Op Jacobus Arminius[1].

Dit 's 't aanzicht van Armijn, die 't zij hij schreef of sprak, Het heilloos noodlot van Calvijn gaf zulk een knak, Dat Lucifer nog beeft voor 't dondren van zijn lessen, En d' afgrond zwoegt en zweet, om stoppen deze bressen: "Sus, kraamvrouw!" sprak hij, "sus! scheî vrij gerust van hier, God worpt geen zuigeling in 't eeuwig Helsche vier."