Grafschrift op Bredero[1].

Hier herbergt[2] 't lijf, wiens geest in kluchten muntten uit, En[3] met veel boerterij steeds zwanger ging van hersen; Wien Charon willig voerde om sunst[4] in de oude schuit, Vermits de zieltjens droef nog lachten om zijn farcen[5]. [Pg 146a] (In latere lezing:) Hier rust Breêro, heengereisd, Daar de boot geen veergeld eischt Van den geest, die, met zijn kluchten, Holp[6] aan 't lachen al die zuchtten.