Een tocht naar het onbekende Kabylenland van het Rifgebied.

Het zilvergrijze jacht „Meteor” van den schatrijken Amerikaan Shaw, waarop Lord Lister en zijn vriend Charly Brand een vaart op de Middellandsche zee maakten, bracht onze beide vrienden ook weer naar hun vaderland terug.

Na het avontuur in Messina gedurende de aardbeving had de „Meteor” een West-Zuidwestelijken koers genomen en stoomde nu naar de laatste rotsachtige uitloopers van Afrika.

John Raffles stond met kapitein Wheeler op de commandobrug van het jacht en keek vol aandacht door zijn verrekijker naar de aan den horizont zichtbaar wordende hoogten, die zich naar links verhieven en uit de blauwe, in de zon glinsterende zee schenen op te duiken.

„Een tocht naar het Rifgebied is eenvoudig onmogelijk; het zou zelfmoord zijn!” sprak de kapitein juist tot Raffles.

„Allright!” antwoordde Lord Lister lachend, „dat is het juist wat mij aantrekt en waarom ik koers liet nemen naar Melilla!

„Wij zullen eens een kijkje gaan nemen in het Alpenland van Noord-Marokko alsof wij verslaggevers van de Times waren en de eersten zijn, die daar binnendringen, waar ons nog niemand is voor geweest.

„Het is eigenlijk een zaak van eer voor Europa, om hier spoedig vasten voet te krijgen!

„Ik heb mij voorgenomen, deze leemte in de aardrijkskundige kennis in de onmiddellijke nabijheid van Europa zoo spoedig mogelijk aan te vullen!

„Mijn vroegere ervaringen in aanmerking genomen, denk ik wel, dat mij dit zal gelukken.”

De wakkere kapitein krabde zich bedenkelijk op het hoofd.

„Als gij mij maar van te voren had gevraagd, Mylord! Het is beslist een groote lichtzinnigheid van u! Ik zal onmiddellijk koers nemen naar het Noorden, als gij het toestaat!”

Lord Lister schudde glimlachend het hoofd.

„Not at all! Dat sta ik niet toe! Stuur kalmpjes naar Melilla, dat ik juist in den kijker heb gezien met zijn wallen en vestingwerken. Terwijl wij echter dit tochtje van meerdere dagen maken door het Rifgebied, moet gij met de „Meteor” langs de Marokkaansche kust kruisen.

„Wees zoo goed, mij een niet al te groote Amerikaansche vlag mee te geven en voorzie mij van een kleinen voorraad vuurpijlen.

„Als ik de „Meteor” in de nabijheid zie of weet, en als wij ons dichtbij de kust bevinden en in gevaar verkeeren, zal ik u daarmede een noodsignaal geven. Dan moet gij met een aantal van onze lieden zoo gauw mogelijk te hulp komen!”

Men was intusschen de kleine stad Melilla genaderd en de „Meteor” bleef op eenige afstand van de andere schepen aan het eind der kade liggen.

Lister, die de Amerikaansche vlag zoowel op het jacht als op de boot voerde, werd door den Spaanschen havenmeester bij de trap zeer vriendelijk ontvangen en ging met hem een klein havengebouw binnen, waar hij zijn papieren toonde.

Tegelijkertijd informeerde hij, of en waar hij den gouverneur-generaal Marina zijn opwachting zou kunnen maken, daar hij met dezen een expeditie wilde maken in het Rifgebied, voor wetenschappelijke doeleinden en als verslaggever van Amerikaansche en Engelsche nieuwsbladen.

De havenkapitein keek den vermeenden Amerikaan, bij het hooren van een dergelijke vermetelheid en waaghalzerij met open mond aan.

„Caramba, señores, ik hoop niet, dat gij met mij schertst! Die plannen moet gij echter beslist opgeven, want de generaal zal er in geen geval toe willen meehelpen, dat gij uw verderf tegemoet gaat!”

„Mijn beste kapitein,” antwoordde Lister in uitstekend Spaansch, „zoo erg zal die zaak niet zijn. De hoofdzaak is echter op het oogenblik, om generaal Marina te spreken. Ik ben er zeker van, dat hij ons het best zal raden en helpen!”

De havenkapitein schudde het hoofd en gaf hem een jongen mee, die hem het paleis van den gouverneur moest wijzen.

Volgens Zuidelijk gebruik vormde het binnenplein, dat geheel en al door het gouvernementsgebouw werd ingesloten, met zijn klaterende fontein en breede zuilengalerijen een verrukkelijk en schaduwrijk oponthoud.— —

Daar er geen enkele bediende aanwezig scheen, was Lord Lister reeds van plan op een der banken, welke rondom de fontein stonden, plaats te nemen en een sigaret aan te steken, toen zijn aandacht werd getrokken door een woordenwisseling, die zeer duidelijk te volgen was en uit een kamer scheen te komen in een verdieping boven de zuilengalerij.

Lister en Charly wisselden snel een blik van verstandhouding.

Hij keek met scherpen blik in het rond, daarop gaf hij Charly een wenk en sloop onhoorbaar—wat bij het geklater der fontein gemakkelijk was—de steenen trap op, die naar de galerij der eerste verdieping voerde.

Reeds had hij aan de rechterzijde het geopende venster ontdekt, waardoor het opgewonden gesprek nu duidelijk te verstaan was, terwijl de deur ernaast gesloten was.

Voor die deur bleef Lister staan en luisterde om zich ervan te overtuigen, of hij beneden goed had gehoord, dat zich een landsman of landsvrouw van hem in gevaar bevond en, naar het hem was voorgekomen, werd bedreigd.

Charly, die den toestand ook had begrepen, bukte zich en kroop op handen en voeten onder het venster door, om binnen niet gezien te kunnen worden.

Daarop vatte hij post aan de andere zijde van het open venster op eenigen afstand om eveneens, voor zoover zijn eenigszins gebrekkig Spaansch het hem mogelijk maakte, zijn weetgierigheid te bevredigen en zijn beminden meester en vriend zoo noodig te kunnen helpen.