De gelukte list van een Marabout en Marokkaansch bijgeloof.

Met een gevoel van bevrediging liep Bu Hamara, de Roghi, nu alleen op en neer door het vertrek, dat Lister en zijn vrienden tot verblijf had gediend.

Al deze vermetele Engelschen, zelfs de ondernemende Lord, moesten sterven, evenals de Spanjaarden, die vanuit hun schuilhoeken op de rotsen en eilanden het vrije Rifgebied bekampten.

Morgen zou een groote aanval worden ondernomen op de versterkte verblijfplaatsen der Spanjaarden op den Guruguberg en de forten.

Een harka van 6000 man was reeds gereed om uit te trekken en alle naburige stammen hadden hun medewerking toegezegd.

Waarschijnlijk kon hij morgen bevelen over 20,000 strijdlustige Rifkrijgers, die, naar hij vast geloofde, de Spanjaarden van Melilla spoedig zouden hebben opgeruimd.

Door geheel Marokko zou zijn naam weerklinken als die van den overwinnaar der Spanjaarden en de weg naar den troon van den sultan zou hem zoodoende worden gebaand.

De Emir was juist van plan om zich naar zijn vertrekken te begeven, toen naderende voetstappen werden vernomen.

De roode gordijnen werden geopend en de Marabout trad binnen.

Verbaasd bleef hij op den drempel staan, toen hij Lister, Charly en den knaap niet meer in het vertrek zag.

„Waar is de knaap, die mij toebehoort, Roghi? Waar zijn de beide voorname Amerikanen gebleven? Wilt gij mijn vraag naar waarheid beantwoorden?”

Bu Ismail keek den gevreesden Bu Hamara met ijskouden blik aan. Hij vreesde en achtte hem niet, daar hij den man en diens verleden maar al te goed kende.

„Weet gij niet, Marabout, tegen wien gij spreekt? De Roghi, die weldra sultan zal zijn, duldt niet, dat men een dergelijken toon tegen hem aanslaat!”

„Waar is de knaap gebleven? Gij weet, dat hij mijn beschermeling is. Wee u, Bu Hamara, als hem eenig leed is overkomen!”

„Gij stelt merkwaardig veel belang in dezen zoon der ongeloovigen! Reeds lang komt mij uw handelwijze tegenover Spanjaarden en Engelschen verdacht voor! Dat is een Marabout van het Rifgebied onwaardig!”

„Hierover kan ik zelf alleen oordeelen, Bu Hamara! Wij kennen elkaar, mijn vriend. Waar is de onschuldige knaap, die mij vertrouwde? Ik wil het weten Roghi, afvallige Marabout! Zijn vrienden zijn mannen; zij zullen wel voor zichzelf zorgen. Deze knaap echter staat onder mijn bescherming en ik verlang te weten, waar hij gebleven is!”

„Ik zou wel dwaas zijn, u te vertellen, wat u niet aangaat, gij vriend der Europeanen! Hij is bij zijn vrienden! Maar zij zullen moeilijk voor hem kunnen zorgen, want zij kunnen dat niet eens voor zichzelf doen. Hij zal het lot der andere Europeanen deelen en ook onschadelijk worden gemaakt.”

De oogen van den Marabout fonkelden.

„Geef mij dadelijk den knaap terug! Want ik heb gezworen bij den baard van Mohammed, hem veilig naar de kust te brengen, opdat hij naar zijn vaderland kan terugkeeren!

„Ik wilde echter voor u in het boek van het noodlot lezen en u mededeelen of u overwinning dan wel nederlaag te wachten staat.

„Dwaas! Denkt gij Spanje te kunnen bedwingen door zijn wraak op te wekken? O, gij dwaze onwetende! Zelfs het hoopje in Melilla kunt gij niet overwinnen! En wat wilt gij beginnen, als zij hun vuurspuwende schepen, hun honderdtallen stukken geschut hierheen zenden en als het Afrikaansche strand wemelt van hun soldaten?”

Maar met den Roghi viel niet te redeneeren.

„Dat zullen wij morgen probeeren. Ik heb zooveel volk verzameld, dat wij hen van den Guruguberg zullen verdrijven, hun forten vernietigen en de muren van hun stad vernielen en beklimmen.”

„Als gij de toekomst beter kent dan ik, Roghi, hebt gij mijn mededeelingen uit het boek der geesten niet noodig!”

De Roghi lachte gedwongen.

„Maak daarmee anderen bang, Bu Ismail! Vergeet niet, dat ik zelf Marabout ben geweest! Ik ken die voorspellingen! Maar ook ik heb die kunst nog niet verleerd en wil u gratis de toekomst voorspellen,” antwoordde de Roghi, die met snelle schreden naar den divan was gegaan, waarop Lister zijn nargileh had gerookt.

Ook hier hing een metalen alarmschild. De Roghi sloeg er met den klopper tegen aan en het geluid dreunde door de ruime zalen der kasbah.

De Marabout had zich snel teruggetrokken naar de deur, waaruit de gesluierde vrouw te voorschijn was gekomen. Hij had zich daar neergebogen en in een kring rondgedraaid, alsof hij een bezwering uitsprak, want hij mompelde onverstaanbare woorden.

Hassan kwam haastig binnen en een aantal gewapende Rifbewoners volgden hem.

„Zoo voorspel ik je, Bu Ismail, verrader van de belangen van het Rif en van den profeet, vriend der Europeanen, dat je deze zaal niet levend zult verlaten.

„Zoo staat het in het boek der toekomst! Vooruit Hassan, werp je op den afvallige, den valschen Marabout daar en stoot je dolk in zijn verradershart!

„Weg met den vriend der Spanjaarden, die hier kwam om te spionneeren.”

Alle negers snelden tegelijk voorwaarts om het bevel op te volgen.

De Marabout was kalm en rustig voortgegaan met zijn bezwering en had zich nogmaals gebukt.

Plotseling bleven de mannen, die reeds wilden toestooten en hun vlijmscherpe dolken zwaaiden, als verlamd staan, want tusschen hen en den Marabout stegen onder aanhoudend gesis groene wolken op, een knal werd vernomen en de neger Hassan viel met de armen in de hoogte gestrekt, dood voorover.

De mannen van den Roghi en deze zelf stonden verlamd van schrik en bijgeloovige angst.

Maar toen de groene damp eindelijk was opgetrokken, was de Marabout verdwenen.

De Mooren keken elkaar met angst en ontzetting aan, daarop wierpen zij een schuwen blik naar den Roghi en weken als voor een melaatsche terug, want hij had zich nu door beschimping van den heiligen man de straf der booze geesten op den hals gehaald.

„Domkoppen!” schreeuwde de Roghi. „Bah! Laat u toch niet uitlachen! Denkt maar niet aan toovenarij, spoken of bovenaardsche wonderen! Het is niets anders dan een handig kunststukje! Hebben de Europeanen, die zijn vrienden zijn, niet wagens, die zonder paarden loopen en geweren, die tienmaal of nog vaker schieten, zonder dat men ze laadt?

„Deze groene damp is voor de Europeanen zeker niet moeilijker te maken dan die wagens en buksen!”

Hij overtuigde echter de bijgeloovigen niet, die te zeer gewend zijn om te gelooven aan de bovennatuurlijke krachten der Marabouts en andere heiligen van den Islam.

„Allah moge u verlichten!” sprak een der oudste Riflieden, op de breede kolf van zijn geweer leunend. „Hij duide u de beschimping van zijn heiligen niet ten kwade! Wij echter willen uw afschuwelijke woorden niet aanhooren en laten u aan uw eigen gedachten over!”

De woorden van den ouden man vonden algemeenen bijval. Men drong elkaar het vertrek uit en zelfs de lijfwacht van den Roghi sloot zich bij de anderen aan en allen verlieten de kamer.

De Roghi kon nu ongestoord over zijn eigen optreden nadenken, want voordat hij het zelf begreep was hij alleen.

Hij zag zeer goed in, welke fout hij had gemaakt. Nog meer echter vreesde hij nu den invloed van Bu Ismail. Hij was er van overtuigd, dat deze nu zou trachten hem tegen te werken, zich te wreken en misschien zelfs de Engelschen, zijn vrienden, te bevrijden.

Hij besloot zich er zelf van te gaan overtuigen, of de Engelschen en Spanjaarden goed verzekerd waren en dat de brutale Yankee, die zijn hoon voor ernst durfde opnemen, nog stevig geboeid in de schatkamer smachtte.

Hij nam uit een eenvoudige kast een paar fakkels, stak nog eenige in zijn gordel, stak een er van aan de olielamp aan en verdween haastig uit de kamer.