Spaansch verraad en Marokkaansche list.

Nauwelijks had Lord Lister het vertrek verlaten, of de Roghi stond op en liep met snelle schreden heen en weer.

„Ook zij vergist zich! Ik kan niet gelooven, dat alleen ter wille van een doode deze vreemdeling het heeft gewaagd, hier binnen te dringen, waar dood, verderf en plundering alle Europeanen wacht, die tot ons durven komen. Ik zoek en zoek zonder te vinden!”

Een slag op een in de kamer hangende kleine tam-tam gaf een dreunend geluid en onmiddellijk trad de neger weer binnen, die de Engelschen had aangediend.

„Ik zou den Marabout kunnen vragen!” mompelde de Roghi peinzend, „maar ik merkte reeds dat hij een vriend der Engelschen is en in hun voordeel zou spreken.”

Plotseling knipte hij met de vingers.

„De gjaur vertelde, dat hij generaal Marina had gedwongen, hem bij zijn tocht naar het Rifgebied te helpen. Ik had wel eens willen zien, hoe de trotsche generaal door de vermetele Amerikanen werd gevangen genomen en gedwongen.

„Den gevangen Spanjaarden zal ik het vragen! Van hen zal ik stellig de ware bedoeling vernemen van deze zeldzame expeditie in het Rifgebied! Hassan!” sprak hij tot den neger, die deemoedig bij de deur stond, „breng het eerste opperhoofd der gevangen Spanjaarden bij mij!”

Na korten tijd trad de nog geboeide Spaansche sergeant, die door generaal Marina als bevelvoerder der meegezonden Spanjaarden was benoemd, onderdanig binnen.

De groote neger van den Roghi bleef achter hem staan en ontdeed den gevangene op een wenk van Bu Hamara van zijn boeien.

„Het handelt om het leven van jou en je vrienden, Spanjaard! Daarom—luister naar mij en antwoord mij volgens de waarheid.

„Is uw antwoord belangrijk voor ons, dan zal ik u de vrijheid teruggeven en u zelfs onder geleide en met een goede belooning naar Melilla laten terugbrengen.

„Jij moogt dan een brief van den Roghi overbrengen aan generaal Marina!”

„Spreek, edele Emir! Bij alle heiligen, ik zal al uw vragen naar waarheid beantwoorden. Moge de hemel mijn antwoord zegenen, opdat ik u een dienst kan bewijzen!”

Bu Hamara glimlachte.

„Vertel mij openhartig, waarom heeft generaal Marina dezen Engelschman onder geleide van u en uw mannen naar onze bergen laten gaan? Hij moest weten, welk lot hem te wachten stond.

„En hij zette ook uw leven op het spel, door u als geleide van dezen vreemdeling uit te zenden.

„Was het werkelijk slechts het doel van dien man, zijn landslieden te rechtvaardigen, omdat men hen beschuldigde, het millioen peseta’s verduisterd te hebben?”

De Spanjaard wist niet veel van de beweegredenen van den generaal. Maar hij was een dergenen geweest, die door de matrozen van de Meteor overweldigd waren.

Hij wist, dat Lister den generaal gedwongen had, zijn toestemming te geven tot den tocht in de bergen.

De gedachte, den gouverneur te rechtvaardigen en zoodoende bij hem in de gunst te komen, voegde zich bij zijn haat tegen Lister over de geleden overweldiging, die niet zacht was geweest.

„Het is een geheim, dat ik u toevertrouw, dappere Emir! Doch niet voor u! Ook zou het u misschien reeds onthuld zijn, wanneer mijn gevangenname mij de gelegenheid niet had ontnomen.

„Wij zijn niet als vrienden, maar als vijanden van dezen dwazen Yankee in uw bergland gekomen.

„Een duivelsch plan is in het brein van dezen schurk gerijpt.

„Listig lokte hij onzen wakkeren generaal in een val en dwong hem tot deelname en tot ondersteuning!”

De oogen van den Roghi fonkelden.

Hij herinnerde zich, dat ook Lister hem van dwang op den gouverneur had gesproken.

„Vervolg, Spanjaard, je woorden boezemen mij belang in!”

„Zijn hulp was echter slechts schijnbaar.

„De generaal liet mij roepen.

„Ramiro, sprak hij tot mij, ik ben in de macht van een schurk en kan deze medewerking niet weigeren. Jij bent verstandig en moedig tevens. Jij zult beletten, dat de schanddaad, die deze Yankee van plan is te plegen, uitgevoerd wordt!”

De Roghi luisterde met uitgerekten hals. „Van welke schanddaad spreekt gij?”

„Edele Roghi,” vervolgde de Spanjaard, „gij zult een dergelijke vermetelheid niet voor mogelijk houden! Ik weet het, want ook de generaal zeide het! De Roghi, sprak hij, is onze vijand, wien wij alle eer bewijzen, ook als wij tegen hem strijden.

„Deze hond van een Yankee heeft gehoord, dat de Emir van het Rifgebied, die aanspraak maakt op den troon van Marrakesch, een grooten krijgsschat heeft verzameld!”

De Roghi sprong op en balde zijn vuisten. Eindelooze woede blonk uit zijn oogen.

Zijn krijgsschat, zijn trots—dat was zijn gevoelige plek!

Zelfs in Marokko, zelfs in het arme Rifgebied is ten slotte hij de overwinnaar, die over de rijkste middelen beschikt, om de manschappen met al het benoodigde uit te rusten, opdat het hun nimmer aan wapenen en munitie ontbreekt.

De Spanjaard bemerkte, welken indruk zijn woorden maakten.

„Deze Yankee heeft het plan opgevat om den krijgsschat van den Roghi en tegelijkertijd het millioen van het syndicaat in diens kasbah in de bergen te stelen.”

De Roghi had al zijn waardigheid afgelegd. Hij sprong op, als door een slang gestoken. Het bloed stroomde naar zijn gelaat en zijn aderen zwollen op.

„Ha! Bij den baard des profeten! Als dat wat jij vertelt, waar is, en het komt mij waarschijnlijk voor, zal ik je beloonen als nog nooit iemand werd beloond!

„Deze vervloekte gjaur, die nederig en vleiend, met het uiterlijk van een engel, voor mij trad, om mij als een duivel te verraden en te vernietigen, voor hem zal ik martelingen uitdenken, zoodat hij den dag zijner geboorte zal vervloeken!

„Kom, mijn vriend, spreek verder en verzwijg mij niets!”

De Roghi greep den arm van den Spanjaard. Zijn borst hijgde en zijn stem klonk heesch als die van een roofdier.

Voor een dergelijken ruwen hartstocht, dien hij zelf had uitgelokt, schrok Don Ramiro, de Spaansche leugenaar, angstig terug.

Want geen woord van zijn verhaal was waar.

Generaal Marina, die voortdurend door kapitein Wheeler en zijn matrozen bewaakt was, had tijd noch gelegenheid gehad om den sergeant ophelderingen of bevelen te kunnen geven.

Maar hij begreep, dat hij verloren was, als hij nu een enkel woord van zijn bericht durfde herroepen.

Hij vervolgde daarom zijn phantastisch verhaal:

„Deze schanddaad van den Amerikaan,” sprak generaal Marina, „zal jij niet toelaten!

„Valt gij in handen van den koenen Emir, zooals ik veronderstel, vertel hem dan alles en beroep je op mij. Laat hij met den misdadiger doen, wat hij wil!

„Mocht gij echter den eersten nacht van uw avontuurlijken tocht in de bergen nog in vrijheid zijn, dan beveel ik u, den dollen Engelschman met zijn vrienden en landslieden te overvallen, te boeien en u naar den Roghi te begeven om hem, zooals het behoort, dezen gevangen misdadiger met een groet van den gouverneur van Melilla uit te leveren!

„Dat was de wensch van onzen nobelen generaal, dappere Emir!

„Maar wij hadden den tijd niet, dezen schurk te overweldigen en tot u te voeren! Tot dusverre hadden wij als gevangenen geen gelegenheid, ons tegenover u te verantwoorden en u de welwillende gezindheid van onzen generaal mede te deelen!”

Als een wild beest, dat opgesloten is, zoo liep de Roghi in de Moorsche zaal van zijn bergkasbah op en neer.

Weldra echter was zijn laatste twijfel opgeheven en niets was er meer overgebleven van den goeden indruk, welken de fiere, edele persoon van Lord Lister op hem had gemaakt.

Voor zijn oogen kwamen, waarheen hij ook keek, roode vlekken. De hartstocht van dezen wilden natuurmensch was opgewekt en als de Roghi zich in dezen toestand bevond, was er geen halt meer voor hem, dan volvoerde hij de bloedigste, wreedste besluiten zonder aarzelen, zonder voor de gevolgen terug te schrikken.

Plotseling bleef hij staan en terwijl zijn linkerhand den met juweelen bezetten greep van een dolk omklemde, zoodat eenige steenen losbraken, strekte hij gebiedend den rechterarm uit en riep:

„Ik heb den dood van deze Amerikaansche honden besloten! Niemand is in staat deze schurken te redden! Dat echter zal het bewijs van de waarheid uwer woorden zijn, dat gij en uw lieden u met mijn manschappen vereenigt om de Amerikanen en hun gevolg tot gevangenen te maken!”

„Dolgaarne, edele Emir! Dan kunnen wij in uw belang toch nog de bevelen van onzen generaal gehoorzamen!

„Zij zullen spoedig in uwe macht zijn, hooge Emir!”

Een blik vol triomf straalde uit de oogen van den Roghi.

„Zij zijn overgeleverd aan mijn wraak! Luister! Breng uw lieden op de hoogte! Zij moeten van hun boeien bevrijd worden! Gij krijgt uw wapens terug en rijkelijk spijs en drank!

„Haast u, opdat gij gereed zijt, als mijn verdere bevelen komen.

„Laat geweer en sabel achter, die zijn hinderlijk bij een gevecht binnenshuis. Mes en revolver zijn voldoende! Wacht mijn bevelen af!—

„Hassan, geleid hem en ontdoe de andere Spanjaarden van hun boeien! Geef hun daarna te eten en geef hun hunne wapens!

„Vooruit! Aan den arbeid!”

Geruischloos verdwenen beide door de deur rechts, waardoor Hassan met den Spanjaard was gekomen en onhoorbaar viel het roode gordijn weer achter hen neer.