NEREUS'[1] VOORSPELLING OP Den Ondergang van Troje; UIT HORATIUS.

Toen de trouwelooze herder[2] Zijne huiswaardin Heleen[3], Met de vloot van Ide[4], heen Over zee sleepte, altijd verder, Bond God Nereus, naar zijn' zin, Dus de snelle winden in, Om dien droeven val te spellen: "Och! hij voert, ter kwader ure, Thuis, die met een oorloogstocht Wordt hereischt, en thuis gebrocht Van den Griek en nagebure; Die, gestoord om 't ongelijk, Zwoer, 't aloude Priaams rijk, En uw bruiloftsfeest te storen. Och, hoe zweet soldaat en ruiter! Och, wat haalt ge den Dardaan[5] En zijn volk al plagen aan! Pallas wapent den vrijbuiter[6]. Wagen, helm, en beukelaar Rust ze toe, en raast. Voorwaar, Gij zult u vergeefs verlaten Op den bijstand der Godinne[7], En uw lokken kemmen fier, Spelende, op uw bloode[8] lier, Wijzen, die uw lief en minne De ooren kitlen, en om niet In uw kamer vliên 't geschiet Van den Griekschen boog en schichten; Voor[9] Kretenzer punt en pezen, En 't gedruisch van Ajax' vaan, Die u kort volgt achter aan; Maar ten leste als een verwezen, Zult ge uw overspellig[10] haar Zien begruisd van stof, te naar. Ziet ge Ulysses niet van achter, Die uw huizen komt vernielen? Ziet gij ouden Nestor niet, Die van Pylus derwaarts schiet? Teucer zit u op de hielen, Van zijn eiland Salamin; Sthenelus zet dapper in, Afgerecht op oorelogen; Afgerecht op paardemennen, En den wagen in den slag; Wat vorst Merion vermag, Zult gij levend[11] leeren kennen; [Pg 164a] Forsche Diomedes' zwaard, Trotscher dan zijn vaders aard, Raast, en streeft om u te vinden. Gij, een suffert en vol schromen, Zult, al hijgende van smart, Voor hem vluchten, als een hart, Dat den wolf in 't dal ziet komen, En zijn grazen ras vergeet. Anders luidt de heilige eed, Uwe schoone bruid gezworen! De verbolge vloot en kielen Van Achilles rekken lang Trojes tijd en ondergang, En der joffren tijd en zielen. Na tien jaren wederstand, Zal de Grieksche torts de brand In de Trooische daken steken."