezen merkwaardigen landaard, die wij in de brieven van de Christelijke zendelingen in de 16 en 17 eeuw vinden[66] en eenige bijzonderheden daaromtrent door de reisgenoten van Vries in de 17 eeuw bekend gemaakt[67], behoort de beschrijving van dit volk, zoo als ook van zijne zeden en gebruiken aan verscheidene plaatsen van het Journaal ingelascht, tot de belangrijkste bijdragen, welke wij door Europische zeevaarders van dezen volksstam, thans bekend onder den naam van Aino’s of de ruige Kurilen, verkregen hebben. Om echter onze geo-hydrographische toelichtingen niet telkens af te breken, zullen wij aan den volkstam der Aino’s een bijzonder hoofdstuk aan het slot dezer verhandelingen toewijden.

De Bogt van Tokatsi heeft haren naam van het dorp dat aan den noordelijken mond van de deltavormige uitwatering der rivier Usibets op 42° 39′ N.B. en 144° 22′ O.L. ligt. De kust is laag en in het zuiden van Tokatsi moerassig; daar bevinden zich verscheidene meeren, waarvan die van Jeutô het grootste is.

De Rivier en de hoek van Kusuri, ongeveer 33′ in het N.O. van Tokatsi, loopt de Kusuri (Goutsioer, Vries) in zee en het lage stroomgebied van dezelve vertoont zich als eene opening van het land, die ook door Broughton gezien en op zijne kaart aangeteekend is. Deze rivier is de grootste van de Oostkust van Jezo en bestaat uit de vereeniging van twee armen, waarvan de oostelijke uit een binnenmeer aan den voet van den berg Otosja (het heeft den naam van Kusuri) en de westelijke ook uit een binnenmeer aan den voet van den berg Akani ontspringt en daarvan Akanibets (bets is rivier, beek) genoemd is. Deze beide hooge pieken behooren tot de bergketen, waarvan het Z.W. gedeelte, volgens Jansson’s kaart, »de Blaauwe berg” en het N.O. uiteinde »Batavias bergh” door Vries genoemd is. Ook Broughton vermeldt den eerstgenoemden onder den naam van Peaked Hill, en peilde op 42° 47′ N.Br. dien piek N. 9° O. en de opening van het land (den mond van de Kusuri) N. 21° O., op eenen afstand van 12 tot 15 Eng. mijlen. Het stroomgebied van den Kusuri is van de Ainos bewoond, die langs de beide armen eenen weg naar de binnenmeeren van Kusuri en van Akani, en van daar langs de rivieren Sjaribets en Ikutsinakots naar de Noordkust van Jezo gebaand hebben. Eenige Eng. mijlen oostelijker van de uitwatering en van de Kusuri steekt een hoek uit, aan welke wij den naam van Kaap Kusuri gegeven hebben. De meergemelde opening van het land vormt met deze kaap eene baai, waar, zonder twijfel, schepen eene goede tegen de N.O. en Oostelijke winden beschermende ankerplaats zullen vinden. Deze van geen europeschen zeevaarder tot nu toe bezochte kustenstreek bevelen wij aan hunne bijzondere aandacht en hebben derhalve dezelve meer breedvoerig, volgens de Japansche kaarten en berigten, beschreven.

Van zijne ankerplaats bij Tokatsi nam Vries zijnen koers Oost tot op eenen afstand van ongeveer 50 Eng. mijlen van de kust; daar geen land ontdekkende, stelde hij den koers N.O. en vervolgens N., om het land in het gezigt te krijgen. Den 11 Junij ’s middags bevond zich Vries op 43° 10′ N.Br., 2¹⁄₂ mijl van het land, op de diepte van 27 vadem zwarten zandgrond. Van deze hoogte zijn drie voor de zeevaart belangrijke punten van de Oostkust bepaald geworden; in het W.t.Z. 6 mijlen afstand de kaap Seriba (Santanel Vries), die de Zuidelijke uithoek van den ingang in de Baai de Goede Hoop is, dan in het N.O. 4 à 5 mijlen afstand de Kaap de Manshooft, en in het W.t.N. ¹⁄₂ N. eene rivier, de Hokirarubets bij Biwase. Ook zijn de digt aan den mond dezer rivier gelegene eilandjes Fujutar en Kitafu en een eiland aan den ingang der baai de Goede Hoop gelegen, door de Japanners Daikoksima, door de Aino’s Horomosiri en door Vries van der Lyns eylant genoemd, waargenomen geworden.

De Kaap Seriba (Santanel Vries) vormt den Zuidelijken wal en kaap Harasan (Caep Maetsuyker) den Noordelijken wal van den ingang der baai de Goede Hoop, waar voor een eilandje ligt, door de Japanners Daikoksima (d. i. het eiland van den god van den rijkdom) en door Vries, na zijne terugkomst in deze baai, van der Lyns eiland genoemd. Dit eilandje is door eene reeks klippen met den Noordelijken wal verbonden, en van den Zuidelijken wal steekt een rif met rotsen boven water 1¹⁄₂ mijl O.Z.O. in zee uit. Kaap Seriba ligt 8′ Zuidelijker en 5′ Westelijker als Atkesi of Akkes, de voornaamste plaats in de baai, die door den Hofsterrekundige op 43° 2′ N.Br. en 145° 34′ 27″ O.L. geplaatst is. Op Broughtons originele kaart is de ingang met het voorliggend eilandje en eenige rotsen onder 43° 0′ N.Br. en 144° 36′ O.L. aangestipt. Volgens Vries zoude dezelve op ongeveer 43° 5′ N.Br. te leggen komen.

De Baai de Goede Hoop verdient dezen naam, aan haar door onzen vermaarden zeevaarder gegeven, die daar van 16 Augustus tot 1 September zich ververscht en zijn schip hersteld heeft. Dezelve is naast die van Hakotade de beste van Jezo, en op de Z.O. kust de eenige veilige haven voor grootere vaartuigen.

Van de baai de Goede Hoop heeft Nicolaes Witsen[68] eene schets volgens oorspronkelijke handteekeningen medegedeeld, die in vergelijking met het plan van Atkis, in 1793 door den Russ. Lt. Laxmann opgenomen[69], en met de beide kaarten van Jezo van Sakusajemon en van Mogami Toknai[70], voor zoo verre de buitenbaai betreft, goed overeenkomt. Volgens deze schets is de buitenbaai ruim 3 mijlen diep en 2¹⁄₂ mijlen wijd, met hoog land omgeven; het vaarwater in het midden is ruim, zuiver en 15 tot 6 vademen diep kleigrond; alleen langs de Oostkant in het Zuiden van eenen steilen uithoek, die »Caep Swers” genaamd is, liggen eenige rotsen en klippen, insgelijks aan de in eene bogt zich uitbreidende Westzijde. De ingang is in het Zuiden, zoo als gezegd, door het van der Lyns eiland en een ander eilandje, Bonmosiri, waarvan zich eene reeks rotsen naar kaap Maetsuycker uitbreidt, en door een van kaap Seriba O.Z.O. vooruitstekend rif beperkt en ongeveer eene mijl wijd. In het N.O. ligt de binnenbaai. Volgens de beschrijving van den verdienstelijken stuurman Coen en de plans van Laxmann en de Japansche aardrijkskundigen vormt die eene kom, die ongeveer 2 mijlen wijd is, echter ondiep en vol oesterbanken, en in het midden laag, vlak, verdronken land—vier à vijf eilandjes—heeft; zij is met bergachtig land omgeven en door groote valleijen doorsneden, waar volgens Sakusajemon en Toknai twee rivieren en verscheiden kleine beeken uitwateren. De Noordelijke rivier noemt Tokisijarubets, de Westelijke Ukorubets, beide alhoewel ondiep zijn met kleine booten 2 à 3 mijlen opwaarts bevaarbaar. Langs de eerste en eene andere verder naar het Oosten loopende rivier, Kokopebets, verkeeren de Aino’s met de in het O. gelegene Baai van Laxmann, de stapelplaats van den handel met de Kurilen, en langs de tweede met hunne landgenooten langs de Kusuri rivier. Deze met den tijd meer en meer toenemende handelsverbinding met het binnenland van Jezo en met de Kurilische eilanden en de voor de zee- en kustvaart gunstige ligging der baai de Goede Hoop geeft aan deze zeeplaats een goed vooruitzigt, en daartoe zal, daar de haven van St. Peter en Paul op het schiereiland van Kamtschatka sedert de oprigting van die van Aian en eene in de baai de Castries zijne beteekenis verloren heeft, een der belangrijkste punten voor de handels- en oorlogschepen in het Noordelijk halfrond van den Grooten Oceaan kunnen worden[71]. Ten tijde van het bezoek der baai door het fluitschip Castricum was slechts Atkis van eenige Aino-familien bewoond; thans vindt men reeds meer dan twintig gehuchten rondom de baai door Aino’s en Japansche visschers bewoond.

Tot aan het inkomen van de baai loodt men 27 tot 18 vademen zandgrond. Alsdan loopt men bij Westen van den steilen hoek van van der Lyns eiland binnen, latende een ronden steilen hoek (kaap Seriba), waar een rif O.Z.O. ver uitsteekt, aan bakboord liggen. Binnen den hoek van het eiland gekomen, neemt men den koers N.N.W. op 15 tot 6 vademen kleigrond naar eenen scherpen steilen hoek (door Vries Caep Swers genoemd), dien men achteromloopt om ten anker te komen.

Achter dien hoek is eene smalle bank, waarop bij laag water 10-11 voet, bij gewoon hoog water 15-16 voet, maar binnen dezelve 5-7 vadem water staat, en natuurlijk bij springvloed nog hooger[72]. Men komt hier regt voor het dorp Atkis op 5 vademen kleigrond ten anker. Ook vindt men achter het van der Lyns eiland op 8 vademen kleigrond eene goede ankerplaats, waarvan men na het binnenkomen of voor men uitzeilt een voordeelig gebruik kan maken. Om zich te ververschen en schepen te herstellen, wel ook om des noods daar te overwinteren, biedt thans reeds deze haven de beste gelegenheid. Men kan zich daar met water, visch, kabeljaauwen, steuren, roggen, tongen, brand- en scheepsbouwhout ruim voorzien. Digtbij in de bosschen groeijen zware eiken, vuren, berken, wilgen, linden en noteboomen[73]. Ook vindt men daar aalbeziën, frambozen[74] en appelties van roosen[75]. In den winter zal men hier beeren, herten en vogels vinden; in den zomer is het moeijelijk in de digtste bosschen en het hooge rietgras te jagen. Thans, waar deze baai van Japansche visschers en kooplieden bezocht is en zich daar waarschijnlijk ook eene Japansche volkplanting nedergezet heeft, zullen ook andere ververschingen en levensbehoeften te verkrijgen zijn.

Kaap Maetsuycker. Zoo werd door Vries de Oostelijke uithoek van den ingang der baai de Goede Hoop genoemd en van daar tot zoo ver de kust N.O. strekt door eene voortreffelijke afteekening van het land kenbaar gemaakt[76]. Op Jansson’s kaart is deze hoek ook zoodanig genoemd; in het Journaal vinden wij echter niets van deze kaap gewaagd. Op de Japansche kaarten noemt men het Harasan en ligt ongeveer 3′ à 4′ N.N.O. van Atkesi. De reeks van rotsen, die zich van daar naar van der Lyn’s eiland uitbreiden en waar bij laag water niet meer als 5 voet water staat, maakt zelfs aan booten de doorvaart naar de baai gevaarlijk. Voor Japansche en andere kleine vaartuigen bevinden zich langs deze kust nog twee ankerplaatsen, als:

De haven van Biwase en de reede bij de Iruri eilandjes. De eerste ligt 50′ oostelijk en eenige minuten noordelijk van Atkesi, eene kleine baai aan den mond van de rivier Hokiurbets gelegen en door twee eilandjes Kîtafu en Binebisjo (volgens Laxmann Tsigab en Kikumushiri) en verscheidene hooge rotsen (vijf?) in het Oost en Zuidoost beschermd. Het is de rivier, die den 11 Junij ’s middags aan boord van Castricum W.t.W. ¹⁄₂ W. gepeild is; de eilandjes zijn voor land gehouden, waar »eenige clipies onder de wal liggende boven water” gezien worden. De laatste ligplaats is op verscheidene Japansche kaarten aangewezen, doch de ligging en de afstand van de Iruri eilandjes van de kust is nog twijfelachtig. Volgens de kaart van Mogami Toknai[77] en de originele kaart van Broughton[78] en ook volgens eene oude handschriftelijke kaart, ons door eenen Japanschen geneesheer Fukutsi Gensok[79], die lang op Jezo geweest is, medegedeeld, liggen dezelve digt bij Kaap Usu, hetwelk wij voor »Caep de Manshooft” van Vries houden. Het zijn twee grootere en een kleiner eilandje Iruri, Moiruru en Kinasitomari genoemd. Ook op het plan van Laxmann liggen deze eilandjes (zij zijn Erori genaamd) in het oosten van een uithoek, waarop zich de plaatsnaam Otishi (Otsisi) die op alle kaarten digt bij kaap Usu geplaatst is, aangeteekend bevindt. Op de landverkenning van Vries[80] zijn verscheidene eilandjes kenbaar en in het Journael is gezegd: Hier (Caep de Manshooft in het N.W.t.W. 2 mijlen van ons ende was diep 25 vademen swart santgrond) is al slecht lant, niet hooch, sonder geberchte, saegen toen in ’t N.W.t.W. van ons een rif, daer het seer op barnde, ende lag omtrent een mijl van lant, ende om de N.O. van de Caep de Manshooft lach een vlack eylantien met 3 cleijne berchies, het N. eynt van d^o. eylantie lach N.N.O. 3 mijlen van ons. Het rif vindt zich juist zoo op Laxmann’s plan aangegeven en daardoor wordt ook bevestigd, dat de kaap Usu de

Caep de Manshooft, Vries, is. Op Sakusajemon’s kaart ligt dezelve op 43° 11′ N.B. en 146° 14′ O.L. en zoude volgens de peilingen aan boord van Castricum op den 14 Augustus gedaan, op 43° 16′ N.B. liggen, en is zeer kenbaar beschreven: »gaeven dien hoeck de naam van Caep de Manshooft, omdat hij hem vertoont als een hooft.” Van deze kaap steekt de kust N.O. en loopt in eene smalle, lage, 50 minuten lange landtong, kaap Nossjam uit, die door von Krusenstern kaap Broughton genoemd en op 43° 38′ 30″ N.B. en 146° 7′ 30″ O.L. geplaatst is. Noch Vries, noch Broughton hebben echter deze landtong als het oostelijkste punt van Jezo herkend en geweten, dat om de W. van deze landtong een straat bestond, die het eiland Jezo van Kunasiri, het zuidelijkste van de Kurilen, afscheidt. Wel bevindt zich reeds op de kaart van de Keizerl. Akademie te St. Petersburg, in 1758 uitgegeven, het eiland »Kunaschir,” door eene straat van Jezo afgescheiden[81], en waarschijnlijk is zulks volgens de waarnemingen van Spangberg en Walton geschiedt; de ontdekking echter dezer straat moeten wij aan Laxmann (1792) toekennen. Zijne kaart bleef echter tot het begin van deze eeuw in het Archief te Kamtschatka liggen. Aan den vermaarden Admiraal Golownin en zijnen bevrijder uit de Japansche gevangenschap, Admiraal Ricord, heeft men eene nadere kennis van deze straat, waaraan von Krusenstern den naam van straat Jezo gegeven heeft, te danken. Alvorens wij met Vries de oostkust van Jezo verlaten, moeten wij nog opmerken, dat von Krusenstern bij vergissing de baai van de Goede Hoop tweemalen op zijne kaart van Jezo geplaatst heeft, eenmaal onder den naam van baai de Goede Hoop, volgens Janssons kaart, andermaal onder die van baai van Atkesi volgens het plan van Laxmann[82].

De Coen’s eilanden. In het Noorden van kaap Broughton breidt zich het eiland Kunasiri in eene wijde bogt uit, waarin verscheidene kleine eilanden liggen. Deze bogt heeft Vries en ook nog Broughton voor een gedeelte van de kust van Jezo gehouden. De kleinere eilanden werden echter juist onderscheiden, opgenomen en beschreven, en Barbaren eiland, de Gebroocke eilanden van Tamary en het Walvisch eiland benoemd; het grootste daarvan, in het N.O. gelegen, vooronderstelde Vries een berg te zijn, die bij het »Lant van Eso” behoorde. Dezen berg noemde hij den Santberg en den vermeenden Oostelijksten uithoek van Jezo »Caep Canael of Caep Diemen”.

Op zijne heen- en terugvaart zien wij onzen stouten zeevaarder tusschen deze groep van eilanden dagen lang met tegenspoed van wind en weder worstelen, en vooral is het de digte en lang aanhoudende mist in deze gewesten, die zijnen loop deed staken, den gezigteinder beperken en zijne waarnemingen verhinderen.

De onderlinge ligging dezer eilanden is door de kompaswaarnemingen op den 12 Augustus, waar zich Vries op 43° 46′ N.Br. bevond, als volgt bepaald geworden: Caep Canael (N.O. hoek van het eiland Sikotan) 5 mijlen N.N.O. ¹⁄₂ O., het Walvisch eylant (Taraku) N.W. ¹⁄₂ W. 1¹⁄₂ mijl en de Gebroocken eilanden W.Z.W.; en denzelfden dag ’s avonds op 43° 42′ N.Br. het Barbaren eiland W.Z.W 1¹⁄₂ à 2 mijlen, het Gebroocken eiland N.O.t.O. 1 mijl, en nog een lang vlack eylant N.W. 1¹⁄₂ mijl. Daarbij voegen wij nog de peilingen van de op 43° 26′ N.Br. ontworpen, door Nicolaes Witsen[83] medegedeelde kustverkenningen: Barbaren eiland (Westpunt) N.W. ²⁄₃ W. 2 mijlen, Gebroocken eilanden N.W. ¹⁄₂ N. 3 mijlen. Ook kunnen de op den 13 Junius op 43° 28′ N.Br. 1 mijl in het Z.W. van het Barbaren eiland voor anker gedane waarnemingen iets tot de bepaling van de ligging dezer eilanden bijdragen. Caep de Manshooft W.t.N. 3 mijlen, het eylant met 3 berchies N.W. ¹⁄₂ N. 2 mijlen, een groot recif N.t.W. ¹⁄₂ W. 1 mijl, N.W. ¹⁄₂ N. 3 mijlen een laag eiland, N.N.W. ¹⁄₂ N. de Piek en N.O.t.N. ¹⁄₄ O. een vlack eilant 1 mijl, het Barbaren eilant. Ook lag een partij clippen boven en een deel onder water O.t.N. 1 mijl.

»Dese voorschreven eylanden syn 1, 1¹⁄₂ à 2 mylen lang, hebbende veel cleyne eylandekens ende clippen by haer liggen, after dese eylanden op het vaste lant (het eiland Kunasiri) legt een kennelycke berch boven met een keep (de Piek Antony) ende leyt alleen.”

Deze berg, dien wij later nader zullen leeren kennen, is, omdat hij 20 mijlen ver uit zee kan gezien worden, hier een belangrijk punt van verkenning. De eilanden en rotsen, wier met namen beteekend getal op Sakusajemons kaart[84] op tien aangegeven is, en zich op Toknai’s kaart[85] op 12 grootere en kleinere eilandjes en meer dan 30 rotsen beloopen, en meestal met de Aino-namen voorzien zijn, maken eene aanzienlijke groep uit, die zich van kaap Broughton N.O. tot den »Santberg” (het eiland Sikotan) uitbreidt en ongeveer 45′ in lengte beslaat. Wij hebben aan dezelve op onze verbeterde kaart van Jezo[86] den naam van den verdienstelijken stuurman Cornelis Jansz. Coen gegeven, zijnde hij de man aan wien wij de eerste aardrijkskundige beschrijving daarvan in zijn Journaal te danken hebben.

Met dat al is het moeijelijk volgens deze door de Japanners, door Vries en Coen, en ook door Broughton gedane waarnemingen, de juiste ligging van de vier aanzienlijkste dezer eilanden juist te bepalen, en wij dienen ons vooreerst nog aan de ligging van dezelve op Sakusajemon’s kaart te houden. Voor zoo ver de door Vries aan dezelve gegeven namen betreft, zoo houden wij het daarvoor, dat Juru het Barbaren eiland, Sibotsi de Gebroocken eilanden, Taraku het Walvisch eiland, en het lange eiland op den 13 Junius N.W. ¹⁄₂ N. 3 mijlen van de ankerplaats, Sîsjô is. De diepte wordt van 25 tot 65 vademen zandgrond langzaam naar de eilanden toe opdroogende, en in het Z.O. van het Walvisch eiland 70 tot 120 vademen singelgrond[87] bevonden en op de heenreis eene Noordelijke en op de terugreis eene N.Oostelijke strooming waargenomen.

Het Eilant Sikotan (Tschikotan, Russ.). Het is de »Santberg” van Vries en onbegrijpelijk, dat deze zeevaarder en zijn bekwame stuurman dit ver van het vermeende »Lant van Eso” afgescheiden eiland niet herkend, en voor eenen berg en den Oostelijken uithoek van dit land, die hij Caep Canael of Diemen noemde, gehouden heeft, en wij meenen deze vergissing alleen aan de digte, aanhoudende mist te moeten wijten. Broughton heeft Sikotan op den 6 en 7 October 1796 omzeild, zijne aardrijkskundige ligging bepaald, en aan hetzelve den naam gegeven van den Russischen Kapitein Spangberg, die het in de maand Julij 1739 bezocht had[88]. Door Golownin werd in 1811 de aardrijkskundige ligging nog juister bepaald, en in 1812 en 1813 de Oost- en Noordkust door Ricord en zijnen opvolger, aan boord van de Diana omzeild. Spangberg bepaalde de breedte reeds op 43° 50′; volgens de kaart van Janssen ligt Caep Canael op 44° 7′, doch volgens Vries waarnemingen van den 10 Augustus ’s middags, op 43° 56′ N.Br., hetwelk met die van Golownin en van de Hof-astronomisten van Jedo op eenige minuten na overeenkomt, te weten 43° 52′ en 43° 58′ N.Br. De lengte van Golownin, 146° 43′ 30″ O., verdient vooreerst nog de voorkeur, verschillende 9′ van die op Broughton’s originele kaart, waar het midden van het eiland op 146° 52′ O.L. geplaatst is. Sikotan strekt 5 Eng. mijlen Z. en N. en O. en W., en is kennelijk door den »Santberg”. Men vindt daar water, brandhout en eenige vruchten. Kapitein Spangberg, die digtbij op 8 vadem zandgrond ten anker gekomen was, nam dennen, elzen en andere boomen waar, ook ontmoette hij inboorlingen, die zeer ruig waren en de taal der overige Kurilen (Aino’s) spraken. De door Vries op den 13 Junij ontmoette Aino’s behoorden waarschijnlijk hier te huis, en de plaats, die »dese habytanten Takotekan en Rackokan noemden, en die sy wesen in ’t N.O.t.N. te liggen”, is de baai van Sjakotan of Malakotan, op de N.W. kust gelegen.

Volgens Toknai’s kaart vinden zich op Sikotan meer dan 20 gehuchten van de Aino’s, en verscheidene baaijen, waar riviertjes uitwateren en Japansche schepen ten anker komen. Rondom liggen vele eilandjes en rotsen, en in het Z.W. ¹⁄₄ W. van het eiland, op eenen afstand van 9 à 10 Eng. mijlen eene groep van vijf lage eilandjes, volgens Sakusajemon Kabiof, en volgens Toknai Mosirika genaamd, en met rotsen en klippen omgeven. Golownin heeft er vier gezien en is digt daarbij voorbijgezeild; ook op de kaart van Vries zijn dezelve aangegeven. Buitendien schijnen rondom deze eilanden vele klippen en gevaren aanwezig te zijn.

Het eiland Kunasiri (Kunaschir; Russ.) in het jaar 1758 op de voormelde kaart van de Keizerl. Akademie der Wetenschappen te St. Petersburg vertoond, is allengs weder verdwenen. Lapérouse nam, na de ontdekking der straat, die zijnen naam vereeuwigde, in Augustus 1787 zijnen koers N.O. langs het naburige eiland Jetorop, zonder evenwel de N.O. kust van het vermeende »Lant van Eso” te raken. Broughton hield ook de Walvisch baai voor de Oostkust van Jezo. De ontdekkingen van Laxmann bleven verborgen, en zoo werd, na de terugkomst van Golownin uit zijne Japansche gevangenis te Matsmaë, von Krusenstern met de ontdekkingen van dezen verdienstelijken zeevaarder bekend en in de gelegenheid gesteld, op zijne in 1815 uitgegevene »Allgemeine Weltkarte”[89] het eiland Kunaschir te vertoonen en de straat, die het van Jezo afscheidt, de straat van Jezo te noemen.

Wij kennen echter alleen door Golownin en Ricord van het N.O. en Z.W. einde de aardrijkskundige ligging van dat eiland, zijnde de N.O. hoek kaap Moimoto (C. Loffzôff, Krus.) door Golownin op 44° 29′ 15″ N.Br. en 146° 8′ O.L., en het Z.W. einde, het Japansche fort in de Baai, waar Golownin gevangen werd (la Baie des Traitres) op 43° 44′ N.Br. en 144° 59′ 30″ O.L. bepaald geworden. De kennis van de geheele configuratie der kusten hebben wij, met uitzondering van de Baie des Traitres, waarvan in de nieuwe Russische uitgave van Golownin’s reize in 1851 een voortreffelijk plan medegedeeld is[90], alleen aan de opneming der Japanners, zoo als die in Sakusajemon’s en Toknai’s kaart zich vertoont, te danken.

Daarentegen laten zich de waarnemingen, die aan boord van de Castricum gedurende den togt langs de Coen’s eilanden en tegenover de »Walvis bay,” en gedurende het verblijf voor anker van dit schip van 4 tot 12 Julij aan den westelijken ingang van de Canael de Pieco of Antony gemaakt zijn[91], als eenige hoogst belangrijke aardrijkskundige en hydrographische bijdragen beschouwen en teregtbrengen; en vooral zijn het de kustverkenningen, die ons Nicolaes Witsen bewaard heeft, waardoor de strekking en de gedaante van het hooge gebergte, dat het Noordoostelijk gedeelte van dit eiland kenmerkt, aanschouwelijk gemaakt wordt. De op den 13 Junij ’s middags op het vaste land geziene »kennelijcke berch boven met een keep” die alleen ligt, is de berg Tsiuna of Tjôsinobori, de hoogste op het zuidelijke gedeelte van Kunasiri, en de den 14 Junij op de breedte van 43° 25′ in N.W.t.N., en wel bijna 20 mijlen afstand gepeilde »hoogen berch met een piek,” is de vulkaan Tsjatsja noburi, waaraan die Vries de naam van »Pieck Antony” (naar Antony van Diemen, Gouverneur-Generaal van Nederlandsch Indië, in de jaren 1636-1645) gegeven, en dien de stuurman Coen den »Hooge Tepelberch” noemt, hetwelk de woordelijke vertaling van den Aino-naam is, beteekende Tsjatsja borst en Nobori hooge berg, piek. Volgens Toknai is deze nog een brandende vuurberg en de hoogste op het eiland. Na eene schets van dien vulkaan laat zich de Tepel als eene zijdelingsche uitbarsting, die zich allengs kegelvormig verhoogt heeft, herkennen, zijnde ook aan de zijde van den berg eene zulke zoogenoemde laterale eruptie zichtbaar[92]. Daar deze piek zeer kennelijk is en op 20 mijlen uit zee kan gezien worden, zoo is de aardrijkskundige ligging van dezelve voor de zeevaart zeer belangrijk. Volgens de waarnemingen van Golownin en Ricord ligt die op 44° 31′ N.Br. en 145° 46′ O.L en op Broughton’s originele kaart op 44° 20′ N.Br. en 146° 10′ O.L. Volgens Vries, die den »W. hoeck ofte afgaende hoeck van de Tepelberch” ’s middags den 11 Julij op 44° 43′ N.B. Z.t.W. ¹⁄₂ W. 2 mijlen afstands peilde, zoude die hoek op 44° 36′ en de »Tepelberch,” die volgens Sakusajemon’s kaart 10′ zuidelijker ligt, op 44° 26′ liggen, wat op de gemiddelde waarneming van deze zeevaarders uitkomt. Berekenen wij de breedte van den Piek naar de waarnemingen van den Hofsterrekundige bij Nisibets, in de baai van Laxmann, waar dit Japansch fort op 43° 23′ W. en de piek 1° 6′ noordelijker geplaatst is, zoo vinden wij die van 44° 29′ W. en derhalve eene uitkomst, die aan de aan boord van de Castricum gedane waarnemingen het grootste vertrouwen inboezemt. In ’t N.W.t.W., op ongeveer 8′ afstands, ligt een hoog gebergte, hetwelk een voorgebergte, den noordelijken uithoek van Kunasiri, vormt, en door Vries »Maria berch” genoemd wordt. Deze hoek, kaap Rewausi, kenmerkt zich door een klein daarvoor liggend eilandje Kawarsjo, en door witte plekken. De op middag den 11 Julij gemaakte peilingen zijn te belangrijk om hier niet te worden herhaald: »Als doen lach de gehackelde berch (het zuidelijkste voorgeberchte van het »Staetenlant” (Jetorop)) O.t.S. ¹⁄₂ S. 10 mylen, ende de hoeck van Eso, daer het Vossen eylant af leyt, lach S.O. ¹⁄₂ O. 6 mylen van ons, ende de W. hoeck ofte afgaende hoeck van den Tepelberch S.t.W. ¹⁄₂ W. 2 mylen van ons.” Ook de landverkenning op 44° 53′ aan de westzijde van het Staetenlant ontworpen[93], komt zeer te pas tot de bepaling van de wederzijdsche ligging van Kunasiri en het Staetenlant en van den westelijken ingang in de straat, die beide van elkander afscheidt, het Canael de Pieco of Antony van Diemen. De daarop betrekkelijke peilingen zijn: »de Croonberch O.N.O. 6 mijl, de gehackelde berch O.S.O. ¹⁄₂ O. 4 mijl (reede van het Statenlant), het Vossen eylant 3 mijl (aan den oosthoek van Kunasiri) en de Maria bergh W.t.S. ¹⁄₂ S. 4 à 5 mijl (westhoek van Kunasiri). Van het Vossen eylant, dat Coen den 7 Julij bezocht heeft, is gezegd: »Op dit eylantie, het welck cleyn was ende met een rif clippen aen het vaste lant vast gehecht, conde men met laech water over aen het vaste lant van Eso loopen; wy saegen verscheyde roode vossen[94] op d^o Eylant loopen, gaeven ’t den naem van Vossen Eylant. Van dit Vossen Eylant steekt een rif van clippen om de N.N.O. in see, ’t welk d^o Canael heel peryckeloos maeckt, ende streckt wel een myl van de wal. Dit rif was gebroocken, op sommige plaetsen de clippen boven water liggende, daer ginck een harde stroom om de O.” Op de hoogte van dit eiland heeft men getracht »des Canaels gelegentheyt” te onderzoeken, »conden in dit Canael geen vile (vuilen) sien als van het Vossen Eylant afsteekte, saegen de Caep de Canael (de N.O. hoek van Sikotan), in S.S.O. van ons ende lach in mist. Het Vossen eylant leyt omtrent 3¹⁄₂ myl W. van de gehackelde berch van het Staetenlant, soo dat dit Canael omtrent 3 mylen wyt is.”

Volgens de waarnemingen van Golownin en Ricord is de Straat Antony van Diemen (dit is de ware naam, die wij aan deze straat zullen geven, maar tevens ook opmerken, dat nog eene Straat van Diemen in ’t zuiden van Japan bestaat) 16′ en volgens Broughton’s originele kaart 20′ breed. Vries is met zijn volk aan de wal geweest en met inboorlingen, Aino’s, in aanraking gekomen. Daar hij aan deze groote baai, waar het schip Castricum voor anker lag, en die van kaap Moimoto tot Rewausi 15 Eng. mijlen wijd en 5 Eng. diep is, geenen naam gegeven heeft, zoo willen wij dezelve de Kruisbaai noemen, want hoogst merkwaardig was hier de ontdekking van twee houten kruizen. »Een van ons volck vont een houten cruys staen, bracht dat op strant, toonde het aen de habytanten, maer selve siende waeren daer vervaert voor, ende wesen men soudt in ’t water goyen; ja die dit houten cruys aengeraeckt hadde, mocht haer niet aen haer lyff comen, maer most syn handen eerst wasschen, dan was ’t wel; noch een soodaenige cruys stont voor aen in ’t bosch.”

Ongetwijfeld waren dit Christelijke gedenkteekens en waarschijnlijk grafzuilen van Christenen. Reeds in 1622 werd het Christendom van het noorden van Japan naar Jezo (Matsmaë) overgebragt, en daar sedert 1639 het Christelijk geloof bij straf des doods verboden werd, waren het bekeerde Japanners of Aino’s, die daarheen gevlugt en overleden zijn. Bij de Aino’s wordt al wat met een’ dooden of zijne goederen in aanraking komt, voor onrein gehouden, van waar het afgrijzen der inboorlingen voor deze kruizen. Denkelijk was hun ook bij overlevering dat streng verbod en de Christenvervolging bekend geworden. Eenen anderen weg als over Japan had zich toenmaals het Christelijk geloof nog niet naar dit einde der wereld gebaand, want eerst in ’t jaar 1689 kwam de eerste tijding van het bestaan van Kamtschatka naar Rusland, en in 1697 hebben het eerst eenige kosakken aan de Kamtschatka-rivier een Ostroch-fort opgerigt.

Het eiland Kunasiri is 70 Eng. mijlen lang, N.O.t.N. en W.t.Z. strekkende, zeer smal, 10 tot 5 Eng. mijlen, en ongeveer in het midden, bij kaap Onnenots, door een naauwelijks eenige Engelsche mijlen breede landtong verbonden, waar het land laag is en zich de Oostkust als eene diepe bogt vertoont, die door Vries de »Walvis bay” genoemd wordt, omdat zij »hier veel walvisschen vernaemen.” Aan het noordelijk en zuidelijk gedeelte van deze kust bevinden zich echter eenige baaijen, die eene goede ankerplaats bieden. Die van Onnebets aan de noordelijke kust is waarschijnlijk de »Bay daer men by alle winden bevryt ligt”[95], en die van Furuka hij de landengte en Tôbuts of Tôbets aan de zuidelijke kust verdienen voor ankerplaatsen voor walvischvangers zeer in aanmerking te komen; de laatste staat door eene rivier met een groot binnenmeer in verbinding, waarvan dan ook de naam Tô (meer) en bets (rivier). Dit meer, dat van het door Vries gezien »hooch binnenlant meest boven met sneeuw bedeckt”, zijnen toevloed van versch water ontvangt, moet rijk aan zoetwater-visch zijn en aan de in de rivier opstijgende zalmen ten tijde van het kuit schieten (hier Julij-Augustus) eene goede gelegenheid bieden. Ook aan de zuidelijke westkust bevindt zich zulk een binnenmeer, en bij Sasak, en insgelijks aan de westzijde van de landtong bij Ikabanots, eene goede ankerplaats. De straat, die in het zuiden van Kunasiri Jezo afscheidt, hebben wij volgens de voortreffelijke kaart van Toknai in onzen meergenoemden Atlas N^o. 2 A. medegedeeld; voegt men daarbij het boven genoemd plan van de Baie des Traitres van Golownin en het plan van Laxmann, dan heeft men alle tot op den huidigen dag bekende geo-hydrographische bouwstoffen betrekkelijk dezen voor de toekomst belangrijken handelsweg. Nog wil ik echter doen opmerken, dat ook hier eene sterke strooming bij den westelijken ingang om de Z. en bij den uitgang om de O. loopt. Van de geologische gesteldheid van dit eiland weten wij niets; edele metalen zullen daar voorkomen, kruiden ter verversching (zuring en stelen van eene groote schermplant, waarschijnlijk het eetbare Heracleum) heeft het scheepsvolk in menigte gevonden, en Coen spreekt van dennen geschikt voor raa’s en masten en van roode vossen, otters, zalm, tarbot, bot, schaer, cabelliauwen en andere visschen in overvloed. Wij hebben ons lang bij dit eiland opgehouden, omdat het zoo goed als onbekend is en zijn bestaan nog in 1820 is in twijfel getrokken[96]. Wij willen nog doen opmerken, dat het op Golownin’s kaart als het XXI^e der Kurilische eilanden gemerkt is.

Het eiland Jetorop (Iturup, Russ.). Onze vermaarde zeevaarder heeft dit eiland van den 13 Junij tot den 4 Julij, toen hij eenige mijlen van het Zuideinde is ten anker gekomen (zie boven pag. 113), bijna omgezeild. Het is geheel en al zijne ontdekking, eene Nederlandsche, op welke hij het zegel van eigendom door den naam het »Staetenlant” of »Staeten eylant” gedrukt heeft. Het is het grootste eiland van de Kurilen, dat zich meer dan een graad in eene N.O. en Z.W. rigting uitstrekt[97].

De N.O.hoek van dit eiland, kaap Seworosi (C. Vries) is door Golownin op 45° 38′ 30″ N.B. en 149° 14′ O.L. en de Z.hoek kaap Tesiko (C. Ricord) op 44° 29′ N.B. en 146° 34′ O.L. bepaald. De breedte van Caep Vries[98] is op de kaart van Jansson dezelfde en zoude volgens Vries waarneming op den 5 Augustus 45° 35′ N. bedragen, terwijl die van C. Ricord, volgens de op den 4 Julij bij het Vossen Eiland voor anker gedane waarneming op 44° 29′ N. uitkomt; op de kaart van gedaene coursen ligt die hoek eenige minuten zuidelijker, op 44° 25′ N., hetwelk ook op Broughtons en Sakusajemons kaart het geval is.

Behalve deze twee voor de aardrijkskunde gewigtige punten, die later ook door andere Europesche zeevaarders zijn bepaald geworden, hebben wij aan Vries nog andere belangrijke geo-hydrographische waarnemingen langs de O. en W. kust van dit eiland te danken, die aan waarde zullen winnen naar gelang het ons mogt gelukken ze met de kaarten van Sakusajemon en Toknai en met die van Broughton en andere zeevaarders overeen te brengen en toe te lichten.

De den 13 Junij op 44° 20′ N.Br. gedane peilingen bevestigen de ligging van den piek Antony tegenover den »gehackelden berch,” op de Z.hoek van Jetorop, »die boven op seer haekelich was ende geleeck een eylant, ende daerbij noch een hoogen berch, die hem aen tween met een cloof vertoonde;” »daer beoosten quam een hoogen ronden berch hem vertoonen met sijn top door een dijs,” en van eenen anderen »hoogen vlacken gecartelden berch, daer op het W. eint een berch op staet, gelijckende een boeren schuur van fatsoen, ende is oock het hoochtste van dien berch.” »Van d^o. berch streckte wat laeger lant tot in ’t N.O.t.N. ende was het verste land dat wij sien conden; de boerenschuur-berch lach ons het naest ende was omtrent 10 mijlen van ons. Het geberchte leeck al aen malcanderen vast te wesen tot den gehackelden berch, soo men con bemercken, liep een canael tusschen den gehackelden berch ende den piekberch door om de W.” De piek Antony lag W.t.N., de gehackelde berch N.W. ¹⁄₂ W. »daer beoosten” de hooge ronde berch (Croonbergh); de Boerenschuerberch N. ¹⁄₂ W. Alle deze gebergten bevinden zich op onze Japansche kaarten. Den piek Antonij kennen wij; de Gehackelde berch vormt het zuidelijke voorgebergte (kaap Ricord), de hoogen bergh met een cloof is eene bergketen, die bij kaap Moikesi op de W.kust uitloopt en de Croonberch een hooge trachytdom, Bussanobori genaamd, die op de W.kust een ver uit stekend voorgebergte K. Itobirikawoi vormt; en de Boereschuerberch is ook een Kegelberg, op de oostkust tusschen Kusiara en Tosimoinots. De ligging dezer tot verkenning dienende bergen werd door de waarnemingen van den 30 Junij en 2 Julij bevestigd. Gedurende den 17 en 18 Junij zeilde Vries langs de Oostkust van dit eiland met eenen N.N.O. en O.N.O. koers, en zag somtijds met eenen blik de toppen der met sneeuw bedekte bergen, die van kaep Noneisjô af aan zich hoog verhieven. Deze zijn de Refunsiri, Hetsirap en Tokarunbe, die boven allen uitsteken. Mogelijk kon men ook van hier uit de toppen der tegenoverliggende kegelbergen op de Westkust, van den Hetonoburi en Horosjunoburi, zien. De steyle clip gelyck een pyramida is waarschijnlijk het eilandje Obkarusibeisjô, hetwelk benoorden van »een steylen hoeck” (kaap Horaka) tegenover eene beek ligt. Het »hooch geberchte seer blinckende van de sneeuw,” ’s morgens 19 Junij in ’t W., N.N.W. en daarna in het N. gezien, zijn de hooge bergen, die het Noordeinde van het Staaten-eiland omsingelen, en de naar het N.O. uitloopende kaap Seworosi (C. Vries) en in het Noorden de hoeken Okkebets en Tosifuri vormen. Derzelver namen zijn: Sjusinobori, Isomattsenobori, Kitettsenobori en Sjokkonobori. Van den laatsten hoek begint de W.kust diep in te buigen en vervolgens eene hooge landtong N.W. uit te loopen. Van deze bogt hebben wij eerst door de meergemelde Japansche kaarten eene betere kennis gekregen; op Golownin’s kaart is dezelve aangestipt en baai van Sana genoemd. Het fort Sjana of Sana ligt echter niet in de baai, maar in het Z. der landtong. Dezelve is 25 Eng. mijlen wijd en 10 diep, en eindigt met een binnenmeer, Seppo genoemd, en met laag land, eene landengte van naauwelijks vier Eng. mijlen breed. Zij biedt naar de W.zijde eene tegen wind beschermde ankerplaats. Wij hebben aan dezelve den naam van de Baai van Seppo gegeven, omdat die van Sana onjuist is. De landtong bestaat uit een gebergte, dat twee toppen heeft, waarvan de oostelijkste de hoogste is. Deze twee-geheuvelden berch, die men 25 à 26 mijlen ver kon zien, was door den Commandeur Caep de Trou genoemd geworden; het is kaap Ikabanots op Sakusajemon’s kaart. Op den 30 Junij, op 45° 54′ N.B., lag Caep de Trou O.t.Z. ¹⁄₄ Z. 15 mijl, en de Boerenschuer Z.O. 15 à 16 mijlen en ’s middags den 2 op de gegiste breedte van 44° 56′, de Croonberch Z.O. ¹⁄₂ Z. 2¹⁄₂ mijl, de Gehackelde berch in het Z., de Boeren Schuer O.Z.O. ¹⁄₂ Z., de Caep de Trou O.N.O. ¹⁄₂ N. Thans blijft nog de aardrijkskundige ligging van Caep de Trou te bepalen, die, ofschoon deze kustenstreek door onzen zeevaarder Vries, door Lapérouse (den 18 en 19 Augustus 1787) en door Broughton (van 8 tot 11 October 1796) is onderzocht geworden en op de kaarten van Sakusajemon en Toknai dit ver uitstekend voorgebergte zeer naauwkeurig vertoond is, nog twijfelachtig schijnt te zijn. Door Lapérouse is dezelve op 45° 39′ N.B. geplaatst, hetwelk ook met zijne waarneming op den 19 Augustus, waar bij zich op 46° 20′ in een afstand van 41′ in het N. van dat voorgebergte bevond, overeenkomt. Broughton, die zich ’s middags den 9 October op 44° 31′ 30″ N.B. bevond, den Piek Z. 52° W., en het eiland Sikotan Z. 17° O. peilde, en van N. 48° O. tot 61° O. hoog land zag, dat hij voor een eiland hield, nam zijnen koers N.O. om het te onderzoeken. ’s Namiddags passeerde hij op een afstand van 4 Eng. mijlen den Croonberch, dien hij voortreffelijk beschrijft[99], en peilde bij zonsondergang dezen vulkaan Z. 24° W., en de kust, zoo ver hij zien kon, N. 55° O. Stormig en mistig weer lieten hem de kust den volgenden dag slechts met een blik zien, en het laatste land werd van Z. 61° O. tot Z. 27° O. en »a low point” Z. 8° W. ontdekt. Dit lage punt, dat op zijne originele kaart op 45° 7′ geplaatst is, veronderstelde von Krusenstern, dat het Caep de Trou was, en gaf aan de aardrijkskundige ligging van de vermoedelijke Caep de Trou de voorkeur die van Lapérouse en die van Vries volgens Janssens kaart. Broughton heeft die kaap, die hij op den 10 tot 11 October zeer nabij voorbijkwam, wegens de digte mist niet kunnen zien, en het land, dat hij den 12 ’s ochtends zich van Z. 5° W. tot Z. 22° O. zag uitbreiden, en dat hij voor een eiland op zichzelve hield, was het N.W. einde van het Staaten eiland, waaraan Lapérouse en zijn opvolger (zoo als boven gezegd) verkeerdelijk den naam van Caep Vries gegeven heeft. Zulks is dan ook den volgenden morgen door deszelfs waarnemingen bevestigd geworden, waar hij zich midden in den Noordelijken ingang der straat Vries bevond. Deze uitweiding hebben wij moeten doen, om te bewijzen, dat kaap de Trou Noordelijker ligt als de groote hydrograaph von Krusenstern vermeende[100], en om de waarneming van Lapérouse en die van onzen Nederlandschen zeevaarder te regtvaardigen. Aangenomen dat de breedtebepaling der vermeende kaap Vries (onze kaap Okkebets) door Golownin goed is, en daar kaap de Trou op Sakusajemon’s kaart, waar de configuratie der kust alle geloof verdient, slechts 6′ van kaap Okkebets verschilt, zou de onderwerpelijke kaap op 45° 32′ N.Br. te liggen komen, dus 6′ Zuidelijker als die op Janssen’s kaart geplaatst is; en volgens Vries waarnemingen op den 5 Augustus, waar hij op 45° 43′ zijne kaap Vries Z.W. 4 mijlen van zich liggen had, en kaap Okkebets op 45° 40′ liggen zou, laat zich de breedte van kaap de Trou op 45° 34′ N. bepalen. Ook op Golownin’s kaart ligt die kaap op 45° 22′ N.Br. De vermeende kaap de Trou op de kaart van Broughton is kaap Notero, een lage uithoek, die op Sakusajemon’s kaart 20′ Zuidelijker geplaatst is, doch nagenoeg met de aardrijkskundige ligging (45° 7′ N.), die de verdienstelijke Engelsche zeevaarder aan zijn »Low port” aangewezen heeft, overeenkomt.

De reeks van vulkanen die Jezo in eene N.O. rigting doortrekt, zich in het Z. van Kunasiri door den Tsinpa nobori te kennen geeft en in het Noorden van dat eiland als een hooge Piek (de Tsjatsja nobori) verheft, breidt zich ook nog verder over Jeterop uit, waar de meeste bergtoppen, welke voorgebergten vormen, of hier en daar vrij staan, of aan den voet van meeren, verzonkene trechters van uitgedoofde vuurbergen, zich als kegelbergen en trachyt dommen kenmerken.

Men kan aannemen dat alle bergen die op Jezo en de Kurilen den bijnaam Nobori[101] hebben, van vulkanischen oorsprong zijn en zoo zien wij dan den Croonbergh als Fussanobori, en in de baai van Seppo den Hetô nobori en Horosju nobori, en langs de N.W. kaap den Sjusi nobori, Itomatse nobori, Kitettse nobori en Sjokku nobori zich verheffen. Het uitmuntende kaartenbeeld, dat ons Toknai van dit eiland, in een maatstaf van 24 centim. een equatoriaalgraad, geeft, laat uit de configuratie van de kusten—hier ver uitstekende, hooge voorgebergten en steile uithoeken, daar diep inloopende bogten, baaijen en massa-gebergten, door lage landtongen van elkander afgescheiden, van verre gezien zich als eilanden op zich zelven vertoonende herkennen. Dit verscheurd en gebroken, smal en meer dan 70 Eng. mijlen lange eiland geeft ons een duidelijk denkbeeld van de onderaardsche krachten, die het uit den Oceaan hebben doen oprijzen, en van het geweld der door orkanen bewogen golven der zee, die sedert duizende jaren de rotsen uitgespoeld, de bogten en baaijen uitgehold en er het strand met zand bedekt hebben, door welke zich kleine, snel loopende riviertjes den weg banen. Uit deze bij afwisseling uit steile rotsen en ondiepe baaijen en bogten bestaande kusten van dit eiland laat zich dan ook de ongelijke diepte digt bij den wal verklaren, waar men, naar gelang van deszelfs gesteldheid, 30 tot 100 vademen zwarte zandgrond, singel en paalgrond loodt. Behalve de Piramyda vindt men vele kleine eilandjes, rotsen en klippen rondom de kust verspreid, wier ligging maar figuratief bekend is; op deze gevaren moet men goed uitkijk houden. Behalve van eenige schipbreukelingen is dit eiland nog niet van Europische of andere natuuronderzoekers bezocht geworden, van zijne Fauna en Flora hebben wij nog geene wetenschappelijke kennis, zijne voortbrengselen laten zich gedeeltelijk uit de mededeelingen van de Japanners ontcijferen of als overeenkomende met die van Jezo en Kamtschatka, zijne zuidelijke en noordelijke naburige landen, vermoeden. En dit merkwaardige eiland draagt—ik herhaal het—sedert meer dan twee eeuwen een Nederlandschen, den zeer respectabelen naam van het Staaten eiland.

De straat de Vries en het Compagnijsland (het eiland Urup), met eenen O.N.O. koers langs de oostkust van het Staateneiland zeilende, zag men den 19 Junij op 45° 41′ gegiste N.breedte, »met een blinke lant in ’t W. ende W.N.W. ende stracx was ’t weder bedeckt van mist.” Dit was het hooge met sneeuw bedekte land van »Caep de Vries, kaap Okkebets en van het eiland Urup. Vries bevondt zich toen in het midden van den zuidelijken ingang der straat, die Jeterop van Urup afscheidt, en die thans zijnen naam draagt. »Saegen oock omtrekt 5 ueren naer den middach met een blinck, recht voor uyt in ’t N. een heel hoogen berch, die oock seer blonck van sneeuw,” »bevonden de diepte van 30 vadem paelgront, stracx weder diep 46, 47 vadem, ende wat corts gront af van 50 vadem,” »lieten het drijven op Godes genade om de N.W., hoorden gestadich de lant-zee ende groote ruysing van water ende veel gecryt van clipmeeuwen.” »Wat op den dach cregen wij weder gront op 50 vadem, ende den ander worp 47 vadem grof santgront, lieten ons tuy-ancker vallen,” »saegen doen in ’t S.S.O. de toppen van hooch geberchte, maer conden de voeting daer niet af bekennen, maer scheen dicht bij ons te sijn, wij hoorden gestadich groot geruys van water.” »Omtrent 2 a 3 ueren naer de vroe cost claerde de mist op, doen saegen wij, dat wij boven ¹⁄₂ mijl niet van den wal geanckert laegen; saegen in ’t S.t.W. van ons 3 mijlen lant, ende in ’t N.O.t.O. 5 à 6 mijlen van ons het noordelycxste lant dat wij sien conden. Het geruys van water saegen wij dat het afstorten van sneeuwater was, dat op verscheyde plaetsen van het geberchte in de cloven quam afvallen, ende een groot geruys ende geraes maeckte, ende het lant lach op veel plaetsen tot bij de waterstrant noch bedeckt met sneeuw; insonderheyt op ’t geberchte. Saegen een hoogen, ronden berch die vol sneeuw lach in ’t S.W.t.S. ende een d^o. in ’t S.W.t.W. van ons, wat lanchwerpiger dan van één hoochte sijnde, ende waeren met een laage valey aen malcanderen gehecht, alwaer noch eenige cleyne berchies buyten laegen, waer bewesten noch 2 ronde berghen laegen, maer die laegen wel over de 20 mijlen van ons. Van den berch in ’t S.W.t.S. van ons liggende, loopt een steyle afsteeckende hoeck, dien bij ons de naem gegeven was van Caep de Vries, conden in ’t N.W. geen lant sien, vertrouwende als nu in de Tartarijsche see te sijn.” »Waren op de bevonden breedte van 46° 6′.”

Wij konden niet beter dan met de letterlijke woorden uit het journaal getrokken den ankerplaats van het schip Castricum beschrijven, die op de plaat 66 S. van Witsen’s boekwerk afgebeeld is en waar »vertoont wort, hoe zich het Compagnieslant opdoet, als men ¹⁄₄ deel van een mijl van de Kruishoek afleit.” De in het Z.Z.O. geziene toppen van hoog gebergte zijn de Mineraelberch, van wiens voet niet ver verwijderd Vries ten anker gekomen was, en dien wij nader zullen leeren kennen, het in Z.t.W. 3 mijlen afliggende land is Caep van der Lijn en het in het N.O.t.O. 5 à 6 mijlen noordelijkste land Caep Schouten terwijl hij ¹⁄₂ mijl ver van de Cruishoek af was. Van het schip uit zag men in het Z.W.t.Z. de N.O.hoek (K. Seworosi) en Z.W.t.W. de N.W.hoek (K. Okkebets) van het Staaten eiland, waarvan de N.O.hoek Caep de Vries genaamd was. De 20 mijlen afstand bewesten van het K. Okkebets geziene 2 ronden bergen konden de bovengenoemde kegelbergen bij K. Tosifuri zijn, waarvan de beide het verste afgelegene de Sjusi nobori en Itomatse nobori genaamd worden, de overeenstemming van de N.O.hoek van het Staaten eiland met Caep de Vries is door deze peilingen buiten allen twijfel gesteld en het voorzetsel de, dat men in lateren tijd dikwijls voor den naam van Vries geplaatst vindt, laat zich ook uit deze benoeming verklaren.

Lapérouse heeft, zoo als bij herhaling gezegd is, den N.westelijken uithoek van het Staaten eiland voor Caep de Vries gehouden en ook op zijne kaart met dezen naam gekenmerkt. Daar wij op onze kaart van Jezo en de Kurilen den naam van de Caep de Vries weder teregt gebragt hebben, zoo willen wij aan de N.westelijken uithoek, die nameloos geworden is, den naam van Kaap de Lapérouse geven en op deze wijze aan den grooten en ongelukkigen Franschen zeevaarder hulde doen, die aan onzen Nederlandschen eene zoo hoogen achting toegedragen heeft[102]. Lapérouse was dan ook de eerste die na Vries deze straat teruggevonden heeft (op den 20 Augustus 1787). De ankerplaats werd bevonden te liggen op 46° 6′ N.Br. en 168° 9′ O. v. Teneriffe of 146° 48′ 36″ O. v. Greenw., hetwelk met de boven vermelde verbetering van +3° 149° 48′ O. v. Gr. zijn zoude en nagenoeg met de waarnemingen van Golownin overeenkomen, die de aardrijkskundige ligging van Kaap van der Lijn, die ongeveer 3 mijlen in het Z.t.W. van de ankerplaats aflegt, op 45° 39′ N.Br. en 149° 34′ O.L. bepaald heeft. »Tusschen het schip en de wal bevont (Coen) een opgaande gront, ¹⁄₄ mijl van lant diep 30 vadem santgront, een gotelingsschoot van lant diep 19 vadem steenige gront.” »Zij hadden hier veel slecht water” en »laegen hier met groote peryckel gezet;” eene betere legplaats konden zij echter niet vinden; aan den wal komende vond men echter eene goede gelegenheid om water te halen. Het scheen hier eerst voorjaar te zijn (20 Junij), de elsenboompjes begonnen te bloeijen, de kruiden groenden[103] en bloeiden en de leeuwerik zong liefelijk. Men zag eenige roode vossen en een spierwitten, ook sporen—eene hut en een geraamte, waarschijnlijk eene begraafplaats—maar geene menschen.

De hooge berg waar aarde gevonden werd, »die wel geleeck naer minerael ende scheen silver bij hem te hebben,” noemde Vries de Mineraelberch, en nam op den 23 Junij van dat lant, hetwelk men voor een eilant hield[104] digt bij de kust van Amerika gelegen, namens de Compagnie bezit, en gaf aan hetzelve den naam van het Compagnyslant[105]. Reeds tegen het einde van de zesde eeuw waren de Japanners met het zuidelijkste gedeelte van Jezo bekend geworden, dat zij Watari simano Jezo, d. i.: Overvaart eiland van Jezo noemden, omdat toenmaals ook nog het noordelijkste gedeelte van Nippon, Jezo genoemd werd. De Kuril’sche eilanden, namelijk de zuidelijkste, die zij Figasi Jezo, d. i.: Oost Jezo noemen, zijn eerst bij toeval in het jaar 1672 door een Japanschen kustvaarder, die daarhenen door eenen storm verslagen geworden is, ontdekt geworden. De Russen hebben dezelve, kort na hunne vestiging op Kamtschatka, leeren kennen en, zoo als boven gezegd is, in de jaren 1737-39 door Spangberg en Walton doen onderzoeken. In het begin dezer eeuw zijn somtijds jagers, zoogenoemde Promuschlenike, van de Russisch-Amerikaansche pelterij-compagnie naar Urup overgekomen, dat, wegens de vele zee-otters[106] die zich daar ophielden, ook Rakkosima door de Japanners genoemd wordt. Omtrent het jaar 1840 dreven de Russen op dat eiland met de Aino’s en met de Japanners, die daar om te visschen kwamen, eenen ruilhandel, die de Japansche regering stilzwijgende scheen te gedogen. In 1854, den 3 September, werd van twee fransche fregatten, behoorende bij het naar Kamtschatka gezondene smaldeel, namens de verbonden Westersche zeemogendheden, van het eiland Urup »den zetel van den Russischen handel op de Kurilen” bezit genomen en aan dit eiland de naam »Alliance” gegeven. Toenmaals was Urup nog geen Keizerl. Russisch gebied, het behoorde wel degelijk nog onder Japan, waar het ook op Sakusajemon’s kaart nog als zoodanig geplaatst is. Maar de Keizerlijk Russische gezant, admiraal Putiatine, was juist ten dien tijde op Japan en had aan het hof van Jedo een tractaat van vrede en handel aangeboden, waarin door den Keizer Nicolaas voorgesteld werd dat: »de grenzen tusschen Rusland en Japan, zullen zijn tusschen de eilanden Iterup (Staaten eiland) en Urup (Compagnie eiland).” Volgens art. 2 van het tractaat in ’t voorleden jaar 1856 tusschen Japan en Rusland gesloten, »behoort Urup tot de Russische bezittingen.” En gelijk wij onlangs vernomen hebben, is aan de Russisch-Amerikaansche Compagnie eene concessie verleend geworden om de op dit eiland ontdekte kopermijnen te ontginnen. Ziedaar de geschiedenis van ons verwaarloosd Compagnyslant! Urup strekt N.O. en Z.W. en breidt zich, volgens de waarnemingen van Golownin, van Caep van der Lijn, 45° 39′ N. en 149° 34′ O., tot Kaap Castricum 46° 16′ N. en 150° 22′ O. uit. Van Kaap Castricum strekt nog, volgens Sakusajemon’s kaart, eene landtong 6 Ri ver N.O. uit. Op Golownin’s kaart is die veel kleiner en met rotsen eindigende aangegeven. Von Krusenstern heeft de geheele lengte van dit eiland op 54 eng. mijlen berekend, hetwelk ook vrij goed met de meergemelde Japansche originele kaart overeenkomt. Ook de geheele gedaante en de configuratie van de kust is zeer overeenstemmende. In het zuiden neemt men den hoogen Mineraelberch, Kabiop genoemd, achter welke de kust inloopt en eene bogt vormt, en langs het noordelijke gedeelte van de westzijde eene reeks van kegelbergen waar, die met een voorgebergte K. Nobu (Castricum) eindigen. Ook aan de oostkust bevinden zich eenige bogten, waarvan de baai van Wanan, ongeveer in het midden gelegen, zich als een goede haven vertoont.

Nog willen wij aanstippen, dat de »Steyle clip, die (in het Z.Z.W. 3¹⁄₂ mijl van den ankerplaats) omtrent een musquetschoot van lant leyt, ende is gelyck eene pyramida ende was vol meeuwen, dan was soo steyl, dat daer niet mogelyck was op te comen, deze clip was wel een musquetschoot hooch,” ook door Golownin op ¹⁄₂ Eng. mijl afstands van den Z.hoek van Urup gezien is, het op Jansson’s kaart aangegeven rif echter niet waargenomen werd. Golownin en Ricord, die de Straat de Vries drie keeren gepasseerd zijn, deelen niets over de strooming in deze straat mede. Op Sakusajemon’s kaart is de strooming in het midden der straat naar Z.O. aangegeven. Volgens de waarnemingen in het Journael op den 5 Augustus was »met een doorgaende N.wind” »de deyninge seer hol de straet doorrollende uyt een N.N.O.” Daarentegen vermeent de stuurman Coen, op den 20 Junij, het Canaal »eerst om de N.W. ende voorts om de N. doorgedreven” te zijn; de wind was toen variabel, doch de heerschende van dat jaargetijde Z.O. en Z.W.; daaruit mag men besluiten, dat de winden een wezenlijken invloed op de strooming in deze straat uitoefenen, en dat, daar in dat zeegewest, van de maand Mei tot Augustus meestal zuidelijke en van Augustus af aan noordelijke winden waaijen, de strooming gedurende de drie eerste maanden om de N. en vervolgens om de Z. loopt.

Van hier nam Vries eenen N. en N.W. koers tot op de breedte van 47° 27′ N., waar hij besloot wederom naar de Z. te keeren. Mogt hij dezen koers langer vervolgd hebben, dan zoude hij in de zee van Ochots verdwaald zijn. Zoodoende werd door hem de westkust van Jetorop onderzocht, de straat die dat eiland van Kunasiri afscheidt, ontdekt en vervolgens langs de noordkust van Jezo de weg gebaand tot de ontdekking van de bogten van Aniwa en van Patientie, het zuidelijk en zuidoostelijk gedeelte van het zoogenoemde schiereiland Saghalien, dat wij later, volgens de belangrijke onderzoekingen van den Japanner Mamia Rinsô, het eerst als een eiland met zijnen waren naam, dien van Krafto, in de geschiedenis der aardrijkskunde geboekt hebben. De uitkomsten van den togt langs de W.kust van Jeterop en van de waarnemingen op de ligplaats bij het Vossen-eiland, aan den westelijke ingang van de straat Antony van Diemen, hebben wij ons reeds ten nutte gemaakt bij de hydro-geographische beschrijving van dat eiland en van deze straat.

Nadat Vries, op den 11 Julij, zijne ankerplaats bij het Vossen-eiland verlaten had, nam hij zijnen koers N.N.W., waar zij echter door een »styve fehemente stroom” zoo tegengehouden werden, dat zij weinig vertierden. Deze stroom om de O.Z.O. loopende—naar de straat toe—verminderde allengs en kon op eenen afstand van 9 mijlen Z.t.O. van den piek Antony niet meer gevoeld worden. Op de gegiste breedte van 45° 26′ N. »deden alsdoen den coers W.S.W. aen, om te vernemen ofte by d^o. Coers weder geen lant souden opseylen ende by dach mochten in ’t gesicht crygen.” Zij krijgen 80 vadem »steekgrond,” vervolgens 60 vadem zwarte zandgrond, verder 50 vadem graauwe fijne zandgrond, en bemerkten eenige ravelingen van stroom.

Op den 14 Julij ’s middags was men op 45° 39′ gegiste breedte en besloot het land aan te doen, waarvan men volgens het opdrogen van den grond niet verre zijn moest; men vervolgde 3 duitsche mijlen eene N. koers op 46 tot 42 vadem fijn graauwen zandgrond en zag alstoen ten 4 ure des namiddags hoog land in het W.t.Z. Dit land »streckte van N.N.O. tot in het N.N.W. van ons, was op sommige plaetsen tusschen het hooch lant met laech lant aen malcanderen gehecht; het naeste lant lach 4 à 5 mylen van ons, was alsdoen diep 35 vadem, fijne wasige santgront. Saegen corts daernae 2 hooge berghen ende lach gelyck een eylant in ’t O.t.N. omtrent 10¹⁄₂ myl van ons.”

De Straat de Lapérouse. Vries bevond zich van den 13 tot den 14 Julij in het midden der straat die Jezo van Krafto afscheidt, en die eerst 144 jaren later, op den 11 Augustus 1787 door Lapérouse is ontdekt en naar dezen grooten zeevaarder benoemd geworden. Zij »saegen eenige raveling van stroom,” en »het scheen dat hier stroom liep, dan conden door de harde coelte weynich bemerken hoe die liep.” De mist, die het lage kustland bedekte en de toppen van bergen, die in het W.t.Z. tot in het N.N.O. uitstaken, misleidden den kundigen zeeman en lieten hem het land in het W. voor zamenhangende houden en een doortogt in de zich diep naar het N. inbuigende golf zoeken, »hadden veel biesen, groente ende hout sien dryven, wisten niet ofte wy in een doorganch lagen ofte in een bocht geset liggende.”

Volgens de peilingen ten 4 uren na den middag van den 14 Julij gedaan, bevond zich Vries reeds in de Golf van Aniwa, en wel 4 à 5 mijlen O.t.N. van het hooge gebergte (Horobori), hetwelk in eene landtong (Notoro) uitloopt, die door Lapérouse Cap Crillon genoemd werd en de westelijke en zuidelijkste grens van de Golf van Aniwa vormt. Wij hebben dan ook reeds op onze kaart van Krafto (Atlas n^o. 3) den Horobori als den Blydeberg herkend, die het hooge land, door Vries in het W.t.Z. gezien, zijn moet[107]. Het land dat verder van N.N.W. tot N.N.O. strekt, zijn de bergketen, Poortlandt genoemd, die in het westen van de golf tot den Pic Bernizet van Lapérouse, en regts van de Zalmbaai noordelijk strekken, en op Toknai’s originele kaarten de namen van Okosjô en Niwajemesi (de Speenberg, Vries?) dragen; en de twee hooge bergen kort daarna in het O.t.N. op 10¹⁄₂ mijl afstand gezien, die zich gelijk een eiland vertoonden, zijn de kegelbergen Hôru en Serikai welke tot de ketting behooren, die de oostelijke grens van de golf vormt en wier zuidelijkste uithoek Siretoko genaamd en Caep Aniwa, Vries, is. Deze beide kapen, Cap Crillon (volgens von Krusenstern, op 45° 54′ 15″ N.Br. en 141° 58′ O.L.) en Caep Aniwa (op 46° 8′ 20″ N.Br. en 143° 30′ 20″ O.L.) zijn de noordelijke, en Kaap Soja (op 45° 31′ 15″ N.Br. en 141° 51′ O.L.) de zuidelijke grens der Straat de Lapérouse, die aan den westelijken ingang 23 engl. mijlen breed is. Behalve de klip la Dangereuse, 10 engl. mijlen in het Z.O. van Cap Crillon op 45° 47′ 15″ N.Br. en 142° 8′ 45″ N.Br. en 142° 8′ 45″ O.L. gelegen, en die dezen naam draagt, omdat dezelve even boven water ligt en mogelijk bij hoog water onder water. In een’ afstand van 2-3 engl. mijlen daarvan, vonden Lapérouse en Krusenstern 23 à 25 vadem rotsigen grond met kleine steentjes. Beide zeevaarders hebben ook eene sterke strooming (von Krusenstern half Mei om de oost) waargenomen; Lapérouse merkt op, dat de strooming harder aan de noordzijde van de straat, aan de zijde van Krafto, dan aan de zuidzijde, die van Jezo, liep. De diepte in het midden der straat aan den westelijken, den naauwsten, ingang, door Lapérouse en von Krusenstern waargenomen, zijn 36-42 vademen rotsigen grond met kleine steentjes. Vries loodde bij den oostelijken ingang 80 vadem steekgrond en verder, 70 fijne zandgrond; zijne bevonden diepten naar en in de Golf van Aniwa zijn ook grooter als die, welke door von Krusenstern bekend gemaakt zijn. Daar deze waarnemingen bijna een en een halve eeuw uit elkander liggen, zoo mogt men daaruit aanleiding tot de vraag nemen: of dat verschil niet het gevolg kon zijn van verheffing van den bodem der straat, die eene keten van bij voortduring werkzame vuurbergen afbreekt? Dit problema behoort niet alleen tot het gebied van de geologie, het behoort ook wel degelijk tot de hydrographie en verdiende hier en in alle vulkanische landen, van zeevaarders mede in aanmerking genomen te worden. Bij het opzoeken van den westelijken ingang der straat, van het zuiden komende, dienen de eilandjes Risiri en Refunsiri, het eerste met zijne hooge piek, die 50 engl. mijlen uit zee kan gezien worden tot loodsen, en van het noorden komende het eilandje Toto mosori (I. Monneron, Lapérouse). Risiri ligt op 45° 11′ N.Br. en 141° 12′ 15″ O.L.; het eilandje strekt N.N.W. en Z.Z.O. van de kust, ongeveer zeven engl. mijlen lang en drie à vier breed, de oostzijde is stijl, rotsig en schijnt onvruchtbaar te zijn; de westzijde loopt vlakker neer, is ook met rotsen omsingeld, hier en daar echter weelderig begroeid en levert door afwisseling van groene plekken met bosschen een aangenaam gezigt op; de Kegelberg, van welke men duidelijk de vulkanische uitwerkingen en de krater zien kan, is rotsig en dor en in de maand Mei nog gedeeltelijk met sneeuw bedekt. De west- en noordwest-kust heeft eenige inhammen, Toto tomari en Benkaï tomari, die bewoond zijn, en waar zich Japansche wachthuizen bevinden. Ook aan het noordeinde is een gehucht van de Aino’s, en eene wacht, Nakkatomari, en aan de N.O.kust (volgens Toknai), eene bogt Otsutsi tomari, waar een riviertje Kusjônaï uitwatert; van deze bogt gaat een landweg naar Toto tomari. In deze bogt ankeren telkens de Japanners op hunne vaart van Matsmaë naar Kaap Soja. Op eenen afstand van 24 engl. mijlen in het Z.W. gezien, vertoont zich dit eilandje als een vrij in zee staande kegelberg, aan welke men nog in den zomer met sneeuw opgevulde voren waarneemt[108]. Refunsiri ligt op 45° 27′ 45″ N.Br. en 141° 4′ O.L., strekt N.t.O. en Z.t.W. en is ongeveer 10 eng. mijlen lang en vier à vijf breed, met stijle rotsen omgeven, heuvelig, zich naar het N.O.einde in een berg verheffend (Cap Guibert), die echter in vergelijking met de piek van Risiri laag is. Aan de Oostzijde, ongeveer in het midden van het eiland bevindt zich een inham Toitsubeki, waar een Aino dorp en een Japansch wachthuis is en een beschermende ankerplaats voor Japansche schepen gevonden wordt. Ook aan de N.zijde buigt de kust diep in, en vormt eene kom naar een binnenmeer gelijkende. Beide eilandjes waren vroeger, meer dan tegenwoordig, door de Aino’s bewoond. Het vaarwater tusschen beide eilandjes is zuiver, insgelijks de vaart tusschen dezelve en de westkust van Jezo. Van het noorden komende, dient het kleine en laage eilandje Tato mosiri, d. i. Walrussen eiland, tot gids. Het ligt op 46° 9′ N.Br. en 141° 15′ O.L., strekt zeven engl. mijlen N. en W., en is ongeveer 18 engl. mijlen (volgens Lapérouse) van de kust van Krafto verwijdert. Lapérouse en Broughton zijn tusschen dit eilandje en de kust, waar niet minder dan 50 vadem water gevonden wordt, gepasseerd; de laatste heeft het echter niet gezien. Men moet dus bij mistig weer hier voorzigtig zijn, te meer daar de afstand van het eilandje van de kust van Krafto niet juist bepaald is. Wanneer men Toto mosiri gepasseerd is, kan men ook reeds de piek van Risiri zien. Den oostelijken ingang van de straat kenmerkt het hooge gebergte van de oostkust van Krafto, die op 46° 8′ 20″ N.Br. en 143° 30′ 20″ O.L. den zuidelijken en oostelijken uithoek van dat eiland vormt, Siretoko, door Vries Caep Aniwa genoemd. Deze kaap vertoont zich als eene steile, losgescheurde rots met een diep gekloofde punt. Volgens Toknai’s kaart liggen eenige rotsen nog buiten de kaap. Von Krusenstern, die de kaap in een afstand van 5 tot 8 engl. mijlen omzeilde, vond het vaarwater zuiver en loodde 75 vadem kleigrond.

De Golf van Aniwa. Aan Vries hebben wij de ontdekking en eerste kennis, aan von Krusenstern de bevestiging dezer ontdekking en een nader geo-hydrographisch onderzoek van deze golf te danken. De Japansche aardrijkskundigen, namelijk Mogami Toknai, en Mamia Rinso, hebben ons meer bijzonder met de configuratie der kusten, met derzelver uithoeken, bogten en inhammen, met de daar uitwaterende rivieren en beeken, met binnenmeren en ketens van gebergten en met de inlandsche namen daarvan en met al de bewoonde plaatsen bekend gemaakt. Maar niet alleen danken wij aan hun de bijzondere kennis van deze golf; met verre het grootste gedeelte van Krafto hebben ons deze onvermoeide reizigers insgelijks bekend gemaakt. Het voorheen zoo weinig bekende voor een schiereiland gehouden Saghalin is door hunne nasporingen van het vaste land van Azië als het ware afgescheurd en door hen is het binnenste van eene terra incognita ontsloten geworden. Men vergelijke de beste Europische kaart van Krafto die bestaat, de Carte de la Presqu’isle de Saghalin in 1827[109], door von Krusenstern uit de waarnemingen van Vries, Lapérouse, Broughton en zyne belangrijke eigene ontdekkingen zamengesteld, met onze kaart »die Insel Krafto und die Mündung des Mankô (Amur) nach Originalkarten von Mogami Toknai und Mamia Rinzo”[110], en het in de lengte grootste eiland der wereld ligt ontsloten voor onze oogen; een eiland, dat met ons toedoen, volgens art. 2 van het tusschen Rusland en Japan gesloten traktaat, als neutraal verklaard, dus van nu af aan niet alleen voor den wereldhandel geopend, maar ook voor kolonisatie door eene nieuwe bevolking vatbaar is gemaakt[111].

In de veronderstelling, dat in het W. het land gesloten en geen doorgang mogelijk was, had Vries zijnen koers noordelijk vervolgd, op een afstand van 4 mijlen van de kust, die hij Poort Landt noemde. Hij bevond zich volgens gissing op de breedte van 46° 30′ N., bij eene diepte van 23 vademen steekgrond. Hij nam nu een N.O. koers en na dien eenige mijlen met opdrogende diepte tot op 16 vadem steekgrond te hebben vervolgd, kwam bij ten anker. Den 16 Julij »’s morgens was ’t noch mistich weder maer daerde een weynich op, saegen dat in een groote inbocht geset lagen.” Men zette de prauw uit, om eene ankerplaats digter bij den wal op te zoeken, die ook op 10 vadem steekgrond, ¹⁄₃ mijl van het land, gevonden werd. Aanvankelijk liet men het anker verder naar het land toe, op 6 vadem steenachtige grond vallen, daar dit echter niet wilde houden en het van het land begon te waaijen, zeilde men terug en ging op 9¹⁄₂ vadem steekgrond voor anker, het dorp Aniwa-Tamary (tamari, d.i.: woonoord) N.O. ¹⁄₂ mijl peilende. »Waeren nu op de gegiste breete van 46° 40′.” Deze inbogt werd de »Salmbay” genoemd, omdat men zich hier rijkelijk van zalm voorzag. Op de meergemelde kaart van »Gedaene Coursen” leest men: »Hier komen haer veel inwoonders aen boort, die haer willen beduiden dat hier in ’t gebergte ’t Silver in overvloet te bekomen is, ook houden zij ’t ijzer waerdiger als ’t Silver.” Ook worden in het Journaal merkwaardige verhalen over de inwoners, waarmede onze zeevaarders in aanraking kwamen, medegedeeld. Daarvan op eene andere plaats.

Alvorens het Journaal teruggevonden en van de meergemelde twee kaarten, die zich in den »Atlas van geteekende Land- en Zeekaarten,” thans bewaard bij het statistiek Bureau van het Ministerie van Koloniën, bevinden, door ons inzage genomen was, berustte de kennis van den door Vries ontdekten Golf van Aniwa, op de kaart van Jansson en op eenige stuksgewijze mededeelingen van zijnen gedenkwaardigen zeetogt door Nicolaes Witsen en anderen, en deze waren ten opzigte van aardrijkskundige bepalingen zeer gebrekkig. Von Krusenstern had niets dan eene kopij van Jansson’s kaart aan boord, waarop de mond van de rivier, waarmede de »Salmbay” eindigt, op 47° 35′ N.Br. geplaatst was. »Es scheint fast unglaublich,” roept hier de groote hydrograaf uit, »wie man einen Fehler von 52 Minuten in der Breite hat begehen können”[112]. En toch een Vries heeft zulk een misslag kunnen begaan? Neen, nimmer! De ankerplaats van het schip Castricum werd door hem volgens gissing bepaald op 46° 40′ N.B. en die was ¹⁄₂ mijl in het Z.W. van Aniwa Tamary. De ankerplaats van de Nadeshda werd door von Krusenstern sterrekundig bepaald op 46° 41′ 15″ N.Br. en 142° 33′ O.L. op eenen afstand van 2¹⁄₂ engl. mijlen Z. 49° O. van de Japansche faktorij. Daar nu de ankerplaats van von Krusenstern ten hoogsten 3 minuten noordelijker dan die van Vries was, zoo bedraagt het verschil der breedte, door onzen Nederlandschen zeevaarder in 1643 bij gissing bepaald, slechts 2 minuten van de sterrekundige waarnemingen van een der vermaardste hydrographen dezer eeuw. Voegt men daarbij Vries’ bevonden breedte op den 19 Julij, wanneer hij zich op 46° 27′ N. bevond en »alsdoen lach de steylen hoeck beoosten Tamary N.W. ¹⁄₂ W. 2¹⁄₂ myl van ons, in ’t N. lach het land 2¹⁄₂, in ’t N.O. 3 myl, in ’t O. 5 myl, in ’t S.O.t.S., de veerste hoeck dien wy sien conden, 8 mylen van ons ende gaven dien hoeck de naam van Caep de Aniwa,” en vindt men uit deze sterrekundige en compas-waarnemingen van Vries, dat de »steyle hoeck beoosten Tamary,” op 46° 37′ ligt, en dat die hoek 4′ zuidelijker dan von Krusenstern’s ankerplaats is, zoo bestaat er geen verschil meer omtrent de aardrijkskundige ligging van de Salmbay, zoo als die door onze beide zeevaarders bepaald geworden is. En neemt men daarbij de gegiste breedte van den volgenden middag (20 Julij) in aanmerking, waar Vries giste Z.t.O. 6¹⁄₂ mijl gezeild en op 46° 1′ 30″ te zijn, en Caep Aniwa O.Z.O. 3 à 4 mijlen van zich te hebben, alsdan wordt ook de aardrijkskundige ligging van Caep Aniwa op 45° 59′ N.Br. bepaald, hetwelk een verschil van 3′ 20″ oplevert met de herhaalde sterrekundige waarnemingen van von Krusenstern, volgens welke deze kaap op 46° 2′ 20″ N.Br. ligt. Ook de inham Tofuts genaamd, in het O.t.Z. van den hoek van Tamary gelegen, en een steile rots, op Vries kaarten Piramyda en op Toknai’s kaart Takatsuka, d. i. de hooge grafheuvel genoemd, die wegens den digten mist door von Krusenstern niet konden gezien worden, bestaan en getuigen van de naauwkeurigheid van Vries waarnemingen en gelijktijdig van de getrouwheid der Japansche kaarten, en met regt, zegt Lapérouse, wanneer hij de waarnemingen van onzen zeevaarder nopens den Golf van Aniwa beoordeelt: »précision étonnante pour le temps où fut faite la campagne du Kastricum,”[113] en niet minder streelend is de uitroep van von Krusenstern, toen ik hem in 1834 op de kaarten van Toknai en Rinso de straat aantoonde, die Krafto van het Amurland afscheidt: »Les Japonais m’ont vaincu!”

De Golf van Aniwa, die 90 engl. mijlen wijd en 70 mijlen diep, en voor zoo verre hij haar onderzocht, vrij van gevaren is, biedt eene ruime en tevens veilige ankerplaats langs de kusten, die haar in het O. en W. omgeven en in de zoogenoemde Salmbay, waarmede zij eindigde. Men vindt van 45 tot 10 vademen steekgrond, rondom naar den wal toe regelmatig opdrogende, waar de grond rotsig met steentjes gevonden wordt. Het tijdstip van hoog water bij nieuwe of volle maan kon door von Krusenstern niet naauwkeurig waargenomen worden; hij gelooft echter dat het omstreeks 5 uren zijn zal. Stuurman Coen zegt: »Het water wast hier (aan de Salmbay) een vaem op en neder, meer malen op den dag.” Er waaijen hier ook regelmatig land- en zeewinden, ’s avonds en ’s morgens. Vries nam hard waaijende landwinden en von Krusenstern een frisschen zeewind waar. De strooming die in het midden der Straat van Lapérouse O. loopt, wordt aan de kust van de golf niet gevoeld; daar schijnt, zoo als aan de noordkust van Jezo, door de getijden afwisselende, eene oostelijke en westelijke strooming plaats te hebben. De miswijzing van het kompas bedroeg (1805) aan den oostelijken uitgang van de golf 1° 11′ Oost. Ten tijde van het bezoek van Vries was de golf alleen van Aino’s bewoond; wel had reeds in het begin van de 17 eeuw de vorst van Matsmaë op Jezo, van Kaap Soja uit eene herhaalde expeditie naar Krafto ondernomen; de Japanners bleven daar overwinteren, keerden echter na verloop van eenige jaren terug. De eerste mededeelingen over Krafto, ook Kita-Jezo, d. i. Noord-Jezo genoemd, heeft men aan den Japanschen aardrijkskundige Fajasi Sivei te danken[114]; daaruit blijkt, dat reeds in het begin van de 18^e eeuw een handelsverkeer van Jezo uit, met dat land plaats had, en dat men toenmaals daar reeds 22 Aino-dorpen kende. Men veronderstelde, dat dit land door eene hooge bergketen van het land Santan en Mantschu afgescheiden was en beweerde dat de sterke strooming, klippen en banken in de straat tusschen Jezo en Krafto den vaart daar naar toe zeer gevaarlijk maakten. Een eiland Sagalin (Saghalien) wordt op Sivei’s kaart nog bijzonder tegenover den mond van den Amur vertoont, zoo als dat eiland ook op de Chinesche kaarten geplaatst is. Op de meergemelde kaart van Fukutsi Kensok is Krafto reeds als een eiland uitgeteekend en daarop de vaart van Soja naar Siranusi aangewezen. Eerst sedert Augustus 1785, wanneer de meergenoemde Mogami Toknai ook van Soja uit, met een Japansch koopvaardijschip naar Siranusi, niet verre van Cap Crillon, overzettede, is Krafto aan de Japanners nader bekend en van dien tijd af aan van kooplieden onder het toezigt der regering bezocht geworden. Vischvangst en vischhandel hebben tot op den huidigen dag eene levendige verkeering tusschen Jezo, Japan en de Golf van Aniwa onderhouden, die allengs een onuitputbare en onmisbare bron voor het levensonderhoud van de meer en meer toenemende bevolking van het rijk Nippon geworden is.

De Bocht van Patientie. Na de omzeiling van de Caep Aniwa (21 Julij) nam Vries zijnen koers N. en vervolgens N.W. en verder N.W.t.W. en »corts daernaer W.N.W. om te soecken om de W. te komen, hadden slecht water. Giste ’s middachts gezeylt te hebben N.W. ¹⁄₂ W. 11 mijlen, waeren volgens dien op de breete van 46 gr. 28 min. Omtrent 4 uren naer de middach cregen wy weder de cust van Eso in ’t gesicht, ende was een steile uytsteeckende hoeck met laech afgaende lant om de N. streckende, geleeck wel naer een tonyns hooft, gaeven d^o. hoeck de naem van Tonyns hoeck, d^o. hoeck lach W.S.W. 1 myl van ons. Hadden van ’s middachts geseylt 5 mylen W.N.W.; vonden de diepte van 44 vadem steeckgrond, ende corts daernae 58 vadem.” Vries bevond zich toen aan de oostkust van Krafto. Van de Caep Aniwa af aan, die het uiteinde als het ware van eene door eene hooge bergketen gevormde landtong is, kenmerkt zich de oostkust daarvan door vier uithoeken, waar de zuidelijke en kleinste op Toknai’s kaart Tsisinoje, de volgende grootere Hontob (Cap Löwenorn, Krusenstern), dan wederom een kleine uitstekende hoek Niteosi en eene groote met een voorgebergte naar het N. uitloopende hoek aan zijn zuidelijk uiteinde Wojakutsi en aan zijn noordelijk Ajerub genaamd is. Von Krusenstern heeft aan dat noordelijk uiteinde den naam van Cap Tonyn gegeven en de aardrijkskundige ligging daarvan op 46° 50′ N.Br. en 143° 33′ O.L. bepaald, en die van Cap Löwenorn op 46° 23′ 10″ N.Br. en 143° 40′ 20″ O.L. Deze kaap is eene steile uitstekende rots, door zijne gele kleur van andere rotsen verscheiden en kenbaar. Na de kaart van Jansson en van die van de »Gedaene ontdeckinghe” (Atlas von Land- und Seekarten, N^o. 11. D.) te oordeelen, zoude de Tonyns hoeck zuidelijker liggen en de uithoek Hontob (Cap Löwenorn) zijn; neemt men daarentegen de op den middag van den 23 Julij gegiste waarnemingen van breedte aan boord van de Castricum, 46° 28′ N. en reekent daarbij vijf mijlen met een W.N.W. koers en den afstand van den Tonyns hoeck van 1 mijl W.Z.W.; zoo komt deze hoek op ongeveer 46° 47′ N.Br., dus 24′ noordelijker dan C. Löwenorn en 3′ zuidelijker dan C. Tonyn, Krusenstern, te liggen. Op onze kaart van Krafto (Atlas, N^o. 3) hebben wij reeds aan het zuidelijke uiteinde, aan Wojakutsi, dat ongeveer 6 à 8 minuten zuidelijker ligt dan von Krusenstern’s C. Tonyn, den naam van Tonyns hoeck toegekend.

Het lage land »tot 3 à 4 myl benoorden de Tonyns hoeck,” is ontwijfelbaar de bogt, die zich van Ajerub (C. Tonyn, Krusenstern) tot Notsuitoko (C. Seniavin, Krusenstern) in eene N.W. rigting uitbreidt, en door von Krusenstern, Mordwinoff’s baai genoemd werd. Onze meergenoemde Japansche reizigers hebben ons deze bogt nader leeren kennen en wij zien daar eenen diepen inham en een groot binnenmeer, Omutô, dat door eene rivier in zee uitwatert en door een ander riviertje en drie meer zuidelijk gelegene kleinere meren, Tsisikusitô, Hotoma en Tôfuts, eenen weg ter verbinding met den Golf van Aniwa opent. Deze communicatie is voor de langs de geheele oostkust van Krafto tot de in de »Bocht Patientie” wonende bevolking zeer nuttig, omdat zij daardoor ontheven zijn van met hunne kleine vaartuigen de Caep Aniwa om te zeilen, wanneer zij ten handel daar naartoe willen komen (vergelijk Atlas, N^o. 3).

Den 24 Julij. »Wy vervolchden onse cours om de N.N.W. aen. Giste ’s middachts geseylt te hebben N. ²⁄₃ W. 15 mylen, waeren volgens dien, op de breete van 47 gr. 27 min., maer bevonden ons te wesen op de breete van 47 gr. 49 min., soodat ons de stroom wat om de N. geset had, omtrent 3 mylen veerder als gegist hadden. Alsdoen lach het lant in ’t S.W.t.W. 5 mylen ende in ’t W. 6 mylen van ons. In ’t N.W. ¹⁄₂ W. lach een hoogen berch met een scherp toppie boven op, gaeven die de naem van Tepelberch, ende lach 10 à 11 mylen van ons. Conden noch in ’t N.W.t.N. lant sien, ’t welck noch al N.waert heenstreckte. Hadden alsdoen de diepte van 55 vadem, steckgront.” Volgens deze waarnemingen en verkenningen bevonden zich onze zeevaarders tusschen Cap Seniavin en Cap Muloffsky, Krusenstern, die op Toknai’s kaart de namen Notsuitoko en Sjojunkotan dragen en waarvan de eerste op 47° 16′ 30″ N.B. en 143° O.L. en de laatste op 47° 57′ 40″ N.Br. en 142° 44′ O.L. door von Krusenstern geplaatst is. Ongeveer naar het midden van deze kuststreek toe wordt het land lager, valt naar het W. af, en vormt eene bogt, waar de grootste rivier op de oostkust, de Naifuts. zich in zee stort, en de bergketen, die Z.W. en N.O. strekt en die von Krusenstern op het denkbeeld bracht, dat zich daar eene doorvaart opende, is het gebergte, door welks valleijen deze rivier stroomt. De berg dien Coen den »Tepelberch” noemt, is waarschijnlijk dezelfde die op alle andere kaarten van Vries’ zeetogt Speenberg genaamd is. Wij hielden den Speenberg voor het gebergte Niwajemesi, op den regten oever van den Naifuts gelegen. Von Krusenstern die denzelven als een hoogen afgeronden berg beschrijft en op 47° 33′ N.Br. en 142° 20′ O.L. plaatst, meent dat het de op de westkust door Lapérouse geziene piek Bernizet zijn kon, die volgens Lapérouse op 47° 25′ N.Br. en 142° 21′ 20″ O.L. ligt. Daar in het Journael de afstand van den Tepelberch (Speenberg) op 10 à 11 mijlen opgegeven is, zoo kan het niet wel een berg op de oostkust zijn, daar hier (op 47¹⁄₂ gr. N.Br.) Krafto niet veel breeder dan 30 engelsche mijlen is. Op de Japansche kaarten bevinden zich op de oostkust twee bijzonder gekenmerkte bergen, de voormelde Niwajemesi en de Tokitaë. Het is niet onwaarschijnlijk dat de eerste de ronde berg is, die door von Krusenstern, na de omzeiling van zijn Cap Tonyn (Ajerub) is gezien geworden[115], en de andere die, waarvan in het Journaal (den 24 Julij namiddag) gezegd wordt: »in ’t W.t.N. saegen wy eenige berghen daer spitsies op stonden als stompe torens.” De Tokitaï, die door twee kegelvormige toppen gekenmerkt is, ligt ongeveer op 47° 50′ N.Br., juist in de bogt in het Z. van de Cap Muloffsky, waar de kust zich N.t.O. begint uit te strekken. Nog willen wij de aandacht van zeevaarders op eenige meer naar het N. op de westkust van Krafto gelegene hooge bergen vestigen, die waarschijnlijk ook van de oostzijde van dat eiland kunnen gezien worden. Het zijn de kegelbergen Raitsiska, Jesijaran en Rijonai, waarvan de eerste door Lapérouse Pic de Lamanon genoemd en op 48° 45′ N.Br. en 141° 56′ O.L. geplaatst is en de laatste, Pic de Mongez, ongeveer 38′ noordelijker ligt. Wij hebben meer breedvoerig over deze bergen uitgewijd, omdat in dit zeegebied meestal een digte mist het lage land bedekt en de hoogste bergtoppen dikwijls maar met een blik ten voorschijn komen en tot verkenning dienen kunnen.

Alvorens wij echter deze kust verlaten en mede in de »groote bocht van Eso” zeilen, die zich aan onze zeevaarders in het N.N.W. tot O.Z.O. opende, kunnen wij niet onopgemerkt laten, dat Vries daar eene strooming waarnam, die hem in 24 uren 3 mijlen om de N. zette; en dat aan von Krusenstern, ongeveer op de hoogte van Cap Muloffsky, het land een veel aangenamer gezigt opleverde dan de meer zuidelijk gelegene landstreken van Krafto en Jezo[116]. Mag daartoe reeds de ligging dezer kust naar het oosten en derzelver bescherming door hooge bergketens in het W. en N.W. tot in het N.O. veel bijdragen tot de voortbrenging van een zachter klimaat, toch moet men niet miskennen, dat de uit warmere gewesten naar het noorden stroomende wateren—een zijtak van den meergemelden Japanschen stroom—eenen even gunstigen invloed op deze kust, die zij bespoelen, uitoefenen als de in het noorden tot IJsland doordringende verwarmende vloeden van den Atlantischen Golfstroom. Ook willen wij bij herhaling beweren, dat de in dat zeegewest heerschende mist door de onevenredigheid van de temperatuur van het zeewater tot die van de lucht voortgebragt wordt en gedurende het grootste gedeelte van den zomer aanhoudt.

Op de gegiste breedte van 48° 25′ N.Br., waar men de bogt door hoog land van W.Z.W. tot in het N.O. begrensd zag, lag W.t.N. ¹⁄₂ N. op een afstand van 8 à 9 mijlen »een hooge hoeck, geleeck wel een eylant, ende was geheel gehackelt boven op gelyck of het een saech was.” Deze uithoek is hoogst waarschijnlijk het voorgebergte, dat door een bergrug gevormd wordt, die N. en Z. strekt, steil aan den oever der zee neerloopt en zich als geheel vrijstaande vertoont, en op de Japansche kaarten Uri en door von Krusenstern Cap Dalrymple genoemd en op 48° 21′ N.Br. en 142° 50′ O.L. geplaatst is. De kust die van de Cap Muloffsky aan N.t.O. strekt, neemt van Cap Dalrymple af aan eene noordelijke rigting. Daar Vries van den 25 tot den 26 Julij eenen N.N.O. koers vervolgde, zoo kon hij Cap Soimonoff, een hoog, ver naar het O. uitstekend voorland, dat men ligt voor een eilandje houden kon, in het W. niet duidelijk gezien hebben. Het land echter dat ’s middags den 26, wanneer Vries zich op 48° 56′ N.Br. bevond, 6¹⁄₂ mijl in het W. gezien werd, kan niets anders dan deze kaap zijn, die, volgens de waarnemingen van von Krusenstern, op de breedte van 48° 52′ 30″ en 143° 1′ 30″ O.L. ligt. Van deze kaap aan strekt de kust al wederom meer westelijk en vormt eene bogt, die op Jansson’s kaart en op die van »Gedaene Ontdeckinghe” de »bocht van Sainct-Iacob” genaamd is, waarvan echter in het Journael niets vermeld wordt. De groote rivier Boronai, die in het meer Sânai zijn oorsprong heeft, dat in het midden van het breedste gedeelte van Krafto, op de breedte van ongeveer 50¹⁄₂ gr., een waterbekken vormt, rondom van hoog sneeuwgebergte omgeven[117], aan de N.W.zijde van deze bogt in delta-gedaante uitwatert, en twee meeren voedt, die zich regts en links wijd uitbreiden, deze is het en zijn ruim stroomgebied, dat van verre gezien, zich als eene diepe bogt vertoont. Van boord van het schip Castricum is de mond van deze rivier gezien geworden. Ook von Krusenstern heeft den mond dezer rivier van nabij onderzocht: »Wir entdeckten zwei Mündungen, von welchen die nördliche, welche auch die grösste war, in N.W. 72° lag. Die Mündung dieses Flusses, welche ich die Newa nannte, ist über eine halbe Meile (engl.) breit. Sie liegt in 49° 14′ 40″ N.Br. und 143° 2′ O.L.”[118].

’s Namiddags den 26 Julij 3¹⁄₂ mijl O.t.Z. gezeild zijnde, kwam Vries ten 6 ure ten anker op 18 vadem steekgrond met kleine steentjes vermengt. Hij bevond zich omtrent 1¹⁄₂ mijl van het land, op 48 gr. 54 min. »Hadden een hoeck alwaer wy geen lant buyten sien conden, als een cleyn eylantie S.O.t.O. 5 mylen van ons ende d^o. eylantie lach S.S.O. 4 mylen van ons. Het lant van d^o. hoeck streckt om de N.W. soo veer wy conden beoogen.” Deze hoek is benaamd geworden Caep Patientie en het eilandje Robben eylant. Von Krusenstern ging, nadat hij de bogt rondom van nabij omgezeild had, ook aan de oostzijde van de bogt op 11 vadem kleigrond voor anker. Op zijne kaart (Atlas N^o. LXXIII) is de ankerplaats van de Nadeshda op 49° 11′ N.Br. en 142° 10′ O.L. aangeteekend; dus 17′ noordelijker en 8′ westelijker dan die van het Castricum. Volgens zijne waarnemingen ligt de noordelijkste grens van de bogt op 49° 19′ N.Br., terwijl naar de bepaling van de ankerplaats van Vries, die nog 1¹⁄₂ mijl van den noordelijken wal afgelegen was, dezelve op 49°, en volgens Jansson’s kaart op 49° 15′ N.Br. ligt. Uit het onderzoek, dat den volgenden dag door den stuurman Janz Coen aan het land is ingesteld geworden, blijkt dat daar de landtong, die naar de Caep Patientie uitloopt, niet breeder dan een mijl is, dat men de zee aan de oostkust kon hooren ruischen en van eene hoogte uit zien; ook heeft men het groote binnenmeer van Taraika duidelijk kunnen onderscheiden, dat op Toknai’s kaart in den achtergrond der bogt zich diep in het land uitbreidt. Ook werden door hem Aino-woningen langs het noordwestelijke strand gevonden en eenige daarvan bezocht. Daaruit laat zich afleiden, dat het schip Castricum veel zuidelijker en oostelijker geankerd lag dan de Nadeshda, van welke de Luit. Ratmanoff met een boot de noordelijke kust onderzocht, en de mond van eene rivier ontdekt heeft, die 15 vadem wijd, 7 voet diep en zeer vischrijk was, en welke hij vijf engl. mijlen ver opgevaren is. Deze rivier, die haren oorsprong neemt in het hooge gebergte, dat zich van 50 tot 50¹⁄₂ gr. breedte uitbreidt, is, naast de Boronai, de grootste die in de bogt uitwatert. Haar mond is op Toknai’s kaart tusschen de Aino-dorpen Nokoro en Nifiktoi. Coen vond het eene schoone landouw, maar nog eene groote plek sneeuw op het strand, en Ratmanoff het land deels modderig, deels met eenen vetten, zwarten grond bedekt. In het laatst van Mei zag men nog op vele plaatsen sneeuw en de boomen begonnen naauwelijks uit te botten. Nergens bemerkten de Russen sporen van bevolking dan eenige Aino’s die hen ontvlugtten; onze Nederlanders daarentegen vonden woonhuizen, begraafplaatsen en gastvrije inwoners, waarmede zij in vriendschap verkeerden en die zij voor denzelfden landaard als die van het zuiden van Jezo hielden. Mogelijk is het dat de bevolking in dat gedeelte van Krafto sedert 170 jaren verminderd is; doch op de kaart van Toknai van 1786 zijn van de westelijke uitwatering van de Boronai, rondom het meer van Taraika tot aan het Caep Patientie, 96 woonplaatsen met namen opgegeven. Er zijn echter hier meestal jager- en visschernomaden te huis, die meestal eerst van de maand Junij af aan naar de kusten en de monden van de rivieren trekken, om daar hunnen voorraad van visch voor den langdurigen winter te verzamelen.

De Caep Patientie is door von Krusenstern op 48° 52′ N.Br. en 114° 46′ 15″ O.L. geplaatst. Volgens de waarnemingen van Vries zoude dezelve op ongeveer 48° 34′ N.Br. te liggen komen en op de kaart van Jansson is dezelve op 48° 23′ en op de overige kaarten nog zuidelijker geplaatst. Deze kaap is een laag voorgebergte en wordt door eenen dubbelden heuvel gevormd, en loopt in eene lange, platte landtong naar het Z. uit, die duidelijk op Vries kaarten aangewezen is.

In het Z.W.t.Z. van de Caep Patientie werd op den 26 Julij van Vries’ ankerplaats in deze bogt een »Eylantie” Z.Z.O. op 5 mijlen afstand gezien en op den 28^en nader onderzocht. »Alsdoen heeft den Commandeur den Stuerman Roelof Sievertsz. met de boot naer d^o. eylant gestiert om dat te visiteeren; daer aencomende vonden d^o eylant rontom met onder water liggende clippen beset, siende die wel by een myl op sommige plaetsen veerder in see strecken. Dit rif streckt N. van ’t eylant naar ’t vaste lant, ende oock op syn langst S. in see, maer heeft veel uitsteeckende riffen. Daer streckt oock een punt van een rif N.N.O. af, alwaer noch een groote clip of cleyn eylantie op leyt; deze reven lycken schier aen de hoeck van ’t vaste lant vast te loopen, dan scheen oock wel een nauwe deurganck te hebben.” »Hadden oock by duysende robben op de clippen ende het water vernomen; oock twee cleyne huties met vuerplaesies op ’t eylantie gevonden. Wy gaven het eylant den naem van Robben eylant.” Deze voortreffelijke beschrijving hebben wij woordelijk uit het Journael overgenomen, omdat dezelve tot bijvoegsel dienen mogt van de beschrijving die ons de groote russische hydrograaph daarvan medegedeeld heeft. »Wir sahen in einer Entfernung von höchstens 3 bis 4 Meilen (engl.) das gefährliche Felsenriff, welches das Robben Eyland umgiebt. Es erstreckte sich von N.N.W. ¹⁄₂ W. bis N.O. Die Wellen brachen sich heftig. Ueberall im Norden sahen wir ein grosses Eisfeld, unter welchem wahrscheinlich die Klippen fortgingen, die wohl auch das weitere Treiben des Eises in dieser Richtung aufhielten. Einzelne Brandungen konnte man nach Osten zu, so weit das Auge reichte wahrnehmen.” »Die Nordost Spitze liegt nach unsern Beobachtungen in 48° 36′ der Breite und 144° 33′ der Länge, und derjenige Theil, den man für die Südwest Spitze ansehen kann, in 48° 28′ und 144° 10′, so dass der ganze Umfang des Riffs gegen 35 engl. Meilen ausmacht[119].” Op Jansson’s kaart is het N.O. punt van het rif op 47° 25′ N.Br. en het Z.W. punt op 47° 8′. Ook zoo zuidelijk ligt het eilandje op de kaart van »Gedaene ontdeckinghe.” Op de kaart van »Gedaene Coursen” echter bevindt zich het midden op ongeveer 48° 12′ geplaatst. Volgens de waarnemingen op Vries’ ankerplaats zoude het Robben Eylant op 48° 31′ der breedte liggen, hetwelk bijna met die van von Krusenstern overeenkomt. Toknai noemt op zijne kaart het Robben eiland: Wotamo siri en de Caep Patientie: Fumonots. De aan boord van de Castricum waargenomene lengte hebben wij om vroeger aangehaalde reden ook hier overgeslagen, en ook niet overal van de diepte en den grond gewaagd, die onze nederlandsche en russische zeevaarders langs de oostkust van Krafto en in de Bocht Patientie zoo zorgvuldig aangeteekend hebben. Aan boord van de Castricum, die zich verder van de kust gehouden heeft, zijn 60 tot 34 vadem meestal steekgrond (kleigrond) tot op de parallel van het Robben eiland en verder de bogt in tot op een afstand van 1¹⁄₂ mijl van den wal, 18 vadem steekgrond met kleine steentjes vermengd, gelood geworden. Aan boord der Nadeshda, die eenige malen de kust op korter afstand genaderd is en zich wederom verder verwijderd heeft, peilde men de diepte van 95 tot 20 vadem kleigrond, en aan het noordeinde van de Bocht Patientie van 9 tot 4 vadem kort op elkander. Eene mijl in het N.W. van het Robben eiland vond Coen de diepten van 35 vadem steekgrond tot 16 vadem schelp- en singelgrond opgedroogd en 2 mijlen in het Z.t.O. ¹⁄₂ O. daarvan 10 vadem schelpachtige grond. In het oosten van de Caep Patientie nemen de diepten schielijk toe tot op 80 en 95 vadem, minder en langzamer naar het Z.O. toe, waar op een afstand van 9 mijlen 75 vadem steekgrond gevonden werd. Von Krusenstern, die op zijne kompassen weinig vertrouwen stelde, geeft de miswijzing op zijner tweede ankerplaats (op 49° 13′ 53″ Br. en 143° 48′ 30″ Lengte) gemiddeld op 0° 38′ Oost. Aan boord van de Castricum werd die op 48° 26′ N.Br. op 7° 30′ oostelijk bevonden en »de compassen op 9 gr. oostering geleyt.”

Op den 3 Augustus op de gegiste breedte van 47 gr. 8¹⁄₂ min. werdt »geresolveert, alsoo onse bestemde tyt volgens Instructie van den E. Heer Generael ende Raeden van India geexpireert is, dat men onse best soude doen om weder te comen in de Suytsee, derhalve onse cours naar het Canael de Vries toe te stellen.” De Caep Patientie bekwam dan ook nog de bijnaam »Caep Keer Weer.”

Op den 5 Augustus hebben wij reeds onze stoute zeevaarders in de Straat, die den naam van hunnen Commandeur vereeuwigt, ontmoet en hun verblijf in de Baai »de Goede Hoop” van den 16 Augustus tot den 1 September beschreven en hunne waarnemingen toegelicht en bevestigd. Ook hebben wij reeds hunne ontdekkingen op de terugreis langs de oostkust van Japan en van de eilanden, aan welke wij den naam van eenen nog meer verdienstelijken zeevaarder, Abel Tasman gegeven hebben, in de geschiedenis der ontdekkingen geboekt. Laten wij dan nog den dag vermelden, waarop het fluitschip Castricum, onder het Commando van den Commandeur Maerten Gerritz Vries behouden in den haven van Tayouan op Formosa binnengeloopen is en de uitboezeming van vreugde en dank herhalen, waarmede het Journael eindigd:

»Quaemen—den 18 November 1643—binnen ten ancker op 10 vadem, waervoer wy niet genoech de goede Almachtige Godt connen looven ende dancken, dat Hy ons van dese gedaene peryckeleuse reyse soo genaedelyck bewaert ende hier binnen Tayouan behouden heeft gebracht; Hem sy alleen eer, Amen.”

Hiermede sluit ik mijne geo-hydrographische toelichtingen, waarin ik aan zeevaarders eenige nuttige aanwijzingen en wenken tot de uitbreiding van de aardrijks- en zeevaartkunde gegeven heb. Deze schreef ik met het hoofdoogmerk neder, om dezelve in de handen van de Officieren der Koninklijke Marine, van mannen versiert met kunde en ervaring en meer dan ooit bezield met den geest van onze Nederlandsche zeevaarders in de 17de eeuw, neder te leggen, en bij voorkeur van degenen, die thans te Japan gedétacheerd zijn, aan welke niet alleen de taak van wetenschappelijke verlichting der weetgierige bevolking van dat rijk toevertrouwd, maar aan die nog bijzonder opgedragen is, daar den grondslag te leggen van eene marine volgens Europesche beginselen, en bovendien aan Japan de wereld, aan zijne schepen de vaart in den Grooten Oceaan, en aan zijn volk den wereldhandel te openen. Heeft Nederland’s invloed en vertrouwen de klippen van vooroordeel en achterdocht bij eene regering kunnen wegruimen, die het stelsel van afsluiting als grondstelling tot behoud van rust en vrijheid, niet willekeurig maar door nood gedrongen, aangenomen en eeuwen lang vol gehouden heeft; hebben Nederlanders van geboorte, of mannen met eenen anderen tongval, evenwel door getrouwe en veeljarige diensten aan Nederland verknocht en ingelijfd, van 1641 af, in hunne gevangenis op het afgesloten Dezima, zorgvuldig het verlichtend vuur van de wetenschap als het ware in het geheim weten te onderhouden, welke verwachtingen laten zich thans met regt koesteren, waar het aan de Nederlandsche vertegenwoordigers van de Europesche wetenschap in Japan vergund is, de fakkel der verlichting openlijk en ongehinderd te mogen voordragen en langs den weg van onderwijs aan de Japanners, zichzelven nopens Japansche zaken en wetenschap te onderrigten; en waar hun de schoonste gelegenheid gegeven is, het zoo ver uitgebreide gebied van de geographie en hydrographie, dat, tot voor korten tijd, de vreemdeling niet anders dan op geheime wegen heeft mogen bewandelen, onder de Nederlandsche met de Japansche vereenigde vlag te onderzoeken en door nieuwe waarnemingen en ontdekkingen uit te breiden.