TOT LOF VAN DE KUISCHE EN GODVRUCHTIGE MARTELARESSE ST. AGNES.

GEZANG. Dat Room der Heiligen gebeent Bewaart, meer luisters haar verleent Als zoo veel koninklijke graven, En tomben van gekroonde slaven. [Pg 151a] Naast andre daar ze moed[1] op draagt, De grafsteê van de kuische maagd, Agnes, ooit was de vreugd en 't wenschen Van ijverende Kristenmenschen. Vermits dees groote martelaars'[2] Verstrekte Kristus' kerke een kaars En heldre fakkel, door haar lijden, Geheugelijk[3] tot allen tijden. Jeugd, schoonheid, adel, munten uit, En bloeyen in een zelve spruit; En als dees worstlen met malkander Verwint Godvruchtigheid al d' ander. Want door haar acht ze 't zaligst meest, En heiligt Gode lijf en geest; Als gants verrukt de zinnen vielen Op Jezus, Bruidegom der zielen. Vergeefs, vergeefs haar d' ijdelheid Bekoren wil en strikken breit; Vergeefs men tracht haar te verlokken. Zij is te Hemelsch opgetrokken. Als d' Overste Symfronius Dingt na haar kuischheid, spreekt ze aldus: "Heer rechter! houd vrij op van smeken[4], Geen goud en kan mijn opzet breken. Geen minnevlam mijn ziel besmet; Ik ben verloofd aan 't bruilofsbed, Dat de Engelen in den Hemel spreyen Voor d' Heilge maagdelijke reyen. Zoo[5] loflijk gij uw zoon verheft, Mijn Bruidegom hem overtreft: Wiens schoonheid, als hij voort komt treden, De zon kan van zijn glans ontkleeden. Indien ik slechts standvastig hier Bewaar het Godlijk zuiver vier, Noch wulpsch mijn reinigheid laat schaken, En dien hem met gebeên en waken. Gesteenten van veel klaarder schijn Als al uw diamanten zijn, En rijker peerlen zal hij geven, Die[6] hier volstandig is gebleven." Des minnaars vader door dit woord Verwonderd staat, en roept verstoord: "Nu zuldy kiezen een van beiden: Men zal u naar 't bordeel toe leiden, Of dadelijk Vesta, met 't gemoed En gaven, offeranden doet." Daar op zij haar geweldig[7] trekken, Om 't kleed haars maagdoms te bevlekken. Maar een gewiekt gezant van God Met glans verschijnt in 't hoerekot, Juist als de schennis, vuil van oogen, De maagd het kleed had uitgetogen. Agnes omringd wordt met een licht Van bliksem, 't welk het aangezicht Der goddeloozen slaat met stralen, Die angstig als in schaduw dwalen. Zij knielt van blijdschap, en gespreed Vindt voor haar een gesterrend kleed, Waar meê zij dekt de naakte leden, En looft den Hemel met gebeden. De minnaar, met een schaar verzeld, Smaalt op het licht, en wordt geveld En van Gods Engel neêr gesmeten. Het lijk luidruchtig wordt bekreten. Maar als Agnes aandachtig knielt, God weêr het doode lichaam zielt. [Pg 151b] De faam des daads, als uitgelaten, Vervult te Romen alle straten. De priesters, die het outer voên, En plichtige offeranden doen, Van boosheid zwellen ongeduldig, En achten haar der straffe schuldig. Men grijpt de onnoozle maagd, die stout En vrolijk, op 't gestapeld hout, Gods naam aanroept, als, met vergrammen, De beuls 't vier kweeken en doen vlammen. Maar onverschrokken van gemoed Zij, in het midden van de gloed, Geen haar verzengt door Gods ontfarmen, En van malkandren strekt haar armen. De rechter, moê van 't lang vertrek[8] Des doods, verwijst haar teêre nek. Zij sterft eer dan ze smart kan voelen, De ziel vertrekt na hooger stoelen[9]. En langs een wit en zuiver pad Gezwind zij reist naar 's Heeren stad, En ziet de maan beneên haar voeten, Als de Englen vrolijk haar ontmoeten. Die haar geleyen onbezurgd En voeren[10] hoog in 's Hemels burcht: Daar zij, bevrijd van ongelukken, Een dobbel kroon haar pruik laat drukken. Heldin van adelijken stam! Die, als een kuisch en zuiver lam, Uw reinigheid woudt Gode schenken, Met vreugd wij, jaar op jaar, gedenken Aan uwen strijd hier uitgestreên, Aan uw verwinning ongemeen; Gij port ons aan, om op te stijgen, En zulken palmtak te verkrijgen. Uw leerlijke gedachtenis De kerke een lieflijk wyrook is. Uw sterk geloof doet ons ervaren, Dat het niet leit[11] in 't tal der jaren. Ter dood gij stapte met meer moeds Als bruid ooit na haar bruilofts-koets; Het schreit er al, gij uitgezonderd, Den ouderdom uw jeugd verwondert. Elk bleek, gedoodverwd met beklag, De rozen op uw wangen zag. 't Aanminnig uitzicht in het strijen Uw vijand trof met medelijen. Heer Jezus! geeft ze kracht altijd, Die u geheel zijn toegewijd! Geeft, dat zij op dit voorbeeld merken, En wilt haar[12] heilig opzet sterken. En gij, die leeft bij God verhoogd, Hoe veel[13] gij met gebeên vermoogt, Verwerft ze zegen en genade En komt ze met uw gunst te stade! Maar hem[14] bij naam[15], die met dit dicht Zijn Duitsche[16] wereld heeft gesticht: [Pg 152a] Opdat hem voor dit zoete schrijve[17] Een eeuwig loon ten Hemel blijve. Want ander loon (naar dat ik raam) En wil hij niet, omdat zijn naam Alhier, op hoop van meerder zegen, Zoo ganschelijken is verzwegen.—Amen. J. V. V.