Van vijf Turckſe Slaven, die door een wonderlijcke practijck haer ſalveerden, ende van de reſcontre van een Schip van Duynkercke.

In het jaer 1640. hadden de Duynkerckſe Vrybuyters een Schip ghenomen, ſijnde mede een vrybuyter van Argiers met ontrent 100. Turcken. Mijn Ouders neffens de Ouders van Monſieur Caloen mijn Cameraet deden ſoo veel moeyten, dat de Prins Cardinael ſeven Turcken gaf om een wiſſelinghe te doen teghens ons drie Chriſtenen. Men ſondt de Turcken wanneerſe in Spaignen ſijn, om op de Galeyen te roeyen, ende yeder Reyſe als eenighe ſchepen na Spaignen vertrocken, ſondemen vijf ofte ſes Turcken daer mede: Ende alſoo dit kleyne getal niet bequaem is om haer Meeſter van een Oorlogh Schip te maecken, lietmenſe arbeyden met de Matroſen, ende daerom hier ende daer loopen ſonder achterdencken dat vijf Turcken haer ſouden konnen ſalveren, ſijnde bewaert in een Oorlogh-Schip verſien van 150. Mannen. In het jaer 1641. wierden vijf van deſe Turcken gheſtelt op een Schip van Duynkercke, ende op ſeeckere Nacht als het ſchip paſſeerde de naeute van Gibralter, ſtiet het ſelfde Schip tegen een Turckſe Galeye. De Duynkerckers meenden dat de Galeye maer een Brigantijn vvas, ende de Turcken meenden dat het Oorlogh-ſchip een Coopvaerdy-ſchip was, daerom begon yeder vier op malkander te gheven met groot geluyt. Maer na datſe een tijdt lang gevochten hadden, die van de Galeye ende die van het voorſz ſchip conſidererende, datter geen buyt te hopen vvas, ſcheyden van malkander, ende yeder gingh ſijn weg. Ondertuſſchen geduyrende de confuſie van het gevecht, hebben de vijf Turcken die op het ſchip vvaren, haer inde Galeye gevvorpen, maer op vvat maniere, kan ick niet begrijpen, ende dat meer is, ick ſoude het noyt gelooven, indien ick geen Oog getuyge daer van vvare ghevveeſt. Wanneer de Galeye inde Haven quam, liep de geruchte door de gantſche Stadt van Argiers, dat vijf Turcken, die tot Duynkerke Slaven hadden gevveeſt, haer op de Galeye geſalveert hadden: Ende gelijck ick geſeyt hebbe in het diſcours van mijn Reyſe, vvas mijn Cameraet Saldens van Argiers vertrocken om vijf Turcken tot Ceuta te brengen, om tegens ons gewiſſelt te worden, ick was ſeer bekommert dat die geſalveert waren de vijf niet en waren daer mijn Compagnon laſt toe hadde, ick liep terſtont na de Zee-kant toe, ende vonde by geluck een vande vijf geſalveerde Turcken; ick vraeghde hem ofte hy een van de vijf Turcken was die tegen drie Duynkerckers ſouden verloſt worden. Hy ſeyde my neen, maer dat die vijf Turcken in Engelandt waren in de bewaringe van mijn Cameraet Saldens, ende dat het Schip noch eenighe ladingh moſte in-nemen, ende dat hy gheloofde, datſe wel haeſt in Spaignen ſouden ſijn. Deſe vijf Turcken hadden haer wel gedient van de occaſie van het geveght van het ſchip ende vande Galeye.