Een geboeide knaap en een woord met generaal Marina.

Met de uiterste voorzichtigheid was het Lord Lister gelukt, een blik in de kamer te slaan.

Met den rug naar het venster zat een in het licht gekleede man met een witte militairen muts op het donkere haar.

Ook op de schouders droeg hij onderscheidingsteekenen van zijn rang.

Zoo dikwijls hij het hoofd draaide, zag men zijn donkeren ringbaard.

Zou het gouverneur Marina in eigen persoon zijn?…

Tot Lister’s groote verbazing was het echter niet een vrouw, zooals hij had verondersteld, maar een ongeveer veertienjarige knaap, die geboeid voor den Spanjaard stond.

Op een stoelleuning aan den linkerkant rustte de arm en de olijfkleurige hand van een soldaat of bediende, die als bewaker op eenigen afstand scheen te staan, zoodat hij verder niet zichtbaar was.

Lister en Charly spitsten de ooren.

De geboeide knaap begon weer te spreken en bezwoer met hartroerende woorden zijn onschuld.

Hoe goed hij echter ook Spaansch sprak, zijn uitspraak verried ontegenzeggelijk den Engelschman.

De Spanjaard snauwde tegen hem en legde hem het stilzwijgen op, hem zeggende, dat hij alleen op de hem gestelde vragen mocht antwoorden.

„Geef mij inlichtingen betreffende het verblijf van je ouders! Waar zijn zij geboren?”

„Zij zijn beiden dooden!” antwoordde de knaap met door tranen verstikte stem.

„Waar is de kas der spoorwegmaatschappij?”

„Dat weet ik niet, mijnheer de gouverneur! Hoogstwaarschijnlijk is zij bij den overval der Rifkabylen op het kantoor, waar mijn ouders werden vermoord, gestolen!”

„Waren de concessies en overdrachten reeds door den Roghi onderteekend? Heb jij de papieren?”

„Ik heb niets, mijnheer de generaal. Ik was niet in het huis, dat mijn vader zich bij Nador bouwde. Alleen daardoor ben ik gered! Ik geloof niet, dat het geld vereffend is en dat de verdragen zijn onderteekend!”

„Een millioen naar den duivel—por Dios!” mompelde generaal Marina op tafel slaande. „Die geschiedenis is mij niet helder! Jongen, spreek de waarheid! Hoe heb jij je leven kunnen redden bij het algemeene bloedbad, dat door die vervloekte Rifioten is aangericht? Dat komt mij zeer onwaarschijnlijk voor!”

„Ik was niet thuis, mijnheer de generaal. Ik had kennis gemaakt met den Marabout Bu Ismail, die zulke prachtige Arabische geschiedenissen kan vertellen en dichtbij Nador woont in zijn kleine kubbah.

„Toen men het lawaai van het gevecht en van het geweervuur zoo opeens hoorde, beval hij mij te blijven en mij te verbergen.

„Daarop snelde hij uit de kubbah.

„Maar ook ik werd door ongerustheid naar buiten gedreven en mijn blik viel op een grooten brand in het bouwstation, waar vroeger het huisje van mijn vader en het kantoorgebouw hadden gestaan.

„Een verwijderd vreugdegeschreeuw, vermengd met geweerschoten, vervulde de lucht.

„Vol ontzetting week ik terug in den uitersten schuilhoek van de kubbah.

„Daar kwam de dappere Bu Ismail zoo snel mogelijk terug.

„„Weg—weg!”—riep hij op ge jaagden toon. „Je bent hier niet veilig! Maar ik zal je redden. Men heeft je ouders en de ingenieurs doodgeschoten! De spoorwegarbeiders, welke inboorlingen zijn, zijn weggejaagd, de Europeesche zijn omgebracht.

„„Het werk van den duivel in ons land is vernield! Onze broeders hebben daar gelijk in, maar jij bent een kind! Jij hebt den ouden Marabout vriendelijk behandeld en bent niet hoogmoedig, zooals andere Europeanen.

„„Kom, ik zal je redden, er is geen oogenblik te verliezen!”

„Ik stond versteend van ontzetting, ik kon het niet gelooven, niet begrijpen. Hij wierp echter een witten mantel om mij heen, wond mij een tulband om het hoofd en wreef mijn gelaat en handen in met een zalf om ze bruin te krijgen.

„Daarop nam hij mij bij de hand.

„„Neen, neen” riep ik. „Laat mij, Bu Ismail!”

„„Stil, stil, mijn jongen!” waarschuwde de oude Marabout mij op angstigen toon, mij zijn beenige hand op den mond leggend. „Kijk eens naar buiten en vertel mij wat je ziet!”

„En plotseling vernam ik paardengetrappel.

„„Bu Hamara, de Roghi zelf!” fluisterde de Marabout, verschrikt achteruitgaande.

„Nu keek ik onwillekeurig aandachtiger naar buiten en had bijna gegild van schrik.

„Achter den Roghi reden ruiters met lansen en een van hen droeg op de spits van zijn langen speer een hoofd.

„Ik snikte en kermde van smart, want, señor, ik zag het hoofd van mijn edelen vader op de lans van den middelsten ruiter.

„En ook zij, mijn goede, lieve moeder— —!”

De knaap bedwong met moeite de opwellende tranen.

„De Marabout verliet mij een oogenblik, daarop keerde hij terug, greep mij bij den arm en verliet snel met mij door een verborgen achterdeur de kubbah. Wij bestegen de door hem gezadelde paarden en snelden heen.

„Hem alleen heb ik mijn redding te danken!”

Generaal Marina streek over zijn zwarten baard, waarin zich nog slechts weinige grijze haren bevonden.

Hij haalde de schouders op en trok de wenkbrauwen in de hoogte.

„En waar is de Marabout,” vroeg hij, „opdat hij de waarheid van je verhaal kan bevestigen?”

„Hij verliet mij op een half uur afstand van hier, toen wij reeds de vestingwerken van fort Sidi Auriach links en de citadel van Melilla recht voor ons zagen en ik den weg niet meer kon missen!”

De gouverneur sprong op.

„Mooi bedacht, knaap! Je vader is, naar het schijnt, een verstandige kerel! Maar wij zijn nog slimmer! He, José! Neem den jongen mee en ransel hem, totdat hij niet meer liegt!

„Als hij bekent, waar de schat verborgen is, of waarheen zijn vader ermee is gevlucht, mag je mij roepen!

„Of nog beter, ik zal dadelijk meegaan!

„Wij zullen eens zien, of de bengel bij zijn leugenverhalen blijft!—

„Misschien zal ik hem zelf eens flink geeselen!”—

Generaal Marina had nauwelijks uitgesproken, of zijn mond bleef van schrik en verbazing wijd open staan. Hij vertrouwde zijn ooren en oogen niet.

Want zonder dat hij het geringste geluid had vernomen, stond bij de gesloten deur van de kamer een hooge gestalte in elegant, wit tropenkostuum en mikte koelbloedig op zijn hart.

Tegelijkertijd hoorde hij in onberispelijk Spaansch, met een bijna onmerkbaar vreemd accent de woorden:

„Dat zult gij niet doen, Señor, als uw leven u iets waard is!”

Ook José keek met schuwen blik op.

Met een enkelen oogopslag zag de generaal, dat zijn toestand hachelijk was. Want bij het venster leunde met een vriendelijk glimlachje om de lippen een sterke jonge man.

Wat echter het ergste was, ook deze hield een blinkende revolver op den braven José gericht, den vertrouweling van den gouverneur.

De beide overvallenen waren verstijfd van schrik en durfden zich niet bewegen.

Lister had met een snelle beweging met zijn zakmes de boeien van den knaap doorgesneden.

Met een zucht van verlichting en de trouwhartige blauwe oogen vol hoop, keek de jonge Engelschman zijn redder dankbaar aan.

Ook in zijn hand blonk nu een wapen, want Lister had hem, zonder den gouverneur een oogenblik onbedreigd te laten, met de linkerhand een miniatuurrevolver gegeven, die naar zijn eigen vinding samengesteld, hoewel klein, toch uitstekend was.

Het vastberaden gelaat van den knaap verried duidelijk, dat ook in zijn hand het wapen in geval van nood geen kinderspeelgoed zou zijn.

„Caramba!” vloekte de generaal, „wie zijt gij? Hoe zijt gij hier gekomen? Wat beteekent dit alles? Gij speelt een gewaagd spel, heeren!”

„Gij nog veel gewaagder, Señor generaal! Wij zijn Amerikanen, Angelsaksen, evenals die knaap, dien gij wederrechtelijk van zijn vrijheid hebt beroofd, in plaats van hem te helpen, zooals men dat zeer zeker tegenover een wees verplicht is!

„Ik ben Amerikaansch burger en lid van het Congres! Ik vertegenwoordig de Unie en duldt geen onbillijkheid, geen barbarisme, maar bescherm elk harer zonen, ook aan de verste kusten!—

„Elk woord, dat de knaap sprak is waarheid! Dat is mijn innige overtuiging! En daarom staat hij onder mijn, onder Amerika’s bescherming!”

Allen hadden naar de verontwaardigde woorden van Lord Lister geluisterd.

Plotseling riep Jack, de Engelsche knaap:

„Kijk eens, de slaaf van den generaal ontvlucht!”

„Voor den duivel!” riep Lister op verwijtenden toon tot Charly,

„Waar had je je oogen, Charly! Die kerel zal waarschijnlijk alarm maken en ons de geheele wacht op den hals halen!

„Dat kan vermakelijk worden! Neem je revolver in de linkerhand, trek je Catalonisch mes en houd het gereed. Als de lui zich op ons willen werpen, let dan op mijn bevel en stoot toe, want het leven van den generaal staat op het spel!

„Wij zullen het hard te verantwoorden hebben!”

Zijn hersens werkten onophoudelijk. Hij keek naar het venster, maar hoewel hij op de binnenplaats de zee en de „Meteor” niet kon zien, toch dacht hij nu bij het naderen van den avond aan kapitein Wheeler, diens zeelieden en de meegenomen vuurpijlen.

Snel besloten klemde hij een daarvan in schuine richting tusschen het raamkozijn en het venster zelf vast en ging zoo dicht bij het venster staan, dat hij dit en de deur kon bewaken.

Daarop legde hij zijn revolver aan op den gouverneur en sprak:

„Snel, Charly, bind den gouverneur vast op zijn stoel, opdat hij bij de komst der hulptroepen geen domheden kan begaan!”

Dit was in een ommezien gebeurd.

Maar nauwelijks had Charly zijn Catalonisch mes weer ter hand genomen, terwijl Jack op de deur aanlegde en ook Lister zijn beide zevenloops revolvers gereed hield, of de deur sprong reeds open.

Zooals Lister had voorzien, verscheen José, hijgend van opgewondenheid en haast, met zes politiebeambten en eenige infanteristen met gevelde bajonetten.

„Halt! Geen stap verder, of de gouverneur is een kind des doods!” riep Lister met luide stem, zonder zijn kalmte te verliezen.

„Of wenscht gij, señor,” zoo wendde hij zich tot den gevangen generaal, „dat uw lieden ons aanvallen?”

„Charly, zoodra de lui den drempel overschrijden, stoot je toe!”

„Halt, halt! Niet verder mannen!” riep generaal Marina, die niet wenschte door een messtoot te sterven, vooral omdat hij nog talrijke lauweren hoopte te oogsten in het Rifgebied, nu door den moord op de arbeiders Spanje zulk een gegronde reden had om handelend op te treden.

„Halt, mannen, wacht!”—

Met zuurzoet gezicht wendde hij zich daarop tot Lord Lister met de vraag:

„Zeg mij eindelijk, wat gij van mij wenscht, señor! Ik ben gaarne bereid om toe te staan, wat recht en billijk is!”

„Dat laat zich hooren, generaal!

„Wat ik verlang is, dat gij uw wacht laat vertrekken, voordat ik met u ga onderhandelen.”

„Dat vind ik goed,” antwoordde de gouverneur, „onder voorwaarde, dat ik van de mij onwaardige boeien wordt ontdaan!”

„Toegestaan!” antwoordde Lister glimlachend, hoewel Charly met kracht het hoofd schudde.

Op een wenk van Marina trok José zich met de wacht terug.

Het geheime knipoogje van het tweetal was Lister volstrekt niet ontgaan. Hij had zijn revolvers in den zak gestoken en was tot groote verbazing van Charly, onbezorgd bezig, een sigaret aan te steken.

„Neem den generaal de boeien af!” sprak hij met de grootste kalmte. „Rookt gij, generaal? Alstublieft!”

De generaal nam een sigaret en stak die op.

„Drommels, mylord! Een fijn merk!”

Maar reeds had Lister weer een revolver in de rechterhand genomen en leunde aan het venster, terwijl hij de sigaret in de linkerhand hield.

„Wat ik verlang, mijnheer de gouverneur,” vervolgde hij, „is zeer eenvoudig. Het is de uitrusting eener expeditie naar het Rifgebied onder mijne leiding om de onschuld van den knaap en zijn vader vast te stellen en zoo mogelijk het geroofde millioen terug te krijgen.”

„Dezen wensch wil ik gaarne vervullen! Onder uwe leiding kan het bijna niet mislukken, vooral daar gij Amerikaan zijt en het dus gemakkelijk klaar zult spelen met de Kabylen.”

„Meent gij?” vroeg Lord Lister glimlachend. „Er bestaat dus in het geheel geen gevaar, wanneer wij de bergen van het Rifgebied binnendringen?”

„Voor u niet, denk ik! Voor ons, Spanjaarden, die sinds tientallen van jaren in strijd leven met het Rifvolk, is dat iets anders.

„Ik kan u gidsen meegeven, ook manschappen.—

„Wij Spanjaarden zullen overigens met de Kabylen op een anderen toon spreken, zoodra morgen vanuit Malaga en Algeciras de door de regeering toegestane versterkingen worden gezonden.

„Wij zullen die bende straffen met kanonnen en geweren.”

Lister hield onafgebroken de deur in het oog, terwijl hij met smaak zijn sigaret verder rookte.

Hij was niet in het minst verbaasd, toen plotseling de deur openvloog en de schijnbaar zoo eerlijk teruggetrokken wacht, nog zeer versterkt, terugkeerde en dezen keer ernstig plan scheen te hebben om zich op de beide Amerikanen en den knaap te werpen.

Op dit oogenblik, waarop hij slechts had gewacht, strekte Lister zijn linkerhand, waarin hij de brandende sigaret hield, uit en plotseling siste in de vallende duisternis een heldere vuurpijl in de hoogte, zoodat de politiebeambten, die zich voor het venster bevonden, bleek van schrik achteruit liepen.

Nog een tweede en derde vuurpijl schoten sissend uit het papieren omhulsel en gaven het afgesproken teeken.

Evenals de anderen bij het venster waren ook José en zijn mannen bij de deur stom van verbazing, toen zij zagen, hoe kalm en vastberaden de beide Amerikanen en zelfs de knaap waren en, hoewel nog ongeboeid, gevoelde de anders zoo dappere en gevreesde generaal zich onder bereik van Charly’s revolver niet behaaglijk.

„Dat is in strijd met de afspraak!” riep Lord Lister en nam plotseling een zilveren kapiteinsfluitje tusschen de tanden.

Snel achter elkaar weerklonken drie schrille geluiden tot de allergrootste verbazing der Spanjaarden.

Lister had nu koelbloedig de revolvers weer bij zich gestoken, wat bijna op spot geleek.

José had dit nauwelijks gezien, of hij wierp zich op Lister.

Plotseling werd hij echter bij de armen beetgepakt en met zulk een reuzenkracht naar de deuropening teruggeslingerd, dat hij nog drie der zich daar bevindende soldaten mee omvertrok en door den val het bewustzijn verloor.

Woede maakte zich nu meester van de Spaansche soldaten en reeds sprongen eenige van hen door de vensters de kamer binnen, terwijl de politiemannen door de deur naar binnen drongen.

De beide Engelschen schenen verloren en hun jeugdige beschermeling eveneens.

Opnieuw klonken drie fluitsignalen van Lister,—en luister—van buiten kwam het antwoord op dezelfde wijze.

Kapitein Wheeler, die reeds langen tijd met zijn mannen had gewacht, herkende dadelijk het afgesproken vuurpijlsignaal en daar dit slechts in geval van hoogen nood gebruikt zou worden had hij zich snel op weg begeven!

En zoo kwam het, dat, nog voordat de revolvers werden afgeschoten, op het gefluit van Lister, dat Wheeler den weg wees, de brave zeelieden met hun ruwen kapitein achter de verblufte Spanjaarden opdoken.

Voordat zij tijd hadden om tot bezinning te komen, voelden de Spanjaarden, hoe zij van het venster werden weggetrokken, de politiebeambten en infanteristen bij de deur werden overweldigd en stevig aan handen en voeten gebonden.

„De zaak heeft een andere wending genomen, Señor generaal!” sprak Lister tot den doodsbleek geworden gouverneur. „Ik denk nu met u af te rekenen wegens uw verraad! Of gij staat toe, wat ik eisch, of uw leven is geen halve cent waard, dat bezweer ik u!”

„Ik ben bereid, noem uw eischen en loop dan naar den duivel!” bromde de generaal woedend.

„Zij zijn eenvoudig. Zoodra zij ingewilligd zijn, Señor, zullen wij u de eer van ons bezoek niet langer gunnen, maar dadelijk vertrekken naar het onbekende Rifgebied. Daar zie ik op de schrijftafel schrijfpapier van het gouvernement,” vervolgde Lord Lister.

Snel schreef hij in het Spaansch eenige regels en overhandigde het Marina ter onderteekening.

„Hierdoor beveel ik, dat Mr. Shaw uit Chicago volgens zijn wensch aan gidsen en manschappen moet worden verstrekt zooveel hij wenscht en dat hem alle mogelijke inlichtingen betreffende den naasten weg naar de Kasbah van den Roghi en elk voorschot worde verstrekt.

Geteekend Marina.”

De gouverneur keek verbaasd op en kon een uitdrukking van spot en voldoening niet geheel verbergen.

Maar zonder zich te bedenken onderteekende hij de volmacht aan den commandant en gaf Jack Lupton, den zoon van den vermoorden hoofdingenieur, bovendien de verlangde verklaring, dat deze in zijn eer hersteld was.

Charly, kapitein Wheeler en twee hunner begaven zich naar de commandantuur, terwijl Lister en Jack met de anderen bleven waar zij waren om een oogje te houden op den gouverneur en de Spanjaarden.

Ten slotte werd de generaal ondanks zijn inwendige ergernis nog zeer vriendelijk en gastvrij.

José, door een der zeelieden begeleid, moest voor een goed maal, wijn en Spaansch gebak zorgen.

Lister en Marina rookten nog eenige der voortreffelijke, echt Egyptische sigaretten van Lord Lister te zamen, totdat een van Wheelers teerjakken kwam vertellen, dat alles voor de Rif-expeditie gereed was.

De gouverneur wenschte Lister en zijn vrienden, die hij een zekeren dood tegemoet meende te zien gaan, hoonlachend veel geluk.

En bij het aanbreken van den dag begon Lister met Charly en Jack, den geredden ingenieurszoon, onder leiding van twee gidsen en met een karavaan van vijf matrozen van de „Meteor” en tien Spaansche dragers een der merkwaardigste expedities, welke ooit in een onbekend land zijn ondernomen.

Kapitein Wheeler echter keerde met zijn manschappen naar de Meteor terug, om volgens afspraak aan de Marokkaansche kusten te kruisen.