Een wantrouwende Marabout en twee edele verleiders.

Lister was intusschen in vroolijke stemming van zijn gesprek met den Roghi naar zijn makkers teruggekeerd en had hun bericht gebracht.

„Jij kunt alles!” riep Charly vol geestdrift uit. „Het is zoo goed als zeker, dat je plan gelukken zal. Slechts één ding is jammer!” sprak hij met een lachje.

„En dat is?” vroeg Lister verbaasd.

„Nu, dat je deze zaak zoo geheel en al als Lord klaarspeelt en dat je Raffleskarakter hier in het geheel niet tot zijn recht komt, waar daarvoor toch in dit geval een gunstige gelegenheid zou bestaan. Bedenk, dat deze Rifbeheerscher zulk een rijken krijgsschat heeft verzameld, die nog pas met een rond millioen is vermeerderd!”

Lister dreigde zijn vriend met den vinger.

„Wij zullen dit geval niet ingewikkelder maken dan noodig is. De vriendelijke tegemoetkoming van den Emir en de gastvrijheid, die hij ons bewijst, sluiten een dergelijke gedachte uit. Als hij zich vijandig tegenover ons had aangesteld,” vervolgde hij met een fijnen glimlach, „dan zou ik er geen gewetenszaak van hebben gemaakt om ook hier een kleine gastvoorstelling als John Raffles te geven, maar nu gevoel ik mij in het belang van onzen Jack verplicht, de krijgskas te respecteeren.”

Charly lachte.

„In ernst, jammer! Ook onze krijgskas kan best een kleine aanvulling gebruiken na je edelmoedige daden in Messina!”

De Marabout had niet gelet op dit voor hem onverstaanbare Engelsche gesprek tusschen de beide vrienden, maar zich in gedachten verdiept, aan zijn huka gewijd en zich in geurige blauwe wolken gehuld.

Nu legde hij de slang der waterpijp neer, rekte zich uit en stond op.

„Wij zijn nog niet aan het einddoel, mijn vrienden!” sprak hij in het Spaansch. „Zooals de zee daarbuiten soms blauw is als de hemel en even glad en vriendelijk en soms woest rollend op het strand beukt en de schepen vernielt, even veranderlijk is de ziel van den Roghi!—Wij hebben den laatsten berg nog niet achter ons!—Wie het gevaar kent, moet niet sluimeren! Daarom wil ik zelf gaan, mijn vrienden, om te zien, hoe het met de zaak staat. Ik hoop u goede tijding te kunnen brengen!”

Bu Ismail wenkte vol waardigheid als afscheidsgroet en verliet onhoorbaar de kamer.

„Deze vrome kluizenaar beschaamt mij!” sprak Lister glimlachend, „hij hecht niet veel waarde aan de beminnelijkheid van den Roghi!”

„Ja en het lijkt er veel op, alsof jij toch nog gelegenheid zult hebben, om hier voor John Raffles te spelen.”

„Dat zeg jij in je jeugdigen overmoed, Charly,” antwoordde Lister op ernstigen toon. „Eerlijk gezegd, het zou mij ter wille van den knaap liever zijn, als dit niet noodig zou zijn en alles in vrede kon worden afgehandeld.

„Maar wie weet?—

„Voorloopig echter hebben wij geen reden om aan de woorden van den Roghi te twijfelen en moeten wij zijn gastvrijheid met dankbaarheid beantwoorden!”

Lister was naar den divan gegaan, waar intusschen de arme knaap uitrustte van de vermoeienissen van den vorigen dag en heerlijk sliep. Lister en Charly hadden hem zorgvuldig toegedekt, want de nacht was koel in de bergen.

„Als wij den armen jongen, die in zijn slaap lacht en die zich volkomen aan ons heeft toevertrouwd, eerst in veiligheid hebben, dan kunnen wij ons wel weer in avonturen begeven.

„Nu echter zou het een onrecht zijn jegens den wees.”

Lister keek op en luisterde.

Onwillekeurig stak hij zijn handen in de zakken, waarin hij zijn revolvers had.

„Let op, Charly!” fluisterde hij.

De portière aan den linkermuur bewoog en onhoorbaar sloop een neger in een blauwe djellaba met korte mouwen binnen, legde de hand op het hart en sprak in het Spaansch:

„Moge de vreemde Sidi het bezoek van mijn meesters als een geheim bewaren.”

„Het bezoek van je meesters? Daarvan weet ik niets, knaap! Waar zijn zij en wie zijn zij?”

De jonge neger trad achteruit en wees naar de deur. Hij kruiste deemoedig de armen over de borst en neeg diep.

Het roode gordijn werd weggeschoven en twee lange gestalten in lange, witte burnous traden binnen.

De een droeg den groenen tulband der Schorfa’s, het geslacht van den Scherif, d.w.z. van de afstammelingen van den Kalif, terwijl de tulband van den ander wit was.

Lister bootste met zijn tooneelspelerstalent zeer handig hun groet na en vroeg:

„Wat verschaft mij het genoegen van uw bezoek?”

Hij wees naar den divan en presenteerde fijne sigaretten, welke de beide nachtelijke bezoekers met welgevallen aannamen.

„Wij zijn gekomen, vreemde gast uit verre landen, om uit naam van onzen sultan Muley Hafid, die over geheel Marokko heerscht, ook over het afvallige Rifgebied en zijn oproerigen Roghi, naar uw welzijn te informeeren.”

Lister lachte spottend.

„De bezorgdheid voor mijn welzijn treft mij zeer!” antwoordde hij met zooveel waardigheid en ernst, dat Charly bijna in een schaterlach uitbarstte.

„Maar vertel uw heer met mijn eerbiedigen groet, dat ik mij zeer wel bevind en dat ik zeer tevreden ben over de gastvrijheid van den Roghi!”— —

„Het is goed, vreemdeling!” antwoordde hij, dien de groene tulband als den voornaamste aanwees.

„Maar ik raad u, wees op uw hoede! De kat is nooit vriendelijker tegen de muis, dan op het oogenblik waarop ze het beestje wil opeten. Wij zelf, onderdanen van den Makhsen, zijn als gezanten hier bij den Roghi, om hem over te halen, zich te onderwerpen aan den Groot-Sherif.

„Maar de troonpretendent is hoogmoedig en weigert.

„Zijn macht is groot, de Rifbergen zijn onneembaar voor onze Mahalla en zijn invloed is verbazend.

„Als gij ons belooft, het geheim te zullen bewaren, dan zullen wij u, uit naam van den Groot-Sherif, onzen Sultan, een voorstel doen, dat in zijn, uw en ons belang is!”

„Ik beloof het u! Vertel dus verder!” antwoordde Lister.

„Muley Hafid, onze heer, de ware Emir der geloovigen, is vertoornd over den afval van dit kustgebied van Ceuta tot Melilla. Hij wil in vrede leven en erkent de aanspraken van dezen oproerling niet.

„Wanneer deze zich goedschiks onderwerpt, dan is de Sultan tevreden. Maar vol vertrouwen op zijn kracht, blijft hij in zijn trots volharden.

„Zullen wij onverrichter zake weer vertrekken?

„Als gij ons helpt met uw lieden, kunnen wij gemakkelijk den Roghi overweldigen en dooden. Een van ons zal in zijn plaats het stadhouderschap van het Rif op zich nemen en, als gij ons uw hulp verleent, zullen wij den krijgsschat deelen.

„De eene helft is voor onzen heer, de andere voor u! Gij zijt de eerste, die het heeft gewaagd, deze bergen binnen te dringen, voldoende bewijs voor uw koenheid.

„Wij zullen u raad geven, hoe te handelen, gij moet dien raad opvolgen!

„Onze dienaren zullen u helpen en op het juiste oogenblik zullen ook onze sabels u ter zijde staan.

„Stem toe, o vreemdeling, en uw geluk is gemaakt, evenals het onze.

„Wanneer ik dan stadhouder ben, zal ik u veilig naar de kust laten geleiden, waarheen gij wenscht!

„Nu, hoe denkt gij er over?”

„Ja, wat vindt jij, Charly?” vroeg Lister aan zijn vriend. „Zullen wij er op ingaan? Op die manier zouden wij gauw onze zakken kunnen vullen en misschien meerdere millioenen mee naar huis terug nemen.”

„Ik ben er vóór, Lister. Je twijfelt er zelf aan, of de Roghi het eerlijk meent, zoodoende zouden wij elken list van hem voorkomen. En de millioenen zijn ook niet te versmaden.”

„Wie waarborgt ons, dat deze twee het eerlijk meenen, dat zij niet zijn gestuurd om ons op de proef te stellen?” vroeg Lister. „Bovendien staat het mij tegen, als werktuig van anderen te dienen. Ik heb slechts geluk, als ik alleen werk, als het noodig is, zal ik wel weten te handelen.”

„Ik buig mij natuurlijk voor jouw beter inzicht, Edward! Maar jammer is het toch, vooral om de millioenen!”

„Die wij toch nooit te zien zullen krijgen,” antwoordde Lister. „Weet je wat, Charly? Als wij de kastanjes voor die twee uit het vuur hebben gehaald, eten zij ze zelf op. Laat mij maar gauw gaan!”

Nu wendde Lister zich weer tot de Marokkanen.

„Ik heb eens beraadslaagd met mijn vriend, die vol wijsheid is, edele heeren!”

Charly boog met goed gespeelde waardigheid, maar hij moest zich op de lippen bijten om niet te lachen.

„En deze, mijn wijze vriend, wees mij er op, edele heeren, dat ik uw namen nog niet ken en dat gij mij ook nog geen bewijs hebt gegeven, dat gij werkelijk afgevaardigden zijt van den Groot-Sherif! Ik twijfel niet aan uw woorden, maar toch verzoek ik u, mij uw namen te noemen, en mij uw hoog ambt te bewijzen.”

De beide Marokkanen keken elkaar aan, alsof zij beraadslaagden.

De man met den witten tulband knikte.

„Wij hebben ook daaraan gedacht!” sprak de voornaamste der twee. „Uw wensch is niet onbillijk. Gij moet weten, wie wij zijn.

„Ik ben Mohammed ben Aïssa, welken naam gij wel zult kennen, want die is zeer beroemd onder de Marokkaansche stammen en dikwijls voerde ik de Mahallas van mijn heer ten zegepraal. En dit is Omar ben Hassan, mijn geheimschrijver, uit de klasse der Umana’s.

„Opdat gij echter zult zien, dat wij waarheid spreken,” hij haalde een perkament uit zijn burnous te voorschijn, voorzien van een groot zegel en overhandigde het Lister, „hier is het bewijs. Hieronder ziet gij de handteekening van onzen heer, Muley Hafid, den beheerscher der geloovigen.”

Lister kende weliswaar niet al te veel Arabisch, maar in zijn studentenjaren te Oxford had hij zich geïnteresseerd voor den Oriënt en ook eenige Arabische taallessen genomen.

Dat kwam hem nu te pas.

Hij kon met geringe moeite den naam Muley Hafid ontcijferen en eveneens de namen der beide Marokkanen zelf.

Ook het woord Roghi on de uitdrukking voor afgezanten was hem duidelijk. Bovendien bewees het Rijkszegel, dat hij kende, dat hij werkelijk een echte oorkonde van den Sultan voor zich had.

„Ik dank u, edele heeren!” sprak hij, het perkament teruggevend. „Ik heb niet aan uw woorden getwijfeld, maar nu heb ik zekerheid.”

„En zult gij nu besluiten, u met ons te vereenigen?” vroeg de voornaamste der twee gezanten.

Lister boog het hoofd alsof hij nadacht. Daarop hief hij het weer op en strekte met plechtig gebaar zijn arm uit:

„Ik dank u, edele heeren, voor het mij geschonken vertrouwen.

„Maar na rijp beraad en bedenkende, dat de Roghi ons gastvrij en als vrienden heeft behandeld, dat hij het verzoek, waarmede wij kwamen, reeds zoo goed als toegezegd heeft, kan ik niet besluiten, uw voorstel aan te nemen, daar het mij zou noodzaken, mijn gastheer te bedriegen.

„Wees niet boos op mij, edele heeren, wanneer ik uw voorstel helaas niet kan aannemen.”

De beide Marokkanen sprongen op, alsof zij door een adder werden gebeten.

Hun van woede verwrongen trekken hadden alle waardigheid verloren.

„Hond van een gjaur!” siste Mohammed ben Aïssa, van woede hijgend en hij greep in zijn sneeuwwitten burnous. Daaruit haalde hij een lang dolkmes te voorschijn, waarmede hij zich op Lister wilde werpen en ook de geleerde schrijver uit de klasse der Umana’s hield plotseling een blinkend mes in zijn rechterhand, dat hij Charly Brand tusschen de ribben wilde steken.

Maar de beide Marokkaansche edelen weken verschrikt terug en lieten hun wapens zinken, want beiden keken vol ontzetting in de opening van een revolver.

Charly had bij een meester als Lister verbazende vorderingen gemaakt in het hanteeren van de revolver.

„Steekt uw deftige moordwerktuigen weer bij u, vrienden!” sprak Lister op scherpen, spottenden toon, „of wij zullen uw lichamen als een zeef vol gaten schieten en u vóór uw tijd naar de houris in den zevenden hemel zenden! Ik heb gezegd!”

Snel verdwenen de dolken weer onder de onschuldige, witte gewaden.

„Zoo en nu eruit! Daar is het gordijn, edele heeren, gezanten van Zijne Majesteit den Sheriff en ellendige verraders der heilige gastvrijheid!”

Zonder een woord van tegenspraak met oogen vol haat en woede gingen de beide verleiders naar de deur.

Reeds was Mohammed ben Aïssa achter het gordijn verdwenen, toen zonder op de revolver, die op hem was gericht, te letten, Oman ben Hassan zich omwendde en siste:

„Vertrouwd maar op den valschen Roghi, dwazen! Weldra zal het u berouwen, onze hulp versmaad te hebben. Wij alleen konden u redden. Nu zal ook onze wraak u treffen, vervloekte gjaurs!

„Nimmer zult gij uw vaderland terugzien! Tusschen de bergen van het Rifgebied zal uw lichaam verteren en zullen uw beenderen verbleeken. Allah’s vloek moge u treffen, ongeloovige honden!”

„Zal ik hem een kogel nazenden?” vroeg Charly boos.

„Zal ik je den mond snoeren met een kogel, jij schreeuwer?” vroeg Lister, op wien de woedende uitval van den kerel niet den minsten indruk maakte. Hij maakte een beweging, alsof hij zijn revolver wilde afvuren.

Maar reeds was de Marokkaan met een katachtigen sprong achter het gordijn verdwenen.